Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Wiatrowski (spr.), Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Protokolant starszy inspektor sądowy Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Wa 2354/22 w sprawie ze skargi Bank S.A. z siedzibą w Warszawie na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

Wyrokiem z 22 marca 2023 r. (sygn. akt III SA/Wa 2354/22) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd pierwszej instancji) uchylił wydaną z wniosku Z. S.A. (dalej: Bank lub Wnioskodawca), interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 17 sierpnia 2022 r. (w przedmiocie podatku od towarów i usług) w części uznającej stanowisko skarżącej za nieprawidłowe (wyrok ten oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wyrok ten wydano w oparciu o następujące okoliczności.

1.1. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Bank wskazał, że jest podmiotem prowadzącym działalność bankową w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (dalej: Prawo bankowe). Bank świadczy, usługi finansowe obejmujące m.in. udzielanie kredytów i pożyczek. W ramach prowadzonej działalności Bank nabywa od innych podmiotów ("Cedentów") – w szczególności innych banków – posiadane przez nich wierzytelności, z tytułu finansowania udzielonego podmiotom trzecim mającym siedzibę w Polsce ("Dłużnicy").

W świetle polskich przepisów przedmiotowe transakcje należy zdaniem Banku ocenić, jako dokonane z wykorzystaniem instytucji przelewu wierzytelności, o której mowa w art. 509-517 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (dalej: Kodeks cywilny lub k.c.).

W wyniku dokonania przedmiotowych transakcji, Bank wstępuje w prawa i obowiązki zbywcy wierzytelności, a więc wszelkie korzyści, uprawnienia i roszczenia oraz ciężary i ryzyko związane z przelewaną wierzytelnością i związanymi z nią prawami przechodzą na Bank, w szczególności Bank ma prawo dochodzić spłaty wierzytelności od podmiotu, któremu udzielone było finansowanie (tj. Dłużnika).

Poza zapłatą ceny z tytułu przejmowanych wierzytelności, Bank nie realizuje w stosunku do Cedenta żadnych dodatkowych świadczeń. W szczególności, Bank nie świadczy na rzecz Cedenta jakichkolwiek usług ściągania długów. Umowa nie ma także charakteru umowy factoringu.

Zgodnie z opisywanym tu modelem, przedmiotem transakcji są tzw. wierzytelności regularne, tj. takie, co do których w momencie dokonywania transakcji nie istnieją istotne wątpliwości, co do możliwości ich zaspokojenia. Zawierana umowa nie zawiera także postanowienia umożliwiającego dokonanie cesji zwrotnej wierzytelności lub jej części na pierwotnego wierzyciela.

W zamian za przeniesienie wierzytelności na rzecz Banku, Bank dokonuje przekazania na rzecz Cedenta określonej kwoty. Kwota ta może być ustalana w następujący sposób:

a) odpowiadać wartości nominalnej nabywanej wierzytelności (tj. wartości równej wierzytelności jaką posiada Cedent względem Dłużnika na moment jej przeniesienia na rzecz Banku);

b) zawierać dyskonto, tj. Bank dokonuje zapłaty kwoty, która jest poniżej wartości nominalnej nabywanej wierzytelności, przy czym podkreślenia wymaga, że dyskonto nie ma związku z wątpliwościami, co do przyszłej spłaty wartości nominalnej wierzytelności (jak zostało wskazane powyżej, przedmiotem nabycia są wierzytelności regularne), ale jest wynikiem negocjacji pomiędzy Bankiem i Cedentem i ma np. na celu zdyskontowanie w cenie za wierzytelność prowizji, którą otrzymał Cedent w momencie uruchamiania finansowania Dłużnikowi;

c) zawierać premię, tj. Bank dokonuje zapłaty kwoty, która jest powyżej wartości nominalnej nabywanej wierzytelności, ale poniżej wartości tej wierzytelności brutto, tj. poniżej sumy jej wartości nominalnej i spodziewanych w przyszłości zysków z niej (np. odsetek do zapłaty przez Dłużnika).

We wniosku wskazano, że zawierane umowy nie obejmują żadnych postanowień, które modyfikowałyby cenę za wierzytelność w zależności od tego, czy Dłużnik spłaci wierzytelność i na jakich zasadach. Transakcje dotyczą tzw. wierzytelności regularnych i Wnioskodawca spodziewa się je odzyskać w całości wraz z dodatkowymi korzyściami. Bank nabywa wierzytelności w celu osiągnięcia w przyszłości korzyści ze spłaty wierzytelności przez Dłużnika, w szczególności z zapłaconych przez Dłużnika odsetek wynikających z konkretnej umowy na finansowanie. Oczywiście nie jest wykluczone, że wystąpią sytuacje, w których Bank dokona w przyszłości zbycia tak nabytych wierzytelności, ale zbycie to nie jest celem, dla którego Bank dokonuje ich nabycia.

1.2. W związku z tak przedstawionym zaistniałym stanem faktycznym Wnioskodawca sformułował następujące pytania:

1) Czy nabycie wierzytelności w opisanych okolicznościach stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2021 r., poz. 1685 ze zm., dalej: ustawa o VAT), realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz Cedenta?

2) Czy w opisanych okolicznościach, usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Cedenta podlegają zwolnieniu od opodatkowania podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT?

3) Co w świetle art. 29a ust. 1 ustawy o VAT stanowi podstawę opodatkowania usługi świadczonej w opisanych okolicznościach przez Wnioskodawcę?

4) Czy nabycie wierzytelności w opisanych okolicznościach od podmiotów mających siedzibę za granicą powoduje, że zgodnie z art. 28b ustawy o VAT miejscem opodatkowania transakcji będzie miejsce, gdzie siedzibę ma podmiot, od którego wierzytelność jest nabywana?

Zdaniem Wnioskodawcy, nabycie wierzytelności w opisanych okolicznościach stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług jako odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy VAT, realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz Cedenta (pyt. 1).

Jednocześnie, w ocenie Banku, usługi świadczone przez Wnioskodawcę na rzecz Cedenta podlegają zwolnieniu z opodatkowania, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT (pyt. 2).

Odnośnie do podstawy podstawa opodatkowania, zdaniem Banku, powinna być ona ustalana z uwzględnieniem okoliczności, w jakich dokonywane jest nabycie i w przypadku:

a) nabycia w wartości nominalnej (tj. w wartości równej wierzytelności jaką posiada Cedent względem Dłużnika na moment jej przeniesienia na rzecz Banku) - wynosi zero;

b) w przypadku wystąpienia dyskonta (tj. w przypadku nabycia poniżej wartości nominalnej) - równa jest wartości tego dyskonta;

c) w przypadku wystąpienia premii (tj. w przypadku nabycia powyżej wartości nominalnej) – wynosi zero (pyt. 3).

Jeśli zaś chodzi o przypadek nabycia wierzytelności od podmiotów mających siedzibę za granicą, to w ocenie Banku, miejscem opodatkowania transakcji, zgodnie z art. 28b ustawy o VAT, będzie miejsce, gdzie siedzibę ma podmiot, od którego wierzytelność jest nabywana.

1.3. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał w dniu 17 sierpnia 2022 r. interpretację indywidualną, w której uznał stanowisko Wnioskodawcy za:

a) prawidłowe w odniesieniu do zagadnień opisanych w punkcie 1 i 4,

b) nieprawidłowej gdy chodzi o kwestie opisane w punkcie 2 i 3.

W uzasadnieniu Dyrektor KIS stanął na stanowisku, że nabycie wierzytelności w okolicznościach wskazanych we wniosku stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, a tym samym podlega opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT.

Wyjaśniając swoje stanowisko w zakresie drugiego pytania Dyrektor KIS wskazał z kolei, że opisane transakcje mieszczą się w zakresie usług ściągania długów, w tym faktoringu, a tym samym nie mogą korzystać ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, z uwagi na wyłącznie z art. 43 ust. 15 ustawy o VAT. Organ interpretacyjny argumentował powyższe stanowisko tym, że na Bank przechodzą ciężary i ryzyko związane z przelewaną wierzytelnością oraz nie jest wykluczone, że Bank dokona w przyszłości zbycia nabytych wierzytelności. Zdaniem Dyrektora KIS, z opisu sprawy wynika, że mamy do czynienia z usługą polegającą na uwolnieniu klienta z konieczności egzekwowania należności, a także od ponoszenia ryzyka związanego z ewentualnym niespłaceniem należności.

W zakresie podstawy opodatkowania Dyrektor KIS wskazał, że w przypadku, kiedy nabycie wierzytelności będzie w wartości nominalnej lub powyżej tej wartości to podstawa opodatkowania będzie wynosiła "0". Natomiast w przypadku dyskonta – podstawą opodatkowania będzie dyskonto, ale pomniejszone o kwotę podatku zawartego w tym dyskoncie.

Przedstawiając uzasadnienie do stanowiska zajętego w zakresie pytania 4, Dyrektor KIS ocenił, że do świadczonych usług nabywania wierzytelności znajduje zastosowanie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, zatem miejscem świadczenia przez Wnioskodawcę usług na rzecz Cedentów jest miejsce gdzie siedzibę ma podmiot, od którego wierzytelność jest nabywana.

1.4. Uchylając powyższą interpretację w części uznającej stanowisko skarżącej za nieprawidłowe, Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w przypadku, w którym transakcja zakupu wierzytelności nie jest dokonywana w celu świadczenia usług ściągania długów, w tym factoringu, w stosunku do takiej transakcji nie będzie miał zastosowania art. 43 ust. 15 ustawy o VAT. Nie przeczy temu prawo nabywcy wierzytelności do skierowania nabytej (już własnej) wierzytelności do windykacji, jeżeli zobowiązanie z niej płynące stanie się wymagalne lub prawo do dalszej odprzedaży wierzytelności, albowiem cena z tytułu sprzedaży wierzytelności nie zależy od jakichkolwiek późniejszych okoliczności związanych ze spłatą wierzytelności. Poza zapłatą ceny z tytułu nabywanych wierzytelności, umowy sprzedaży nie będą bowiem przewidywać żadnych dodatkowych świadczeń, do których Skarżąca byłaby zobowiązana na rzecz Cedenta.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w analizowanym zdarzeniu przyszłym, zakup wierzytelności nie powinien być uznany za usługę ściągania długów, w tym faktoringu, o której mowa w art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT, z uwagi na brak więzi prawnych w odniesieniu do danej wierzytelności między Bankiem a Cedentem po dokonaniu zakupu wierzytelności. W stanie faktycznym sprawy przez czynności Skarżącej nie dochodzi bowiem, wbrew stanowisku prezentowanemu w zaskarżonej interpretacji indywidualnej, do realizacji usług ściągania długu ani do realizacji usług factoringu, a zasadniczym celem świadczenia nie jest ściąganie długu. Nie występuje tu również jakiekolwiek wynagrodzenie dla Skarżącej (przez Cedenta) za obsługę nabytej wierzytelności.

2. Skarga kasacyjna.

Od powyższego wyroku Dyrektor KIS wywiódł skargę kasacyjną. Wyrok ten zaskarżył w całości. Wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

2.1. Powołując się na art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa materialnego:

1) art. 43 ust. 1 pkt 40 w zw. z art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.; dalej: ustawa o VAT) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do zastosowania polegającą na uznaniu, że w zdarzeniu opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, dokonane przez Skarżącą nabycie wierzytelności nie powinno być uznane za usługę ściągania długów, w tym usługę faktoringu i w konsekwencji czynność nabycia wierzytelności podlegać będzie zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT, podczas gdy w ocenie organu w okolicznościach przedstawionych we wniosku czynności podejmowane przez Skarżącą stanowią czynności w zakresie ściągania długów i faktoringu wyłączone ze zwolnienia od podatku;

2) art. 29a ust. 1 ustawy o VAT przez jego błędną wykładnię i niewłaściwą ocenę możliwości zastosowania polegającą na uznaniu, że podstawa opodatkowania transakcji opisanych we wniosku o wydanie interpretacji, nie powinna zostać pomniejszona o kwotę należnego podatku od towarów i usług, podczas gdy, zgodnie z prawidłową wykładnią ww. przepisu, podstawa opodatkowania przedmiotowych transakcji ulega pomniejszeniu o kwotę podatku od towarów i usług, z uwagi na to, że wskazane czynności nie podlegają zwolnieniu od podatku od towarów i usług.

2.2. Działając z kolei na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wyrokowi temu zarzucił również naruszenie następującego przepisów postępowania, a mianowicie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 151 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem wskazanych przepisów w sytuacji gdy do takiego naruszenia nie doszło i w konsekwencji nieuzasadnione uchylenie zaskarżonej interpretacji zamiast oddalenia skargi.

2.3. W odpowiedzi Banku na skargę kasacyjną Dyrektora KIS, wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej organu oraz zasądzenie od Dyrektora KIS na rzecz Banku zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

2.4. Sprawa została przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana na rozprawie dnia 5 maja 2026 r.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej zarzutami i wnioskami (art. 183 § 1 w związku z art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Istota sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy transakcje nabycia przez Bank wierzytelności oraz praw i obowiązków wynikających z umów kredytowych w ramach cesji, stanowią usługi zwolnione spod opodatkowania VAT.

Zastrzec w tym miejscu należy, iż z potencjalnej tylko możliwości dokonania w przyszłości zbycia nabytych przez Bank w drodze cesji i w sposób opisany w złożonym wniosku, wierzytelności na rzecz podmiotów trzecich, nie wynika – wbrew obawom Dyrektora KIS – że sama czynność cesji podlegać będzie opodatkowaniu jako czynność nie zwolniona z opodatkowania VAT. Taka ocena wyrażona być może na gruncie odrębnej interpretacji, jeśli takie okoliczności zostaną w niej przez Wnioskodawcę wyrażone, bądź też w ramach stosownego postępowania wymiarowego, jeśli okaże się, iż rzeczona cesja – wbrew zapewnieniom złożonym przez Bank w niniejszej spawie – stanowi w istocie jedynie element transakcji o szerszym z perspektywy przedmiotu opodatkowania, charakterze. Wywody w tym zakresie, jako wychodzące poza opisane we wniosku okoliczności sprawy, nie mieszczą się w granicach wydawanej w niniejszej sprawie interpretacji, stąd implikowane nimi wątpliwości organu, trafnie ocenione zostały przez Sąd pierwszej instancji za bezpodstawne.

Punktem wyjścia dla rozstrzygnięcia przedmiotowego sporu uczynić należy tym samym treść art. 43 ust. 1 pkt 40 oraz art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT, z których to wynika, iż zwalnia się od podatku m.in. usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług (art. 43 ust. 1 pkt 40), przy czym zwolnienie to, nie ma zastosowania m.in. do czynności ściągania długów, w tym factoringu (art. 43 ust. 15 pkt 1).

Słowem, rzecz polega na zważeniu, czy przedmiotowa cesja stanowi usługę w zakresie długów, a jeśli tak, to czy stanowi ona czynność ściągania długów, w tym factoringu.

W tym względzie istotne pozostaje, iż stosownie do art. 5 ust. 2 pkt 5 Prawa bankowego, czynnościami bankowymi są również czynności nabywania i zbywania wierzytelności pieniężnych, o ile są one wykonywane przez banki.

Ze wskazanego w treści wniosku interpretacyjnego opisu wynika, iż przedmiotem ocenianej transakcji jest cesja wierzytelności w rozumieniu art. 509 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania (§ 1). Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki (§ 2).

W złożonym wniosku Bank nie precyzuje w sposób jednoznaczny, czy przedmiotem transakcji mają być wyłącznie wierzytelności wymagalne, niewymagalne czy o mieszanym charakterze i okoliczność ta nie stanowiła przedmiotu sporu między Wnioskodawcą a organem interpretacyjnym. Znajduje się ona poza sporem niniejszej sprawy. Strony pozostają zgodne co do tego, iż opisane we wniosku transakcje stanowią czynności nabywania i zbywania wierzytelności pieniężnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 5 Prawa bankowego, konsekwencją czego winno na gruncie niniejszej sprawy stać się uznanie, iż dotyczą one "czynności w zakresie długu", o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

Oceny wymaga tym samym, czy czynności te stanowią usługi ściągania długów, w tym factoringu, o których mowa w art. 43 ust. 15 pkt 1 ustawy o VAT.

Ratio tego przepisu nie pozwala uznać, iż per se obejmuje on ściąganie (rozumiane jako egzekwowanie) należności własnej Banku (przysługującej bezpośrednio i osobiście Bankowi) od dłużników Banku, gdyż czynności takie nie stanowią usługi wykonywanej na rzecz osoby trzeciej, lecz wykonywane są w imieniu własnym Banku i na jego własny rachunek.

Zakreślony granicami wniosku przedmiot niniejszej sprawy nie obejmuje również całokształtu czynności (transakcji) związanych z nabyciem i egzekwowaniem wierzytelności, czy też z jej dalszym obrotem (np. dalsze jej zbycie przez Bank innemu podmiotowi, zwrot wierzytelności ówczesnemu Cedentowi czy też objęcie jej innymi czynnościami, takimi jak przewłaszczenie na zabezpieczenie). Przedmiot niniejszej sprawy skupia się wyłącznie na zakreślonym przez Wnioskodawcę wycinku tych transakcji, która sama z siebie nie stanowi, zgodnie z treścią sformułowanego wniosku, czynności "ściągania długów, w tym faktoringu".

Z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy w przepisie tym chodzi bowiem o dążenie (niejednoznacznie nazwane przez ustawodawcę "ściąganiem długów") przez Bank do wyegzekwowania od Dłużnika należności ostatecznie przysługującej Cedentowi, a nie Bankowi (Cesjonariuszowi) – na mocy odrębnego porozumienia zawartego między Bankiem a Cedentem (faktoring, przewłaszczenie na zabezpieczenie etc.).

Tymczasem wskazane we wniosku okoliczności faktyczne wprost stanowią, iż istotą przedmiotowej umowy jest li tylko nabycie danej wierzytelności (a więc cesja) przez Bank od samego Cedenta, celem jej wyegzekwowania od Dłużnika w imieniu własnym. Złożony w sprawie wniosek interpretacyjny nie daje tym samym wystarczających podstaw do stwierdzenia, iż cesja wierzytelności stanowi usługę faktoringu, umowę przewłaszczenia na zabezpieczenie czy inną formę "ściągania długów" w rozumieniu tego przepisu.

Cesja wymagalnej wierzytelności (długu), o której mowa w art. 509 § 1 i 2 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, ze zm.) nie stanowi czynności ściągania długów, w tym factoringu, o której mowa w art. 43 ust. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.), jeśli wysokość lub warunki płatności należnego Cedentowi od Cesjonariusza wynagrodzenia, z tytułu jej zawarcia, nie zostają uzależnione od skuteczności działań, podejmowanych po zawarciu cesji, zmierzających do wyegzekwowania przedmiotowej wierzytelności.

Treść złożonego w sprawie wniosku interpretacyjnego nie daje wystarczających podstaw do uznania, iż opisana w nim umowa cesji stanowi czynność ściągania długów, w tym factoringu, o której mowa w art. 43 ust. 15 ustawy o VAT, co nietrafnym czyni, wskazany w pkt 2.1. ppkt 1) powyżej zarzut skargi kasacyjnej Dyrektora KIS.

W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut kolejny, wskazany w pkt 2.1. ppkt 2) powyżej, albowiem podstawa opodatkowania przedmiotowych transakcji nie ulega pomniejszeniu o kwotę podatku od towarów i usług z uwagi no to, że wskazane czynności podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług.

Ostatni zarzut skargi kasacyjnej, a wskazany w pkt 2.2. powyżej, obejmujący naruszenie przepisów postępowania miał z kolei charakter wynikowy w tym sensie, iż wadliwie – zdaniem Dyrektora KIS – dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia przepisów prawa materialnego, winna była sąd ten doprowadzić do oddalenia wywiedzionej przez Bank skargi, nie zaś do uchylenia zaskarżonej interpretacji. Tymczasem z przyczyn wyżej wskazanych Sąd pierwszej instancji dokonał w sprawie poprawnej, zgodnej z zasadami wykładni prawa interpretacji relewantnych w tym względzie przepisów prawa materialnego, poddając je stosownej subsumcji z okolicznościami faktycznymi wskazanymi przez samego Wnioskodawcę w jego wniosku interpretacyjnym. Stwierdzone w ten sposób przez Sąd pierwszej instancji materialnoprawne wady zaskarżonej interpretacji słusznie sąd ten doprowadziły do konieczności jej uchylenia w zakreślonym powyżej zakresie, co z kolei zarzut ten czyni bezzasadnym i niezasługującym na uwzględnienie.

4. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną Dyrektora KIS.

|Sylwester Marciniak |Roman Wiatrowski |Ryszard Pęk |