Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Anna Apollo Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lutego 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 3926/21 w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 21 maja 2021 r. nr DIR-IXa.7343.62.2018.KK.13 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. Sp. z o.o. w W. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 8100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 lutego 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 3926/21, oddalił skargę S. Sp. z o.o. w W. (skarżąca kasacyjnie, spółka) na decyzję Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej (organ, Minister) z dnia 21 maja 2021 r., nr DIR-IXa.7343.62.2018.KK.13 w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca kasacyjnie spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając wyrok w całości oraz wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zwrot kosztów niniejszego postępowania i postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w tym kosztów wpisu sądowego od skargi, od skargi kasacyjnej oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wniesiono również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) do czasu zakończenia przedmiotowego postępowania z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo spowodowania dla skarżącej kasacyjnie trudnych do odwrócenia skutków.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego - tj.:

a) art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1483; dalej: u.f.p.) w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 6d ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 98; dalej: ustawa o utworzeniu PARP) poprzez uznanie przez Sąd, że doszło do naruszenia procedury realizacji programów finansowanych z udziałem środków europejskich, podczas, gdy kontrola dokonana przez Regionalną Instytucję Finansującą (instytucja zależna od PARP) nie stwierdziła żadnych uchybień w zakresie realizacji projektu współfinansowanego przez Polskę Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: PARP) w drodze Umowy o dofinansowanie;

b) § 8 ust. 2 Umowy o dofinansowanie z dnia 27 czerwca 2014 r. i § 1 pkt 9 Umowy o dofinansowanie w zw. z 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.2006.210.25 z dnia 2006.07.31; dalej: rozporządzenie nr 1083/2006) poprzez przedwczesne dokonanie przez PARP wypowiedzenia Umowy o dofinansowanie, podczas, gdy nie zaistniały żadne przesłanki do wypowiedzenia przedmiotowej Umowy ze względu na brak osiągnięcia rezultatów oraz braku realizacji projektu w pełnym zakresie;

2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1) c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 1691; dalej: k.p.a.) poprzez bezkrytyczne przyjęcie ustaleń z opinii biegłego W. C., podczas, gdy zawiera ona sprzeczne wnioski w zakresie realizacji projektu z wnioskami dokonanymi podczas prezentacji dokonywanej przez przedstawicieli Regionalnej Instytucji Finansującej w dniu 4 lutego 2016 r., która wskazała za osiągnięte wskaźniki produktu i rezultatów projektu. Dodatkowo wskazując, że opinia wyżej wymienionego biegłego została sporządzona po upływie półtora roku od rozwiązania Umowy o dofinansowanie oraz że nie została uwzględniona kwestia, iż w tamtym okresie spółka pozostawała na etapie restrukturyzacji;

b) art. 145 § 1 pkt 1) c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w jakikolwiek sposób przez Sąd do opinii biegłego dr. hab. inż. A. Z., w której zostało stwierdzone, że kwota jaka została przeznaczona na nabycie oprogramowania mieści się w pułapie cen spotykanych na rynku.

Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Minister Funduszy i Polityki Regionalnej, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Odnośnie wniosku zawartego w skardze kasacyjnej o wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji, w ocenie Ministra wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny, postanowieniem z dnia 28 września 2023 r., sygn. akt I GSK 1038/23 oddalił wniosek skarżącej kasacyjnie spółki o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała.

Dalej należy zaznaczyć, że stosownie do normy art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną winno zawierać ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.

W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., II GSK 819/11, LEX nr 1217424; wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., II FSK 1842/08, LEX nr 596025; wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2014 r., II GSK 402/13, LEX nr 1488113; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2023 r., II GSK 1458/19; wyrok NSA z dnia 1 marca 2023 r., I FSK 375/20). Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116; wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., I OSK 931/22).

W pkt 2.a) petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez bezkrytyczne przyjęcie ustaleń z opinii biegłego W. C., podczas, gdy zawiera ona sprzeczne wnioski w zakresie realizacji projektu z wnioskami dokonanymi podczas prezentacji dokonywanej przez przedstawicieli Regionalnej Instytucji Finansującej w dniu 4 lutego 2016 r., która wskazała za osiągnięte wskaźniki produktu i rezultatów projektu. Dodatkowo wskazując, że opinia wyżej wymienionego biegłego została sporządzona po upływie półtora roku od rozwiązania Umowy o dofinansowanie oraz że nie została uwzględniona kwestia, iż w tamtym okresie spółka pozostawała na etapie restrukturyzacji.

Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał już pogląd, że w świetle art. 174 p.p.s.a. tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (zob. wyroki NSA z: 18 października 2011 r., sygn. akt II FSK 797/10; 13 września 2011 r., sygn. akt II FSK 593/10; 18 maja 2011 r., sygn. akt II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2957/12, 20 stycznia 2022 r., sygn. akt III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r., sygn. akt III OSK 1434/21). Jest możliwe, że kilka przepisów może tworzyć określoną normę prawną, ale wówczas zarzut skonstruowany z kilku przepisów musi wskazywać, że tworzą one właśnie taką normę prawną, jaka jest jej treść, i w jaki sposób taka norma została naruszona (zob. wyrok NSA z 6 września 2023 r., sygn. akt I OSK 89/23, LEX nr 3613094).

Oceniany zarzut skargi kasacyjnej nie spełnia powyższego wymogu.

Ponadto postępowanie w sprawie prowadzone było na zasadzie oficjalności i zmierzało do ustalenia prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym, której ustalenie jest celem czynności wyjaśniających (art. 7 K.p.a.). Podstawą prawną oficjalności procesu dowodzenia jest przepis art. 77 § 1 K.p.a., nakazujący organowi z urzędu podjęcie wszelkich kroków koniecznych do zakreślenia granic postępowania wyjaśniającego, pozyskania do akt sprawy administracyjnej danego środka dowodowego (np. dowodu z dokumentu w postaci opinii sporządzonej na także na potrzeby innego postępowania), wydania postanowienia o dopuszczeniu dowodu, przeprowadzenia bezpośrednio przez organ orzekający dowodu (ewentualnie w drodze pomocy prawnej), a następnie bezpośredniego zapoznania się z nim, zapewnienia stronie udziału w czynnościach przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków oraz z oględzin, wraz z prawem zadawania im pytań oraz złożenia przez stronę własnych wyjaśnień oraz określonym w art. 10 § 1 K.p.a. obowiązkiem zapewnienia możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Zarzut z pkt 2.a) petitum skargi kasacyjnej skutecznie nie podważa ustaleń przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę orzekania. W szczególności nie podważa ustalenia, że system [...], na który spółka otrzymała dofinansowanie nie był

wykorzystywany w okresie trwałości przez skarżącą kasacyjnie. Z informacji biegłego W. C. z dnia 27 października 2017 r., jak i ze sporządzanego w tym samym dniu pisemnego oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki wynikało, że stworzony w ramach projektu system [...] nie jest wykorzystywany. Serwer, na którym zainstalowany był system [...], nie jest podłączony od września 2016 r., a Prezes Zarządu Spółki nie posiadał haseł do systemu operacyjnego i do bazy danych znajdujących się na serwerze. Serwer zaś znajdował się w magazynie firmy informatycznej należącej do osoby trzeciej. Dodać również trzeba, że stanowisko RIF, zajęte po zaprezentowaniu wersji testowej programu typu [...] nie stoi w sprzeczności z podstawowym ustaleniem Sądu I instancji.

Zarzucając przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów - art. 80 K.p.a skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła, na czym przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów miało polegać. Samo niezgadzanie się spółki z konkluzją opinii nie oznacza, że organ ją wadliwie ją ocenił. Należy mieć wreszcie na względzie specyfikę należności publicznoprawnej, jaką jest dofinansowanie projektu. Zatem uzasadnione prawnie dokonanie ustaleń faktycznych w postępowaniu audytowym dotyczącym wydatkowania przez PARP środków publicznych - unijnych pozwalało na skorzystanie z dowodów zgromadzonych w tym postępowaniu.

W pkt 2.b) petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1) c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w jakikolwiek sposób przez Sąd do opinii biegłego dr. hab. inż. A. Z., w której zostało stwierdzone, że kwota jaka została przeznaczona na nabycie oprogramowania mieści się w pułapie cen spotykanych na rynku. Z uwagi na sposób sformułowania tego zarzutu powyższe uwagi odnoszą się również do niego. Dodać jedynie należy, że ekspert w swojej opinii odniósł się do przedstawionej przez spółkę analizy dr hab. inż. A. Z., która zastała oceniona jako nie mająca wpływu na ocenę końcową realizacji Projektu. Dlatego też organu odwoławczego uznał, że nie było podstaw do podważenia opinii eksperta. Natomiast Sąd I instancji oceniając zaskarżoną decyzję stwierdził, że " ...organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, który uzasadniał żądanie zwrotu całości dofinansowania, jakie Skarżąca otrzymała na zrealizowanie projektu i utrzymanie jego trwałości w oznaczonym okresie, czego nie dopełniła, a co stanowiło nieprawidłowość skutkującą powstaniem szkody w budżecie UE.".

Skoro, w świetle powyższych rozważań, stan faktyczny w sprawie nie został skutecznie podważony zarzutami skargi kasacyjnej, to Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że okoliczności sprawy kształtują się w sposób, jak opisał je Sąd I instancji.

Przechodząc do omówienia zarzutów sformułowanych w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej należy przypomnieć, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Błąd wykładni polega na wadliwym zrekonstruowaniu normy prawnej z przepisu prawa, wyrażający się w mylnym zrozumieniu przez Sąd jego treści, a więc wadliwym ustaleniu wpisanego w ten przepis sensu normatywnego. Zarzut błędnej wykładni powinien obejmować zarówno konkretyzację nieprawidłowości wykładni przeprowadzonej przez sąd wojewódzki, jak i wyjaśnienie prawidłowej - zdaniem skarżącej kasacyjnie - rekonstrukcji normy prawnej z przepisu. Natomiast niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego obejmuje nieprawidłowość działania sądu w postaci uznania, że ustalony w sprawie, konkretny stan faktyczny odpowiada abstrakcyjnemu stanowi wpisanemu w hipotezę określonej normy prawnej. Polega on na przyjęciu przez Sąd błędnej oceny zastosowania (bądź niezastosowania) przez organ administracji przepisu prawa materialnego w odniesieniu do stanu konkretnej sprawy. W złożonej skardze kasacyjnej spółka nie określiła jakiej formy naruszenia dopuścił się Sąd I instancji.

W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca kasacyjnie zarzuciła w pkt 1.a) petitum skargi kasacyjnej naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. w zw. z art. 6d ust. 1 o utworzeniu PARP poprzez uznanie przez Sąd, że doszło do naruszenia procedury realizacji programów finansowanych z udziałem środków europejskich, podczas, gdy kontrola dokonana przez Regionalną Instytucję Finansującą (instytucja zależna od PARP) nie stwierdziła żadnych uchybień w zakresie realizacji projektu współfinansowanego przez PARP w drodze Umowy o dofinansowanie. Natomiast w pkt 1.b) petitum skargi kasacyjnej zarzuciła naruszenie § 8 ust. 2 Umowy o dofinansowanie z dnia 27 czerwca 2014 r. i § 1 pkt 9 Umowy o dofinansowanie w zw. z 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i art. 2 ust. 7 rozporządzenia nr 1083/2006 poprzez przedwczesne dokonanie przez PARP wypowiedzenia Umowy o dofinansowanie, podczas, gdy nie zaistniały żadne przesłanki do wypowiedzenia przedmiotowej Umowy ze względu na brak osiągnięcia rezultatów oraz braku realizacji projektu w pełnym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że skarżąca kasacyjnie, zarzucając niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego posługuje się zwrotami: "poprzez uznanie przez Sąd, że doszło do naruszenia procedury realizacji programów, podczas, gdy kontrola dokonana przez Regionalną Instytucję Finansującą (instytucja zależna od PARP) nie stwierdzała żadnych uchybień w zakresie realizacji projektu", "poprzez przedwczesne dokonanie przez PARP wypowiedzenia Umowy o dofinansowanie, podczas, gdy nie zaistniały żadne przesłanki". Analiza językowa tych sformułowań jednoznacznie wskazuje na to, że skarżąca kasacyjnie w istocie kwestionuje w ten sposób ustalenia faktyczne, które Sąd I instancji przyjął za podstawę rozstrzygnięcia.

Dokonując, zatem oceny tak sformułowanych zarzutów naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, że zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skutecznie powoływać się na zarzut błędnego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (wyrok NSA z 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1171/12). Zwłaszcza w sytuacji, gdy jednocześnie nie zarzuca się błędu w wykładni przepisu prawa materialnego, mającego zastosowanie w sprawie. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (por. wyroki NSA z: 29 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2747/12; 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2327/11). Ocena zarzutu prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżąca uznaje za prawidłowy (por. wyroki NSA z: 6 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2328/11; 14 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2173/11). Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (por. wyrok NSA z 13 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2391/11).

W związku z powyższym jeszcze raz należy wskazać, że naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polega na błędzie subsumcji, który polega na błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Wskazując tę postać naruszenia prawa materialnego autor skargi kasacyjnej winien zatem wyjaśnić, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd pierwszej instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie nie przystaje do stanu faktycznego ustalonego w sprawie.

Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego może być podnoszony w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega bowiem na kwestionowaniu przez autora skargi kasacyjnej ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych, uznanych za prawidłowe w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego.

Wobec powyższego zarzuty naruszenia prawa materialnego sformułowane w pkt 1.a) i 1.b) petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieskuteczne.

Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.