Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędzia WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie umorzenia postępowania o potwierdzenie prawa do rekompensaty oddala skargę

W dniu 31 grudnia 2008 r. T. P. i M. P. złożyły wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez F. P. w mieście D. przy ul.[...], gmina D. powiat G., w dawnym województwie [...].

Następnie w dniu 16 sierpnia 2011 r. T. P. i M. P. wniosły o zawieszenie powyższego postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Wojewoda [...] zawiesił postępowanie, pouczając jednocześnie wnioskodawczynie o treści art. 98 § 2 k.p.a..

Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 98 § 2 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez F. P. w mieście D. przy ul. [...], gmina D., powiat G., w dawnym województwie [...].

W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki przytoczył treść art. 98 § 2 k.p.a., zaznaczając, że termin wskazany w tym przepisie jest terminem prekluzyjnym, co oznacza, że nie podlega przywróceniu, bez względu na przyczynę uchybienia terminowi. Wskazał, że postanowienie o zawieszeniu postępowania w niniejszej sprawie zostało doręczone stronom w dniu 25 i 26 sierpnia 2011 r. (błędnie wskazany 2014 rok). Organ wskazał także, że T. P. pismem z dnia 14 sierpnia 2014 r. zwróciła się o informację "czy dostarczone dowody o rzeczywistym pozostałym mieniu otrzymanym przez naszą matkę są niewystarczające". Ponadto zaznaczył, że do dnia wydania ww. decyzji – żadna ze stron nie zwróciła się do Wojewody z wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. W związku z powyższym, w ocenie organu wojewódzkiego, z uwagi na nie złożenie wniosku przez żadną ze stron postępowania o podjęcie zawieszonego postępowania należało umorzyć postępowanie w sprawie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. P. wskazując, że w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r., kierowanym do Wojewody [...], wystąpiła z zapytaniem, czy dowody przedłożone w niniejszej sprawie są wystarczające do przyznania prawa do rekompensaty, po czym - nie otrzymując odpowiedzi - wydana została decyzja umarzająca postępowanie.

Minister Skarbu Państwa rozpatrując powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 98 § 2 k.p.a. oraz wskazał, że T.P., pismem złożonym w Urzędzie Wojewódzkim w G. w dniu [...] sierpnia 2014 r., wystąpiła z pytaniem, "czy [...] dostarczone dowody o rzeczywistym pozostałym mieniu [...] są niewystarczające". Organ wskazał także, że w powyższym piśmie ww. nie wskazała w sposób dokładny nieruchomości, której dotyczy pytanie. Nie może jednak budzić wątpliwości zdaniem organu, że ww. przed upływem 3-letniego terminu wystąpiła z wnioskiem dotyczącym zawieszonego postępowania. Ponadto, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji otrzymując powyższe pismo winien wystąpić do T. P. o doprecyzowanie jej woli i intencji, jeśli budzi ono wątpliwości. Wskazał, że organ Wojewódzki obowiązany był ustalić treść żądania strony i wyjaśnić, czy poprzez wniosek z dnia [...] sierpnia 2014 r. strona nie występuje z żądaniem podjęcia zawieszonego postępowania. W niniejszej sprawie natomiast pismo z dnia [...] sierpnia 2014 r. zostało przez organ pierwszej instancji pozostawione bez rozpoznania. Wobec powyższego organ pierwszej instancji przed uznaniem wniosku stron za wycofany i wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego, jako bezprzedmiotowego, zdaniem Ministra, powinien przeprowadzić czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie.

Reasumując Minister stwierdził, że działanie Wojewody [...] stanowiło naruszenie art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 11 k.p.a. skutkujące uchyleniem zaskarżonej w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. P. nie zgadzając się z nią, wnosząc o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości przez F. P. w mieście D. przy ul. [...], gmina D., powiat G., w dawnym województwie [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Skarbu Państwa, który uchylił orzeczenie organu I instancji umarzające postępowanie o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomość pozostawioną poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej, zainicjowane przez Skarżącą.

Stanowisko Ministra zasługuje, zdaniem Sądu na akceptację.

Warunkiem prawidłowego zastosowania art. 98 § 2 k.p.a., który umożliwia umorzenie zawieszonego postępowania w sprawie, jest brak wniosku strony zgłoszonego w terminie dwóch lat od daty zawieszenia. Wówczas organ uważa żądanie za wycofane.

W sprawie niniejszej postanowienie o zawieszeniu postępowania zapadło w dniu [...] sierpnia 2011 r. Jednocześnie przed upływem trzech lat od tej daty – [...] sierpnia 2014 r. T. P skierowała do organu bliżej niesprecyzowane pismo z zapytaniem, czy dowody zgromadzone w sprawie pozwalają na jej zakończenie. Trafnie zatem Minister wywiódł, że umorzenie postępowania było przedwczesne gdyż niewątpliwie pismo Skarżącej dotyczyło zawieszonego postępowania, a jego niejednoznaczna treść wymagała doprecyzowania w zakresie woli i intencji Strony. Wskazany obowiązek ciążył na organie I instancji i nie został dotrzymany.

Sąd zauważa, że kontrolowana decyzja zapadła w interesie Strony, zaś z treści skargi nie wynika aby T. P. kwestionowała jej rozstrzygnięcie, lecz ponownie zapytuje dlaczego nie otrzymała odpowiedzi na dowody, które złożyła do akt sprawy, co stanowi dowód Jej woli kontynuowania postępowania.

Mając te okoliczności na uwadze Sąd na postawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.