Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i wezwania do uiszczenia należności celnych wraz z odsetkami postanawia: odrzucić skargę

1

UZASADNIENIE

W dniu 24 czerwca 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej we W. - wpłynęła skarga R. W. z dnia [...] na podjętą [...] decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i wezwania do uiszczenia należności celnych wraz z odsetkami z tytułu wprowadzenia na polski obszar celny towaru w postaci samochodu osobowego marki Fiat Uno, rok produkcji 1985, nr nadwozia [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej we W. wniósł ojej odrzucenie podnosząc, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie skarżącej w trybie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa w dniu 30 marca 2003 r. i z dniem 13 kwietnia 2003 r. bezskutecznie upłynął termin do wniesienia od niej odwołania, wskutek czego stała się decyzją ostateczną. Wskazano również , że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Celnego we W. decyzją nr [...] ustalił zobowiązanie podatkowe z tytułu akcyzy oraz podatku od towarów i usług z tytułu wprowadzenia na polski obszar celny przedmiotowego towaru. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] nr [...] utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w przedmiocie wymienionych zobowiązań podatkowych. W toku zaś prowadzonego postępowania odwoławczego wpłynęło od strony skarżącej pismo z 8 kwietnia 2004 r., zakwalifikowane jako wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i wezwania do uiszczenia należności celnych wraz z odsetkami. Przedmiotowy wniosek przekazano według właściwości do rozpatrzenia Naczelnikowi Urzędu Celnego we W. w dniu [...], jednakże postępowanie w sprawie wznowienia nie zostało jeszcze zakończone w pierwszej instancji.

Skarżący pismem z dnia 13 lipca 2004 r. podtrzymał skargę twierdząc , że składał pisma do Urzędu Celnego i Izby Celnej we W. ( w dacie: 23 i 24 grudnia 2003r., 11 i 23 lutego 2004r., 5 i 30 marca 2004 r. oraz 8 kwietnia i 19 maja 2004 r. ), w których "odwoływał się" od zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] Potwierdził także , iż pismo z dnia 8 kwietnia 2004 r. zainicjowało kolejne postępowanie administracyjne w celu jej wzruszenia i nie zostało ono jeszcze zakończone. W kolejnym piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu - datowanym na dzień 18 sierpnia 2004r. - skarżący wniósł o nie odrzucanie

Sygn. akt III SA/Wr 515/04

2

skargi , ewentualnie o cyt. "zawieszenie postępowania do czasu wydania nowej decyzji".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) - sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych tylko na podstawie kryterium zgodności z prawem.

Na mocy art. 52 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz. 1270) - skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie ( § 2 art. 52 ).

Jak bezspornie wynika z akt sprawy, skarżący nie wyczerpał przysługujących mu w postępowaniu przed organami celnymi środków zaskarżenia nie wniósł bowiem do organu odwoławczego - w przewidzianym do tego terminie - odwołania, wskutek czego zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji stała się decyzją ostateczną w obrocie prawnym. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podlega najpierw weryfikacji w ramach postępowania w drugiej instancji prowadzonego przez właściwy organ administracji wyższego stopnia, a dopiero po wydaniu decyzji przez tenże organ możliwa jest jej kontrola na drodze sądowoadministracyjnej.

Ponieważ nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia decyzji, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, po myśli art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzona w sprawie niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej wyklucza jakąkolwiek możliwość dalszego prowadzenia postępowania przed sądem administracyjnym, oznacza jego zakończenie , a tym samym - nie mogą być podejmowane postanowienia w jego toku np. w przedmiocie zawieszenia postępowania sądowego.

Zgodnie z art. 58 § 3 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę postanowieniem; odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

W powyższym świetle Sąd postanowił jak w sentencji postanowienia.