Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2019 r., znak [...] [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasadza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 500 (pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

A. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z 1 października 2019 r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z 17 kwietnia 2019 r., znak: [...]

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją nr [...] z 17 kwietnia 2019 r., znak: [...], Prezydent Miasta K. udzielił inwestorowi [...] S.A. z siedzibą w K. pozwolenia na rozbiórkę istniejących budynków: mieszkalnego jednorodzinnego, hali produkcyjnej z budynkiem biurowym, garażu, gospodarczych, altany na działce na działce nr [...] i [...] obr. [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., elektrycznymi, teletechnicznymi, c.o., c.c.w.u., wentylacji mechanicznej, zewnętrznymi instalacjami kanalizacji sanitarnej i deszczowej, oświetlenia zewnętrznego, teletechnicznej i zagospodarowaniem terenu (parkingami naziemnymi, ciągami pieszymi i jezdnymi) oraz przebudową odcinka sieci gazowej na działce nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.."

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że projektowana inwestycja znajduje się na terenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", podjętego uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 1 marca 2017r., na obszarze oznaczonym symbolem MW.24 - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", a także wymaganiami ochrony środowiska. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projektant i sprawdzający do projektu budowlanego dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ określił, że obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 ust. 20 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...], [...], obr. [...], oraz lokale mieszkalne nr [...] w budynku przy ul. [...]. Dodatkowo organ I instancji uznał, że stronami są właściciele lokali mieszkalnych na dz. [...], [...], [...] obr. [...]. Stwierdzono również, że projekt budowlany jest wykonany przez osobę uprawnioną.

W odniesieniu do zastrzeżeń odnoszących się do konkretnych rozwiązań projektowych organ poinformował, że zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, całkowita odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na osobie wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. Funkcje te mogą wykonywać, zgodnie z art. 12 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie i praktykę zawodową. Zgodność tę projektant wykazuje oświadczeniem o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami (w tym przepisami prawa miejscowego jakie stanowi uchwalony, obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) oraz zasadami wiedzy technicznej.

Organ wyjaśnił, że kontrola projektu budowlanego została dokonana w takim zakresie, jaki pozwala na zbadanie zgodności tego projektu z wymogami miejscowego planu zagospodarowania terenu, a także zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, dla wykonania dyspozycji art. 35 ust 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. W odniesieniu do złożonych uwag odnośnie braku spełnienia wymogów w zakresie §13 i §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zarzutu, że analiza zacieniania i przesłaniania jest niekompletna oraz, że została wykonana w sposób nierzetelny, nieprawidłowy, organ wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora przedłożył analizę zacieniania i przesłaniania budynków (projektowanego i istniejących), w tym znajdujących się w zakresie cienia projektowanego budynku tj. na dz. [...], [...], [...], [...]. W analizie tej wykazał czas nasłonecznienia poszczególnych lokali mieszkalnych znajdujących się w zakresie oddziaływania inwestycji, oraz charakterystyczne odległości i wysokości wynikające z §13 przywołanego rozporządzenia. Wnioski wynikające z tej analizy potwierdzają zgodność lokalizacji projektowanego budynku z obowiązującym rozporządzeniem, a w szczególności odpowiadają wymaganiom §13 oraz §60 pkt 2. Organ podkreślił, że za treść analizy odpowiada projektant, który w przedmiotowej sprawie dokonał analizy czasu nasłonecznienia lokali mieszkalnych budynków (istniejących i projektowanego) będących w zasięgu cieni podając wartości dla poszczególnych lokali oraz wskazał graficznie charakterystyczne wymiary wynikające z §13 przywołanego rozporządzenia. Zarzuty dotyczące graficznego przekazu analizy, w tym wątpliwości co do możliwych niedokładności w przyjętych założeniach podczas modelowania, ewentualnych błędów wynikających z przyjętej symulacji nie znajdują potwierdzenia w obowiązujących przepisach, bowiem brak jest konkretnych przepisów określających formę i treść analizy nasłonecznienia przedkładaną do projektu budowlanego celem potwierdzenia zapewnienia warunków minimalnego nasłonecznienia lokali w dniach równonocy wynikających z §60 przywołanego rozporządzenia. Uwaga strony postępowania dotycząca wykonania analizy nasłonecznienia i przesłaniania z urzędu na podstawie art. 77 i 78 k.p.a. nie ma zastosowania, bowiem brak jest podstawy prawnej, która wskazywałaby, że takie kompetencje przysługują tut. organowi - zakres kompetencji organu architektoniczno-budowlanego ściśle określają przepisy, w szczególności art. 35., art. 81,82b. Organ uznał także za niezasadne zarzuty dotyczące nieprzeprowadzenia rozprawy w myśl art. 89 § 1 i 2 k.p.a., nie znajdując podstaw do przeprowadzenia rozprawy w tej sprawie. Wskazał przy tym, że w zakresie obowiązków Wydziału Architektury i Urbanistyki UMK znajdują się wyłącznie wyszczególnione sprawy architektoniczno – urbanistyczne, nie prowadząc kontroli, wizji lokalnych, oględzin terenu inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów stron związanych z "podmianą" części projektu budowlanego w szczególności dotyczącej analizy zacieniania i przesłaniania, organ stwierdził, że w toku postępowania inwestor ma prawo korygować przedłożoną dokumentację projektową, a w przypadku wykazanych nieprawidłowości w dokumentacji projektowej organ wzywa inwestora postanowieniem na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego do jej uzupełnienia, skorygowania. Organ I instancji nie znalazł przepisu prawnego, który określałby w jaki sposób ma następować ta korekta dokumentacji projektowej załączanej każdorazowo do wniosku o pozwolenie na budowę. Kodeks postępowania administracyjnego określa zasady dokonywania korekt protokołów, adnotacji sporządzanych w toku postępowania stanowiących części akt sprawy. W myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z Nr 120, poz. 1133), który ma zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na treść § 14 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 20 1 2 r. poz. 462), projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej oraz oprawić w okładkę formatu A-4, w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu, co w ocenie organu zostało spełnione w przedmiotowej sprawie.

W odniesieniu do uwag związanych z niezgodnością rozwiązań projektowych z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania terenu w zakresie wysokości budynku, organ wyjaśnił, że przedmiotowy plan zagospodarowania terenu dopuszcza maksymalną wysokość budynku 16 m w terenie MW.24, na którym jest planowana inwestycja. Zgodnie z definicją podaną w przywołanym planie wysokość budynku należy rozumieć jako wysokość mierzoną od poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku: przekrycia, attyki, nadbudówek ponad dachem takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna, kotłownia, elementy klatek schodowych. Projektowany budynek posiada wysokość 16 m, liczoną od poziomu terenu poziomu terenu istniejącego w miejscu najniżej położonego wejścia, usytuowanego ponad poziomem terenu istniejącego, do najwyżej położonego punktu budynku.

W odniesieniu do uwag związanych z kwestiami dotyczącymi możliwego naruszenia stosunków wodnoprawnych, w tym kwestiami wymienionymi w art. 34, 35, 394, 389 ustawy Prawo wodne organ wyjaśnił, że zgodnie z pkt 5 ppkt 3 postanowienia z dn. 30.11.2018r. wezwał Inwestora do wykazania zgodności projektu budowlanego z przywołanymi przepisami. Inwestor przedłożył stosowną dokumentację geologiczną wraz z wyjaśnieniami projektanta (karta 10 projektu budowlanego tom I).W dokumentacji projektant wykazał, że inwestycja nie narusza stanu wody na gruntach sąsiednich, nie przewiduje niwelacji terenu ze szkodą dla gruntów sąsiednich oraz niekorzystnego przekształcenia naturalnego ukształtowania terenu. Wobec tego organ nie znalazł niezgodności rozwiązań projektowych w przedłożonej dokumentacji z art. 34, 35, 394, 389 ustawy Prawo wodne oraz w zakresie wymagań § 13 ust.3. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]", podkreślając, że za konkretne rozwiązania projektowe odpowiada Projektant.

W odniesieniu do kwestii związanych z możliwym zwiększeniem natężenia ruchu, obniżeniem wartości lokali mieszkalnych w budynkach sąsiednich, tut. Organ wyjaśnia, że przywołana argumentacja nie może być podstawą do wydania decyzji odmownej dla wnioskowanej inwestycji, jeżeli spełnia zapisy art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego. Niewątpliwie są to okoliczności faktyczne, mogące mieć miejsce, niemniej jednak nie stanowią podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego w przedmiotowej sprawie.

W odniesieniu do uwag dotyczących przeprowadzenia przyłącza energii elektrycznej przez dz. nr [...] organ wyjaśnił, że zakres wniosku nie obejmuje budowy przyłącza energii elektrycznej, wobec czego kwestie związane z wymogiem przedłożenia zgody właścicieli na roboty budowlane na dz. nr [...] nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Inwestor wyjaśnił, że przyłącza będą realizowane na podstawie odrębnych decyzji administracyjnych. W odniesieniu natomiast do kwestii wydolności okolicznej sieci wodno-kanalizacyjnej, organ wyjaśnił, że na potrzeby niniejszej inwestycji inwestor uzyskał stosowne informacje techniczne z MPWiK oraz że za poprawność rozwiązań projektowych w niniejszej dokumentacji odpowiada projektant. Nie jest również zobowiązany przepisem prawa do badania prawidłowości rozwiązań projektowych w zakresie obliczeń, dobranych parametrów sporządzonych na podstawie wydanych warunków gestorów sieci. Organ nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących możliwego ograniczenia przewietrzenia okolic inwestycji, skoro dopuszczalne gabaryty budynku w terenie inwestycji zostały określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "[...]", które to w opinii organu zostały spełnione w przedmiotowej dokumentacji projektowej. Zapewniono również wystarczającą ilość miejsc postojowych zgodnie z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...]". Organ wskazał również na cywilnoprawne uwarunkowanie wykonywania prawa zabudowy.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosły strony postępowania, a to: B. Ś., A. P., P. P., M. Z., P. L., M. G.. Odwołujący się zarzucili organowi l instancji naruszenie prawa poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego omawianej inwestycji, pomimo tego, że w ich ocenie projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przyjętego współczynnika intensywności zabudowy oraz określonej ilości miejsc postojowych. Odwołujący się zarzucili również, że projekt budowlany jest niezgodny z warunkami technicznymi w zakresie obowiązku zapewnienia nasłonecznienia i naświetlenia. Nadto zarzucili brak udokumentowania zmian projektu budowlanego w trakcie postępowania przed organem I instancji, przez co nie mogli porównać zakresu dokonanych przez inwestora zmian. Wnieśli również o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Dodatkowo wskazali na naruszenie projektowaną inwestycją stosunków wodnych oraz przepisów przeciwpożarowych.

Wojewoda decyzją z 1 października 2019 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z 17 kwietnia 2019 r. o udzieleniu pozwolenia na rozbiórkę istniejących budynków, zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę.

Organ II instancji podzielił ustalenia organu I instancji co do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w tym w zakresie lokalizacji parkingów podziemnych (§ 22 ust. 3 pkt 4). W odniesieniu do planowanej przebudowy odcinka sieci gazowej Wojewoda wyjaśnił, że w ramach ogólnych zasad obsługi obszaru w zakresie infrastruktury technicznej, dotyczących całego obszaru objętego planem, ustalono możliwość prowadzenia robót budowlanych polegających na budowie, rozbudowie, przebudowie, montażu, remoncie lub odłączeniu obiektów i urządzeń budowlanych infrastruktury technicznej (§ 13 ust. 1 pkt 2).

Z projektu budowlanego wynika, że dla planowanej inwestycji przyjęto wskaźnik terenu biologicznie czynnego 50% - zgodnie z § 22 ust. 3 pkt 1 planu oraz wysokość budynku 16m – zgodnie z § 22 ust. 3 pkt 3 planu (t. l, k. 10; t. II, k. 95-100 projektu budowlanego). W zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono wskaźnik intensywności zabudowy 0,4 - 2,0 (§ 22 ust. 3 pkt 2 planu). Wojewoda wyjaśnił przy tym, że w planie zawarto definicje: wskaźnika intensywności zabudowy (§ 4 ust. 1 pkt 12 planu), powierzchni całkowitej zabudowy (§ 4 ust. 1 pkt 11 planu), powierzchni całkowitej budynku (§ 4 ust. 1 pkt 10 planu). Z projektu budowlanego wynika, że suma powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych planowanego budynku wynosi 4813,54m2 (t. l, k. 10 projektu budowlanego) i z uwagi na zaprojektowanie jednego obiektu budowlanego jest ona tożsama z powierzchnią całkowitej zabudowy. Powierzchnia terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę wynosi 2837,79m2 (t. l, k. 10 projektu budowlanego). Zatem wskaźnik intensywności zabudowy, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę wynosi 1,7 (4813,54 / 2837,79) - więc zawiera się w dopuszczonym przez plan przedziale.

Dalej organ II instancji wskazał, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustalono dla nowo budowanych lub rozbudowywanych obiektów wymagane minimalne ilości miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, wliczając miejsca w garażach, według wskaźnika dla budynków w zabudowie wielorodzinnej -1,2 miejsca na 1 mieszkanie (§14 ust. 8 pkt 1 lit. b). Z projektu wynika, że inwestycja dotyczy budowy 54 mieszkań oraz 65 miejsc parkingowych, zatem wskaźnik ilości miejsc postojowych na mieszkanie w przypadku omawianej inwestycji wynosi 1,2 i jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu.

W ocenie organu II instancji forma architektoniczna planowanej inwestycji również jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu (§ 7, w którym określono m.in. dopuszczalne ukształtowanie dachu w ust. 6). Nie stwierdzono zatem niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Omawiana inwestycja nie wymaga również uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Budynek mieszkalny wielorodzinny nie jest zaliczany do obiektów generujących hałas, zanieczyszczenie powietrza, czy drgania.

Wojewoda zaakcentował dalej, że do wniosku dołączono oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania działkami nr [...] i [...] obr. [...] na cele budowlane (art. 32 ust. 4 Pb). Projekt budowlany sporządziła osoba uprawniona, wpisana do [...] Okręgowej Izby Architektów RP (art. 33 ust. 2 pkt 1 Pb), do projektu załączyła oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy techniczne (art. 20 ust. 4 Pb. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony na kopii mapy do celów projektowych potwierdzonej. Załączona została również informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna (art. 35 ust. 1 Pb).

Odnosząc się do zarzucanych w odwołaniach nieprawidłowości załączonej do projektu budowlanego analizy przesłaniania i zacieniania, dotyczących zarówno kwestii przedmiotowych tej analizy – niezgodność z przepisami prawa, jak i kwestii formalnych – nieprawidłowe sporządzenie, Wojewoda zauważył, że dokument ten nie jest wymagany przez prawo, jak i nie ma określonej prawnie formy. Stanowi jedynie dodatkowy, opisowy i graficzny dowód, ilustrujący sposób i zakres wpływu § 13 i 60 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065) na formę architektoniczną projektowanego obiektu budowlanego. Załączona do projektu budowlanego analiza przesłaniania i zacieniania została podpisana przez uprawnionego projektanta i sprawdzającego (k. 118, t. l projektu budowlanego), a organy administracji publicznej nie mają podstaw do podważania treści i formy dokumentów sporządzonych przez osoby uprawnione. Natomiast odwołujący się ograniczyli się wyłącznie do postawienia zarzutu nierzetelności omawianej analizy, nie przedkładając dowodów potwierdzających swoje zarzuty.

Wojewoda wskazał, że zasada zapewnienia naturalnego oświetlenia została określona w § 13 warunków technicznych. Minimalna odległość między północno-zachodnim skrzydłem projektowanego budynku a południowo- wschodnią ścianą sąsiedniego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działce nr [...] (mieszkania odwołujących się), mierzona między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, wynosi 11,7 m. W miejscu tym wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien istniejącego budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi przesłaniającej części projektowanego budynku, wynosi 9,35 m. Projektowany budynek ma bryłę ukształtowaną uskokowo, o kolejnych wysokościach przesłaniania 12,4 m; 15,7 m i 16,2 m usytuowanych w odległościach odpowiednio 13,8 m; 16,4 m i 17,0 m. Parametry te potwierdzają zatem zgodność projektu budowlanego z przywołanym przepisem.

Oceniając natomiast zasady kształtowania zabudowy zapewniającej naturalne nasłonecznienie zgodnie z § 60 warunków technicznych, Wojewoda stwierdził, że projektowany budynek jest usytuowany na południowy wschód względem istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...], co powoduje, że o godzinie 13°° cień projektowanego budynku już nie zalega na elewacji południowo-wschodniej istniejącego budynku, co oznacza zapewnienie czasu nasłonecznienia mieszkań w wymiarze 4 godziny w dniach równonocy. Projektant w swojej analizie przesłaniania i zacieniania uwzględnił dodatkowo konfiguracje poszczególnych mieszkań, ich usytuowanie, wędrówkę cienia innych budynków w sąsiedztwie oraz różnice między równonocą wiosenną i jesienną. Wszystkie te uszczegółowienia potwierdzają spełnienie wymagań cytowanego przepisu.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku udokumentowania zmian projektu budowlanego w trakcie postępowania przed organem I instancji zauważono, że inwestor ma prawo do korekt projektu budowlanego, jego zakresu i nazwy, aż do zakończenia postępowania. Dopiero zmiany zatwierdzonego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu budowlanego, podlegają trybom prawa budowlanego (art. 36a Pb). Zarzut ten uznano za nieuzasadniony, gdyż to nie zakres zmian projektu budowlanego w trakcie postępowania o pozwolenie na budowę rzutuje na interes prawny stron, lecz forma i treść zatwierdzonego projektu budowlanego.

Okoliczności sprawy nie spełniają w ocenie Wojewody warunku przeprowadzenia rozprawy administracyjnej (art. 89 § 1 i 2 k.p.a.). W przypadku zarzutów stron niepopartych dowodami oraz udowodnionego w tym zakresie stanowiska inwestora nie zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron postępowania. Dowody zebrane w sprawie są wystarczające do zakończenia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. P. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 7, 8 §1, 10 § 1, 77 §1 i 3, 78 § 1 i 80 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu całości dowodów zgromadzonych w sprawie, a w szczególności pominiecie prywatnej opinii rzeczoznawcy z czerwca 2019 r. przedstawionej jako dowód przy piśmie procesowym z 4 lipca 2019 r., które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i pozbawiało organ II instancji możliwości przeprowadzenia rzetelnej oceny zgodności z prawem decyzji organu I instancji, bowiem brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w istotny sposób naruszał zasadę praworządności, prawdy obiektywnej i zapewniania stronom możliwości czynnego udziału w postępowaniu, oraz rażąco naruszał zasady zbierania i oceny dowodów, przez co organ II instancji dokonał wybiórczej i dowolnej oceny zgromadzonych dowodów, co miało poważny wpływ na wynik postępowania. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 5 ust. 1 pkt 9 i 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo Budowlane, w związku z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. polegające na pominięciu istotnego faktu, że w świetle przedstawionego przez strony dowodu planowana inwestycja nie spełnia warunków określonych w § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r., to jest zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia dla sąsiedniego budynku położonego przy ulicy [...], a przedstawiona przez inwestora w projekcie budowlanym analiza nasłonecznienia obarczona jest bardzo poważnym błędem merytorycznym, mającym zasadniczy wpływ na obliczone długości czasu nasłonecznienia. Wskazane naruszenie prawa materialnego miało wybitnie decydujący wpływ na wynik sprawy, ponieważ uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie jest zgodna z prawem budowlanym obligowałoby organ II instancji do skierowania sprawy do ponownego rozpoznania, względnie wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego. Skarżąca zarzuciła również zaskarżonej decyzji naruszenie art. 6, 8 §1, 14 i 14a k.p.a. w związku z art. 73 i 77 k.p.a. oraz art. 5 i 6 ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach z dnia 14 lipca 1983 r., w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego polegające na bezpodstawnym usankcjonowaniu bezprawnego usuwaniu z akt sprawy przez organ I instancji dokumentów pierwotnie składanych przez Inwestora i zastępowaniu ich antydatowanymi dokumentami złożonymi później, nadając im ten sam numer karty, co pozbawiło to organy I i II instancji, sąd administracyjny, a także pozostałe strony postępowania możliwości kontroli prawidłowości wypełnia zaleceń organu pierwszej instancji przez inwestora, a które to naruszenie miał istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy. Skarżąca sformułowała również zarzut naruszenia art. 9, 10, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a. polegający na wybiórczej ocenie materiału dowodowego, braku rozpatrzenia części zgłoszonych przez strony w odwołaniach zarzutów (np. zarzutu naruszenia przepisów przeciwpożarowych i zmianie stosunków wodnych), oraz sporządzeniu przez organ II instancji uzasadnienia decyzji w sposób wybiórczy, posługując się stwierdzeniami niezgodnymi z prawdą (np. zamieszczone na stronie 4 uzasadnienia stwierdzenie, że "strony skarżące w swoich odwołaniach i pismach procesowych ograniczyły się wyłącznie do przedawnienia zarzutu nierzetelności omawianej analizy i odstąpiły od przedłożenia dowodów potwierdzających swoją intuicję"). Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 89 k.p.a. polegające na bezzasadnym zaniechaniu odbycia rozprawy administracyjnej, w sytuacji, gdy jak widać po analizie uzasadnień decyzji organów I i II instancji, organy te niedostatecznie wyjaśniły sprawę oraz zbadały interes stron, zwłaszcza, że twierdzenia organu II instancji zawarte na stronie 6 uzasadnienia decyzji, jakoby w wypadku zarzutów niepopartych dowodami nie zachodziła potrzeba uzgodnienia interesów stron są nietrafne i nieprawdziwe w świetle przedstawionych przez odwołujące się strony dowodów. Kolejny zarzut sformułowany w skardze dotyczył naruszenia art. 6, 7, 8 § 1, 77 § 1 i 3, 78 § 1, 80 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. polegające na wydaniu decyzji niezgodnej z istniejącym stanem prawnym w dacie wydania decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 1 lipca 2020 r. uczestnik postępowania [...] S.A. wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej. Wskazał, że stan faktyczny został ustalony prawidłowo, w szczególności w zakresie warunków przesłaniania i nasłonecznienia. W projekcie budowlanym znajduje się bowiem analiza przesłaniania i nasłonecznienia, która wykazała spełnienie wymogu z § 60 ust. 1 warunków technicznych. W toku postępowania szczegółowe wyjaśnienia w tym zakresie składali pełnomocnicy inwestora. Wskazano również na rolę organu odwoławczego w postępowaniu odwoławczym, które ma przede wszystkim – w ocenie uczestnika – charakter kontrolny, zmierzającym w pierwszej kolejności do kontroli prawidłowości decyzji organu I instancji. Uczestnik poparł stanowisko organów co do braku podstaw przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Podniósł również, że pełnomocnik inwestora odniósł się w piśmie z 28 listopada 2019 r. do Analizy zacieniania i przesłaniania sporządzonej przez rzeczoznawcę architekta M. K.. W ocenie uczestnika analiza ta jest bezzasadna, a uzasadnione interesy stron postępowania zostały prawidłowo rozważone i ocenione przez organy obu instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID -19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r. poz. 374 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. 2020 r. poz. 875). Zgodnie z przywołanym przepisem, przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach sprawowanej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Skarga okazała się zasadna, chociaż Sąd nie podzielił wszystkich poniesionych w niej zarzutów.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie Dz. U. 2020 r., poz. 1333; dalej: p.b.) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości spełnienie przez inwestora przesłanek określonych w art. 32 ust. 4 p.b. Do projektu zostały dołączone oświadczenia o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Kluczowe znaczenie dla oceny legalności decyzji w sprawie pozwolenia na budowę ma art. 35 ust. 1 p.b. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji przepis ten wskazywał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 p.b., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z powyższego jasno wynika ograniczony zakres badania projektu budowlanego przez organ architektoniczno-budowlany, co uwzględnia odpowiedzialność projektanta za sporządzenie projektu budowlanego. Podkreślenia wymaga równocześnie, że projekt budowlany, przedłożony wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę, stając się przedmiotem oceny organu we wskazanym zakresie, jest również dowodem w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., którego dysponentem w toku postępowania administracyjnego jest organ prowadzący postępowanie. Jest to przy tym dowód kluczowy dla sprawy pozwolenia na budowę, albowiem – jak słusznie wskazała skarżąca – po zweryfikowaniu, ma być częścią decyzji administracyjnej. W tym kontekście Sąd wskazuje, że niewłaściwe było działanie organu I instancji, który aprobował przyjęty przez inwestora sposób dokonywania zmian w projekcie budowlanym w trakcie postępowania, który polegał na wymianie kart projektu budowlanego bez pozostawienia w aktach sprawy kart dotychczasowych i opatrywaniu nowych kart datą pierwotną, nieadekwatną do daty rzeczywiście dokonywanych zmian. Odbiega on od powszechnej praktyki działania organów administracji architektoniczno-budowlanej (w tym organów orzekających w kontrolowanej sprawie), wymagającej– ze względów dowodowych – dokonywania wszelkich zmian, uzupełnień w sposób czytelny, z odpowiednimi adnotacjami i podpisem autora projektu. Widoczna jest przy tym niekonsekwencja organu I instancji, który w postanowieniu z 30 listopada 2018 r. dotyczącym usunięcia braków projektowych zobowiązywał projektanta w punkcie 15 do tego, by "wszelkie poprawki, "wklejki" zaparafować". Zgodzić się trzeba ze skarżącą, że takie działanie organu pozbawiło zarówno strony, jak i sąd administracyjny możliwości kontroli prawidłowości działania organów w tym zakresie. Nie ulega jednak wątpliwości, że decyzja administracyjna, która jest przedmiotem skargi do Sądu, odnosi się do projektu budowlanego w ostatecznej wersji, to jest w wersji, która znajduje się w aktach administracyjnych. Z tego względu Sąd ocenił, że opisana wadliwość nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które w oderwaniu od innych naruszeń mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji mogłoby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast do oceny zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także zgodności projektu z przepisami, w szczególności techniczno-budowlanymi.

W odniesieniu do kwestii zgodności projektu budowlanego z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sąd stwierdził, że warunek ten został w niniejszej sprawie spełniony. Uzasadnienia decyzji I i II instancji wskazują, że organy przeanalizowały właściwie zdeterminowane miejscowym planem dla obszaru "[...]" parametry zabudowy i dokonały w tym zakresie prawidłowych ustaleń, w szczególności dotyczących formy architektonicznej budynku, wysokości zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, intensywności zabudowy, ilości miejsc parkingowych.

Wyjaśniając akcentowaną w skardze kwestię intensywności zabudowy należy wskazać, że stosownie do § 4 ust. 1 pkt 12 uchwały Rady Miasta K. z 1 marca 2017 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" przez wskaźnik intensywności zabudowy należy rozumieć "parametr, wyrażony jako udział powierzchni całkowitej zabudowy w powierzchni terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszeniem". Powierzchnią całkowitej zabudowy – w rozumieniu § 4 ust. 1 pkt 11 miejscowego planu – jest suma powierzchni całkowitych budynków w obrębie działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszeniem, zaś powierzchnią całkowitą budynku jest – stosownie do § 4 ust. 1 pkt 10 miejscowego planu – suma powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych budynku. Niezasadnie skarżąca odwołuje się w tym kontekście do definicji kondygnacji w rozumieniu § 3 pkt 7 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zawarte w miejscowym planie definicje powierzchni zabudowy i budynku nie ingerują w definicję kondygnacji zawartą w rozporządzeniu. Podkreślenia wymaga natomiast, że miejscowy plan jest aktem prawa miejscowego, powszechnie obowiązującego, którym organ administracji publicznej jest związany, co dotyczy również organu architektoniczno-budowlanego rozstrzygającego sprawę pozwolenia na budowę. Słusznie więc organy dokonały ustaleń w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy wyznaczonego dla terenu inwestycji w przedziale 0,4 - 2,0 (§ 22 ust. 3 pkt 2 planu) przyjmując, że: suma powierzchni całkowitych wszystkich kondygnacji nadziemnych planowanego budynku wynosi 4813,54m2 (tom l, k. 10 projektu budowlanego) i stanowi ona powierzchnię całkowitej zabudowy, powierzchnia terenu działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu do decyzji o pozwoleniu na budowę wynosi 2837,79m2 (tom l, k. 10 projektu budowlanego), co daje wskaźnik na poziomie 1,7, mieszczący się w przedziale ustalonym w miejscowym planie.

Wątpliwości budzi natomiast spełnienie warunku zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Skrupulatność w zbadaniu tego warunku jest szczególnie istotna ze względu na to, że przepisy techniczno-budowlane determinują realizację zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej, określonej art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. W kontrolowanej sprawie nie doszło do właściwej weryfikacji spełnienia tego warunku w zakresie zapewnienia odpowiedniego czasu nasłonecznienia dla sąsiedniego budynku położonego przy ul. [...] (działka nr [...]), tj. spełnienia warunków technicznych określonych w § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skarżąca podniosła, że organ II instancji pominął analizę techniczną przesłaniania i nasłoneczniania sporządzoną jako opinia prywatna na zlecenie stron, a przedłożoną na etapie postępowania odwoławczego. W istocie, w zaskarżonej decyzji Wojewoda nie odniósł się szczegółowo do zastrzeżeń stron dotyczących analizy przesłaniania i nasłonecznienia, zarzucając przy tym stronom, że ograniczyły się wyłącznie do przedstawienia zarzutu nierzetelności omawianej analizy i odstąpiły od przedłożenia dowodów potwierdzających swoją intuicję.

Sąd stwierdza, że wraz z aktami administracyjnymi przekazano dokument "Analiza techniczna dotycząca warunków nasłonecznienia lokalu mieszkalnego [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w kontekście planowanej budowy pt: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym (...) na działkach [...] i [...] obręb [...] przy [...] K." autorstwa mgr. inż. arch. M. K.. Opinia ta nie została wpięta do akt administracyjnych; nie została również opatrzona adnotacjami ani pieczęciami potwierdzającymi wpływ do organu administracji. Nie ma jednak wątpliwości, że znajdowała się w aktach administracyjnych. W aktach organu odwoławczego (k. 51-53) zalega bowiem pismo stron postępowania: M. Z., P. L., A. Ś., M. G., P. P. opatrzone datą 4 lipca 2019 r. (złożone 8 lipca 2019 r.) pt. "Uzupełnienie odwołania", w którym znajduje się adnotacja o załączniku "Analiza nasłoneczniania z czerwca 2019 roku, dotycząca warunków nasłonecznienia lokalu mieszkalnego [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w kontekście planowanej budowy". W aktach sprawy znajduje się również protokół sporządzony w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K. dnia 17 października 2019 r. na okoliczność wydania pełnomocnikom inwestora kopii "Analizy technicznej" (k. 123), jak też pismo inwestora 28 listopada 2019 r. (data wpływu: 29 listopada 2019 r.) odnoszące się do przedmiotowej Analizy. Nie ulega zatem wątpliwości, że obowiązkiem organu było odnieść się do przedłożonego dowodu.

W aktach sprawy znajduje się również Analiza przesłaniania i zacieniania sygnowana przez autora projektu budowlanego (k. 118, t. I projektu budowlanego), na której organy obu instancji oparły swoje ustalenia w zakresie spełnienia warunków przesłaniania i nasłonecznienia, nie dokonując jednak jej właściwej weryfikacji. Wbrew twierdzeniom organów, analiza przesłaniania i nasłonecznienia nie tylko może, ale powinna być poddana ocenie organu architektoniczno-budowlanego, skoro jej treść ma znaczenie dla realizacji kompetencji organu określonej w art. 35 ust. 1 p.b. w zakresie zbadania zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, przede wszystkim przepisami § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 7 lutego 2018 r. (sygn. II OSK 942/16) obowiązkiem organu jest nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków, a nadto dokonać stosownych obliczeń, które ewentualne twierdzenia inwestora pozwalają aprobować, bądź merytorycznie zakwestionować (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r. sygn. II OSK 191/15; wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2011 r. sygn. II OSK 1138/10). Ponowna analiza oraz rzeczowa konfrontacja z opinią prywatną sporządzoną przez rzeczoznawcę jest tym bardziej konieczna, że rysunek "Analiza przesłaniania i zacienienia" znajdujący się na karcie 118 projektu budowlanego, opatrzony datą "09.2018", ulegał zmianom w toku postępowania (zob. pismo inwestora z 19.02.2019 r. – k. 116 akt adm., pismo inwestora z 21 marca 2019 r., k. 141-142 akt adm.). Zakres zmian – jak wskazano wyżej - pozostaje poza kontrolą Sądu ze względu na niewłaściwe ich dokumentowanie. Nie wiadomo zatem, czy projektant zmienił stanowisko w zakresie przyjętych parametrów, czy jedynie uzupełnił brakujące albo nieczytelne dane.

Brak odniesienia się do złożonej przez strony analizy, jak również pobieżne ustalenia co do kwestii spełnienia warunków przesłaniania i nasłonecznienia w oparciu o materiał przedłożony przez inwestora stanowi o istotnym naruszeniu przez organ odwoławczy art. 7, 77 §1 i 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji o pozwoleniu na budowę powinno wykazywać, że organ architektoniczno-budowlany przeanalizował wszystkie relewantne aspekty sprawy, w tym elementy istotne ze w względu na zasadę z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. Sąd podkreśla, że rola pozwolenia na budowę nie sprowadza się umożliwienia inwestorowi realizacji prawa zabudowy będącego emanacją prawa własności. Rolą pozwolenia na budowę jest również, czemu dał wyraz Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 kwietnia 2011 r., sygn. Kp 7/09, ochrona interesu publicznego oraz ochrona praw osób trzecich do niezakłóconego korzystania z ich nieruchomości, będąca również przejawem ochrony ich prawa własności. Uzasadnienie decyzji, zwłaszcza w sprawie w której ujawniły się sporne interesy stron, powinno, także w tym aspekcie, realizować zasadę przekonywania wyrażoną w art. 11 k.p.a. Podkreślić należy nadto konieczność uwzględnienia zasad wyrażonych w art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.

W pozostałym zakresie Sąd ocenił zarzuty skarżących jako niezasadne, w tym w zakresie braku odniesienia się do zgłoszonych w odwołaniach zarzutów naruszenia przepisów przeciwpożarowych oraz prawa wodnego w zakresie ingerencji w stosunki wodne. W ocenie Sądu kwestie te zostały właściwie wyjaśnione przez organy obu instancji. Jako niezasadny ocenił Sąd również zarzut naruszenia art. 89 k.p.a. dotyczący nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Stanowi on, że organ administracji publicznej przeprowadzi, z urzędu lub na wniosek strony, w toku postępowania rozprawę, w każdym przypadku gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. Zgodzić się należy z organami administracji obu instancji, że w przedmiotowym postępowaniu nie zachodziła podstawa do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Żaden przepis p.b. nie wymaga obligatoryjnego przeprowadzenia rozprawy w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, a rodzaj rozbieżności pomiędzy stronami nie jest tego rodzaju, że mogłyby zostać wyjaśnione na rozprawie. Przeprowadzenie rozprawy w tej sprawie nie zapewniłoby zatem przyspieszenia, ani uproszczenia postępowania. Pozostałe zarzuty skargi w zakresie, w jakim nie korelują one z niniejszym uzasadnieniem – Sąd uznał za niezasadne, w szczególności zarzut dotyczący wydania decyzji niezgodnej z istniejącym stanem prawnym w dacie wydania decyzji.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu rzeczą organu odwoławczego będzie przeprowadzenie ponownej analizy opracowania dotyczącego przesłaniania i nasłonecznienia przedłożonego przez strony postępowania, a także ponownej analizy opracowania przedłożonego przez inwestora, celem ustalenia, czy projektowany obiekt spełnia warunki techniczne określone w § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W razie konieczności zmian w projekcie budowlanym ze względu na dokonane ustalenia, muszą być one dokonywane w sposób czytelny, z odpowiednimi adnotacjami i podpisem autora projektu, opatrzonym datą dokonywanej zmiany.

Z przedstawionych względów Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji Wojewody, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. (pkt I sentencji). O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II sentencji na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.