Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Borszowski, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Sędzia WSA (del.) Anna Sokołowska (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 1771/21 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2021 r. nr BON.III.5220.35.9.2021.IN w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za okres od grudnia 2015 r. do kwietnia 2017 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. P. na rzecz Ministra Pracy, Rodziny i Polityki Społecznej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu I instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 23 marca 2022 r., sygn. akt III SA/Wa 1771/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. P. (dalej: "Strona", "Skarżący") na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej

z 2 czerwca 2021 r., nr BON.III.5220.35.9.2021.IN, w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2015 r. do czerwca 2017 r.

Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).

1.2. Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę wyrokowania.

Prezes Zarządu PFRON decyzją z 29 grudnia 2020 r. orzekł o odpowiedzialności Strony, jako byłego członka zarządu . Sp. z o.o. (dalej: "spółka"), solidarnie ze spółką oraz z drugim członkiem zarządu M. H., za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za okresy od października 2015 r. do kwietnia 2017 r. wraz z odsetkami naliczonymi na dzień wydania decyzji.

Minister Rodziny i Polityki Społecznej decyzją z 2 czerwca 2021 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej ustalenia odpowiedzialności Strony za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON za październik i listopad 2015 r. i umorzył postępowanie w sprawie w tym zakresie, a w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy.

Uzasadniając przyczyny uchylenia decyzji organu I instancji w części, organ odwoławczy wyjaśnił, że zobowiązania spółki z tytułu wpłat na PFRON za okres od października do listopada 2015 r. uległy przedawnieniu i tym samym wygasły. Natomiast organ odwoławczy jako prawidłowe przyjął ustalenia organu I instancji, że Strona pełniła funkcję członka zarządu spółki w okresie, kiedy upływał termin płatności zobowiązań spółki wobec PFRON za okres od grudnia 2015 r. do kwietnia 2017 r. Zdaniem organu, za przyjęciem takiego stanowiska przemawiał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym m.in. odpis pełny z KRS nr [...] oraz uchwała nr 3 z 4 sierpnia 2015 r. Rady Nadzorczej spółki oraz uchwała nr 2

z 13 czerwca 2017 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że kiedy upływał termin płatności ww. zobowiązań funkcję w zarządzie spółki pełnił również M. H, – solidarnie ze Stroną i ze spółką odpowiedzialny za zaległości.

Badając przesłankę bezskuteczności egzekucji, organ odwoławczy wskazał, że spółka była zobowiązana do składania deklaracji i dokonywania wpłat na PFRON, zgodnie z art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz.U.2020.426 ze zm.; dalej: "ustawa o rehabilitacji"), czyli do 20 dnia następnego miesiąca, po którym zaistniał obowiązek wpłaty. Prezes Zarządu PFRON trzema decyzjami z 21 czerwca 2017 r. oraz decyzją z 5 grudnia 2019 r. określił wysokość zobowiązań spółki z tytułu wpłat na PFRON odpowiednio za okres: 2015/10-11 (na łączną kwotę główną 9.238 zł), 2015/12-2016/11 (na kwotę 49.545 zł), 2016/12-2017/02 (na kwotę 10.968 zł), 2017/03-06 (na kwotę 15.196 zł). Spółka jednak nie dokonała wpłat.

Następnie, na podstawie art. 49 ust. 1 i 3 ustawy o rehabilitacji oraz art. 2 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2020.1427; dalej: "u.p.e.a."), zaległości zostały objęte trzema tytułami wykonawczymi z 4 sierpnia 2017 r. odpowiednio za okresy: 2015/10-11, 2015/12-2016/11 i 2016/12-2017/02; oraz tytułem z 3 lipca 2020 r. za okres 2017/03-06. Postanowieniem z 30 września 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. stwierdził bezskuteczność egzekucji z majątku spółki.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że ostatni środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia zobowiązań spółki wobec PFRON został zastosowany 6 lipca 2018 r. (dotyczył tytułu wykonawczego za okres od grudnia 2016 r. do lutego 2017 r.) oraz 25 stycznia 2019 r. (dotyczył tytułu wykonawczego za okres od grudnia 2015 r. do listopada 2016 r.). Natomiast do tytułów wykonawczych za okres październik i listopad 2015 r. oraz za okres marzec-czerwiec 2017 r. nie zastosowano skutecznych środków egzekucyjnych przerywających bieg terminu przedawnienia.

Organ odwoławczy ustalił, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym i nastąpiło to przed końcem grudnia 2015 r., dlatego przesłanki upadłościowe analizowane były na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (t.j. Dz.U.2020.1228; dalej: "u.p.u.") w brzmieniu obowiązującym przed 1 grudnia 2016 r. (ówczesna nazwa ustawy: Prawo upadłościowe i naprawcze).

W opinii organu odwoławczego, w okresie kiedy Strona pełniła funkcję członka zarządu spółki, istniały niespłacone zaległości spółki z tytułu obowiązkowych wpłat na PFRON za okres od października 2015 r. do kwietnia 2017 r. Dodatkowo organ odwoławczy ustalił, że na 21 grudnia 2015 r. spółka posiadała także inne wymagalne zobowiązania wobec innego podmiotu publicznego, w łącznej wysokości 358.015,60 zł wraz z odsetkami w wysokości 51.150 zł, z których się nie wywiązywała, tj. zadłużenie z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., luty 2014 r. i wrzesień 2015 r. (wraz z odsetkami za zwłokę).

Organ odwoławczy uznał, że po stronie spółki powstał stan niewypłacalności z uwagi na zaprzestanie wykonywania przez nią wymagalnych zobowiązań, co było związane z zaistnieniem przesłanki, o której mowa w art. 11 ust. 1 u.p.u. Zdaniem organu, zaprzestanie regulowania należności wobec PFRON, począwszy od drugiego niezapłaconego zobowiązania wobec PFRON, tj. za listopad 2015 r. płatnego

do 20 grudnia 2015 r., stanowiło podstawę do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Dodatkowo, na dzień 21 grudnia 2015 r. spółka posiadała jeszcze inne wymagalne zobowiązania, których termin płatności upłynął jeszcze przed powstaniem zaległości wobec PFRON za listopad 2015 r. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę treść art. 21 ust. 1 u.p.u., organ stwierdził, że wniosek o ogłoszenie upadłości powinien zostać złożony najpóźniej 4 stycznia 2016 r. Natomiast wniosek o ogłoszenie upadłości spółki w ogóle nie został złożony, a zaległości wobec PFRON narastały, osiągając łączną kwotę 77.289 zł oraz odsetki w wysokości 27.195 zł.

Organ odwoławczy odniósł się także do zarzutów odwołania, w tym co do naruszenia art. 116 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U.2020.1325 ze zm.; dalej: "O.p."). Wyjaśnił, że postępowanie egzekucyjne wobec spółki zostało wszczęte w 2017 r., a więc 3 lata przed wybuchem pandemii COVID-19, wtedy też zostały zastosowane środki egzekucyjne w postaci zajęcia rachunku bankowego spółki (6 lipca 2018 r. i 25 stycznia 2019 r.). Nie uzyskano z nich kwot, które wystarczyłyby nawet na pokrycie powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych, a więc tym bardziej na częściowe zaspokojenie zobowiązania wobec PFRON. Za nieskuteczny zatem uznany został zarzut Strony, że egzekucja z mienia nie została dokonana tylko z uwagi na wstrzymanie egzekucji w związku z epidemią COVID-19, a majątek spółki, z którego może być prowadzona egzekucja dla zaspokojenia PFRON w znacznej części, nadal istnieje.

Za bezpodstawny uznano także zarzut Strony, że nigdy nie wykonywała ona czynności związanych bezpośrednio z zarządzaniem spółką, jej finansami i księgowością, nie miała dostępu do dokumentów księgowych spółki i nie znała sytuacji finansowej spółki i tym samym nie wiedziała o nierealizowaniu przez spółkę zobowiązań z tytułu wpłat na PFRON oraz że pełniła funkcję wiceprezesa zarządu spółki nieodpłatnie. W opinii organu, skoro Strona nie wykazała istnienia przesłanek ezgoneracyjnych, to ponosi ona, jako były członek zarządu, odpowiedzialność za zobowiązania spółki solidarnie z tą spółką.

1.3. Stanowisko Sądu I instancji.

Sąd I instancji po rozpoznaniu wywiedzionej przez Stronę skargi, stwierdził że przyjęty przez organ odwoławczy przy rozstrzyganiu stan faktyczny i prawny sprawy był prawidłowy. Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że w sprawie zaistniały przesłanki z art. 116 O.p., uzasadniające przypisanie Stronie ww. odpowiedzialność. Jednocześnie podkreślił, że Strona nie wykazała żadnych okoliczności wyłączających jej odpowiedzialność za zobowiązania spółki.

Sąd I instancji wyjaśnił dodatkowo, że Skarżący był zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości najpóźniej w połowie grudnia 2015 r. (termin 2 tygodni z art. 21 ust. 1 u.p.u., liczony najpóźniej od 1 grudnia 2015 r.). Sąd podkreślił, że nawet gdyby dla celów ustalenia stanu niewypłacalności spółki, uwzględnić – jak uczynił to organ odwoławczy – jedynie zobowiązania spółki wobec PFRON (w ocenie organu odwoławczego wniosek o ogłoszenie upadłości winien być złożony najpóźniej

4 stycznia 2016 r.), to ocena prawna, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym w okresie, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka jej zarządu i zobowiązany był złożyć wniosek o ogłoszenie jej upadłości po upływie tzw. terminu właściwego, byłaby taka sama. Spółka bowiem bezspornie nie płaciła wymagalnych zobowiązań z powyższego tytułu od października 2015 r. i za kolejne miesiące do kwietnia 2017 r. Stan taki miał niewątpliwie charakter trwałego zaprzestania wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Należałoby przyjąć wówczas, że stan niewypłacalności spółki powstał od 20 grudnia 2015 r. (niezapłacone zobowiązanie za listopad 2015 r.). Skoro stan niewypłacalności spółki powstał przed 2015 r., to i w tym przypadku, w sprawie znalazłyby zastosowanie przepisy u.p.u. sprzed nowelizacji, która weszła w życie 1 stycznia 2016 r. Z tych względów wniosek o głoszenie upadłości skarżący byłby zobowiązany zgłosić najpóźniej do 4 stycznia 2016 r., jak przyjęły organy. Skarżący tego obowiązku nie wypełnił.

2. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną.

2.1. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wywiódł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, w której zaskarżył ten wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2022.329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") zaskarżonemu wyrokowi Skarżący zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania spółki z tytułu wpłat na PFRON;

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, podczas gdy w sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON;

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. przez jego błędną wykładnię przez brak przyjęcia, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło bez winy Skarżącego;

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. przez jego błędną wykładnię przez przyjęcie, że Skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części;

2) przepisu postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego przez nieprzeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, nieuwzględnienie wniosku dowodowego zawartego w skardze, a także dowolne przyjęcie przez Sąd I instancji, że w sprawie zaistniały przesłanki do stwierdzenia ponoszenia przez skarżącego solidarnej odpowiedzialności ze spółką z tytułu wpłat na PFRON.

W oparciu o stawiane zarzuty Skarżący wniósł o: uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, który wydał orzeczenie; zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy na rozprawie; wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości, albowiem zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody.

Skarżący wniósł także o dopuszczenie dowodu z dokumentów finansowych spółki za okres 2015-2017, poprzez zobowiązanie spółki do wydania tychże dokumentów Sądowi, na okoliczność: ich treści, braku podstaw do ogłoszenia upadłości spółki w okresie pełnienia przeze mnie funkcji członka zarządu, braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, zwolnienia się od odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania z tytułu wpłat na PFRON przez Skarżącego.

2.2. Organ odwoławczy, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, zasądzenie od Skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Z powyższego wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany zawartymi w niej podstawami wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę cześć wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie Sąd odwoławczy ma obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała NSA

z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej, ani ich uściślanie.

Prawidłowe wskazanie podstaw kasacyjnych polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone (z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu - ewentualnie innych jednostek redakcyjnych) oraz wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało (art. 176 p.p.s.a.). Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest Naczelny Sąd Administracyjny.

Przypomnienie tych ogólnych zasad w rozpoznawanej sprawie było konieczne z uwagi na treść zarzutów skargi kasacyjnej, w której postawionych zostało szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego. W takiej sytuacji z reguły w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, ponieważ tylko wówczas, gdy stan faktyczny sprawy został poprawnie ustalony i nie doszło do mających wpływ na wynik sprawy naruszeń procesowych, można przejść do oceny zastosowania prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 9 maja 2013 r., I OSK 2355/11).

Odnosząc się zatem na wstępie do postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., stwierdzić należy, że zarzut ten uchyla się spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 49 ust. 1 ustawy o rehabilitacji do wpłat, o których mowa w art. 21 ust. 1, art. 22b, art. 23, art. 29 ust 3a1, 3b, 3c i 3g, art. 31 ust 3 pkt 1 lit a, art. 33 ust. 4a, 4a1, 4c, 7 i 7a oraz art. 33b ust. 8, a także wpłat, o których mowa w art. 38 ust. 2 pkt 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 5a-5d oraz art 49a i art. 49b, przepisy Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych określone w tej ustawie przysługują Prezesowi Zarządu Funduszu. Wobec tego w rozpoznawanej sprawie

– zarówno w materii odpowiedzialności członków zarządu spółki kapitałowej, jak i co do postępowania w tym przedmiocie – zastosowanie miały odpowiednie przepisy Ordynacji podatkowej, a nie przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Z tych przyczyn wadliwie sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania nie mógł zostać rozpatrzony, a w konsekwencji uznać należało, że ustalenia faktyczne – przyjęte za miarodajne przez Sąd I instancji – nie zostały skutecznie podważone skargą kasacyjną.

Przechodząc zaś do rozpoznania sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, że granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki kapitałowej (spółki z o.o.) określają przepisy rozdziału 15 działu III Ordynacji podatkowej. W analizowanej sprawie, jak zasadnie uznały organy oraz Sąd I instancji, przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. Zgodnie bowiem z art. 1 pkt 91 ustawy z dnia 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.1649) do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. W sprawie prawidłowo zaś przyjęto, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym w 2015 r., a okoliczność ta zdeterminowała to jaka wersja przepisów Ordynacji podatkowej (a w rezultacie także Prawa upadłościowego) znajduje zastawanie.

W myśl art. 107 § 1 O.p. w przypadkach i w zakresie przewidzianych w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zakresem tej odpowiedzialności objęte zostały również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich stanowią inaczej (art. 107 § 2 pkt 2 i 4 O.p.).

Stosownie do art. 108 § 1 O.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej

orzeka się w drodze decyzji. Decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej

nie kreuje nowego zobowiązania podatkowego, a stanowi jedynie formę, w jakiej

organy podatkowe żądają spełnienia zobowiązania podatkowego przez tę osobę za określonego podatnika (zob. wyrok WSA w Opolu z 28 września 2005 r., I SA/Op 181/05). Decyzja ta ma jednak charakter konstytutywny, ponieważ tworzy nowe stosunki prawne, zarówno jeżeli chodzi o ich podmiot, jak i przedmiot. Podmiotem tych stosunków są osoby trzecie, zaś przedmiotem jest odpowiedzialność, która odnosi się nie do obowiązku świadczenia dłużnika, lecz do pokrycia długu (R. Mastalski [w:] B. Adamiak i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz. Wrocław 2017, s. 608 i n.).

Zgodnie z art. 116 § 1 O.p., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Zakres przedmiotowy odpowiedzialności członka zarządu precyzuje art. 116 § 2 O.p. Przepis ten stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 O.p. powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z przywołanej regulacji wynika zatem, że członek zarządu odpowiada tylko za takie zaległości podatkowe, które powstały w okresie pełnienia przez niego tej funkcji. Innymi słowy, za daną zaległość podatkową spółki kapitałowej odpowiada ta osoba trzecia, która pełniła obowiązki członka zarządu w okresie obejmującym termin zapłaty podatku, który nie został w tym terminie uiszczony, wskutek czego powstała ta zaległość.

Przy czym powyższe przepisy stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji, co zostało uregulowane

w art. 116 § 4 O.p.

Podsumowując, w art. 116 § 1 i 2 O.p. określone zostały zarówno pozytywne przesłanki odpowiedzialności podatkowej osób trzecich w zakresie działalności spółek kapitałowych, jak i przesłanki negatywne, które przy orzekaniu o tej odpowiedzialności nie mogą wystąpić. Przesłanki pozytywne to:

a) powstanie lub upływ terminu płatności zobowiązania w czasie pełnienia przez daną osobę obowiązków członka zarządu spółki,

b) bezskuteczność egzekucji w stosunku do spółki w całości lub części.

Przesłanki negatywne to:

a) wykazanie, że we właściwym czasie złożono wniosek o ogłoszenie upadłości,

b) wykazanie, że we właściwym czasie wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe),

c) wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu,

d) wskazanie mienia spółki umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych spółki.

Na tle tych regulacji w orzecznictwie jednolicie prezentowany jest pogląd, że w postępowaniu dotyczącym odpowiedzialności podatkowej osób trzecich nie bada się kwestii związanych z prawidłowością ustalenia istnienia obowiązku podatkowego oraz wysokością zobowiązania podatkowego (na gruncie rozpoznawanej sprawy – kwestii związanych z prawidłowością ustalenia istnienia obowiązku z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz wysokości zobowiązania z tego tytułu). Przedmiotem postępowania w sprawie odpowiedzialności osób trzecich są wyłącznie kwestie związane z ustaleniem podmiotu, na który przenosi się odpowiedzialność oraz zakresem tej odpowiedzialności (zob. np. wyroki NSA z: 15 grudnia 2020 r., II FSK 1576/20; 12 października 2023 r., III FSK 3127/21; 29 listopada 2023 r., III FSK 4261/21). W każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 O.p., organ zobowiązany jest ustalić pozytywne przesłanki odpowiedzialności omawianej kategorii osób trzecich oraz zbadać, czy nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność (tzw. przesłanki egzoneracyjne), przy czym ciężar wykazania istnienia przesłanek pozytywnych spoczywa na organie, zaś ciężar wykazania istnienia przesłanek negatywnych spoczywa na osobie, która zmierza do uwolnienia się od tej odpowiedzialności (por. wyroki NSA z: 15 kwietnia 2011 r., I GSK 1033/12; 5 marca 2015 r., II FSK 249/13; 5 kwietnia 2024 r., III FSK 5095/21).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno organy obu instancji, jak i Sąd dokonujący kontroli legalności wydanych przez te organy decyzji, wskazanym wyżej wymogom sprostały, a zarzuty sformułowane w punkcie 1 lit. a-d petitum skargi kasacyjnej nie zasługują na uznanie.

Zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 O.p. i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 108 § 1 O.p. Skarżący uzasadnia przedwczesnością wydania decyzji orzekającej o jego odpowiedzialności solidarnej ze spółką i drugim członkiem zarządu za zobowiązania spółki z tytułu wpłat na PFRON, a to z uwagi na brak wykazania bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec spółki. Z zarzutami tymi nie sposób się zgodzić.

Odpowiedzialność osób trzecich z art. 107 § 1 O.p. ma charakter odpowiedzialności subsydiarnej. Możliwość poszukiwania zaspokojenia należności u osób trzecich i wydania decyzji, o której mowa w art. 108 § 1 O.p., otwiera się dopiero w chwili wykazania bezskuteczności możliwości zaspokojenia od pierwotnie zobowiązanego. Warunek bezskuteczności prowadzonej egzekucji został zresztą wyrażony expressis verbis w powołanym wyżej art. 116 § 1 O.p. Pojęcie bezskuteczności egzekucji nie zostało zdefiniowane ani w Ordynacji podatkowej, ani w przepisach regulujących postępowanie egzekucyjne w administracji. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to

nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (zob. uchwała NSA z 8 grudnia 2008 r., II FPS 6/08). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 O.p., nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz wydanie, w jego konsekwencji, postanowienia w sprawie umorzenia tego postępowania. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (zob. wyrok NSA z 20 lutego 2007 r., II FSK 233/06). Tym niemniej umorzenie postępowania egzekucyjnego ze względu na brak mienia jest najmocniejszym dowodem nieskuteczności egzekucji (zob. wyrok NSA z 2 grudnia 2022 r., III FSK 1270/21).

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że organ odwoławczy wykazał bezskuteczność egzekucji z majątku spółki, albowiem okoliczność ta została potwierdzona dowodem, którego Skarżący nie obalił, tj. postanowieniem z 30 września 2020 r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku spółki. Sąd I instancji słusznie przy tym przytoczył ustalenia organów, że postępowanie egzekucyjne wobec spółki zostało wszczęte w 2017 r. a więc 3 lata przed wybuchem pandemii COVID-19 oraz zaakcentował okoliczność, że organ egzekucyjny przed wydaniem ww. postanowienia poczynił wyczerpujące starania, mające na celu ustalenie majątku spółki. Organ ten zbadał mianowicie, czy spółka prowadzi nadal działalność gospodarczą i ustalił, że:

- usługi (warsztat samochodowy) były prowadzone głównie dla osób fizycznych (płatności gotówkowe i kartą płatniczą nieprzekraczające kwoty wolnej od pobrania);

- kwoty uzyskiwane z dokonywanych zajęć rachunków bankowych oraz wierzytelności JPK nie wystarczały na pokrycie powstałych w trakcie postępowania egzekucyjnego kosztów egzekucyjnych. Jedynym skutecznym środkiem egzekucyjnym były pobrania poborcy skarbowego, jednak ze względu na panującą pandemię COVID-19 organ egzekucyjny od miesiąca marca 2020 r. nie mógł korzystać z tej formy prowadzenia egzekucji;

- obecnie w miejscu prowadzenia faktycznej działalności gospodarczej, tj. Z., ul. [...] (warsztat samochodowy, naprawa pojazdów, auto-naprawa) nie jest prowadzona przez zobowiązanego żadna działalność gospodarcza. Pod ww. adresem na dzień 29 września 2020 r. znajduje się Stacja Kontroli Pojazdów prowadzona

przez inny podmiot gospodarczy, który jest właścicielem ruchomości, które były wykorzystywane wcześniej przez spółkę.

Organ sprawdził także bazy i systemy komputerowe w celu poszukiwania majątku spółki, ustalając, że spółka nie jest właścicielem żadnej nieruchomości ani ruchomości, z których można prowadzić skutecznie egzekucję.

W związku z powyższym, za nieskuteczną uznać należy argumentację skargi kasacyjnej co do tego, że na etapie wydawania decyzji, a następnie w toku rozpoznawania skargi pominięto kwestie skuteczności czynności dokonywanych przez poborcę skarbowego. Z powyższych ustaleń jasno bowiem wynika, że prowadzone przez ponad 3 lata postępowanie egzekucyjne z majątku spółki (a w jego ramach pobór dokonywany przez poborcę skarbowego) nie pozwoliło nawet na pokrycie pełnych kosztów egzekucyjnych, oraz że – według stanu poprzedzającego wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego – spółka nie była właścicielem żadnej nieruchomości ani ruchomości, z których można prowadzić skutecznie egzekucję, a w miejscu prowadzenia faktycznej działalności spółki działał już zupełnie inny podmiot. Okoliczności te jasno świadczą o tym, że ziściła się podstawowa przesłanka do orzekania przez organ o odpowiedzialności osoby trzeciej w drodze decyzji.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p. przez jego błędną wykładnię polegającą na braku przyjęcia, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki nastąpiło bez winy Skarżącego. Stawiając ten zarzut, Skarżący konsekwentnie kwestionuje twierdzenia organu o istnieniu innych wymagalnych zobowiązań w okresie, w którym powstały zobowiązania wobec PFRON oraz wskazuje na okoliczność, że powołane w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku zobowiązania wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych objęte były kolejnymi układami ratalnymi, co oznacza, że terminy zapłaty objętych tymi układami zobowiązań uległy odroczeniu.

Przypomnieć w związku z tym należy, że o zaistnieniu przesłanki z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., można mówić jedynie wtedy, gdy członek zarządu spółki, przy zachowaniu wszelkiej należytej staranności podczas prowadzenia jej spraw, nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości spółki z przyczyn od niego niezależnych. Dla wykazania tej przesłanki egzoneracyjnej uwalniającej członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki nie wystarczy subiektywne poczucie braku winy w niezgłoszeniu wniosku o upadłość. Brak takiej winy jest kategorią obiektywną i można się na nią powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (por. wyroki NSA: z 14 grudnia 2021 r., III FSK 218/21;

z 30 marca 2022 r., III FSK 3766/21; z 21 września 2022 r., III FSK 693/21). W tym kontekście podkreślenia wymaga, że członek zarządu po powołaniu go w skład zarządu spółki ma obowiązek zapoznać się z jej stanem finansowym, analizować go na bieżąco i w przypadku, gdy zachodzą ku temu przesłanki złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości, aby uchronić się przed odpowiedzialnością za długi tej spółki. Z biernej postawy, czy też niedbalstwa członka zarządu, nie można wywodzić podstaw do zwolnienia z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Brak dostatecznego zainteresowania sprawami spółki – również w zakresie rzetelnego rozliczania się z budżetem państwa z tytułu podatków – stanowi zawinione zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków (por. wyroki NSA: z 7 grudnia 2022 r., III FSK 411/22;

z 14 kwietnia 2023 r., III FSK 2197/21).

Przypomnieć także należy, że przesłanki uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki wynikają z przepisów u.p.u., obowiązujących w dacie zaistnienia okoliczności uzasadniających złożenie takiego wniosku. W badanej sprawie zasadnie uznano, że miało to miejsce na koniec 2015 r. Zgodnie z obowiązującym wówczas art. 10 u.p.u. upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (art. 11 ust. 1 u.p.u.), a także wtedy gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (art. 11 ust. 2 u.p.u.). W takiej sytuacji dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (art. 21 ust. 1 u.p.u.). Nie ma przy tym znaczenia, z jakiego powodu dłużnik (spółka) nie wypełnia swoich wymagalnych zobowiązań, jaki jest okres tego opóźnienia, ani też jaka jest wysokość długu w porównaniu do stanu jego aktywów. Nie ma również znaczenia, czy są to zobowiązania publicznoprawne czy cywilnoprawne oraz to czy są one stwierdzone tytułem egzekucyjnym czy wykonawczym. Niewypłacalność istnieje zarówno wtedy, gdy dłużnik nie ma środków finansowych, jak i wtedy, gdy nie wykonuje zobowiązań z innych powodów (por. wyrok NSA z 11 maja 2022 r., III FSK 533/21). Podkreślenia także wymaga, że nie stanowi przeszkody w stosowaniu art. 116 § 1 O.p. w zw.

z art. 11 ust. 1 u.p.u. fakt, że Skarb Państwa jest jedynym wierzycielem spółki, jak też to, że nieuregulowane należności podatkowe spółki określone zostały decyzją organu podatkowego. Przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w sytuacji, gdy spółka zalega z płatnościami wyłącznie w odniesieniu do Skarbu Państwa, prowadziłoby do osłabienia funkcji gwarancyjnej odpowiedzialności osób trzecich (zob. wyrok NSA z 6 października 2022 r., III FSK 1155/21; por. też wyroki NSA z: 18 września 2020 r., II FSK 729/20; 6 marca 2020 r., II FSK 2144/19; 27 listopada 2019 r., II FSK 63/18; 12 lutego 2019 r., II FSK 3336/18).

Odnosząc te ogólne uwagi do okoliczności przedmiotowej sprawy, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa (a takimi niewątpliwie były zobowiązania spółki, za które odpowiedzialność została przeniesiona na Skarżącego), to spółka była zobowiązana do zapłaty zobowiązań istniejących wobec PFRON w terminie wyznaczonym przez art. 49 ust. 2 ustawy o rehabilitacji, tj. do dnia 20 następnego miesiąca, bez oczekiwania na wydanie decyzji określającej przez organ. Wobec tego, zobowiązanie spółki wobec PFRON za grudzień 2015 r., powinno zostać zapłacone do 20 stycznia 2016 r., a kolejne zobowiązania – odpowiednio do 20 lutego 2016 r., 20 marca 2016 r., itd., aż do 20 maja 2017 r. Niewypełnienie tych obowiązków przez spółkę w terminie i we właściwej (przewidzianej przepisami prawa) wysokości uzasadniało wydanie decyzji określającej przez organ (art. 21 § 3 O.p.). Nie zmienia to jednak oceny, że zobowiązanie to już istniało wcześniej (powstało z mocy prawa) i powinno zostać wykonane w terminach przewidzianych w przepisach prawa (zob. uzasadnienie uchwały NSA z 10 sierpnia 2009 r., II FPS 3/09). Dla zobowiązań powstających z mocy prawa, wymagalność zobowiązania nie została więc powiązana z datą wydania lub doręczenia decyzji określającej jego wysokość. Na gruncie art. 11 ust. 1 u.p.u. w zw. z art. 116 § 1 O.p., także zobowiązanie wobec PFRON staje się wymagalne w dacie jego płatności, zobowiązany ma obowiązek zapłacić, a organ jest uprawniony do otrzymania zapłaty.

Skarżący nie kwestionuje istnienia i wymagalności zobowiązań spółki wobec PFRON. Zaprzecza natomiast – jak już wskazano powyżej – istnieniu innych wymagalnych zobowiązań spółki w okresie, w którym sprawował funkcję członka zarządu (skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie od 4 sierpnia 2015 r. do 13 czerwca 2017 r.). Wobec tego – w świetle uwag poczynionych na wstępie – zaakcentować należy, że sam fakt istnienia zobowiązań spółki wobec PFRON był już wystarczający do wydania decyzji na podstawie art. 108 § 1 w zw. z art. 116 § 1 O.p. Natomiast ustalenie istnienia wymagalnych zobowiązań wobec innych wierzycieli było o tyle istotne, że rzutowało na ustalenie momentu, w którym Skarżący jako członek zarządu winien był podjąć działania, o jakich mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie wykazano, iż spółka – oprócz zobowiązań wobec PFRON – posiadała także inne wymagalne i niespłacone zobowiązania pieniężne, a to wobec: Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w podatku od towarów i usług za grudzień 2013 r., luty 2014 r. oraz za wrzesień 2015 r., a także – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Potwierdzają to pozyskane przez organ dowody w postaci pism Naczelnika i ZUS (k. 73 i k. 79a akt administracyjnych). Skarżący zaś na żadnym etapie prowadzonego postępowania, ani nawet w postępowaniu sądowym, nie przedstawił dowodów, który podważałyby ww. ustalenia.

W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji co do tego, że powyższe dowody potwierdziły, że spółka stała się podmiotem niewypłacalnym najpóźniej w październiku 2015 r. (w tej dacie bowiem istniały wymagalne i niespłacone zobowiązania podatkowe spółki w podatku od towarów i usług, za grudzień 2013 r. – płatne w styczniu 2014 r., za luty 2014 r. – płatne w marcu 2014 r. i za wrzesień – płatne w październiku 2015 r.). Od października 2015 r. spółka zaprzestała także wykonywania wymagalnych zobowiązań wobec PFRON (płatne 20 listopada 2015 r.) i za kolejne miesiące. Najpóźniej zatem spółka w listopadzie 2015 r. w sposób trwały zaprzestała wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co skutkowało zaistnieniem przesłanki upadłościowej z art. 11 ust. 1 u.p.u. W kolejnych miesiącach ten stan niewypłacalności stale się pogłębiał. Zasadnie wobec tego Sąd I instancji uznał, że w zaistniałej sytuacji Skarżący był zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości najpóźniej w połowie grudnia 2015 r. (termin 2 tygodni z art. 21 ust. 1 u.p.u., liczony najpóźniej od 1 grudnia 2015 r.).

Podsumowując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie jednoznacznie wykazano, że spółka była podmiotem niewypłacalnym, a stan ten powstał jeszcze przed końcem 2015 r. i to w okresie, kiedy Skarżący pełnił funkcję członka jej zarządu, a w konsekwencji jeszcze w czasie trwania jego mandatu zaistniały wobec spółki podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie jej upadłości. Skarżący zaś ani we wskazanym terminie, ani w ogóle, nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości spółki, ani nie wykazał, że nastąpiło to bez jego winy.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uznania za zasadny zarzutu naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. przez jego błędną wykładnię w związku z przyjęciem, że Skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. Uzasadniając stawiany zarzut, Skarżący wskazuje, że nie jest już członkiem zarządu spółki i że ma ograniczony dostęp do jej dokumentów, oraz że nawet w okresie pełnienia funkcji członka zarządu nie posiadał pełnych informacji na temat jej sytuacji finansowej. Podnosi, że na okoliczność tę wskazywał zarówno w toku postępowania przed organami, jak i przed Sądem I instancji, wnioskując o przeprowadzenie dowodu z dokumentów finansowych spółki za okres objęty zaskarżoną decyzją, który jednak nie został uwzględniony.

W zakresie przesłanki z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. (tj. wskazania przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części) w orzecznictwie wskazuje się, że to członek zarządu spółki powinien wykazać istnienie tej przesłanki, a zatem wskazać mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (por. np. wyrok NSA z 22 listopada 2016 r., I FSK 548/15). Wskazanie mienia spółki, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 O.p., powinno nastąpić poprzez wskazanie konkretnego składnika majątkowego, nadającego się do efektywnej egzekucji (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2021 r., III FSK 4518/21). Sytuacja, w której organ z urzędu musiałby poszukiwać dowodów na okoliczność majątku, który spółka może posiadać nie mieści się w pojęciu wykazania mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Postępowanie dotyczące odpowiedzialności członka zarządu nie służy poszukiwaniu jakiegokolwiek mienia, które mogłoby uwolnić tego członka zarządu od odpowiedzialności.

Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Skarżący w toku prowadzonego postępowania nie wskazał majątku spółki, który umożliwiłby zaspokojenie należności spółki w znacznej części. Podkreślić należy, że w stawianych w skardze kasacyjnej zarzutach Skarżący nadal nie wskazuje na istnienie majątku spółki w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 2 O.p., a podnosi jednie konieczność podejmowania działań przez organy oraz Sąd I instancji w celu poszukiwania takiego majątku. Tak sformułowany zarzut nie mógł zostać uwzględniony.

Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. sprawa podlegała rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona skarżąca kasacyjnie po wniesieniu skargi kasacyjnej zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna – po doręczeniu jej odpisu skargi kasacyjnej – nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.

Z przedstawionych powyżej względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 p.p.s.a.

/-/S.Presnarowicz /-/P. Borszowski /-/A. Sokołowska