Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent (spr.) Sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 czerwca 2020r. sprawy ze skargi G. M. T. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia (...)r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności oddala skargę

Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w T. prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku A. G.-W., w toku którego na podstawie zawiadomień o zajęciu z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...].JW oraz z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...].JW dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych z tytułu "bieżących i przyszłych faktur oraz innych wierzytelności i umów" należnych zobowiązanej od G. T.. Zawiadomienia doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności odpowiednio w dniach [...] czerwca 2018r. oraz [...] czerwca 2018r.

W odpowiedzi na zajęcia Urząd M. T. poinformował, że nie posiada do zapłaty żadnych płatności na rzecz A. G.-W.. Jednakże wymiana korespondencji pomiędzy organem egzekucyjnym a gminą doprowadziła do ustaleń, że A. G.-W. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą B. P. B. A. G.-W. z siedzibą w T. podpisała z Miejskim Zarządem Dróg w T. w okresie od stycznia 2018r. do marca 2019r. umowy na opracowanie dokumentacji projektowo-kosztorysowych, z których część została wykonana i rozliczona między stronami.

W dniu [...] listopada 2019r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w T. wydał postanowienie w sprawie określenia kwoty nieprzekazanej przez dłużnika zajętej wierzytelności w wysokości [...] zł. Organ egzekucyjny wskazał, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2019r. ustalono, iż dłużnik zajętej wierzytelności - G. T., pomimo prawidłowo doręczonych zawiadomień o zajęciu innych wierzytelności z dnia [...] czerwca 2018 r. oraz z dnia [...] czerwca 2018r., nienależycie wykonał ciążący na nim obowiązek, bowiem nie zrealizował przedmiotowych zajęć i nie przekazał zajętych kwot organowi egzekucyjnemu. Z protokołu kontroli wynika, że zajęcia zostały przekazane wyłączenie do Wydziału Księgowości Urzędu M. T., natomiast do innych jednostek organizacyjnych G. T. kancelaria zawiadomień nie przekazała.

W złożonym zażaleniu G. T. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ na wstępie wskazał, że podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 71a § 9 ustawy z dnia [...] czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019r. poz. 1438 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a.".

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutów braku uzasadnienia faktycznego i prawnego do zastosowania w sprawie art. 89 u.p.e.a., organ podał, że zajęcie wierzytelności pieniężnej na podstawie tego przepisu może obejmować swym zakresem wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Z akt sprawy wynika, że dnia [...] grudnia 2017r. G. T. z siedzibą w T. działająca poprzez Miejski [...] w T. zawarła z A. G.-W. prowadzącą Biuro Projektów Budowlanych umowy nr [...] oraz nr [...] na wykonanie dokumentacji projektowo-kosztorysowej. W efekcie zobowiązana jako sprzedawca wystawiła dwie faktury: [...] z dnia [...] grudnia 2018r. (data wykonania usługi [...] grudnia 2018r.) oraz [...] z dnia [...] grudnia 2018r. (data wykonania usługi [...] sierpnia 2018r.) na nabywcę/płatnika - G. T., natomiast jako odbiorca wskazany został Miejski [...] w T..

Zdaniem organu odwoławczego również przedmiot zajęcia został prawidłowo określony w zawiadomieniach o zajęciu, które dotyczyły "bieżących i przyszłych faktur oraz innych wierzytelności i umów". Zajęć dokonano w dacie, kiedy umowy obowiązywały, jednakże wierzytelność powstała już po dokonaniu zajęć, w związku z wystawieniem faktur [...] z dnia [...] grudnia 2018r. oraz [...] z dnia [...] grudnia 2018r. z których wynika, że zobowiązanej przysługiwała wierzytelność od Nabywcy - G. T. w kwocie [...]zł oraz [...] zł. Faktury wystawione zostały w okresie od [...] grudnia 2018r. do [...] grudnia 2018r., tj. w czasie kiedy dokonane zajęcia obowiązywały. Istnienie wierzytelności do realizacji której, zgodnie z zajęciem zobowiązany był dłużnik zajętej wierzytelności zostało zatem bezsprzecznie potwierdzone, a skuteczność zajęcia dokonanego na podstawie art. 89 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie budzi wątpliwości. Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018r. poz. 2096 ze zm.) – dalej jako: "k.p.a." w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej do uznania, że dokonane zajęcia były skuteczne, a należności z faktur nr [...] i nr [...] istniały w dniu zajęcia organ uznał za niezasadny.

Odnosząc się do zarzutu, iż w treści zaskarżonego postanowienia błędnie wskazano, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z tytułu "dostawy towarów", podczas, gdy umowy nr [...] oraz nr [...] dotyczyły wykonania dokumentacji projektowo-kosztorysowej, a nie dostawy towarów organ odwoławczy wskazał, że z zawiadomień będących podstawą zajęcia wynika jakiego rodzaju wierzytelności zostały nimi objęte, a należności z tytułu faktur [...] oraz [...] mieszczą się w tym zakresie. Faktury te, wystawione zostały w związku z wykonaniem usług wynikających z zawartych w dniu [...] grudnia 2017r. umów nr [...] oraz nr [...].

Odpowiadając na zarzut, że Miejski [...] jest jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 29 k.p.a., zatem organ egzekucyjny powinien skierować odrębne zajęcia nie do samej Gminy, lecz do jej jednostki Dyrektor IAS wskazał, iż zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.e.a., przez dłużnika zajętej wierzytelności rozumie się dłużnika zobowiązanego, jak również bank, pracodawcę, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasata oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego. W myśl tego przepisu, organ egzekucyjny kieruje zawiadomienie o zajęciu do dłużnika zajętej wierzytelności, tzn. do podmiotu, który ma wierzytelność wobec zobowiązanego. Zarówno treść umów, jak i wystawionych przez zobowiązaną faktur przemawia za tym, że dłużnikiem zajętej wierzytelności jest w niniejszej sprawie G. T., a nie Miejski [...] w T.. Umowy z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...] oraz nr [...] zawarte zostały pomiędzy zobowiązaną, a G. T. z siedzibą w T., a faktury [...] oraz [...] wystawione zostały na nabywcę/płatnika - G. T. z siedzibą w T., natomiast jako odbiorca wskazany został Miejski [...] w T..

Reasumując zdaniem organu odwoławczego zawiadomienia o zajęciu zostały prawidłowo skierowane, a podmiotem odpowiedzialnym za ich realizację była G. T., jako dłużnik zajętej wierzytelności. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 29 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., bowiem zajęcia doręczone do Urzędu M. T. skierowane zostały do prawidłowo określonego dłużnika zajętej wierzytelności, który odpowiedzialny był z tytułu należnych zobowiązanej wierzytelności. Łączna wysokość nieprzekazanych przez dłużnika wierzytelności wyniosła zatem [...] zł. Wierzytelność ta, pomimo skutecznego zajęcia, przekazana została przez dłużnika zajętej wierzytelności zobowiązanej, zamiast organowi egzekucyjnemu.

Działanie to, w ocenie organu, nosi znamiona bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Dłużnik zajętej wierzytelności nie spełnił świadczenia określonego w zawiadomieniach o zajęciu wierzytelności pieniężnej z dnia [...] czerwca 2018r. oraz z dnia [...] czerwca 2018 r. bowiem, zawiadomienia te przekazane zostały wyłącznie do Wydziału Księgowości Urzędu M. T., natomiast do innych jednostek organizacyjnych G. T. nie. Ponadto, z udzielonych przez G. T. pismami z dnia [...] czerwca 2018r. oraz z dnia [...] czerwca 2018r. odpowiedzi na zajęcia wynika, że na dzień zajęcia Urząd M. T. nie posiadał do zapłaty żadnych płatności na rzecz A. G.-W., co jest niezgodne ze stanem faktycznym. Tym samym uznać należy, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchylał się od przekazania zajętej wierzytelności, pomimo że istniała podstawa prawna do wykonania obowiązku. Argument, że wypłacone zobowiązanej wierzytelności trafiły na rachunek bankowy, który był zajęty w postępowaniu egzekucyjnym nie zmienia pozycji prawnej dłużnika zajętej wierzytelności, a w szczególności nie zwalnia go z zakazu wypłaty zobowiązanemu zajętej kwoty oraz obowiązku przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności.

W złożonej do tut. Sądu skardze skarżąca Gmina wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] listopada 2019r. zarzucając naruszenie: art. 29 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez uznanie, że zajęcia doręczone do Urzędu M. T. nawiązują stosunek administracyjnoprawny pomiędzy organem egzekucyjnym a wszystkimi jednostkami organizacyjnymi G. T. podczas, gdy Miejski [...], będący jednostką budżetową w rozumieniu ustawy o finansach publicznych ma odrębną podmiotowość administracyjnoprawą, jako samorządowa jednostka organizacyjna wskazana w art. 29 k.p.a.; art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie postanowienia, w szczególności przez brak w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnienia dokonanej oceny prawidłowości sporządzenia uzasadnienia przez organ pierwszej instancji; art. 124 § 2 k.p.a. z art. 18 u.p.e.a. poprzez nienależyte uzasadnienie postanowienia, w szczególności przez brak w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnienia podstaw faktycznej i prawnej wydanego orzeczenia w zakresie - zaniechania wskazania, że zachowanie się skarżącej spełniało przesłanki wskazane w art. 71 a § 9 u.p.e.a., tj. że skarżąca bezpodstawnie uchyliła się od przekazania zajętej wierzytelności i wierzyciel uzyskał zaspokojenie z zajętej wierzytelności oraz poprzez całkowite pominięcie uzasadnienia prawnego w zakresie wykładni i zastosowania art. 71 a § 9 u.p.e.a.; art. 71a § 9 u.p.e.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie znajdował zastosowania w sprawie, gdyż Skarżącej nie można zarzucić bezpodstawnego uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności a wierzyciel uzyskał zaspokojenie z zajętej wierzytelności; art. 71b w zw. z art. 71a § 9 u.p.e.a. i z art. 143 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wniesienie zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 71 a § 9 u.p.e.a. nie wstrzymuje jego wykonalności, podczas gdy z treści art. 143 k.p.a., który znajduje zastosowanie w braku przepisów szczególnych wynika teza przeciwna.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że stroną stosunku administracyjnego powstałego wskutek doręczenia zawiadomienia o zajęciu był jedynie Urząd G. T., a aby nawiązać analogicznej treści stosunki administracyjnoprawne z pozostałymi jednostkami organizacyjnymi G. T., organ egzekucyjny powinien wystosować do nich odrębne zajęcia. W związku z tym, można mówić o skuteczności zajęć jedynie wobec Urzędu M. T., który jest jedną z wielu jednostek budżetowych G. T.. W ocenie skarżącej, organ egzekucyjny nie dostrzega różnicy w pozycji administracyjnoprawnej jednostki budżetowej w ramach stosunku administracyjnego pomiędzy tą jednostką, jako trzeciodłużnikiem i organem egzekucyjnym, a zasadami odpowiedzialności za zobowiązania cywilnoprawne. W istocie to organ egzekucyjny zaniedbał nawiązania odpowiednich relacji administracyjnoprawnych z pozostałymi jednostkami organizacyjnymi G. T..

Gminie, jako trzeciodłużnikowi nie można przypisać bezpodstawnego uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności. Zgodnie z art. 71a § 9 u.p.e.a., przesłanką do określenia wysokości nieprzekazanej kwoty nie jest samo nieprzekazanie wierzytelności przez trzeciodłużnika, lecz kwalifikowane postępowanie polegające na bezpodstawnym uchylaniu się od przekazania zajętej wierzytelności, co nie miało miejsca w tej sprawie.

Skarżąca podkreśliła również, że organ egzekucyjny dokonał zajęć rachunków bankowych należących do zobowiązanej, na który Miejski [...] dokonał wpłaty zajętej wierzytelności. Kwota ta przekazana została dobrowolnie, a wierzyciel ostatecznie uzyskał zaspokojenie z zajętej wierzytelności. W konsekwencji nie doszło do naruszenia interesów fiskalnych wierzyciela, a wykonanie postanowienia w istocie prowadziłoby do podwójnego zaspokojenia wierzyciela kosztem G. T..

W ocenie skarżącej, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ drugiej instancji nie przeanalizował, czy zachowanie się skarżącej stanowi przypadek uchylania się od przekazania zajętej wierzytelności oraz nie wyjaśnił dlaczego uznał, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów art. 124 § 2 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a., art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nadto, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera omówienia art. 71 a § 9 u.p.e.a., który stanowi podstawę orzeczenia organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019r., poz. 2167 - t.j.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r. poz. 2325 – t.j., dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd stwierdził, że nie naruszono prawa.

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019r. poz. 1438 ze zm.) – dalej jako: "u.p.e.a.". Zgodnie z nim jeżeli w wyniku kontroli stwierdzono, że dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, organ ten wydaje postanowienie, w którym określa wysokość nieprzekazanej kwoty. Na postanowienie w sprawie wysokości nieprzekazanej kwoty przysługuje zażalenie.

Taką też treść przywołano w zaskarżonym postanowieniu.

Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że przepis ten oznacza, iż postanowienie wydawane na podstawie art. 71a § 9 u.p.e.a. stanowi konsekwencję dokonanego uprzednio przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności zobowiązanego u jej dłużnika i stwierdzenia, iż dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Zwrot normatywny "bezpodstawnie uchyla się" (art. 71a § 9 u.p.e.a.) należy interpretować jako przesłankę prawną a nie faktyczną. Innymi słowy uchylanie się przez dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu z przyczyn faktycznych będzie stanowiło podstawę do wydania postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty. Innymi słowy, uchylanie się przez dłużnika zajętej wierzytelności od jej przekazania organowi egzekucyjnemu z przyczyn faktycznych nie stoi na przeszkodzie wydaniu postanowienia określającego wysokość nieprzekazanej kwoty.

Sąd przyjął, iż zawiadomieniami o zajęciu z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...] oraz z dnia [...] czerwca 2018r. nr [...].JW organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnych z tytułu "bieżących i przyszłych faktur oraz innych wierzytelności i umów" należnych zobowiązanej od G. T. do łącznej kwoty [...]zł. Zawiadomienia o zajęciu, zawierały wszystkie elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a., w tym oznaczenie zobowiązanego w sposób umożliwiający jego identyfikację oraz wskazywały rodzaj zajmowanej wierzytelności pieniężnej. Dłużnik zajętej wierzytelności - G. T. odebrała zawiadomienia o zajęciu odpowiednio w dniach [...] czerwca 2018r. (k. 10) oraz [...] czerwca 2018r. (k. 14) – w postanowieniu błędnie wskazano na rok 2019.

Powyższe ustalenia znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy i są bezsporne. Z akt sprawy wynika, że [...] grudnia 2017r. G. T., działająca poprzez Miejski [...] w T. zawarła z A. G.-W. prowadzącą B. P. B. umowy nr [...] oraz nr [...] na wykonanie dokumentacji projektowo-kosztorysowej. W efekcie zobowiązana jako sprzedawca wystawiła dwie faktury: [...] z dnia [...] grudnia 2018r. (data wykonania usługi [...].12.2018r.) oraz [...] z dnia [...] grudnia 2018r. (data wykonania usługi [...].08.2018r.) na nabywcę/płatnika - G. T., natomiast jako odbiorca wskazany został Miejski [...] w T.. Bezspornie przedmiot zajęcia został prawidłowo określony w zawiadomieniach o zajęciu, które dotyczyły "bieżących i przyszłych faktur oraz innych wierzytelności i umów". Zajęć dokonano w dacie, kiedy umowy obowiązywały. Organ prawidłowo ocenił, że faktury wystawione zostały w okresie od [...] grudnia 2018r. do [...] grudnia 2018r., tj. w czasie kiedy dokonane zajęcia obowiązywały.

Zgodnie z art. 89 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Natomiast, w myśl art. 89 § 2 i § 3 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność.

Spornym pozostaje to, czy skarżąca była dłużnikiem zobowiązanego gdyż tylko wówczas można by przyjąć, że zostały spełnione przesłanki z art. 89 u.p.e.a. W jej ocenie to nie ona, ale Miejski [...] w T. spełniał warunki do uznania go za podmiot, do którego należało skierować zawiadomienie, o jakim mowa w art. 89 § 1 u.p.e.a. Wywodzi to z art. 29 k.p.a. Tymczasem organ sytuację prawną skarżącej prawidłowo wykazuje nie na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego, ale na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż to ona stanowi podstawę jego działania. Art. 18 u.p.e.a., na który powołano się w skardze obejmuje tylko sytuacje nie objęte ustawą. Co więcej art. 29 k.p.a. reguluje jedynie kwestię tego, kto może być stroną postępowania administracyjnego. W odniesieniu do treści skargi należy podkreślić, że "podmiotem obowiązków procesowych" jest dłużnik zobowiązanego (art. 71 a u.p.e.a.). Gdyby przyznano, że dłużnikiem był Miejski [...], to wówczas można by wskazać, że to on jest stroną postępowania (art. 29 k.p.a.). Tymczasem sama skarżąca wyraźnie wskazuje, że stosunek cywilnoprawny, a więc zobowiązanie wierzyciel – dłużnik, istnieje pomiędzy zobowiązanym a Gminą. W zaskarżonym postanowieniu trafnie wskazano, że zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.e.a., przez dłużnika zajętej wierzytelności rozumie się dłużnika zobowiązanego, jak również bank, pracodawcę, podmiot prowadzący działalność maklerską, trasata oraz inne podmioty realizujące, na wezwanie organu egzekucyjnego, zajęcie wierzytelności lub innego prawa majątkowego zobowiązanego. W myśl tego przepisu, organ egzekucyjny kieruje zawiadomienie o zajęciu do dłużnika zajętej wierzytelności, tzn. do podmiotu, który ma wierzytelność wobec zobowiązanego i chodzi tu o stosunek cywilnoprawny a nie administracyjny, o jakim mowa w skardze.

Niespornym jest przywołane w zaskarżonym postanowieniu to, że zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 Regulaminu Organizacyjnego [...] w T., Zarząd jest jednostką organizacyjną M. nieposiadającą osobowości prawnej, powołaną w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie określonym w statucie. Zarząd jest jednostką budżetową i ma nadany statystyczny numer identyfikacyjny 870287083. Natomiast, zgodnie z art. 11 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia [...] sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 869 ze zm.), jednostkami budżetowymi są jednostki organizacyjne sektora finansów publicznych nieposiadające osobowości prawnej, które pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu, a pobrane dochody odprowadzają na rachunek odpowiednio dochodów budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Jednostka budżetowa działa na podstawie statutu określającego w szczególności jej nazwę, siedzibę i przedmiot działalności. Podstawą gospodarki finansowej jednostki budżetowej jest plan dochodów i wydatków, zwany dalej "planem finansowym jednostki budżetowej". W myśl tego przepisu, jednostki budżetowe prowadzą swoją gospodarkę finansową w ten sposób, że pokrywają swoje wydatki bezpośrednio z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, a swoje dochody odprowadzają na rachunek gminy. Samorządowe jednostki budżetowe nie dysponują realizowanymi przez siebie dochodami. To jednostki samorządu terytorialnego mają w trakcie roku budżetowego do dyspozycji pełną kwotę dochodów uzyskiwanych przez gminne jednostki budżetowe. Jednostki budżetowe nie posiadają żadnych własnych dochodów, jak również żadnych własnych wydatków, a gromadzone przez nie dochody i ponoszone wydatki są częścią budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Skarżąca nie podważa, iż wierzytelność, która przysługiwała zobowiązanej należna była z budżetu jednostki samorządu terytorialnego, czyli od G. T.. Zarówno treść umów, jak i wystawionych przez zobowiązaną faktur przemawia za tym, że dłużnikiem zajętej wierzytelności jest w niniejszej sprawie G. T., a nie Miejski [...] w T..

Zawiadomienia o zajęciu zostały zatem prawidłowo skierowane, a podmiotem odpowiedzialnym za ich realizację była G. T., jako dłużnik zajętej wierzytelności. Nie jest zatem zasadny zarzut naruszenia art. 29 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

Bezspornym i mającym potwierdzenie w materiale dowodowym pozostaje stwierdzenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że z uwagi na to, iż dłużnik zajętej wierzytelności nie zastosował się do zawartego z zawiadomieniach wezwania, organ egzekucyjny przeprowadził kontrolę realizacji zajęcia, w wyniku której ustalił, że należne organowi egzekucyjnemu z tytułu zajęcia środki pieniężne nie zostały przekazane. Dłużnik zajętej wierzytelności obciążony został kwotą wynikającą z faktur [...] i [...] pomniejszoną o wysokość kar umownych oraz wierzytelności przekazane w związku z realizacją zajęć komorniczych.

Wbrew temu, co stwierdzono w skardze, w zaskarżonym postanowieniu organ przyjął, iż zapłacono za wskazane faktury przekazując środki na rachunek bankowy zobowiązanego. W tym miejscu należy wyjaśnić, że uchylenie postanowienia pierwszej instancji mogłoby nastąpić w trybie art. 138 k.p.a., w którym brak uzasadnienia (art. 124 § 2 k.p.a.) jako taki nie zawsze może stanowić podstawę do wyeliminowania zażalonego aktu. Wręcz przeciwnie, co do zasady organ odwoławczy dostrzegając takie braki może je nadrobić samodzielnie, gdyż po skutecznie złożonym zażaleniu, to on jest organem rozstrzygającym w sprawie.

Organ przyjął, iż zapłacono za wskazane faktury przekazując środki na rachunek bankowy zobowiązanego oceniając to jako działanie wbrew skutecznemu zawiadomieniu i jest to wystarczające w świetle art. 124 § 2 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Dla Sądu nie ma wątpliwości, że to stwierdzenie w zestawieniu z brakiem odstąpienia od wydania postanowienia w trybie art. 71a § 9 u.p.e.a. oznacza, iż organ nie uznał za zasadne stwierdzenie, iż skarżąca miała podstawy prawne do tego by nie przekazywać wierzytelności organowi.

Należy przyznać rację organowi, że działanie (zaniechanie) skarżącej nosiło znamiona bezpodstawnego uchylania się dłużnika zajętej wierzytelności od przekazania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu. Oznacza ono tyle, co "bez podstawy prawnej". Uzasadnieniem do uchylania się przez dłużnika zajętej wierzytelności do przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu mogą być tylko okoliczności prawne, które umożliwiają jemu skuteczne uchylanie się od wykonania zobowiązania względem wierzyciela (np. zarzut przedawnienia, potrącenia, zwolnienie spod egzekucji) (por.: R. Hauser i A. Skoczylas, Postępowanie egzekucyjne w administracji, C.H.Beck, W-wa 2012, s. 413). Tymczasem skarżąca powołuje się na okoliczność faktyczną przekazania należności na konto zobowiązanej zajęte przez organ egzekucyjny. Należy podkreślić, że przelanie pieniędzy na konto zobowiązanej nawet jeśli jest ono zajęte przez organ egzekucyjny nie wypełnia obowiązków dłużnika, jakie stanowią podstawę do zastosowania art. 71a § 9 u.p.e.a. Skarżąca ostatecznie nie przekazała wierzytelności organowi egzekucyjnemu, ale zapłaciła za wykonaną usługę. Chcąc przyznać rację skarżącej należałoby zrównać te dwie sytuacje, co nie znajduje podstawy prawnej.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.