Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. w Z. na przewlekłe prowadzenie postępowania postanawia odrzucić skargę.

Dnia 10 czerwca 2013 r. wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, pismo A sp. z o.o. z siedzibą w Z. oznaczone jako skarga na naruszenie prawa przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L., które zdaniem skarżącej polegać miało na bezzasadnym przedłużaniu terminu zakończenia kontroli podatkowej w zakresie zasadności zwrotu podatku VAT za listopad 2012 r.

W piśmie spółka wyjaśniła, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. rozpoczynając kontrolę ustalił, że zakończy się ona w ciągu miesiąca. Jednak kontrola nie została zakończona we wskazanym czasie, a organ bezzasadnie zdaniem spółki przedłużał kontrolę.

Spółka wyjaśniła ponadto, że jej zdaniem postanowienie, którym organ przedłużył kontrolę podatkową zawiera bardzo lakoniczne uzasadnienie co czyni wręcz niemożliwym jakąkolwiek z nim polemikę. Skarżąca wskazała, że uzasadnienie przedłużenia kontroli polegające na konieczności przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego i wyjaśniającego oraz zebrania materiałów w sprawie jest zbyt ogólnikowe.

Skarżąca wskazała, że zwróciła się do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe organ stwierdził, że do naruszenia prawa nie doszło argumentując, że prowadzona kontrola wymaga uzupełnienia materiału dowodowego co czyni niemożliwym precyzyjne ustalenie daty jej zakończenia, a zatem twierdzenie skarżącej jakoby uzasadnienie postanowienia było niewystarczające, zdaniem organu było nieuzasadnione.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak: zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Należy zauważyć, że z użytego w powołanym przepisie zwrotu "taki jak" wynika, że wskazane wyliczenie środków zaskarżenia ma charakter przykładowy. Oznacza to, że w wypadku skargi na bezczynność środkami takimi będą zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. oraz ponaglenie przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej.

Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, to skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a).

Przepis art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. wskazuje, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga uprzedniego uruchomienia środków prawnych dostępnych w administracyjnym toku instancji, a w razie ich braku - skierowania do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W przypadku skargi wniesionej w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie środkiem zaskarżenia jest przewidziane w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej ponaglenie, które przysługuje stronie do organu podatkowego wyższego stopnia. Ponaglenie należy traktować zatem jako szczególny rodzaj środka zaskarżenia, mający na celu zwalczanie uchybień organów na etapie postępowania przed tymi organami.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt badanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca spółka nie wyczerpała trybu określonego w art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez wniesienie ponaglenia, a tym samym nie dopełniła warunku dopuszczalności skargi, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a.

W ocenie sądu, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej trafnie wskazał, że zarzucane w skardze czynności organu, są równoznaczne z niezałatwieniem sprawy w terminie, a w takiej sytuacji, zgodnie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, podatnikowi (spółce) przysługuje szczególny środek zaskarżenia w postaci ponaglenia do organu podatkowego wyższego stopnia. Dopiero po wyczerpaniu tego środka zaskarżenia istnieje możliwość wniesienia skargi do sądu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy, sąd, uznając niedopuszczalność skargi w niniejszej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, postanowił jak w sentencji.