II OZ 1005/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2025-07-09	
Data wpływu	2025-06-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Wawrzyniak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6050 Obowiązek meldunkowy	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Sygn. powiązane	III SA/Kr 2062/24	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 58 § 1 pkt 3; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 2062/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 października 2024 r., nr WO-II.62.1.1.85.2024 w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2025 r. sygn. akt III SA/Kr 2062/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę M. S. (dalej "skarżący") na decyzję wojewody Małopolskiego z dnia 14 października 2024 r. w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 2 grudnia 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie jednego odpisu skargi oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącemu 13 grudnia 2024 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżący nie nadesłał odpisu skargi, natomiast wpis od skargi został przez skarżącego uiszczony 23 grudnia 2024 r. W konsekwencji powyższego, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, wnosząc o jego uchylenie. Skarżący podniósł zarzut naruszenia konstytucyjnie gwarantowanego prawa do sądu oraz wskazał, że uchybienie nie było na tyle istotne by stosować tak drastyczne środki prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, jest jej odrzucenie.

W niniejszej sprawie skarżący nie uzupełnił braków formalnych skargi w terminie i należy uznać, że postanowienie wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odpowiada prawu.

Odnośnie do podnoszonego przez skarżącego naruszenia przez Sąd I instancji prawa do sądu, podkreślić należy, że prawo to nie jest nieograniczone. W wyroku z 10 maja 2000 r., sygn. akt K 21/99 (publ. OTK 2000/4/109), Trybunał Konstytucyjny wskazał pewne ograniczenia prawa do sądu, które nie jest prawem absolutnym i bezwzględnym. Do ograniczeń tych można zaliczyć m.in.: terminy procesowe i materialne, opłaty, zasady inicjowania postępowania, rygory postępowania dowodowego. Nie można zatem wiązać ograniczenia prawa do sądu z obowiązkiem wypełnienia przez stronę czy też jej pełnomocnika obowiązków nałożonych zgodnie z obowiązującą procedurą, bowiem nie stanowi to pozbawienia strony prawa do sądu (por. postanowienie NSA z dnia 9 czerwca 2022 r. sygn. akt II FZ 49/22).

Brak uiszczenia w terminie wpisu od skargi również obligowało Sąd do jej odrzucenia, niezależnie od faktu, że skarżący uiścił ten wpis po wskazanym terminie. Sąd I instancji zasadnie wskazał na art. 85 p.p.s.a., zgodnie z którym czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Podnoszone przez stronę okoliczności zachorowania na COVID-19 mogą być natomiast przedmiotem rozważań w postępowaniu o przywrócenie terminu, pod warunkiem, że wniosek został złożony w trybie art. 87 § 1 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.