IV SA/Wa 2337/06 - Wyrok

Data orzeczenia	2008-05-29	
Data wpływu	2006-12-13	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Agnieszka Wójcik.
Grzegorz Czerwiński /sprawozdawca/
Krystyna Napiórkowska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6151 Lokalizacja dróg i autostrad	
Hasła tematyczne	Planowanie przestrzenne	
Sygn. powiązane	II OSK 1701/08
IIOSK 1701/08
II OZ 878/07
II OZ 879/07
II OZ 214/08	
Skarżony organ	Minister Budownictwa	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2003 nr 80 poz 721; ; Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych
Dz.U. 2001 nr 62 poz 627; art.135; Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071; art. 98 ust. 1, 68 ust. 2, art. 149, art. 77, art. 61; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), asesor WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W., A. M., G. G., Z. K., D. W. oraz M. J. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) września 2006 r. nr (...) w przedmiocie lokalizacji drogi publicznej - oddala skargę -	
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] września 2006 roku, Nr [...] wydaną

na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 ze zm.) Minister Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 roku, Nr [...]

o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji pod nazwą: budowa drogi ekspresowej

[...] na odcinku S. – W. wraz z powiązaniem z drogą krajową nr [...]

i z przebudową infrastruktury technicznej – część I – odcinek zlokalizowany poza granicami m. W..

Decyzja Wojewody [..] z dnia [...] marca 2006 roku, Nr [...]

o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji: budowa drogi ekspresowej [...] na odcinku S. – W. wraz z powiązaniem z drogą krajową nr [...] i z przebudową infrastruktury technicznej – część I – odcinek zlokalizowany poza granicami W. wydana została na podstawie art. 2 ust. 1, art. 7 ust. 1, art. 8 oraz art. 12 ust. 1 – 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku – o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), w związku z art. 104 kpa, w wyniku rozpoznania wniosku Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2005 roku – uzupełnionego w dniu [...] listopada 2005 roku.

Od decyzji tej odwołania złożyli M.K., M. P., K. P., J. B., H. B., K. P., B. K., J. R., E. O., K. R., K. B., K. O., H. G., J. W., A. P., A. M., Z. K., G. G., D. W., U. i S. S., M. J., B. i J. K., B. i B. K., D. i P. K., K. J., W. J., D. i S. J., A. B., T. C., T. B., L.B., W. B., M. i G. B., K. B. oraz A. Sp. z o.o.

Zaskarżona decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 roku, Nr [...] wydana została w wyniku rozpatrzenia powyższych odwołań.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Budownictwa stwierdził,

że przebieg drogi ekspresowej [...] na odcinku S – W został ustalony prawidłowo, a efektem planowanej inwestycji będzie stworzenie bezpiecznego odcinka trasy wylotowej z W. w kierunku K. i K., dostosowanej

do prognozowanego ruchu na rok 2025.

Rozpatrując zarzuty podniesione w odwołaniach od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 roku, Nr [...] Minister Budownictwa uznał,

że nie zasługują one na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w 18 odwołaniach o jednakowej treści, które wnieśli M. K., M. P., K. P., J. B., H. B., K. P., B. K., J. R., E. O., K. R., K. B., K. O., H. G., J. W., A. P., A.M., Z. K. oraz G. G. organ drugiej instancji stwierdził, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia

10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, wskazującego wojewodzie 3 miesięczny termin

na wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, bowiem jak wynika z akt sprawy Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] października 2005 roku,

Nr [...], działając na podstawie art. 98 § 1 kpa na wniosek inwestora zawiesił postępowanie w sprawie wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji i wznowił je postanowieniem z dnia [...] listopada 2005 roku, Nr [...]. W związku z tym nie jest również zasadny zarzut braku występowania w tej sprawie okoliczności wskazanych w art. 97 kpa, ponieważ organ pierwszej instancji zawieszając postępowanie działał na podstawie art. 98 § 1 kpa. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku poprzez brak we wniosku inwestora określenia zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu i brak odniesienia się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ odwoławczy podniósł, iż zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu określono w zeszycie dołączonym przez inwestora do wniosku, stanowiącym obecnie załącznik nr 4 do zaskarżonej decyzji oraz w części opisowej załącznika

nr 1 do zaskarżonej decyzji, natomiast zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku w sprawach dotyczących lokalizacji dróg krajowych przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, dlatego też dla rozstrzygnięcia

przedmiotowej sprawy zapisy planów miejscowych lub ich brak nie mają znaczenia. Zdaniem organu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku. W niniejszej sprawie projektowany podział przesądzony jest bowiem przebiegiem linii rozgraniczających teren niezbędny dla projektów budowlanych drogi. Przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603 ze zm.) oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawa budowlanego (Dz. U. z 2003 roku, Nr 207, poz. 2016 ze zm.) dotyczące podziałów nieruchomości oraz zapisy wynikające

z planów zagospodarowania przestrzennego nie mają zastosowania do projektów podziału wykonywanych w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Wszyscy odwołujący się, poza Z. K., którzy wnieśli jednobrzmiące odwołania, stwierdzili, że taki podział dotyczy ich nieruchomości położonej przy [...].

Z dokumentacji podziałowej wynika natomiast,

że właścicielką nieruchomości położonej pod tym adresem jest jedynie G. G., natomiast pozostałe osoby są właścicielami innych nieruchomości, których części planowane są do zajęcia pod inwestycję, lub są położone w sąsiedztwie planowanej trasy. Za bezzasadne w ocenie organu odwoławczego należy również uznać twierdzenie skarżących, że naruszony został art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku, gdyż zdaniem organu załączony do zaskarżonej decyzji raport oddziaływania sporządzony został zgodnie z wymogami wskazanymi w załączniku

nr 1 do ustawy. Oddziaływaniom drogi na środowisko poświęcono w całości rozdziały nr 8,9,10,11,12 i 15 raportu, w części 8.4.7 wskazano zagrożenia spowodowane wypadkiem drogowym, w rozdziale nr 6 opisano charakterystykę istniejącego planowanego zagospodarowania terenu, w rozdziale nr 11 określono potencjalne zagrożenia dla zdrowia ludzi, natomiast w rozdziale 15 opisano przewidywane środki ochrony środowiska. Informacje o obiektach budowlanych i urządzeniach związanych z planowanym przedsięwzięciem zawarto w rozdziale 2 raportu, natomiast planowane urządzenia ochrony środowiska w formie graficznej przedstawiono

na planach sytuacyjnych w skali 1:2000 na rysunku nr 4. Nie zasługuje również

w ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku z uwagi na brak pozytywnych opinii wójtów, gdyż z art. 3 ust. 1 ustawy wynika, że opinia właściwego wójta będąca jednym

z elementów złożonego przez inwestora wniosku, nie wiąże organu rozstrzygającego

sprawę. Organ jest jedynie zobowiązany do rozważenia argumentów zawartych

w opinii, zwłaszcza negatywnej i do dokonania samodzielnej ich oceny,

co w niniejszej sprawie organ pierwszej instancji dokonał uwzględniając wyjaśnienia inwestora zawarte w załączniku nr 4 do zaskarżonej decyzji. Nie zasługuje również zdaniem organu na uwzględnienie zarzut braku odniesienia się do naruszenia interesu prawnego odwołujących się, gdyż w punkcie 5 decyzji wskazano wymagania dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich, które będzie musiała spełniać planowana inwestycja.

Rozpoznając odwołanie wniesione przez D. W. organ stwierdził,

iż co prawda działka nr [...], której właścicielką jest odwołująca się nie została omyłkowo wskazana w obwieszczeniu informującym o wydaniu decyzji jako działka, której podział zatwierdzono, to jednak fakt ten nie ma wpływu nie treść podjętego rozstrzygnięcia, a D. W. miała cały czas wiedzę o projektowanym podziale działki [...], co wynika z treści "Zeszytu protestów – komentarz do postulatów właścicieli prywatnych działek". Ponadto nie można w ocenie organu zgodzić się

z twierdzeniem D. W., że jej bezpieczeństwo zostanie zagrożone, ponieważ jak wskazał organ, z rysunku 4.2 raportu oddziaływania inwestycji

na środowisko, w celu zmniejszenia uciążliwości, przy drodze ekspresowej w rejonie działki nr [...] zostały zaprojektowane wały przeciwhałasowe i pasy zieleni izolacyjnej.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez U. i S. S organ odwoławczy stwierdził, iż nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku rozwiązań dotyczących odpływu wód opadowych w rejonie ich działki, ponieważ jak wynika z rys. nr 3.2 załącznika nr 1 do decyzji, w rejonie działki

nr [...] przeznaczonej pod inwestycję, wydzielonej z działki U. i S. S nr [...], zaprojektowano kanalizację deszczową, która będzie zbierała wody opadowe, a w raporcie oddziaływania na środowisko na rysunku

4 wrysowano takie urządzenia ochrony wód jak rowy trawiaste, zbiorniki retencyjne

i separatory, które zapewniają ochronę przedmiotowej działki w zakresie zanieczyszczenia wód. Ponadto odnosząc się do obaw odwołujących się związanych z zanieczyszczeniem gleby organ wyjaśnił, że w części 15.1. raportu stwierdzono,

że po zastosowaniu ochronnych pasów zieleni, ujętych w projekcie drogi, nie wystąpią przekroczenia dopuszczalnych zanieczyszczeń gleb poza pasem drogowym, a więc również na działce odwołujących się.

Zdaniem organu nie zasługują również na uwzględnienie zarzuty podniesione przez M. J. Odnosząc się do zarzutu braku powiadomienia stron

o uzupełnieniu przez inwestora wniosku w dniu [...] listopada 2005 roku organ podniósł, że uzupełnienie wniosku nastąpiło przed zawiadomieniem stron

o wszczęciu postępowania, strony mogły zapoznać się z materiałem już kompletnym, dlatego nie było potrzeby odrębnego informowania o dokonanym przez inwestora uzupełnieniu z dnia [...] listopada 2005 roku. Rozpoznając zarzut dotyczący nieodniesienia się w zaskarżonej decyzji do zgłoszonego przez odwołującego się

w dniu [...] grudnia 2005 roku wniosku organ stwierdził, że Wojewoda [...] opisał w decyzji jakie postulaty podnoszono we wnioskach składanych podczas postępowania i wyjaśnił, dlaczego po rozpatrzeniu nie zostały uwzględnione, ponadto z załącznika "Zeszyt protestów – komentarz do postulatów właścicieli prywatnych działek" wynika, iż odwołującemu się udzielono pisemnej odpowiedzi na wniesiony przez niego wniosek. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezaprojektowania

w rejonie działek M. J. ekranów akustycznych organ wyjaśnił,

że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej nie zatwierdza projektu technicznego drogi, który będzie podlegał ocenie podczas postępowania w sprawie decyzji

o pozwoleniu na budowę. Na etapie przygotowania dokumentacji do wniosku

o wydanie tej decyzji zostanie ostatecznie uszczegółowiony projekt techniczny drogi, w tym rozmieszczenie urządzeń ochrony środowiska. Ponadto organ odwoławczy podał, że na skutek licznych protestów mieszkańców miejscowości P.,

w aktualnym projekcie drogi zabudowa mieszkaniowa przy ul. [...], w tym zabudowania M. J., została potraktowana jako zabudowa zwarta, a nie jako rozproszona, w związku z tym w opracowywanym obecnie nowym raporcie oddziaływania na środowisko, który będzie załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydania zgody na realizację przedsięwzięcia, ekran akustyczny w tym rejonie został zaprojektowany. Nie zasługuje również w ocenie organu na uwzględnienie zarzut M. J. dotyczący powoływania się na uchylone kolejną nowelizacją przepisy art. 26 i 27 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku oraz na niewłaściwe zastosowanie art. 135 ustawy Prawo ochrony środowiska, bowiem inwestor składając wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej wystąpił na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw

(Dz. U. Nr 113, poz. 954) o stosowanie do wniosku przepisów dotychczasowych,

tj. przepisów obowiązujących przed wejściem w życie powyższej ustawy.

Za nieuzasadniony uznał również organ wniesiony przez B. i J. K., B. i B. K. oraz D. i P. K. w kolejnym odwołaniu wniosek o uchylenie decyzji Wojewody [...] Nr [...]. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku z uwagi na naruszenie interesu prawnego odwołujących się czasowym zajęciem działek nr [...], [...] i [...] Minister Budownictwa stwierdził, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż czasowe zajęcie terenu tych działek wynika z konieczności wymiany istniejącej napowietrznej linii energetycznej, związanej z przebudową w ramach usunięcia kolizji spowodowanych projektowaną drogą ekspresową i nie prowadzi to do żadnych zmian w istniejącej na tych działkach infrastrukturze, ani nie spowoduje budowy dodatkowych urządzeń. Co do zarzutu naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 pkt 3 wymienionej wyżej ustawy ze względu

na wady w przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji postępowaniu

w sprawie oceny oddziaływania na środowisko organ odwoławczy uznając

go również za bezzasadny podniósł, że z raportu dołączonego do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej oraz z wyjaśnień inwestora dołączonych do pisma z dnia

[...] czerwca 2006 roku znak [...] wynika, iż teren działek nr [...], [...] [...] oraz [...] będzie podlegać ochronie akustycznej. Organ odwoławczy zgodził się natomiast z odwołującymi co do faktu, iż Wojewoda [...] powołał się w zaskarżonej decyzji na nieobowiązujące rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436), jednak stwierdził, że nie miało to wpływu na podjęte rozstrzygnięcie w sprawie lokalizacji drogi ekspresowej [...]. Rozpoznając odwołanie organ odwoławczy podniósł także, że z raportu wynika, iż ze względu na planowane zabezpieczenia działek odwołujących się, nie dojdzie do ponadnormatywnych poziomów zanieczyszczeń powietrza w tym rejonie poza pasem drogowym. Minister wyjaśnił również, że w raporcie rozróżnia się dwa rodzaje prognozowanych oddziaływań: potencjalne i rzeczywiste. Oddziaływania potencjalne definiuje się jako te, które mogą wystąpić, jeśli nie zostaną podjęte żadne środki zaradcze, a oddziaływania rzeczywiste, jako te które wystąpią po zastosowaniu środków zaradczych. Z uwagi więc na to, że tereny działek [...], [...], [...] i [...] będą zabezpieczone przed emisją

hałasu i zanieczyszczeniem powietrza, należy uznać, że nie jest zasadny zarzut,

że realizacja drogi w obecnym kształcie nie zapewni spełnienia warunków pkt 5 decyzji tj. wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo ochrony środowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że organem właściwym do wydania

w przedmiotowej inwestycji zarówno decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach terenu, jak również decyzji pozwolenia na budowę jest Wojewoda [...] czyli organ, który wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji. Do wydania obu decyzji konieczne jest sporządzenie raportu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia

na środowisko i po złożeniu przez inwestora wniosku Wojewoda [...] będzie mógł ocenić, jako organ właściwy w sprawie, jakie rozstrzygnięcie będzie właściwe.

Rozpoznając odwołanie wniesione przez K. J. organ odwoławczy stwierdził, iż również zarzuty podniesione w tym odwołaniu nie

są zasadne. Odnosząc się do stwierdzenia, że organ nie poinformował stron

o wydaniu decyzji w sposób wskazany w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 roku organ odwoławczy wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że Wojewoda [...] przekazał zawiadomienie informujące o wydaniu decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2006 roku właściwym gminom, które potwierdziły, że zostało ono wywieszone na tablicach ogłoszeń.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w kolejnym odwołaniu wniesionym przez W. J. organ wyjaśnił, że przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku, która była podstawą wydania zaskarżonej decyzji, nie nakładają na inwestora obowiązku dokonywania uzgodnień z właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Istnieje jedynie wymóg uzyskania opinii właściwych miejscowo władz samorządowych oraz instytucji rządowych. Strony postępowania zawiadamiane są o planowanym przedsięwzięciu w drodze obwieszczeń informujących o wszczęciu postępowania oraz o wydaniu decyzji. Organ podniósł także, że projekt drogi ekspresowej [...] na odcinku S. – W. był przedstawiany mieszkańcom na etapie opiniowania w gminach, w tym

w Gminie M., gdzie zamieszkuje odwołujący się. Cała dokumentacja, w tym mapy

podziałowe, była dostępna do wglądu w Urzędzie Wojewódzkim, jak również zorganizowana została rozprawa administracyjna, na której udzielono wyjaśnień stronom. Odnosząc się do wątpliwości odwołującego się dotyczących ceny wykupu działek organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej

nie orzeka o sprawach związanych z nabyciem nieruchomości pod planowaną inwestycję, a nabywanie gruntów będzie następnym, odrębnym etapem przygotowania inwestycji, który inwestor może rozpocząć po uzyskaniu decyzji

o ustaleniu lokalizacji drogi.

Nie zasługują również zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie zarzuty podniesione w odwołaniu przez D. i S. J.. Rozpoznając to odwołanie organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie będzie stanowiła zagrożenia dla prowadzonej przez D. i S. J. działalności rolniczej, gdyż jak wynika z załączonej dokumentacji oraz z wyjaśnień inwestora udzielonych przy piśmie z dnia [...] czerwca 2006 roku, znak [...], dla obsługi ruchu lokalnego i możliwości przekroczenia trasy szybkiego ruchu został zaprojektowany w rejonie działek nr [...], [...] i [...] przejazd drogowy nad trasą w ciągu ulicy [...], który zapewni mieszkańcom dogodny dojazd do działek położonych po różnych stronach drogi ekspresowej i będzie oddalony od ulicy [...] o około 330 m w kierunku południowym. Spowoduje to wydłużenie trasy przejazdu o około 660 m w jedną stronę. Organ odwoławczy stwierdził również, że nie znajduje uzasadnienia wykup działek o numerach ew. [...] i [...], bowiem nie znajdują się one w liniach rozgraniczających planowanej inwestycji.

Nie zasługuje również w ocenie organu odwoławczego na uwzględnienie żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji i wyłączenie od przejęcia na potrzeby inwestycji części działek o nr [...] i [...], położonych w obrębie S., podniesione w odwołaniu A. B., T. C, T. B. oraz L. B.

Minister Budownictwa uznał bowiem w tej kwestii wyjaśnienia inwestora, z których wynika, że linia rozgraniczająca teren niezbędny dla obiektów budowlanych w rejonie wskazanych działek nie może zostać przesunięta. Podniósł przy tym, że przebudowa [...] w tym rejonie do parametrów drogi ekspresowej ogranicza jej dotychczasową dostępność, co powoduje konieczność budowy dróg lokalnych po obu jej stronach. Drogi te, jak wynika z wyjaśnień inwestora, zostały zaprojektowane przy założeniu minimalnego zajęcia prywatnych terenów, przy uwzględnieniu minimalnych parametrów, zgodnie z obowiązującymi przepisami technicznymi. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie A. B., T. C, T. B. oraz L. B. stwierdził ponadto, że z załączonego do decyzji zeszytu

protestów wynika, iż na wystąpienie odwołujących się z dnia [...] grudnia 2006 roku udzielono pisemnej odpowiedzi, z której wynika, że mając na względzie prowadzoną na działkach działalność gospodarczą, zaprojektowano po dwa wjazdy na każdą działkę o szerokości 6 m, co zapewni możliwość manewrowania samochodami. Ponadto organ przytoczył stanowisko inwestora stwierdzające, że nie jest możliwe zawężenie chodnika w rejonie działek [...] i [...] z uwagi na obowiązujące przepisy techniczne i zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom drogi

z uwzględnieniem ruchy pieszego. Organ odwoławczy podał także, przytaczając wyjaśnienia inwestora, że w sprawie ustawienia dodatkowych tablic informacyjnych należy zwrócić się do zarządcy drogi, czyli do Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. oraz, że w tym rejonie zostały zaprojektowane ekrany akustyczne w formie ścian przezroczystych jak również, że drogi dojazdowe są zaprojektowane jako dwukierunkowe, pozwalające na poruszanie się wszystkich pojazdów, bez względu na ich gabaryty.

W ocenie organu odwoławczego nie zasługuje także na uwzględnienie, podniesiony w odwołaniu wniesionym przez W. B., zarzut braku uzgodnień z właścicielami nieruchomości, bowiem przepisy ustawy z dnia

10 kwietnia 2003 roku nie nakładają na inwestora obowiązku dokonywania uzgodnień z właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ podniósł również, że zarzuty odwołującej się nie mogą być uwzględnione, ponieważ dotyczą one następnego etapu przygotowania inwestycji, czyli nabywania gruntów pod inwestycję. Inwestor będzie mógł przystąpić do wykupu gruntu dopiero po uzyskaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi i wtedy też dopiero odwołująca się otrzyma ofertę zakupu jej gruntu. W związku z powyższym nie zasługuje również na uwzględnienie wniosek W. B. o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji do czasu ustalenia wszystkich okoliczności związanych z wykupem jej nieruchomości.

Za nieuzasadnione należy uznać również w ocenie organu odwoławczego zarzuty podniesione w odwołaniu wniesionym przez M. i G. B., dotyczące przekroczenia norm dopuszczalnego hałasu, emisji spalin

i zanieczyszczenia środowiska, braku ekranów dźwiękochłonnych, ograniczenia

w rozporządzaniu własnością, utrudnieniu dostępu do szkoły i pracy oraz niekorzystnego wpływu na konstrukcje budynków. Z informacji inwestora, dołączonej do pisma z dnia [...] czerwca 2006 roku wynika bowiem, że zarezerwowany pod

poszerzenie ul. [...] teren umożliwi ustawienie ekranów akustycznych, jeśli zajdzie potrzeba ochrony akustycznej rozproszonej zabudowy mieszkaniowej,

do jakiej należą zabudowania odwołujących się. Wprowadzenie środków ochrony akustycznej nastąpi, jeśli będą przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu

na działce odwołujących się, potwierdzone wynikami monitoringowych pomiarów hałasu wykonanych po oddaniu nowej drogi do użytku. Obecnie pomiędzy zabudowaniami znajdującymi się na działkach, a krawędzią drogi zaprojektowano rów trawiasty, który w znacznym stopniu zmniejszy drgania od przejeżdżających samochodów. Odnosząc się do zarzutu utrudnienia swobodnego dojazdu do szkoły

i pracy należy zdaniem organu odwoławczego stwierdzić, że z projektu drogi wynika, iż odwołujący się będą mieć zapewnioną możliwość przekroczenia drogi ekspresowej.

Odnosząc się do kolejnego odwołania, wniesionego przez K. B. organ odwoławczy stwierdził, że również zarzuty podniesione w tym odwołaniu nie

są zasadne. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie organ wyjaśnił, że z map podziałowych dołączonych do zaskarżonej decyzji wynika, że działka o nr [...] stanowiąca własność odwołującego się została w całości przeznaczona pod inwestycję. Druga działka należąca do K. B. o nr [...] została podzielona na trzy części, z których jedna o nr [...] o pow. 371 m², nie jest przeznaczona pod planowaną drogę. Jeżeli działka ta nie będzie mogła być prawidłowo wykorzystana na dotychczasowe cele, to zgodnie z przepisem art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania

i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad będzie zobowiązany do nabycia jej na rzecz Skarbu Państwa na wniosek właściciela. Z powyższego wynika, że sprawa ewentualnego nabycia przez inwestora pozostałej części działki skarżącego nie może być rozpatrzona na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej S. – W., ponieważ kwestia ta będzie rozstrzygana na kolejnym etapie nabywania gruntów pod planowane przedsięwzięcie.

Nie zasługuje również zdaniem organu odwoławczego na uwzględnienie odwołanie wniesione przez A. N. Prezes Zarządu A. Spółki

z o.o., w którym wystąpiono z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji w części dotyczącej działki nr [...]. Organ wyjaśnił bowiem, że z rysunku nr 3.5 załącznika

nr 1 do zaskarżonej decyzji wynika, że działka ewidencyjna o numerze [...]

położona w miejscowości W. znajduje się w liniach rozgraniczających projektowanego węzła "J." i w całości przeznaczona jest do wykupu. Węzeł ten stanowi skrzyżowanie projektowanej drogi ekspresowej z istniejącą obecnie drogą krajową nr [...] i zmiana linii rozgraniczających w tym rejonie nie jest możliwa. Podniósł także, że z uwagi na to, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi ekspresowej nie orzeka o sprawach związanych z nabywaniem gruntów, należy stwierdzić,

że wysokość odszkodowania za nieruchomość wraz z wszelkimi elementami zagospodarowania zostanie określona przez rzeczoznawcę majątkowego

na następnym etapie przygotowania inwestycji związanym z pozyskiwaniem terenów pod inwestycję.

Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie wnieśli: M. J., D. W., Z. K., G. G., A. M., J. i B. K., B. i B. K., D. i P. K. oraz A. sp. z o.o.

W skardze wniesionej przez M. J. zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest:

• art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez brak sprecyzowania zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, wpływających

na interes prawny i gospodarczy skarżącego,

• art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954

ze zm.) poprzez zastosowanie ustępu 1 tego artykułu w sytuacji, gdy ustęp

2 uniemożliwia skorzystanie z dotychczasowych przepisów, jeżeli uprzednio nie została wydana decyzja o lokalizacji drogi krajowej, oraz naruszenie przepisów postępowania,

• art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie, że decyzja wydana została

po 8 miesiącach od złożenia wniosku, to jest ze znacznym przekroczeniem terminu wskazanego w tym przepisie, z którego wynika, iż powinna być wydana w ciągu 3 miesięcy,

• art. 10 w zw. z art. 61 § 4 kpa i art. 103 kpa w zw. z art. 4 ustawy z dnia

10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez uznanie, że zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania dokonane w kilka miesięcy po jego faktycznym wszczęciu nie uszczupliło interesu skarżących,

• art. 98 § 1 kpa poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji prawidłowo zawiesił postępowanie w sprawie, mimo niepoinformowania stron o jego wszczęciu przez co nie została spełniona wynikająca z tego przepisu przesłanka polegająca na braku sprzeciwu stron postępowania poza wnioskodawcą.

Uzasadniając naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych skarżący stwierdził, że decyzja Ministra Budownictwa nie przyniosła niemalże żadnych zmian w strukturze zagospodarowania terenu, na który wywrze wpływ budowa drogi ekspresowej. Zdaniem skarżącego wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich nie znalazły odzwierciedlenia w zaskarżonej decyzji, ponieważ decyzja ta nie określa obszaru ograniczonego użytkowania, jaki powstanie na terenach przyległych do drogi,

a w związku z tym kwestie możliwości wykupu działek tracących swe dotychczasowe przeznaczenie będą kształtowane dowolnie wobec braku oparcia w zapisach samej decyzji lokalizacyjnej. Naruszenie przez zaskarżoną decyzję art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.) nastąpiło natomiast zdaniem skarżącego z uwagi na brak możliwości stosowania przepisów dotychczasowych, choćby nawet złożono taki wniosek, jeżeli decyzja lokalizacyjna nie była jeszcze w tamtym momencie wydana. Wskazując natomiast na naruszenie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) poprzez przekroczenie trzymiesięcznego terminu wskazanego w tym przepisie. Skarżący podniósł, że z brzmienia art. 103 kpa wyraźnie wynika,

iż zawieszenie postępowania wstrzymuje tylko bieg terminów kodeksowych, nie zaś innych. Naruszenie art. 10 w zw. z art. 61 § 4 kpa nastąpiło natomiast w ocenie skarżącego ze względu na zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania dopiero po dniu [...] listopada 2005 roku, czyli w kilka miesięcy po jego faktycznym wszczęciu.

Uniemożliwiło to stronom branie aktywnego udziału na każdym etapie postępowania oraz sprzeciwienie się zawieszeniu postępowania, co zdaniem skarżącego spowodowało naruszenie art. 98 § 1 kpa.

Skargi wniesione przez Z. K., G. G. oraz A. M., które są niemal jednakowej treści, i zawierają zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w skardze A. J.

Również uzasadnienie naruszenia wskazanych przepisów jest w większości analogiczne do uzasadnienia zawartego w wyżej opisanej skardze M. J., z tą jednak różnicą, że w skargach tych wskazano na brak

w zaskarżonej decyzji jednoznacznego określenia sposobu możliwości zagospodarowania obszaru ograniczonego użytkowania po jego wyznaczeniu, czyli 12 miesięcy po uruchomieniu inwestycji. Poinformowano w nich również,

że w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie nieruchomości należącej do Z. K. już obecnie strefa oddziaływania drogi wykracza poza teren podlegający wykupowi przez inwestora.

Skarżąca D. W. podniosła w swojej skardze, że nie wyraża zgody na podział działki nr [...] położonej we wsi W., stanowiącej jej własność. Stwierdziła ponadto, że działkę tę podzielono bez jej zgody na dwie części, z czego jedną o powierzchni 16 m² przeznaczono na polepszenie widoczności drogi lokalnej we wsi W., mimo że inwestycja dotyczy drogi ekspresowej. Skarżąca wskazała także, że nasilający się ruch kołowy spowoduje, że konstrukcja budynku może zostać naruszona, a przesunięcie drogi w głąb działki może spowodować najechanie

TIR–ów na ogrodzenie lub budynek mieszkalny. Do skargi tej zostało dołączone pismo Wójta Gminy R. popierające stanowisko skarżącej i wnoszące

o uwzględnienie w projekcie budowlanym dodatkowego zabezpieczenia akustycznego na działce ewidencyjnej nr [...] od strony przewidzianego do realizacji skrzyżowania dróg lokalnych. Skarżąca podniosła również zarzut, iż w obwieszczeniu informującym o podziale działek nie wskazano działki o nr ew. [...].

W skardze wniesionej przez A. sp. z o.o. stwierdzono, że zaskarżona decyzja Ministra Budownictwa narusza interes prawny spółki, poprzez zlokalizowanie na działce nr [...] położonej w miejscowości W. linii rozgraniczających projektowany węzeł "J." Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie

art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych w związku z art. 107

§ 3 kpa i art. 64 Konstytucji RP oraz naruszenie art. 7 i 11 kpa. W związku

z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej

ją decyzji w części dotyczącej działki nr [...] położonej w miejscowości W.

W uzasadnieniu skargi poinformowano, że Spółka wniosła odwołanie

od decyzji Wojewody [...], powołując się w uzasadnieniu odwołania

na załączone do niego dokumenty, w tym na decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] września 2002 roku o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji budynku usługowego, na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2002 roku pozytywnie opiniujące budowę serwisu opon z częścią biuro – socjalną, na decyzję Wojewody [...]

z dnia [...] kwietnia 2003 roku zatwierdzającą projekt budowlany i zawierającą pozwolenie na budowę tymczasowego skrzyżowania drogi dojazdowej z drogą krajową nr [...] wraz z budową tymczasowego zjazdu publicznego dla działki

nr ew. [...] w miejscowości W., na decyzję Wójta Gminy N.

o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę oraz na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 roku

o pozwoleniu na użytkowanie obiektu. Podniesiono również, że żadna z tych decyzji, poza decyzją zezwalającą na budowę tymczasowego skrzyżowania drogi dojazdowej z drogą krajową, nie była decyzją tymczasową i że w oparciu o nie Spółka kosztem wielomilionowych nakładów wybudowała nowoczesny serwis samochodowy.

W skardze podniesiono również, że zaskarżona decyzja zbyt lakonicznie

i niewyczerpująco uzasadnia twierdzenie, iż zmiana linii rozgraniczającej w tym rejonie nie jest możliwa, co stanowi przesłankę do przyjęcia, że narusza ona przepisy o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stwierdzono także, że narusza ona zasadę zaufania do Państwa oraz godzi we własność zagwarantowaną w art. 64 Konstytucji RP.

Skarga wniesiona przez J. i B. K., B. i B. K. oraz D. i P. K. została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2007 roku.

W odpowiedzi na skargi Minister Budownictwa wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania przed Sądem swój udział zgłosiły organizacje społeczne, to jest Stowarzyszenie "P", Stowarzyszenie Z oraz Stowarzyszenie E w S.

Stowarzyszenie "P" podniosło zarzuty naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

• art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 1 pkt 4, art. 7 ust. 2 – 4 ustawy z dnia

10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721) poprzez: błędne określenie lokalizacji inwestycji z pominięciem gminy L. znajdującej się w obszarze bezpośredniego oddziaływania projektu i niezwrócenie się przez Wojewodę [...] do Wójta Gminy L. z wnioskiem o opinię w zakresie projektowanej lokalizacji węzła "M.", co spowodowało brak zawiadomienia mieszkańców tej gminy

o toczącym się postępowaniu i wydanych w sprawie decyzjach administracyjnych powodując tym samym naruszenie uzasadnionych interesów mieszkańców gminy L. zamieszkałych na obszarze oddziaływania inwestycji.

• art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721) poprzez brak analizy

i określenia właściwych wymagań dotyczących powiązania przedmiotowej inwestycji z drogą publiczną nr [...], co spowodowało błędne posadowienie węzła "M.";

• art. 5 ust. 1 pkt 6 lit f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych

(Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721) poprzez brak odniesienia się przez Wojewodę [...] do stanowiska Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych zawartego w piśmie z dnia [...] listopada 2004 roku o potrzebie zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji,

• art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych

(Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721) poprzez niewłaściwe ustalenie wymagań wynikających z potrzeb ochrony środowiska i błędną lokalizację węzła "M." przejawiające się w nieuzasadnionym stwierdzeniu,

iż planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu

na W. O,

• art. 52 ust. pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska z 2006, nr 129, poz.902) poprzez brak w raporcie oddziaływania jakichkolwiek innych wariantów dla przedmiotowej inwestycji oprócz wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia i wariantu ustalonego

w drodze wydanych decyzji administracyjnych,

• art. 53 w zw. z art. 5, 9, 10 i 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 roku, nr 129, poz. 902), Dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 roku (Dz. Urz. UE z dnia 14 lutego 2003 roku, L 41) oraz Dyrektywy 85/3.37/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 roku w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne poprzez: niezapewnienie możliwości udziału mieszkańców gminy L. zamieszkujących na obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji

w postępowaniu, w ramach którego sporządzany był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i brak jakichkolwiek konsultacji społecznych

w zakresie posadowienia węzła "M."

Stowarzyszenie podniosło też zarzut naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 , 8, 9 i 10 kpa w zw. z art. 28 k.p.a. oraz w zw. z art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 5, art. i ust. 1 pkt 4 oraz art. 7 ust. 2 – 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721) poprzez: brak poinformowania Wójta Gminy L. o toczącym się postępowaniu administracyjnym, brak przeprowadzenia jakichkolwiek konsultacji społecznych z mieszkańcami wsi M. znajdującymi się w bezpośrednim oddziaływaniu inwestycji, a tym samym błędne nieuznanie gminy L. za stronę postępowania mimo posiadania przez nią interesu prawnego

w związku z zamieszkiwaniem przez część jej mieszkańców w bezpośrednim sąsiedztwie przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem Stowarzyszenia decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 roku obejmuje budowę drogi ekspresowej od jej przecięcia z ul. [...]

w gminie M. do skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z drogą wojewódzką

nr [...] w miejscowości M. ("Węzeł M.") i do skrzyżowania drogi krajowej nr [...] z droga wojewódzką nr [...] ("węzeł P."). Inwestycja realizowana jest w województwie [...], w powiecie p., na terenach gmin: N., R. i M.".

W zawiadomieniu Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 roku

o wydaniu decyzji lokalizacyjnej mowa jest, że stronami postępowania w sprawie

są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania obiektu. Jednak zarówno w decyzji organu pierwszej instancji jak i w decyzji Ministra Budownictwa nie ma żadnego wyjaśnienia, jaki podmiot uważa się za znajdujący się "w obszarze oddziaływania projektu".

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, właściwy zarządca drogi składa wniosek do Wojewody o wydanie decyzji lokalizacyjnej,

po uzyskaniu opinii właściwych miejscowo zarządu województwa, zarządu powiatu oraz wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 5 przedmiotowej ustawy o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi Wojewoda zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Następnie Wojewoda doręcza decyzję lokalizacyjną wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałym stronom w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych

ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Zawiadomienie to zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Warunki te stosuje się odpowiednio do decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej przez organ drugiej instancji.

W przedmiotowej sprawie organy administracji za strony postępowania

tj. za podmioty znajdujące się w obszarze oddziaływania obiektu, uznały właścicieli części działek znajdujących się w gminach M., R. i N.. Tym samym na tablicach ogłoszeń tychże Urzędów Gmin zamieszczane były wszelkiego rodzaju zawiadomienia dotyczące inkryminowanych decyzji. To wreszcie do wójtów tych tylko gmin GDDKiA składała wniosek o wydanie opinii.

Również o wszelkiego rodzaju spotkaniach czy konsultacjach były zawiadamiane tylko zainteresowane podmioty zamieszkujące na teranie wyżej wymienionych gmin – np. pismo GDDKiA z [...] lipca 2004 roku zapraszające

na posiedzenie Rady Techniczno-Konsultacyjnej dotyczącej studium projektu budowlanego, na które to zaproszono starostwo powiatu p., Urząd Gminy w R., M. i N. oraz Urzędy Dzielnic U.i W.. Podobnie rzecz się ma z rozprawą administracyjną z dnia [...] grudnia 2005 roku.

Na stronie 101 raportu oddziaływania na środowisko stanowiącego załącznik do przedmiotowej decyzji Wojewody stwierdza się, iż "w trakcie procesu wydawania decyzji lokalizacyjnej odbyło się wiele spotkań z mieszkańcami i administracją samorządową:, na których informowano społeczności lokalne o planowanych przedsięwzięciach, wyjaśniano wątpliwości i w miarę możliwości uwzględniano postulaty".

W powyższym zakresie jednak organy orzekające w sprawie, na jakimkolwiek jej etapie, nigdy nie zwróciły się do gminy L. o zajęcie stanowiska, gmina

ta nigdy nie została poinformowana o wydanych decyzjach, uzgodnieniach czy terminach spotkań i rozpraw, nigdy nie doszło również do odbycia konsultacji społecznych z mieszkańcami tej gminy. W tym miejscu należy podkreślić,

że miejscowość M. (należąca administracyjnie do gminy L.) znajduje się w bezpośrednim oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji i bezpośrednio graniczy z zaprojektowanym węzłem o nazwie "M.". Niektórzy mieszkańcy tej miejscowości zamieszkują w odległości około 100 – 200 metrów

od projektowanego węzła. Ich nieruchomości znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie drogi nr [...]. Poziom hałasu na odcinku tej drogi przekracza obecnie dopuszczalne normy, osiąga poziom 70 decybeli i ciągle wzrasta. W domach stojących przy ul. [...] od ruchu pojazdów (20 tys. na dobę) pękają ściany. Plan budowy monstrualnego węzła "M." spowoduje skierowanie całego ruchu na osi północ – południe na drogę [...], której parametry techniczne

w najmniejszym stopniu nie odpowiadają normom dopuszczającym tak intensywny ruch.

Mieszkańcy M. są więc bezpośrednio zainteresowani, w jaki sposób zostanie rozstrzygnięta kwestia posadowienia węzła przy ich nieruchomościach

i mają w tym względzie słuszny interes prawny. Niezrozumiałym jest wiec zdaniem Stowarzyszenia dlaczego gmina L. i tym samym mieszkańcy M. nie zostali zakwalifikowani przez organa orzekające w sprawie jako podmioty zainteresowane, mimo że jak stwierdził Wojewoda [...] "stronami postępowania w sprawie są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Niewątpliwie część mieszkańców M.i już znajduje się w obszarze oddziaływania połączenia drogi krajowej nr [...] z drogą nr [...], a co dopiero w przypadku zrealizowania przedmiotowej inwestycji.

Z gminą L. i mieszkańcami M. nie przeprowadzano żadnych rozmów, konsultacji społecznych oraz nie informowano ich zgodnie

z ustawą o wydanych w tej sprawie decyzjach administracyjnych.

Podkreślić należy, iż pismami z dnia [...] listopada 2005 roku, [...] stycznia 2006 roku oraz [...] marca 2006 roku Wójt Gminy L. zwracał się do Wojewody [...] o uznanie za stronę niniejszego postępowania jednak urząd nie uzyskał żadnej odpowiedzi w tym względzie. Wójt Gminy L. wskazywała m.in. na możliwość zmiany posadowienia węzła "M.", poza terenem O. w oparciu o gotowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy L. z 2001 roku.

Powyższe okoliczności zdaniem Stowarzyszenia wskazują na rażące uchybienie zarówno przepisom prawa materialnego jak i przepisom postępowania oraz błędne określenie lokalizacji inwestycji z pominięciem gminy L. znajdującej się w obszarze bezpośredniego oddziaływania projektu. Uniemożliwiło

to tym samym zajęcie odpowiednich stanowisk, wniosków i opinii przez mieszkańców M. zainteresowanych bezpośrednio umiejscowieniem jednego z węzłów dotyczących przedmiotowej inwestycji.

Wydana decyzja Wojewody [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Budownictwa zdaniem Stowarzyszenia w rażący sposób naruszają również przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisy wspólnotowe dotyczące przedmiotowego zagadnienia.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 3 raport oddziaływania na środowisko (stanowiący załącznik do inkryminowanych decyzji) powinien zawierać opisy analizowanych wariantów. Tymczasem w niniejszej sprawie przyjęto (s. 41 raportu) są tylko dwie możliwości – warianty tj. albo wybudowania drogi według projektu (wariant inwestycyjny) albo tego nie wybudowania drogi(wariant zerowy). W raporcie środowiskowym wprost stwierdza się (strona 42), iż "praktycznie nie ma możliwości innego przebiegu nowej drogi niż przyjęta w projekcie koncepcyjnym". Organy administracji w ogóle nie wzięły możliwości innego przebiegu projektowanej drogi,

mimo że w zakresie posadowienia węzła "M." były o takiej możliwości informowane.

Ponadto zarówno organ drugiej instancji jak i Wojewoda nie wzięły w ogóle pod

uwagę, iż projektowany obszar posadowienia węzła "M." w sposób szczególnie ciężki ingeruje w W. O. W tym zakresie zwracał na to uwagę Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w W. w piśmie z dnia [...] listopada 2004 roku (załącznik nr 9 do raportu oddziaływania na środowisko), gdzie jest mowa, iż "istnieje potrzeba zmiany lokalizacji przebiegu projektowanej drogi w węźle M., co ograniczy konieczność usuwania drzewostanu". Budowa węzła "M." w obecnym kształcie powoduje konieczność wycięcia blisko 150 sztuk ponad stuletnich sosen znajdujących się na terenie W. O.. Natomiast uwzględnienie planów przebiegu tego węzła według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. z 2001 roku spowoduje minimalną wycinkę drzew w tym unikalnym kompleksie leśnym.

Tymczasem Wojewoda [...] stwierdza, iż "budowa projektowanej drogi na odcinku przez Las S. spowoduje utratę jedynie niewielkich fragmentów lasu w rejonie projektowanych węzłów P. i M." – strona 46 raportu środowiskowego. Wskazuje się również, iż "nie wystąpi negatywne oddziaływania na W. O. Twierdzenia te są nieuprawnione i nie poparte żadnymi badaniami. Sam projekt posadowienia i przebiegu węzła "M" nie uwzględnia zarówno opinii Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w W. jak również sugestii i wniosków kierowanych przez Urząd Gminy L., a także dwójkę mieszkańców M. A. M. i J. G..

Alternatywne usytuowanie węzła "M." i jego połączenie z drogą nr [...] jest możliwe, co w ogóle nie zostało wzięte pod uwagę przez organy orzekające

w sprawie. Przesunięcie tego węzła zdaniem Stowarzyszenia spowoduje nie tylko wymierne korzyści dla środowiska naturalnego, mieszkańców M. i ruchu drogowego w tym rejonie ale spowoduje też ekonomiczne korzyści budowy całej drogi, której dotyczy przedmiotowa decyzja z uwagi na jej mniejszą długość

i konieczność wywłaszczenia mniejszej ilości osób. Okoliczności te nie zostały

w żaden sposób wzięte pod uwagę przy wydawaniu zaskarżonej decyzji,

na co główny wpływ miało nieznanie za stronę postępowania gminy L.

i mieszkańców M.

Zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie Z. są w swej treści identyczne jak zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie "P.".

Stowarzyszenie E. w S. podniosło następujące zarzuty:

1. naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 poprzez pominięcie określenia zmian w dotychczasowej infrastrukturze urządzeń melioracyjnych na terenie objętym realizacją inwestycji,

2. naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 poprzez dokonanie podziału sporządzonego niezgodnie z odrębnymi przepisami działki ewidencyjnej

nr [...] we wsi R.,

3. naruszenia art. 5 ust. 1 punkt 6 f, ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721 poprzez załączenie opinii właściwej Dyrekcji Lasów Państwowych sugerującą zmianę miejsca ulokowania węzła M.,

4. naruszenia art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 5, art. 7 ust. 1 pkt 4 oraz art. 7 ust. 2 – 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721) poprzez błędne określenie lokalizacji inwestycji z pominięciem Gminy L. znajdującej się w obszarze bezpośredniego oddziaływania projektu, co spowodowało brak zawiadomienia mieszkańców tej gminy

o toczącym się postępowaniu i wydanych w sprawie decyzjach administracyjnych, powodując tym samym naruszenie uzasadnionych interesów mieszkańców gminy L. zamieszkujących na obszarze oddziaływania inwestycji,

5. naruszenia art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych

(Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721 poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej

w oparciu o negatywne opinie samorządów Gminy N., Gminy M., Gminy R.,

6. naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg

krajowych (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721) poprzez błędne stwierdzenie, iż planowane przedsięwzięcie nie będzie miało negatywnego wpływu

na W. O.

7. naruszenia art. 53 w zw. art. 5, 9, 10 i 31 ustawy z dnia z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006, nr 129, poz.902),

8. naruszenia przepisów art. 2 ust. 2 Dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 roku ( Dz. Urz. UE z dnia 25/06/2003 L 156 ) przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu

do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz art. 2 ust.3 lit a i b Dyrektywy 85/337/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 roku w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne poprzez: niezapewnienie możliwości udziału mieszkańców gminy L. zamieszkujących

na obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji w postępowaniu

w ramach którego sporządzany był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia

na środowisko oraz brak konsultacji społecznych w mieszkańcami Gminy R..'

9. naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych

(Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721) poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej

w oparciu o opinię Zarządu Województwa M. uzgadniającą inny niż przyjęty decyzją lokalizacyjną przebieg inwestycji.

Pominięcie w decyzji lokalizacyjnej określenia wpływu inwestycji na zmiany

w dotychczasowej eksploatacji urządzeń melioracyjnych stanowi zdaniem Stowarzyszenia bezwzględne naruszenie litery ustawy, gdyż urządzenia te stanowią część istniejącej infrastruktury technicznej terenu, na którym jest lokowana inwestycja liniowa. Skutki zmian wprowadzanych w urządzeniach melioracyjnych wykraczają poza obszar objęty wykupami przez inwestora i obejmują swoim oddziaływaniem również Gminę L. Nieuprawnione jest stanowisko inwestora poparte treścią decyzji lokalizacyjnej, że ocena wpływu zmian urządzeń melioracyjnych może nastąpić wyłącznie na etapie pozwolenia na budowę.

W stosunku do działki nr [...] we wsi R. decyzja lokalizacyjna przyjęła podział, który nie uwzględnia wjazdu na jedną z wydzielanych na jej podstawie działek.

Brak w dokumentacji dotyczącej wydania decyzji lokalizacyjnej jakiegokolwiek odniesienia się przez Wojewodę [...] i Ministra Budownictwa

do stanowiska Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w W. zawartego

w piśmie z dnia [...] listopada 2004 roku o potrzebie zmiany lokalizacji przedmiotowej inwestycji.

Zgodnie z decyzją Wojewody [...] z [...] marca 2006 roku przedmiotowa inwestycja obejmuje tereny gmin: N., R. i M.. Jednocześnie w zawiadomieniu Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 roku o wydaniu przedmiotowej decyzji lokalizacyjnej jest mowa, iż "stronami postępowania w sprawie są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Jednym z podstawowych "oddziaływań" projektowanego węzła ze zjazdami w M. będzie wytworzenie ruchu kołowego, hałasu i naruszenie systemu gospodarki wodami gruntowymi i opadowymi, które to będą miały skutki wykraczające poza obszar objęty projektem, obejmujący również tereny Gminy L.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, właściwy zarządca drogi składa wniosek do Wojewody o wydanie decyzji lokalizacyjnej,

po uzyskaniu opinii właściwego miejscowo wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 5 przedmiotowej ustawy o wszczęciu postępowania

o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz

w prasie lokalnej. Brak takiego powiadomienia w Urzędzie Gminy L.

w sposób skuteczny ograniczyło ustawowe uprawnienie mieszkańców M.

do uczestniczenia w postępowaniu.

W przedmiotowej sprawie była zorganizowana rozprawa administracyjna

w dniu 8 grudnia 2005 roku. Brak informacji uniemożliwił mieszkańcom M.udział w jej przebiegu. Również o wszelkiego rodzaju spotkaniach czy konsultacjach były zawiadamiane tylko zainteresowane podmioty zamieszkujące na teranie wyżej wymienionych gmin - np. pismo GDDKiA z [...] lipca 2004 roku zapraszające

na posiedzenie Rady Techniczno – Konsultacyjnej dotyczącej studium projektu budowlanego, na które to zaproszono starostwo powiatu p., Urząd Gminy w R. M. i N. oraz Urzędy Dzielnic U.

i W.. Na stronie 101 raportu oddziaływania na środowisko stanowiącego

załącznik do przedmiotowej decyzji Wojewody stwierdza się, iż "w trakcie procesu wydawania decyzji lokalizacyjnej odbyło się wiele spotkań z mieszkańcami

i administracją samorządową, na których informowano społeczności lokalne

o planowanych przedsięwzięciach, wyjaśniano wątpliwości i w miarę możliwości uwzględniano postulaty". Jako uczestnik na prawach strony Stowarzyszenie stwierdziło, iż kwestionuje powyższe oświadczenie z uwagi na to, że projekt będący podstawą do złożenia dokumentacji na podstawie, której Wojewoda [...]wydał decyzje nr [...] nigdy nie był zaprezentowany mieszkańcom Gminy R.. Ponadto w dniu [...] października 2005 roku pismem nr [...] Wojewoda [...] zwrócił się do GDDKiA Oddział w W. o rozpatrzenie spraw poruszanych w piśmie oraz poinformowanie zainteresowanych i organ o zajętym stanowisku – dotyczyło wielu zgłaszanych przez mieszkańców uwag do projektu. Na spotkaniu w Urzędzie Gminy R. Z – ca Dyrektora Oddziału W. poinformował, że w powyższej sprawie odbędzie się dodatkowe spotkanie konsultacyjne. Do dnia rozprawy administracyjnej takiego spotkania nie zorganizowano.

Błędne określenie lokalizacji inwestycji z pominięciem gminy L. znajdującej się w obszarze bezpośredniego oddziaływania projektu naruszyło przepisy prawa poprzez uniemożliwienie zajęcia odpowiednich stanowisk, wniosków

i opinii przez mieszkańców M. zainteresowanych bezpośrednio umiejscowieniem jednego z węzłów dotyczących przedmiotowej inwestycji.

Decyzja Wojewody [...] oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Ministra Budownictwa w rażący sposób naruszają przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska oraz przepisy wspólnotowe dotyczące przedmiotowego zagadnienia. Zgodnie z art. 52 ust. 1 pkt 3 raport oddziaływania na środowisko (stanowiący załącznik do inkryminowanych decyzji) powinien zawierać opisy analizowanych wariantów. Tymczasem w przedmiotowej sprawie przyjęto (s. 41 raportu), iż są tylko dwie możliwości – warianty tj. albo wybudować drogę według projektu (wariant inwestycyjny) albo tego nie zrobić (wariant zerowy). W raporcie środowiskowym wprost stwierdza się (strona 42), iż "praktycznie nie ma możliwości innego przebiegu nowej drogi niż przyjęta w projekcie koncepcyjnym". Inwestor oraz organy administracji w ogóle nie wzięły pod uwagę możliwości przebiegu projektowanej drogi zawartego w Studium Uwarunkowań Rozwoju i Zagospodarowania Gminy R. z 1999 roku. Ustawa nakłada na inwestora obowiązek zbadania możliwości

przebiegu z planami wojewódzkimi i gminnymi. Zdaniem Stowarzyszenia nadal istnieje możliwość usytuowania inwestycji w zarezerwowanym od lat 70 ubiegłego wieku ,,korytarzu" wolnym od zabudowy na terenie Gminy R.. Do możliwości usytuowania w tym korytarzu przebiegu inwestycji ani dokumentacja złożona przez inwestora ani decyzja nr [...] nie odnoszą się.

Raport oddziaływania na środowisko zamieszczony w opracowaniu decyzji lokalizacyjnej został już dwukrotnie aneksowany: aneksem nr 1 i aneksem nr 2

po dacie wydania decyzji nr [...] przez Wojewodę [...]. Aneksowany raport jest podstawą do wydania decyzji środowiskowej dla omawianej inwestycji.

Z uwagi na powyższe w opinii Stowarzyszenia decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] września 2006 roku (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 roku (nr [...]), które są oparte na pierwotnej wersji są nieważne z mocy prawa.

Ponadto zarówno Minister Budownictwa jak i Wojewoda [...] nie wzięli w ogóle pod uwagę, iż projektowany obszar posadowienia węzła "M."

w sposób szczególny ingeruje w W. O.. W tej sprawie zwracał uwagę Regionalny Dyrektor Lasów Państwowych w W. w piśmie z dnia [...] listopada 2004 roku (załącznik nr 9 do raportu oddziaływania na środowisko), gdzie jest mowa, iż "istnieje potrzeba zmiany lokalizacji przebiegu projektowanej drogi w węźle M., co ograniczy konieczność usuwania drzewostanu". Budowa węzła "M." w obecnym kształcie zdaniem Stowarzyszenia powoduje konieczność wycięcia blisko 150 sztuk ponad stuletnich sosen znajdujących się na terenie W. O.. Natomiast uwzględnienie planów przebiegu tego węzła według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. z 2001 roku spowoduje minimalną wycinkę drzew w tym unikalnym kompleksie leśnym". Wojewoda [...] tymczasem w treści decyzji stwierdza, iż "budowa projektowanej drogi na odcinku przez Las S. spowoduje utratę jedynie niewielkich fragmentów lasu w rejonie projektowanych węzłów P. i M." – strona 46 raportu środowiskowego. Wskazuje się również, że "nie wystąpią negatywne oddziaływania na W. O. ". Twierdzenie te, w ocenie Stowarzyszenia są nieuprawnione i niepodparte żadnymi badaniami. Sam projekt posadowienia i przebiegu węzła "M." nie uwzględnia zarówno opinii Regionalnego Dyrektora Lasów Państwowych w W. jak również sugestii i wniosków kierowanych przez Urząd Gminy L.

Na szczególną negatywną ocenę, zdaniem Stowarzyszeni, zasługuje ocena decyzji lokalizacyjnej w świetle przepisów Unii Europejskiej. Zarówno naruszanie

w trakcie procedury wydania decyzji środowiskowej wspomnianych powyżej przepisów prawa jak i konwencji w Aarhus, która jest ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską ustawą z dnia 21 czerwca 2001 roku stanowi w świetle tych przepisów oczywiste naruszenie prawa. Zdaniem Stowarzyszenia od daty przyłączenia do Unii Europejskiej obowiązuje, w tym również organy wydające skarżone decyzje, zasada prowspólnotowej interpretacji prawa krajowego,

co powinno skutkować ewidentnym odniesieniem się do planów zagospodarowania Województwa [...] oraz gmin, na których terenie ulokowano inwestycję oraz zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym,

co oznacza, że konflikt w przepisach dotyczący definicji strony postępowania powinien mieć interpretację znacznie szerszą zawartą w przepisach unijnych. Skarżące Stowarzyszenie wskazało na interpretację zawartą w piśmie Naczelnego Sądu Administracyjnego Biura Orzecznictwa – Wydział Prawa Europejskiego z dnia 15 czerwca 2007 roku dotyczącą odnoszenia się w orzecznictwie sądów administracyjnych do Konwencji z Aarhus i Rozporządzenia ( WE ) nr 136712006 oraz zawartą w niem sugestię o szerszym zastosowaniu w orzecznictwie tychże sądów.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej.

Brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszony został art. 5 ust. 1 pkt 4 i art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. (tytuł ustawy uległ zmianie

na mocy ustawy z dnia 18 października 2006 roku (Dz. U. z 2006 roku, Nr 220, poz. 1601); zamiast dróg krajowych" od 16 grudnia w tytule ustawy jest "dróg publicznych)

Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 4 wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. W aktach sprawy znajduje się opracowanie dotyczące określenia zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu sporządzone w czerwcu 2005 roku przez mgr inż. K. J..

Autorka opracowania szczegółowo omawia zagadnienia związane ze zmianami jakie nastąpią w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu w związku

z budową drogi. Omówione zostały takie kwestie jak budowa oświetlenia drogi, odwodnienie, wygrodzenie pasa drogowego, kwestie związane z przebudową gazociągów, urządzeń elektroenergetycznych, urządzeń łączności, wodociągów, systemów drenarskich, kanałów melioracyjnych oraz kwestie realizacji urządzeń ochrony środowiska.

Z art. 7 ust. 1 pkt 4 wymienionej wyżej ustawy wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Decyzja Wojewody [...] z dnia

[...] marca 2006 roku zawiera w swej treści określenie tego rodzaju wymagań w pkt III podpunkcie 5. Na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej określenie tych wymagań musi mieć charakter ogólny. Bardziej szczegółowe określenie tychże wymagań może nastąpić na etapie wydawania pozwolenia na budowę drogi, kiedy znane są już szczegółowe rozwiązania techniczne planowanej inwestycji.

Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych reguluje zagadnienia związane odszkodowaniem za nieruchomości przejęte na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (art. 12). Wykup części nieruchomości pozostałej po wywłaszczeniu (art. 13), która wskutek wywłaszczenia nie nadaje się

na dotychczasowe cele nie jest prostą kontynuacją postępowania wywłaszczeniowego czy też nowym postępowaniem administracyjnym w tym przedmiocie. Jest to roszczenie cywilnoprawne, którego w razie sporu strona może dochodzić przed sądem powszechnym. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 października 2005 roku, I OW 215/05 (LEX nr 201437). Przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych nie dają organom administracji uprawnienia do określania obszaru ograniczonego użytkowania na terenach przyległych do drogi.

Z raportu oddziaływania na środowisko wynika, iż po zakończeniu inwestycji wystąpi potrzeba wykonania analizy porealizacyjnej przedsięwzięcia, a następnie

na podstawie wyników tej analizy może wystąpić potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego. Tryb tworzenia tego rodzaju obszaru określony został w art. 135 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 roku,

Nr 25, poz. 150 – tekst jednolity.).

Za nieuzasadniony uznać należy zarzut naruszenia 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 113, poz. 954 ze zm.).

Z art. 19 ust. 1 tejże ustawy wynika, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

Z ust. 2 tego przepisu wynika, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko dla dróg krajowych, dla których przed dniem wejścia

w życie tej ustawy zostały wydane decyzje o ustaleniu lokalizacji drogi, a nie zostały wydane pozwolenia na budowę drogi, przepisy dotychczasowe stosuje się

na wniosek uprawnionego podmiotu.

Ustawa weszła w życie po upływie 30 dni od jej ogłoszenia, to jest w dniu

28 lipca 2005 roku. Art. 19 ust. 2 nie mógł mieć zastosowania, gdyż przed dniem jej wejścia nie została wydana decyzja o lokalizacji drogi publicznej. Decyzja organu pierwszej instancji wydana została w dniu 3 marca 2006 roku. Nadto wbrew twierdzeniu skarżącego z treści art. 19 ust. 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku

o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw wynika, że do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu.

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wydaje się w terminie 3 miesięcy

od dnia złożenia wniosku przez właściwego zarządcę drogi. Ma on mobilizować organ administracji do jak najszybszego wydania decyzji. Termin określony w tym przepisie ma charakter terminu instrukcyjnego. Przekroczenie tego terminu uprawnia wnioskodawcę do złożenia skargi na bezczynność organu administracji. Jego przekroczenie nie powoduje natomiast niemożności wydania decyzji. Przekroczenie terminu do wydania decyzji określonego przytoczonym wyżej przepisie nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości wydanej decyzji.

Z akt sprawy wynika, że strony postępowania rzeczywiście nie zostały powiadomione o jego wszczęciu bezpośrednio po jego wszczęciu. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na treść rozstrzygnięcia. Po wszczęciu postępowania zostało

Sygn. akt IV SA/Wa 2337/06

ono zawieszone. W okresie zawieszenia nie były przeprowadzane żadne czynności. Po podjęciu postępowania jego strony mogły w nim czynnie uczestniczyć. Brak jest

w związku z tym jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że zawiadomienie stron

o wszczęciu postępowania dokonane w kilka miesięcy po jego wszczęciu uszczupliło w jakikolwiek sposób interes skarżącego. Skarżący poza wskazaniem na fakt,

iż został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w kilka miesięcy po tym, jak zostało ono wszczęte nie wskazuje konkretnie na czym miałoby polegać uszczuplenie jego uprawnień. Istotą uprawnienia strony do uczestniczenia

w postępowaniu jest możliwość zgłaszania wniosków dowodowych, wyrażania swojej opinii, przeglądania akt sprawy, składania środków odwoławczych. Ponownie stwierdzić należy, iż w początkowej fazie postępowanie nie toczyło się z uwagi

na jego zawieszenie. Nie przeprowadzano w nim żadnych czynności, które byłyby czynnościami niepowtarzalnymi. Po dokonaniu zawiadomienia strony postępowania mogły zapoznawać się z aktami wyrażać swoje stanowisko oraz wnosić środki odwoławcze. Nie ma więc zdaniem Sądu żadnego racjonalnego uzasadnienia twierdzenie, iż przez niemożność uczestnictwa skarżącego w początkowej fazie postępowania administracyjnego nie mógł on skorzystać w pełni ze swoich uprawnień procesowych w celu przedstawienia swojego poglądu na sprawę. Aby można było mówić, iż niemożność uczestnictwa w początkowej fazie postępowania mogła mieć wpływ na uprawnienia skarżącego należałoby wykazać, iż na skutek tego nie mógł on podjąć jakiejś istotnej dla sprawy czynności. Tego rodzaju sytuacja zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca.

Zarzut naruszenia art. 98 § 1 kpa poprzez uznanie, iż organ administracji prawidłowo zawiesił postępowanie nie może być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego jest postanowieniem, które podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ocena prawidłowości tego rodzaju postanowienia może być dokonana przez sąd administracyjny wówczas, gdy zostanie złożona na nie odrębna skarga. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja administracyjna o ustaleniu lokalizacji dla inwestycji.

Ponieważ zarzuty podniesione przez skarżących Z. K., G. G. oraz A. M., są identycznej treści, jak zarzuty zawarte w skardze A. J. odrębne odnoszenie się do nich jest zdaniem Sądu zbędne. Stanowisko Sądu co do tych zarzutów jest analogiczne jak w stosunku do zarzutów

Sygn. akt IV SA/Wa 2337/06

zawartych w skardze wniesionej przez A. J.

Odnośnie zarzutów pełnomocnika skarżących G. G. i Z. K. podniesionych na rozprawie w dniu [...] maja 2008 roku stwierdzić należy,

iż nie mogą być one zdaniem Sądu podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Na rozprawie administracyjnej nie były przeprowadzane czynności dowodowe. Rozprawę tę przeprowadzono w celu zapewnienia osobom zainteresowanym kolejnej możliwości zaprezentowania swoich poglądów na temat planowanej inwestycji. Została ona przeprowadzona w oparciu o przepis art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Przepis też przewiduje możliwość przeprowadzenia rozprawy, a nie jej obowiązek. Na rozprawie zainteresowane osoby przedstawiły swoje stanowiska odnośnie planowanej inwestycji. Stanowiska te nie wniosły niczego nowego do sprawy, gdyż są one powieleniem już wcześniej wyrażanych wniosków i zastrzeżeń.

Zgodnie z treścią art. 92 kpa termin rozprawy powinien być tak wyznaczony, aby doręczenie wezwań oraz ogłoszenie o rozprawie nastąpiły przynajmniej

na siedem dni przed rozprawą. Przeprowadzenie rozprawy przed upływem czternastu dni od wywieszenia ogłoszenia nie narusza prawa.

Z art. 68 § 2 kpa wynika, iż protokół rozprawy administracyjnej odczytuje się wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. Protokół rozprawy administracyjnej z dnia [...] grudnia 2005 roku narusza ten przepis, albowiem nie wszystkie osoby, które uczestniczyły w rozprawie podpisały się pod tym protokołem. Nie ma też informacji o przyczynach niezłożenia podpisu. Uchybienie to nie może być jednak podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, iż rozprawa się odbyła. Nie ulega również wątpliwości,

że na rozprawie tej zgłoszono określone zastrzeżenia i wnioski. Brak adnotacji o przyczynie nie złożenia podpisów przez wszystkie osoby uczestniczące w rozprawie, aczkolwiek jest uchybieniem, to uchybienie to nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej. Nawet gdyby uznać, iż protokół rozprawy nie może być dowodem przebiegu rozprawy z uwagi na wymienione wyżej braki, to stanowiska osób zainteresowanych zostały przedstawione w toku postępowania w kierowanych do organów administracji pismach. Ponownie też stwierdzić należy, że organ administracji nie miał obowiązku przeprowadzania

rozprawy administracyjnej, a jedynie możliwość jej przeprowadzenia.

Twierdzenie, iż wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej powinien być pozostawiony bez rozpoznania w ocenie Sądu jest bezzasadne. Wszczęcie postępowania administracyjnego co do zasady nie wymaga wydania przez organ administracji formalnego orzeczenia, w którym organ administracji komunikuje obywatelowi, że wszczął postępowanie. Jedynie w wyjątkowych wypadkach organ administracji wydaje postanowienie o wszczęciu postępowania administracyjnego jak np. postanowienie o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 kpa). Co do zasady natomiast datą wszczęcia postępowania administracyjnego na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 kpa). Wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi złożony przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad nawet jeśli był niekompletny wszczynał postępowanie administracyjne. Wszczęte postępowanie administracyjne może być zawieszone, także wówczas, gdy wniosek o zawieszenie zostanie złożony

po wysłaniu przez organ administracji do inwestora wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji. Tak sytuacja miała miejsce

w rozpoznawanej sprawie. Organ administracji po wezwaniu inwestora

do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji zawiesił postępowanie administracyjne. Mimo tego, że wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nie został przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad uzupełniony w terminie siedmiu dni od wezwania do jego uzupełnienia nie było w tej sytuacji podstaw do pozostawienia go bez rozpoznania.

Wojewoda [...] w pkt III 4 wydanej przez siebie decyzji wskazał nieobowiązujące w dacie wydawania decyzji rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 66, poz. 436) jednakże uchybienie to nie ma, zdaniem Sądu, znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym punkcie decyzji Wojewoda [...] stwierdził, że na etapie projektowania

i realizacji inwestycji należy uwzględnić szereg aktów prawnych w tym także wymienione wyżej rozporządzenie.

Zdaniem Sądu wskazywanie przez Wojewodę w decyzji lokalizacyjnej aktów prawnych, które winny być wzięte pod uwagę na etapie projektowania i realizacji inwestycji było zbędne. Inwestor oraz organy administracji muszą brać pod uwagę przepisy prawa normujące określoną dziedzinę działalności ludzkiej nie dlatego,

że Wojewoda im tak nakazuje w decyzji lokalizacyjnej lecz dlatego, że są one obowiązującym prawem. Ustawy i rozporządzenia są obowiązującym prawem

i z tego powodu muszą być respektowane, a nie dlatego, że tak nakazuje inwestorowi Wojewoda. Nawet gdyby Wojewoda wskazał, że inwestor będzie zobowiązany stosować się do przepisów rozporządzenia, które obowiązywało w dniu wydania decyzji lokalizacyjnej, to inwestor nie byłby tym zapisem związany, gdyby np. po wydaniu decyzji wydane został nowe rozporządzenie. Inwestor miałby obowiązek stosowania się do przepisów tego nowego rozporządzenia (chyba,

że przepisy przejściowe stanowiłyby inaczej), a nie do rozporządzenia wskazanego przez Wojewodę. Z tych względów w ocenie Sądu, wskazanie przez Wojewodę w pkt III 4 decyzji z dnia [...] marca 2006 roku nieaktualnego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 13 maja 1998 roku

w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcie sprawy i nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji praz decyzji ją poprzedzającej.

Nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji podniesiony przez skarżącą D. W. zarzut niewyrażenia zgody na podział działki o nr ew. [...]. Własność jest prawem chronionym Konstytucją, ale nie jest to prawo

o charakterze absolutnym. Art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej dopuszcza możliwość wywłaszczenia na cel publiczny za słusznym odszkodowaniem. Budowa drogi jest celem publicznym. Odebranie skarżącej prawa własności części działki jest niezbędne dla realizacji tej drogi.

Na rozprawie w dniu [...] maja 2008 roku skarżąca oświadczyła, że droga ekspresowa przybliży się do granicy jej działki o nr ew. [...] na odległość do 45 m. Ustawa z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 roku,

Nr 19, poz. 115 – tekst jednolity ze zmianami) w art. 43 określa odległości w jakich powinny znajdować się obiekty budowlane przy drogach. Budynki powinny znajdować się w odległości 20 od drogi ekspresowej w terenie zabudowy oraz 40 m poza terenem zabudowy. Biorąc pod uwagę fakt, iż droga ekspresowa będzie biegła w odległości 45 metrów od granicy działki skarżącej wymieniony wyżej przepis nie został naruszony.

Nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji

ją poprzedzającej zarzut skarżącej, iż działka o nr ew. [...] nie została wskazana

w obwieszczeniu informującym o wydaniu decyzji, jako działka, której podział

zatwierdzono. Zdaniem Sądu podzielić należy pogląd Ministra Budownictwa zawarty w uzasadnieniu decyzji, iż jest to pomyłka, która wystąpiła podczas przygotowywania zestawień numerów działek, która to pomyłka nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Skarżąca posiadała wiedzę o projektowanym podziale działki

o nr ew. [...], co wynika z treści "Zeszytu protestów – komentarz do postulatów właścicieli prywatnych działek".

Zarzuty podniesione przez skarżącą Spółkę z o.o. A. nie mogą zdaniem Sądu być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Wydane na rzecz Spółki decyzje administracyjne nie mogą być traktowane jako przyrzeczenie, że organy administracji nigdy nie skorzystają z uprawnień przysługujących im na podstawie obowiązującego prawa jak np. uprawnienia

do wywłaszczenia nieruchomości. Postulat skarżącej Spółki sprowadza się w istocie do twierdzenia, iż wydanie na rzecz Spółki określonej decyzji powinno powodować bezskuteczność wszelkich przepisów prawnych pozwalających organom administracji na podejmowanie działań, które w ograniczałyby uprawnienia Spółki. Tego rodzaju pogląd nie znajduje żadnego uzasadnienia w przepisach prawa.

Wydanie określonej osobie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego nie oznacza, iż osoba ta uzyskuje gwarancję, że nieruchomość na której obiekt ten zostanie zbudowany nie zostanie w przyszłości wywłaszczona, gdy będzie ona niezbędna dla realizacji ważnego interesu społecznego. Nie ma żadnych podstaw

do przyjęcia, iż tego rodzaju sytuacja winna być traktowana jako naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa.

Zarzut, iż zaskarżona decyzja lakonicznie odnosi się do zarzutu, iż zmiana linii rozgraniczającej w tym rejonie nie jest możliwa jest w ocenie Sądu bezpodstawny. Organ administracji, zdaniem Sądu, należycie odniósł się do podnoszonej przez skarżącą Spółkę kwestii.

Za nieuzasadniony uznać również należy zdaniem Sądu zarzut naruszenia

art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponownie stwierdzić należy,

iż własność nie jest prawem o charakterze absolutnym i zgodnie z treścią art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej dopuszczalne jest wywłaszczenie na cel publiczny

za słusznym odszkodowaniem. Przy ustalaniu wysokości odszkodowania zostaną wzięte pod uwagę również nakłady jakie Spółka poczyniła na budowę obiektu oraz straty związane z ograniczeniami w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Za zbędne uznać należy zdaniem Sądu dołączanie dokumentacji urbanistycznej mającej wskazywać na przebieg korytarza drogi przewidzianej przed kilkudziesięciu laty o co postulował pełnomocnik skarżącej Spółki na rozprawie.

To jakie były plany budowy drogi opracowywane przed kilkudziesięciu laty nie ma

w ocenie Sądu żadnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

Zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie "P" nie dają, zdaniem Sądu, podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji

ją poprzedzającej. Podstawowym zarzutem stawianym przez Stowarzyszenie zaskarżonej decyzji jest niepowiadomienie mieszkańców gminy L.

o toczącym się postępowaniu. Zdaniem Sądu jest to zarzut nieuzasadniony. Twierdzenie, iż mieszkańcy Gminy L. mają interes prawny w tym,

by uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym dotyczącym lokalizacji drogi

[...] na odcinku S. – W. jest twierdzeniem dowolnym. Jak wynika z akt sprawy węzły "S.", "J." i "M." zlokalizowane mają być na terenie Gminy R.. Brak było więc podstaw do powiadamiania o toczącym się postępowaniu mieszkańców gminy L.

Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania

i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie zawiera własnej autonomicznej definicji strony postępowania. Zastosowanie ma więc definicja strony zawarta

w art. 28 kpa. Zgodnie z treścią tego przepisu stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu

ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie strony zawarte w kpa jest pojęciem niedookreślonym. W ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie ma przepisu, na podstawie którego wprost można byłoby powiedzieć, iż dana konkretna osoba posiada interes prawny w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji drogi. W celu ustalenia jakim osobom przysługuje status strony niezbędne jest dokonanie wykładni przepisów tejże ustawy. Zdaniem Sądu organy administracji słusznie uznały, iż stroną postępowania w tego rodzaju postępowaniu mogą być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się

w obszarze oddziaływania planowanego do realizacji obiektu. Będą to osoby, których nieruchomości mają być przejęte dla potrzeb realizacji inwestycji oraz osoby, których nieruchomości graniczą z planowana inwestycją. Mogą nimi być również osoby, które

posiadają nieruchomości nie graniczące bezpośrednio inwestycją, ale zainteresowane nią ze względu np. na dostęp do drogi publicznej. Stowarzyszenie enigmatycznie stwierdza, iż w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji znajduje się miejscowość M. i bezpośrednio graniczy z tym węzłem. Odnosząc się

do tego argumentu stwierdzić należy, iż to nieruchomości konkretnych osób prawnych lub fizycznych winny graniczyć z terenem inwestycji, aby można było te osoby uznać za strony postępowania, a teren na którym położona jest miejscowość M.. Stowarzyszenie stwierdza również, że niektórzy mieszkańcy M. zamieszkują w odległości 100 do 200 metrów od projektowanego węzła. Zdaniem Sądu wskazane przez Stowarzyszenie odległości od planowanej inwestycji nie uzasadniają uznania tychże osób za strony postępowania w sprawie o wydanie decyzji o lokalizacji drogi publicznej.

Używanie przez skarżące Stowarzyszenie sformułowania "monstrualny węzeł, który spowoduje skierowanie całego ruchu na osi północ – południe na drogę [...]" jest zdaniem Sądu argumentem o charakterze emocjonalnym, a nie merytorycznym. Racjonalne odniesienie się do tego rodzaju argumentu nie jest możliwe.

Wobec faktu, iż inwestycja realizowana jest na terenie Gmin N., R.

i M. brak było podstaw do występowania o wydanie opinii, o której mowa

w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych do wójta Gminy L..

Zarzut naruszenia art. 5 ust. 5 wymienionej wyżej ustawy jest bezzasadny, albowiem w dacie wydawania decyzji przez Wojewodę [...] przepis ten już nie obowiązywał. Został on uchylony ustawą z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2005 roku, Nr 113, poz. 954) i przestał obowiązywać z dniem 28 lipca 2005 roku.

Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 i art. 7 ust. 2 – 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji

w zakresie dróg krajowych jest bezzasadny. Opiera się on bowiem na założeniu,

iż stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji drogi publicznej powinni być mieszkańcy gminy L., co jak wskazano wyżej zdaniem Sądu jest twierdzeniem nieuzasadnionym. Jak również wyżej wskazano nie było podstaw do występowania o wydanie opinii na temat planowanej inwestycji do wójta Gminy L

Zarzut, iż naruszony został art. 5 ust. 1 pkt 2 i art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez brak analizy i określenia właściwych wymagań dotyczących powiązania przedmiotowej inwestycji z drogą publiczną nr [...] jest

w ocenie Sądu bezzasadny. Sam fakt, iż w przekonaniu Stowarzyszenia węzeł "M." jest usytuowany w niewłaściwym miejscu nie jest równoznaczny

z uznaniem, iż organy administracji dokonały niewłaściwej analizy powiązania planowanej drogi z innymi drogami publicznymi.

Nieuzasadniony jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 6 lit f ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Zgodnie z treścią tego przepisu wniosek o wydanie decyzji zawiera m.in. opinię dyrektora właściwej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych – w odniesieniu do gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych. Tego rodzaju opinię inwestor przedstawił. Nie sposób więc twierdzić, iż wymieniony wyżej przepis został naruszony. Zarzut nierozważenia tejże opinii przez Wojewodę może być rozpatrywany ewentualnie pod kątem naruszenia art. 107 § 3 kpa, to jest należytego uzasadnienia wydanej decyzji. Uzasadnienie decyzji Wojewody w tej kwestii jest rzeczywiście lakoniczne, niemniej jednak okoliczność ta nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że inwestor przedstawił opinie właściwych organów. Wojewoda stwierdził też, że rozpatrując wniosek dokonał sprawdzenia jego zgodności z przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych oraz innymi przepisami właściwymi w sprawie. Stwierdzenie to świadczy zdaniem Sądu o tym,

że Wojewoda dokonał analizy wniosku inwestora, w tym także załączonych

do wniosku opinii. Obowiązkiem organu administracji jest rozważenie przedłożonych opinii. Wydanie decyzji nie jest uzależnione od przedstawienia przez inwestora opinii pozytywnych na temat planowanej inwestycji.

Z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wynika, że decyzja o lokalizacji drogi zawiera w szczególności warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 roku zawiera te elementy.

Twierdzenie Stowarzyszenia, iż budowa węzła "M." spowoduje szczególnie ciężką ingerencję jest twierdzeniem ocennym. Stowarzyszenie eksponuje,

iż realizacja inwestycji w wersji wynikającej z decyzji spowoduje wycięcie blisko 150 sztuk sosen zaś w odniesieniu do swojej wersji stwierdzaj enigmatycznie,

iż spowoduje minimalną wycinkę drzew. Niewątpliwe realizacja inwestycji będzie wymagała wycięcia pewnej liczby drzew. Istnieje konflikt między dwoma dobrami,

to jest z jednej strony potrzebą ochroną przyrody, a z drugiej strony potrzebą budowy dróg w celu zapewnienia ludziom możliwości przemieszczania się. Interes społeczny jakim jest budowa drogi publicznej uzasadnia, zdaniem Sądu, ingerencję

w środowisko naturalne w postaci wycinki drzew.

Zarzut braku wariantów w planowanej inwestycji podniesiony przez Stowarzyszenie jest zdaniem Sądu nieuzasadniony. Raport oddziaływania

na środowisko zawiera opis wariantów przebiegu przedsięwzięcia. Raport zawiera opis tzw. wariantu zerowego oraz wariantu, w którym droga jest budowana.

W ramach opisu wariantów przebiegu inwestycji na obszarach chronionych przyrodniczo autorzy raportu rozważali możliwości zmiany przebiegu trasy i wskazali powody dla których jest to niemożliwe. Również przy opisywaniu wariantu przebiegu inwestycji na obszarach intensywnej zabudowy mieszkaniowej autorzy raportu wskazali powody dla których wybrali wariant przebiegu wskazany w decyzji lokalizacyjnej. Zdaniem Sądu przedstawione w raporcie warianty spełniają wymóg zawarty w art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, z którego wynika konieczność opisu analizowanych wariantów, w tym wariantu polegającego na niepodejmowaniu przedsięwzięcia oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Analizowanie hipotetycznych możliwości innego przebiegu drogi jest w ocenie Sądu zbędne. Podzielić należy pogląd autorów raportu, iż każda próba odciągnięcia tras w lewo lub w prawo od założonej osi spowoduje, że sumaryczna długość kolizji z terenami zabudowy wzrasta zwłaszcza w rejonie M. – R..

Zarzut naruszenia art. 53 w zw. z art. 5, 9, 10 i 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 roku, nr 129, poz. 902), Dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 roku (Dz. Urz. UE z dnia 14 lutego 2003 roku, L 41) oraz Dyrektywy 85/3.37/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 roku w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne jest w ocenie

Sądu nieuzasadniony. Zarzut ten opiera się na założeniu, iż stroną postępowania powinni być mieszkańcy gminy L. Założenie to zdaniem Sądu, jak

to zostało już wcześniej wskazane, jest bezpodstawne. Analogicznie ocenić należy zarzut naruszenia art. 7 , 8, 9 i 10 kpa w zw. z art. 28 k.p.a. oraz w zw. z art. 3 ust. 1, art. 5 ust. 5, art. i ust. 1 pkt 4 oraz art. 7 ust. 2 – 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Stanowisko Sądu odnośnie zarzutów przedstawionych przez Stowarzyszenie Z. jest identyczne jak w stosunku do zarzutów podniesionych przez Stowarzyszenie "P", albowiem są to zarzuty o identycznej treści.

Zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie E. w S. nie mogą, zdaniem Sądu, być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej.

Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych poprzez pominięcie określenia zmian w dotychczasowej infrastrukturze urządzeń melioracyjnych na terenie objętym realizacją inwestycji jest bezzasadny.

W aktach sprawy znajduje się opracowanie zawierające określenie zmian

w dotychczasowej infrastrukturze terenu. Omówione zostały w nim kwestie odwodnienia drogi ekspresowej oraz przebudowy wodociągów, systemów drenarskich i kanałów melioracyjnych.

Zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 721 poprzez dokonanie podziału sporządzonego niezgodnie z odrębnymi przepisami działki ewidencyjnej nr [...] we wsi R. w ocenie Sądu jest bezzasadny. Okoliczność, iż w wyniku podziału jedna z działek pozbawiona została wyjazdu nie oznacza, iż podział ten został dokonany niewłaściwe. Właściciel działki może uzyskać dostęp do drogi publicznej poprzez ustanowienie drogi koniecznej. Koszty związane z ustanowieniem drogi koniecznej powinny być uwzględnione przy dokonywaniu wyceny działki przejętej na cele planowanej inwestycji.

Zarzut naruszenia art. art. 5 ust. 1 punkt 6 f, ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez załączenie opinii właściwej dyrekcji Lasów Państwowych sugerującą zmianę miejsca ulokowania węzła M. jest nieuzasadniony.

Inwestor miał obowiązek załączyć tego rodzaju opinię. Przepisy prawa nie wymagają, natomiast, by opinia ta była pozytywna.

Zarzut braku zawiadomienia mieszkańców gminy L. o toczącym się postępowaniu opiera się na poglądzie, iż mieszkańcy tej gminy powinni być uznani za stronę postępowania. Pogląd ten zdaniem Sądu jak już to zostało wcześniej wskazane nie znajduje uzasadnienia. Tym samym za nieuzasadniony uznać należy zarzut braku powiadomienia mieszkańców gminy L. o toczącym się postępowaniu.

Zarzut naruszenia art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o negatywne opinie samorządów Gminy N., Gminy M., Gminy R. jest nieuzasadniony. Przepisy prawa nie wymagają, by opinie te pozytywnie oceniały planowaną inwestycję.

Zagadnienie ingerencji planowanej inwestycji w W. O. zostało przez Sąd przedstawione przy omawianiu zarzutów Stowarzyszenia "P". Pogląd Sądu w tej kwestii jest identyczny. Niewątpliwe realizacja inwestycji będzie wymagać wycięcia pewnej liczby drzew. Istnieje konflikt między dwoma dobrami, to jest z jednej strony potrzebą ochroną przyrody, a z drugiej strony potrzebą budowy dróg w celu zapewnienia społeczeństwu możliwości przemieszczania się. Interes społeczny jakim jest budowa drogi publicznej w ocenie Sądu uzasadnia jednak ingerencję w środowisko naturalne w postaci wycinki drzew.

Zarzut naruszenia art. 53 w zw. art. 5, 9, 10 i 31 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska jest nieuzasadniony. Z art. 53 tej ustawy wynika, że organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego sporządzany jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jak wynika z akt sprawy udział społeczeństwa w postępowaniu był zapewniony.

Z art. 5 wymienionej ustawy wynika, że ochrona jednego lub kilku elementów przyrodniczych powinna być realizowana z uwzględnieniem ochrony pozostałych elementów. Brak jest zdaniem Sądu podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja narusza ten przepis.

Z art. 9 wynika, że każdy ma prawo do informacji o środowisku i jego ochronie

na warunkach określonych ustawą. Prawo do informacji w przedmiotowym postępowaniu zdaniem Sądu nie zostało naruszone.

Z art. 10 wynika, że każdy w przypadkach określonych w ustawie ma prawo

do uczestniczenia w postępowaniu w sprawie wydania decyzji z zakresu ochrony środowiska lub przyjęcia projektu polityki, strategii, planu lub programu rozwoju

i restrukturyzacji oraz projektu studium i planu zagospodarowania przestrzennego. Uprawnienie to zdaniem Sądu w przedmiotowym postępowaniu nie zostało naruszone.

Z art. 31 wynika, że każdy ma prawo składania uwag i wniosków

w postępowaniu prowadzonym z udziałem społeczeństwa. Uprawnienie to również, zdaniem Sądu, w przedmiotowym postępowaniu nie zostało naruszone.

Nieuzasadniony jest zdaniem Sądu zarzut naruszenia przepisów art. 2 ust. 2 Dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 roku (Dz. Urz. UE z dnia 25/06/2003 L 156) przewidującej udział społeczeństwa

w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz art. 2 ust.3 lit a i b Dyrektywy 85/337/EWG Rady z dnia 27 czerwca 1985 roku w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne. Zarzut ten opiera się na poglądzie,

iż mieszkańcy gminy L. powinni być stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji drogi publicznej, który to pogląd zdaniem Sądu jak już

to zostało wcześniej wskazane nie znajduje uzasadnienia.

Zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez wydanie decyzji lokalizacyjnej w oparciu o opinię Zarządu Województwa [...] uzgadniającą inny niż przyjęty decyzją lokalizacyjną przebieg inwestycji jest nieuzasadniony. Pismem z dnia [...] listopada 2004 roku,

Nr [...] Zarząd Województwa [...] zaopiniował pozytywnie materiały do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji "Budowa drogi ekspresowej na odcinku S. – W. wraz

z powiązaniem z drogą krajową Nr [...] – odcinek O.– W.. Decyzja lokalizacyjna Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 roku dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji pod nazwą "Budowa drogi ekspresowej na odcinku S.

– W. wraz z powiązaniem z drogą krajową Nr [...]". Ponownie podkreślić należy,

iż wydanie decyzji lokalizacyjnej nie jest uzależnione od uzyskania opinii pozytywnej

Sygn. akt IV SA/Wa 2337/06

organów wymienionych w art. 3 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku

o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Zarzut naruszenia art. 52 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, to jest zarzut braku wskazania różnych wariantów przebiegu drogi, został omówiony przy omawianiu zarzutów Stowarzyszenia "P". Zarzut ten zdaniem Sądu jest nieuzasadniony. Argumenty Sądu w tym przedmiocie jest identyczne jak przy ocenie zasadności zarzutu podniesionego przez Stowarzyszenie "P".

Zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na nieaktualnym raporcie jest w ocenie Sądu bezpodstawny. Raport był uzupełniany dla potrzeb postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 46a ust. 7 pkt 1 lit a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. Decyzję w tym przedmiocie Wojewoda [...] wydał w dniu [...] maja 2008 roku (Nr [...]).

Inne są wymogi dla wydania decyzji o lokalizacji drogi publicznej, a inne dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko dla potrzeb postępowania dotyczącego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia nie daje podstaw do kwestionowania prawidłowości raportu oddziaływania na środowisko sporządzonego dla potrzeb postępowania w sprawie wydania decyzji o lokalizacji drogi publicznej. Nie istnieje zdaniem Sądu potrzeba dołączania raportu oddziaływania na środowisko oraz załączników do tego raportu sporządzonych na potrzeby postępowania w prawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o co wnosił pełnomocnik Spółki A..

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której załączenie do akt sprawy wnosił na rozprawie pełnomocnik Spółki z o.o. AP., załączona została w toku rozprawy przez przedstawiciela Stowarzyszenia E. w S. Rozstrzygnięcie zawarte w tej decyzji zdaniem Sądu nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Sygn. akt IV SA/Wa 2337/06

Raport oddziaływania na środowisko został w ocenie Sądu sporządzony profesjonalnie i spełnia wymogi stawiane tego rodzaju dokumentom. Zawarte w nim wnioski logicznie wynikają z przeprowadzonych analiz. Raport ten zdaniem Sądu jest w pełni przydatnym środkiem dowodowym i zasadnie stał się podstawą

do dokonywania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji.

Zgodnie z treścią art. 10 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się.

Przepis ten był przedmiotem oceny przez Trybunał Konstytucyjny, który

w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 roku, K 23/05 (OTK – A 2006/6/62) stwierdził, iż jest on zgodny z art. 16 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 166 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 5 i art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji.

Twierdzenie Stowarzyszenia, iż organy administracji winny przy wydawaniu decyzji uwzględniać plany zagospodarowania Województwa [...] oraz gmin na terenie których umiejscowiono inwestycję jest więc nieuzasadnione.

Zarzut naruszenia prawa wspólnotowego zdaniem Sądu jest bezzasadny. Skarżące Stowarzyszenie formułuje ogólny zarzut naruszenia tego prawa nie wskazując na czym konkretnie naruszenie to miałoby polegać. Przepisy prawa krajowego, które miały zastosowanie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, to jest kpa, ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 roku o szczególnych zasadach przygotowania

i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego. Stosowanie tych aktów prawnych nie może być uznane

za naruszenie tego prawa.

Nieuzasadniony zdaniem Sądu jest zarzut Stowarzyszenia, iż w toku postępowania naruszona została Konwencja z Aarhus. Skarżące Stowarzyszenie nie wskazuje na czym miałoby polegać naruszenie przepisów tej konwencji. Wskazać również należy, iż z Konwencja z Aarhus z dnia 25 czerwca 1998 roku (Dz.U. z 2003, Nr 78, poz. 706) nie jest umową międzynarodową, która może być stosowana bezpośrednio bez konieczności dokonywania zamian w systemie prawnym państwa, które Konwencję tę podpisało i ratyfikowało. Świadczy o tym sposób sformułowania przepisów tej Konwencji.

Sygn. akt IV SA/Wa 2337/06

W art. 1 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron Konwencji zagwarantuje w sprawach dotyczących środowiska uprawnienia do dostępu

do informacji, udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępu

do wymiaru sprawiedliwości zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji.

W art. 3 ust. 1 mowa jest o tym, że każda ze stron podejmie niezbędne ustawodawcze, administracyjne i inne środki, włączając w to środki zapewniające zgodność pomiędzy postanowieniami realizującymi postanowienia niniejszej konwencji odnoszące się do informacji, udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości, jak również właściwe środki egzekucyjne, dla ustanowienia

i utrzymania jasnych, przejrzystych i spójnych ram dla realizacji postanowień niniejszej konwencji.

W art. 3 ust. 4 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron zapewni odpowiednie uznanie i wsparcie dla stowarzyszeń, organizacji i grup działających

na rzecz ochrony środowiska i sprawi, że jej krajowy porządek prawny będzie zgodny z tym zobowiązaniem.

W art. 6 ust. 11 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron będzie,

w ramach swojego prawa krajowego, w miarę możliwości odpowiednio stosować postanowienia niniejszego artykułu w odniesieniu do decyzji o wydaniu pozwolenia na zamierzone uwolnienie genetycznie zmodyfikowanych organizmów

do środowiska.

W art. 9 Konwencji mowa jest o tym, że każda ze stron zapewni, w ramach krajowego porządku prawnego, że każda osoba, która stwierdzi, że jej żądanie udostępnienia informacji zgodnie z postanowieniami artykułu 4 pozostało nierozpatrzone, niesłusznie odrzucone w całości lub w części, załatwione nieodpowiednio lub w inny sposób potraktowane niezgodnie z postanowieniami tego artykułu, będzie miała dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem powołanym z mocy ustawy.

Przytoczone wyżej przepisy Konwencji z Aarhus, zdaniem Sądu, świadczą

o tym, że przepisy tej Konwencji nie mogą być stosowane bezpośrednio. Są one zobowiązaniem dla władz państwa, które ratyfikowało tę Konwencję do podjęcia działań legislacyjnych i ustanowienia przepisów, które będą realizowały przepisy tej Konwencji. Ideą Konwencji jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu dotyczącym dotyczących środowiska. W postępowaniu dotyczącym wydania decyzji

Sygn. akt IV SA/Wa 2337/06

o lokalizacji drogi publicznej, które było przedmiotem oceny Sądu, dostęp ten, zdaniem Sądu, został zagwarantowany..

Skarga wniesiona przez J. i B. K., B. i B. K. oraz D. i P.K. została odrzucona. Sąd jednak z urzędu dokonał oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zarzuty te zdaniem Sądu nie mogą być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o szczególnych warunkach realizacji inwestycji drogowych, był już wcześniej omawiany. Zarzut naruszenia tego przepisu był podnoszony przez Stowarzyszenie "P.", Stowarzyszenie Z. oraz Stowarzyszenie E. w S.. Stanowisko Sądu w tej kwestii jest analogiczne jak przy omawianiu zarzutów podniesionych przez wymienione Stowarzyszenia. Zarzut naruszenia wymienionego wyżej przepisu nie znajduje uzasadnienia.

Za bezzasadny uznać również należy zarzut niewłaściwego odniesienia się

do zarzutu naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o szczególnych warunkach realizacji inwestycji drogowych zw. z art. 141 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska. W decyzji lokalizacyjnej określono warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa.

Z art. 141 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska wynika, że eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych oraz, że oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi.

Realizacja inwestycji niewątpliwie spowoduje uciążliwości dla środowiska

i mieszkających w jej pobliżu ludzi związane z ruchem pojazdów po drodze. Szczegółowe rozwiązanie technicznie mające na celu ograniczenie tych niekorzystnych zjawisk, jak np. ekrany akustyczne, opracowane zostaną na etapie projektowania inwestycji i wydawania pozwolenia na budowę. W decyzji Wojewoda wskazał w pkt III 4 co należy wziąć pod uwagę na etapie projektowania inwestycji, aby zapewnić warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska. Wojewoda wskazał, iż należy zaprojektować odpowiednie zabezpieczenia akustyczne w celu

ograniczenia oddziaływania hałasu na przyległych do inwestycji terenach zabudowanych do wartości dopuszczalnych.

W decyzji lokalizacyjnej Wojewoda zawarł wymóg uwzględnienia na etapie pozwolenia na budowę warunków zawartych w "Raporcie oddziaływania

na środowisko". Raport ten zawiera wskazania co do ochrony trenów wrażliwych

na zanieczyszczenia spalinami (cz. II pkt 15.1). Zarzut, iż decyzja Wojewody nie ustosunkowuje się do zagadnień związanych z przeciwdziałaniem zanieczyszczeniu powietrza jest więc zdaniem Sądu bezzasadny.

Zarzut, iż w pkt 4 decyzji Wojewoda stwierdził, że inwestor powinien dołączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach lub raport oddziaływania na środowisko podczas, gdy z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska wynika, iż wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu budowlanego nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej. Inwestor będzie zobowiązany do przedstawienia takich dokumentów jakie przewidują obowiązujące w dacie starania się o uzyskania pozwolenia na budowę przepisy prawa. Wskazywanie przez Wojewodę jakie dokumenty inwestor winien dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę było zbędne.

Stwierdzenie, iż wnoszący skargę nie wyrażają zgody na czasowe zajęcie działek nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej. Przepisy prawa nie uzależniają wydania decyzji o lokalizacji inwestycji od wyrażenia przez właścicieli działek zgody na ich czasowe zajęcie

w celu przebudowy urządzeń infrastruktury technicznej. Ponownie też stwierdzić należy, iż własność nie jest prawem absolutnym i w interesie społecznym może być ona ograniczona lub całkowicie odjęta.

Zarzut wskazania przez Wojewodę [...] w treści decyzji nieaktualnego rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska Zasobów Naturalnych

i Leśnictwa z dnia [...] maja 1998 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu

w środowisku został już przez Sąd wcześniej omówiony. Zarzut ten nie może być podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Ponowne przytaczanie argumentów Sądu w tej kwestii jest niecelowe.

Okoliczność, iż w treści decyzji Wojewoda [...] użył sformułowania "droga ekspresowa" zaś w raporcie oddziaływania na środowisko użyto sformułowania "tras ekspresowa" nie może być uznana za uchybienie. Według

Słownika Języka Polskiego Wydawnictwa PWN "droga" to "wydzielony pas ziemi łączący poszczególne miejscowości lub punkty terenu, przystosowany

do komunikacji" zaś "trasa" to "szlak komunikacyjny, linia komunikacyjna; także ważniejsza droga, ulica; arteria". Pojęcia te mogą więc być używane zamiennie.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak

w sentencji wyroku.