I SA/Sz 953/11 - Postanowienie

Data orzeczenia	2011-11-23	
Data wpływu	2011-11-10	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Marzena Kowalewska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy	
Hasła tematyczne	Wstrzymanie wykonania aktu	
Sygn. powiązane	I GSK 795/12	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Celnej	
Treść wyniku	Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270; art. 61 § 3 i § 5;  Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.	
Sentencja
Dnia 23 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 23 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. D.– P.H.U. V. w L. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za wrzesień 2006 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.	
Uzasadnienie
Z. D., pismem z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r. o Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r., Nr [...] , którą określono Z. D. u prowadzącemu działalność P.H.U. V. w L. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł w podatku akcyzowym za wrzesień 2006 r.

Jednocześnie, we wskazanym piśmie, skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego rozpoznania sprawy. Uzasadniając swoje żądanie, Z. D. wskazał, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna i niezgodna z prawem, a jej wykonanie spowoduje szkodę po stronie skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powołanego powyżej przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Po analizie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący wskazał jedynie, że zaskarżona decyzja jest niesłuszna i niezgodna z prawem. Tymczasem rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd nie dokonuje oceny zaskarżonego aktu, albowiem przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach). Dlatego też Sąd, przy rozpatrywaniu wniosku Z. D., nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.