Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić przywrócenia termin do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W dniu [...] r. Spółka A. z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odrzucił powyższą skargę, orzekając jednocześnie o zwrocie uiszczonego wpisu oraz o uchyleniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że strona pomimo wystosowanego do niej wezwania, nie uzupełniła braku formalnego skargi poprzez nadesłanie aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego.

Przedmiotowe postanowienie wraz z uzasadnieniem zostało doręczone skarżącej Spółce w dniu [...] r. (dowód k. 46 akt sądowych).

W dniu [...] r. (data stempla pocztowego, k. 55 akt sądowych), strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, załączając odpis z rejestru przedsiębiorców oraz umowę o pracę A. M. potwierdzającą jej zatrudnienie w Sp. B. z o.o. w K. .

W uzasadnieniu wniosku Spółka wyjaśniła, że o niewykonaniu zobowiązania do przedłożenia aktualnego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego dowiedziała się dnia [...] r., gdyż w tym dniu został doręczony jej odpis postanowienia o odrzuceniu skargi. Odbiór postanowienia pokwitowała K. Z., która jest jedyną osobą uprawnioną do podejmowania korespondencji w imieniu Spółki. Natomiast na zwrotce przesyłki zawierającej wezwanie do usunięcia braków formalnych widnieje podpis A. M., która nie jest uprawniona do odbioru korespondencji skarżącej, a co więcej nie jest nawet jej pracownikiem, lecz Sp. B. z o.o. Firma ta ma swoją siedzibę obok Spółki A. , a A. M. również nie sprawuje w niej funkcji związanych z podejmowaniem korespondencji, lecz jest tam zatrudniona jako kadrowa. Odbiór przesyłki nastąpił grzecznościowo, na prośbę listonosza, ale podjęta omyłkowo korespondencja nigdy nie została przekazana adresatowi, a tym samym w ogóle nie doszło do skutecznego jej doręczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Orzeczenie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Powyższe warunki muszą zostać spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawie wskazać należy, że zgodnie

z oświadczeniem Spółki o niewykonaniu zobowiązania do uzupełnienia braków formalnych skargi strona dowiedziała się z otrzymanego w dniu [...] r. postanowienia o odrzuceniu skargi. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w dniu [...] r., a zatem z zachowaniem siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełniony został również warunek z art. 87 § 4 P.p.s.a., skoro do wniosku załączono odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Natomiast strona nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, nastąpiło bez jej winy.

Jak wynika z orzecznictwa sądowoadministracyjnego przesłanka braku winy

w uchybieniu terminu powinna być oceniana z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego

w danych warunkach wysiłku. Do przeszkód uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza się np.: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp. (por. postanowienia NSA z dnia 9 września 2014 r., sygn. akt II GZ 499/14, Lex nr 1530525 oraz z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt II GZ 562/13, Lex nr 1437280).

W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie korespondencja zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została skutecznie doręczona Spółce, natomiast okoliczności wskazane we wniosku o przywrócenie terminu nie usprawiedliwiają niedochowania terminu.

Z analizy akt sprawy wynika, że A.M. odbierając korespondencję sądową skierowaną do skarżącej posługiwała się firmową pieczątką Spółki A. z o.o. Przy czym, wbrew twierdzeniom strony, osoba ta pokwitowała odbiór nie tylko wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, ale także postanowienia o odrzuceniu skargi, z którego to Spółka dowiedziała się o uchybieniu terminu, objętego obecnie wnioskiem o jego przywrócenie. Również w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, niejednokrotnie na zwrotkach widnieje podpis A. M. obok pieczątki skarżącej Spółki (por. akta administracyjne I instancji odbiór: postanowienia z dnia 6 października 2015 r. k. 11, pisma z dnia 28 sierpnia 2015 r. k. 8, zawiadomienia z dnia 13 lipca 2015 r. k. 3). Okoliczności te przeczą twierdzeniu, że A. M. nie jest jedną z osób uprawnionych do odbioru korespondencji w imieniu Spółki. Sam bowiem fakt dysponowania pieczątką firmową strony, przesądza o tym chociażby w sposób dorozumiany. Poza tym skarżąca nie wykazała, aby podjęła jakiekolwiek działania organizacyjne, aby wykluczyć możliwość odbioru przesyłek przez ww. osobę (np. poprzez złożenie reklamacji u operatora pocztowego na nieprawidłowe wykonanie usługi). Brak tych działań pomimo uprzedniego, wielokrotnego odbioru korespondencji zaadresowanej do strony przez A. M. przesądza o tym, że Spółka akceptowała przyjętą praktykę doręczeń, a zatem bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy osoba ta jest pracownikiem strony, czy też nie. W tej sytuacji stwierdzić należy, że skoro A. M. odbierała i nadal odbiera korespondencję Spółki jako osoba do tego uprawniona, to wszelkie jej zaniedbania w przekazaniu adresatowi korespondencji, obciążają samą stronę, gdyż świadczą o niewłaściwym zorganizowaniu odbioru przesyłek i ich obiegu.

Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak na wstępie.