Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Dudek (sprawozdawca), Sędzia WSA Jacek Czaja, Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec, Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Towarzystwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 30, art. 33 ust. 1 pkt 7, art. 44, art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77, art. 80 ust. 1 pkt 4 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm., zwanej dalej ustawą z 3 października 2008 r.), Wójt Gminy S. określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Zabezpieczenie przed erozją prawego brzegu rzeki W. w km [...] w miejscowości S., gmina S., powiat rycki, woj. lubelskie".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po rozpatrzeniu odwołań X z siedzibą w M. oraz Stowarzyszenia Y, uchyliło w całości decyzję pierwszoinstancyjną i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Skarga na tę decyzję wniesiona przez Z została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 czerwca 2011 r., wydanym w sprawie II SA/Lu 160/11.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Z Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 stycznia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2146/11 uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania, uznając za zasadny zarzut nierozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wniesionego przez Z.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Lu 217/12, uchylił decyzję kolegium z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], zgodnie z oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. w związku z art. 30, art. 33 ust. 1 pkt 7, art. 44, art. 71 ust. 1, ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77, art. 80 ust. 1 pkt 4 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), po rozpoznaniu odwołań Ogólnopolskiego X z siedzibą w M., Stowarzyszenia Y z siedzibą w W. oraz Z z siedzibą w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. uchyliło decyzję z dnia [...] grudnia 2010 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji kolegium wyjaśniło, że organ pierwszej instancji dopuścił się w niniejszej sprawie szeregu naruszeń norm procesowych wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, jak i zawartych w ustawie z 3 października 2008 r. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Powołując się na treść art. 30, art. 33 ust. 1 i 2 oraz art. 44 ust. 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r., dotyczących obowiązku zapewnienia czynnego udziału społeczeństwa w procedurach oceny na środowisko, w tym możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz przedkładania uwag i wniosków, kolegium podniosło, że z akt sprawy wynika, iż informację o zebraniu przez organ materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu i możliwości zapoznania się z nim przez społeczeństwo organ pierwszej instancji podał w obwieszczeniu z dnia 1 czerwca 2010 r., wydanym na podstawie przepisu art. 33 ust. 1 cytowanej ustawy, określając jednocześnie 21-dniowy termin na składanie uwag i wniosków — od dnia 1 do dnia 23 czerwca 2010 r.

Organ uznał, że obwieszczenie z dnia 1 czerwca 2010 r. było przedwczesne z uwagi na niekompletność materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, co wynika z faktu, że akta sprawy w dniu wydania obwieszenia nie zawierały raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie określenia treści raportu zostało bowiem wydane w dniu [...] lipca 2010 r., znak: [...], a jego sporządzenie nastąpiło na podstawie dwóch umów [...] z dnia [...] lipca 2010 r. i [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Przedmiotowy raport wprawdzie nie zawiera daty jego sporządzenia, ale już w oparciu o daty zawarcia tych umów kolegium stwierdziło, że nie znajdował się w aktach sprawy przed [...] sierpnia 2010 r.

Według kolegium, brak kompletności akt sprawy obejmuje również dokumenty takie jak: uzgodnienie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunków realizacji przedsięwzięcia wydanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] października 2010 r. znak: [...], które wpłynęło do organu [...] października 2010 r. oraz uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia wydanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak: [...], które organ pierwszej instancji otrzymał w grudniu 2010 r.

Organ odwoławczy podkreślił, że z uwagi na następstwo czasowe doręczenia części dokumentów wchodzących w zakres dokumentacji, o której mowa w art. 33 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r., obwieszczenie w trybie art. 33 cytowanej ustawy organ pierwszej instancji mógł wydać najwcześniej w dniu 8 grudnia 2010 r. Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] grudnia 2010 r., w którym nie upłynął jeszcze 21-dniowy termin na składanie uwag i wniosków.

Kolegium wskazało ponadto, że w aktach sprawy brak jest dowodu realizacji przez organ pierwszej instancji dyspozycji art. 38 ustawy z 3 października 2008 r., tj. podania w trybie obwieszczenia informacji o wydaniu zaskarżonej decyzji.

W ocenie kolegium, bez usunięcia wskazanych wyżej wad postępowania nie było możliwe wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.

W skardze na powyższą decyzję X w M. wniosło o jej uchylenie w całości wraz z orzeczeniem, iż nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz o zasądzenie na rzecz Towarzystwa od organu zwrotu kosztów postępowania, zarzucając:

1) przeprowadzenie postępowania odwoławczego z rażącym naruszeniem art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 105 § 1 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż przekazanie sprawy Wójtowi Gminy S. do ponownego rozpatrzenia jest bezprzedmiotowe;

2) błędne użycie w sentencji decyzji § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010r., Nr 213, poz. 1397, ze zm.) w związku z naruszeniem przez organ odwoławczy § 4 tego rozporządzenia.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podkreśliła, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji powinno uwzględniać stan faktyczny i prawny sprawy aktualny w dacie jej wydania. Towarzystwo podniosło, że z dołączonych przez nie do skargi dokumentów (m.in. kopii dwóch decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.) wynika, że realizacja istotnej części przedsięwzięcia, dotyczącej odcinka [...] km szlaku żeglugowego W., objętej zaskarżoną decyzją, została zakończona. Inwestor wykonał bowiem decyzję organu nadzoru budowlanego z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...], nakazującą usunięcie nieprawidłowości w budowlach hydrotechnicznych wchodzących w skład omawianego przedsięwzięcia, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), co uzasadnia umorzenie postępowania w niniejszej sprawie w części dotyczącej ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla kilometraża [...] szlaku żeglugowego W. Tym samym nie ma już wymogu uzyskania dla niego jakiejkolwiek decyzji spośród wymienionych w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r., a tym samym nie ma potrzeby ustalania środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

Ponadto, zdaniem strony skarżącej, organ błędnie powołał w sentencji zaskarżonej decyzji § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co skutkowało rażącym naruszeniem § 4 przywołanego rozporządzenia. Mogło to także mieć istotny wpływ na wynik podjętego rozstrzygnięcia, gdyż zaniechano zbadania, czy omawiane przedsięwzięcie jest wymienione w uchylonym akcie wykonawczym, który się do niego wciąż odnosi, czyli w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. 2004 r., Nr 257, poz. 2573).

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w rozpoznawanej sprawie są decyzje dotyczące środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Zabezpieczenie przed erozją prawego brzegu rzeki W. w km [...] w miejscowości S., których materialnoprawną podstawę stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

Przedsięwzięcie tego rodzaju jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko).

Obowiązek sporządzenia raportu dla przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem został nałożony postanowieniem Wójta Gminy S. z dnia [...] lipca 2010 r. (k. 11 akt organu pierwszej instancji).

Wydanie w rozpoznawanej sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wymagało zatem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Przeprowadzając postępowanie w niniejszej sprawie, organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia szeregu przepisów proceduralnych zawartych w tej ustawie, które niewątpliwie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy i które zostały dostrzeżone przez organ odwoławczy.

W pierwszej kolejności podnieść należy, że Wójt Gminy S. dopuścił się naruszenia dyspozycji art. 33 ust. 1 pkt 5 i pkt 7 ustawy z 3 października 2008 r.

W myśl art. 33 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, przed wydaniem decyzji wymagających udziału społeczeństwa, w tym decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, organ właściwy do wydania decyzji, bez zbędnej zwłoki, podaje do publicznej wiadomości informacje o możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu.

Zgodnie zaś z art. 33 ust. 2 powołanej ustawy, do niezbędnej dokumentacji sprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 5, należy wniosek o wydanie decyzji wraz z wymaganymi załącznikami oraz wymagane przez przepisy postanowienia organu właściwego do wydania decyzji i stanowiska innych organów, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków.

W związku z tym, że objęta niniejszym postępowaniem inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego wymagane jest sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko, przedmiotowy raport stanowi niezbędny element dokumentacji sprawy, który, stosownie do treści art. 33 ust. 1 pkt 5 ustawy z 3 października 2008 r., powinien być udostępniony do publicznej wiadomości.

Z obowiązkiem umożliwienia społeczeństwu zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy, w tym z treścią raportu, wiąże się również obowiązek podania przez organ do publicznej wiadomości informacji o sposobie i miejscu składania uwag i wniosków i wyznaczenia 21 – dniowego terminu na ich składanie (art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy z 3 października 2008 r.).

W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji podał informację o możliwości zapoznania się przez społeczeństwo z jej niezbędną dokumentacją w drodze obwieszczenia w dniu 1 czerwca 2010 r., określając jednocześnie 21-dniowy termin na składanie uwag i wniosków — od dnia 1 do dnia 23 czerwca 2010 r. (k. 10 akt organu pierwszej instancji).

Z akt sprawy bezspornie wynika, że informacja ta była przedwczesna. Jej celem jest bowiem umożliwienie społeczeństwu zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy toczącej się w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oraz ewentualnego wniesienia wniosków bądź uwag do sprawy.

Cel ten nie mógł zostać osiągnięty, skoro w okresie od 1 do 23 czerwca 2010 r. nie został jeszcze sporządzony tak kluczowy w sprawie dokument, jak raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wprawdzie, co słusznie podniósł organ odwoławczy, raportu nie opatrzono datą jego sporządzenia, jednak skoro umowy będące podstawą jego opracowania zostały zawarte w dniu 8 lipca 2010 r. i w dniu 17 sierpnia 2010 r., to nie ma podstaw, by przyjmować, że raport został sporządzony w dacie wcześniejszej. Co więcej, obowiązek sporządzenia tego raportu wynika z postanowienia Wójta Gminy S., wydanego dopiero w dniu [...] lipca 2010 r., a zatem po upływie okresu wyłożenia niezbędnej dokumentacji sprawy do publicznego wglądu.

Należy dodać, że w dniu [...] października 2010 r. Wójt Gminy S. wydał kolejne obwieszczenie, w którym poinformował o możliwości zapoznania się społeczeństwa z raportem oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określając miejsce, w którym raport jest dostępny do wglądu (k. 13 akt organu pierwszej instancji). Wydając obwieszczenie tej treści, organ naruszył dyspozycję art. 33 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 3 października 2008 r., gdyż nie poinformował o możliwości składania uwag i wniosków do raportu.

Dokumentacja związana z realizacją objętego niniejszym postępowaniem przedsięwzięcia wyłożona do publicznego wglądu w dniu 1 czerwca 2010 r. zawierała również inne istotne braki.

W szczególności nie dołączono do niej wymaganego dyspozycją art. 78 ust. 1 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. uzgodnienia pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych warunków realizacji przedsięwzięcia wydanego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...] października 2010 r., znak: [...], które wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu [...] października 2010 r. oraz postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L., uzgadniającego, stosownie do treści art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r., realizację przedsięwzięcia, znak: [...], wydanego dopiero w dniu 7 grudnia 2010 r. (k. 16 i k. 24 akt organu pierwszej instancji).

Tym samym społeczeństwo zostało pozbawione możliwości wglądu do raportu, będącego – w myśl art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r., podstawowym załącznikiem do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację objętego niniejszym postępowaniem przedsięwzięcia, a także dwóch wymaganych prawem uzgodnień określających warunki dopuszczalności jego realizacji. Tym samym pozbawiono zainteresowane osoby możliwości składania wniosków i uwag do tych dokumentów.

Ponadto organ pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 38 ustawy z 3 października 2008 r., gdyż uchybił określonemu w tym przepisie obowiązkowi podania w trybie obwieszczenia informacji o wydaniu decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia.

Powyższe uchybienia stanowiły wystarczającą podstawę uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia w oparciu o treść art. 138 § 2 k.p.a. Pozbawienie społeczeństwa możliwości zapoznania się z zasadniczą częścią dokumentacji dotyczącej przedsięwzięcia oraz pozbawienie możliwości ustosunkowania się do jej treści w formie wniosków czy uwag stanowi istotne uchybienie jednej z kluczowych zasad wyrażonych w ustawie z 3 października 2008 r., tj. zasadzie czynnego udziału społeczeństwa w ochronie środowiska. Jest to uchybienie przepisom postępowania, którego organ drugiej instancji nie mógł wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a., gdyż naruszyłby tym samym wynikającą z art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności.

Należy w tym miejscu podkreślić, że wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. decyzja kasacyjna organu odwoławczego jest rozstrzygnięciem procesowym, które nie przesądza o istocie sprawy administracyjnej, a tym samym nie kształtuje stosunku materialnoprawnego. Jej następstwem jest powrót sprawy na drogę postępowania przed organem pierwszej instancji, który na nowo ustala zarówno faktyczny, jak i prawny stan sprawy. Z tego względu organ pierwszej instancji nie może zostać skutecznie związany ocenami prawnymi organu odwoławczego co do wykładni prawa materialnego wyrażonymi w decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Skoro bowiem organ pierwszej instancji na nowo prowadzi postępowanie, to dokonana przezeń ocena prawna będzie uzależniona od przyszłych ustaleń faktycznych.

Jeżeli zatem organ odwoławczy, uchylając decyzję organu pierwszej instancji, sformułowałby oceny materialnoprawne, to mogłyby się one odnosić jedynie do dotychczasowego stanu faktycznego sprawy i formułowanych na tym tle zarzutów, natomiast po ponownym przeprowadzeniu postępowania, w świetle nowych ustaleń faktycznych, mogą one być pozbawione znaczenia.

W związku z powyższym, sąd pierwszej instancji, rozpatrując sprawę, której przedmiotem jest kontrola decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., powinien zasadniczo ograniczyć się do oceny, czy decyzję kasacyjną wydano zgodnie z dyspozycją art. 138 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2013 r., II OSK 231/12 oraz wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r., I OSK 900/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie zaistniały uzasadnione podstawy do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wójt Gminy S. wydał bowiem decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co wypełnia dyspozycję art. 138 § 2 k.p.a.

Podniesiony w skardze zarzut bezprzedmiotowości postępowania organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Ani z treści dołączonych do skargi decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. oraz dokumentacji fotograficznej, ani z treści dokumentów zamieszczonych w aktach organów obu instancji nie wynika, by przedmiotowe przedsięwzięcie w części dotyczącej kilometraża [...] szlaku żeglugowego W. zostało zrealizowane.

Należy bowiem zauważyć, że obie decyzje organu nadzoru budowlanego dotyczą innego odcinka W., tj. kilometraża [...], ponadto decyzje te nakładają na Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w W. nakaz realizacji inwestycji w postaci tamy równoległej oraz dwóch tam – poprzeczek, podczas, gdy zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia obejmuje inwestycje w postaci pięciu tam poprzecznych, pięciu opasek skrzydłowych oraz remont tamy podłużnej. Nie zachodzi zatem tożsamość pomiędzy inwestycjami, których dotyczy rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego a przedsięwzięciem objętym decyzją środowiskową, będącą przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie.

Podniesioną w skardze okoliczność częściowej realizacji przedsięwzięcia objętego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach weźmie pod uwagę organ pierwszej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Strona skarżąca słusznie natomiast podniosła, że organ odwoławczy dopuścił się uchybienia polegającego na błędnym powołaniu w sentencji zaskarżonej decyzji § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., zamiast § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., który, na mocy § 4 pierwszego z powołanych rozporządzeń, ma zastosowanie do przedsięwzięcia objętego niniejszym postępowaniem. Uchybienie to nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ przedsięwzięcie to zarówno w jednym, jak i w drugim rozporządzeniu zostało zakwalifikowane jako mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego może zostać nałożony obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko.

Mając na uwadze powyższe, sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).