Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 12 czerwca 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: referent stażysta Aleksandra Traczuk po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 507/16 w sprawie ze skargi A.P. i I.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 507/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.P. i I.P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa i odmowy uchylenia decyzji ostatecznej.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2013 r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34. ust. 4, art. 36 i art. 82 ust 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane i § 1 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 listopada 2010 r. w sprawie obiektów i robót budowlanych, w sprawach których organem pierwszej instancji jest wojewoda (Dz.U. Nr 235 poz. 1539) oraz na podstawie art. 104 k.p.a., Wojewoda Opolski zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę dwóch zjazdów publicznych w pasie drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...] km [...] obręb [...] w miejscowości [...] (kategoria obiektu IV) zlokalizowanych na działkach gruntowych oznaczonych w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: [...] wg załączonego projektu budowlanego.

Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, obejmował działki oznaczone w operacie ewidencji gruntów i budynków numerami: [...] obręb K.

Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją złożyli I. i A.P.

Decyzją z dnia [...] października 2015 r., wydaną po wznowieniu postępowania, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., Wojewoda Opolski stwierdził, że jego własna decyzja z dnia [...] października 2013 r. została wydana z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia.

W uzasadnieniu wskazano, że I. i A.P. (właściciele działki nr [...]) zostali pominięci w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją w sprawie pozwolenia na budowę. Sposób korzystania z nieruchomości to: grunty orne, nieużytki. Działka ta, o powierzchni 0,3474 ha, nie jest zabudowana i graniczy od zachodu z działką oznaczoną numerem [...] k. m. [...] - stanowiącą drogę. Sporna inwestycja znajduje się w odległości około 5 m (jeden zjazd) i około 91 m (drugi zjazd) od narożnika działki nr [...] i nie pozbawia jej dostępu do drogi (działka nr [...] k. m. [...]), ale może, jak zostało to wskazane w uprzednio wydanej decyzji organu drugiej instancji w przyszłości powodować nieznaczne ograniczenia w zagospodarowaniu tej nieruchomości. Obiekt budowlany może bowiem wprowadzać określone ograniczenie w zagospodarowaniu terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami techniczno-budowlanymi, a co za tym idzie, że nie można uzyskać na jego realizację pozwolenia na budowę. Przepisy techniczno-budowlane nie muszą być naruszone, aby przyznać osobie, która znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji, przymiot strony postępowania o pozwolenia na budowę. Samo badanie czy w sprawie zostały zachowane odległości wskazane w przepisach, zakłada, że dana inwestycja może potencjalnie oddziaływać na działkę skarżących, a zatem dowodzi, iż znajduje się ona w obszarze jej oddziaływania.

Przystępując zatem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy Wojewoda Opolski stwierdził, że zostały spełnione wszystkie wymagania z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy, a w sytuacji gdy wymagania te zostały spełnione, to nie można odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Dalej organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a. uchylenie decyzji ostatecznej z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej; zatem nie jest możliwe uchylenie decyzji ostatecznej Wojewody Opolskiego z dnia [...] października 2013 r. Pomimo nieuwzględnienia I.P. i A.P. za strony postępowania należałoby i tak zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na wnioskowaną inwestycję. Ponadto, w ww. postępowaniu prowadzonym przed organem, nie zostały zebrane żadne nowe, nieznane stronom dowody i materiały, z którymi mogły zapoznać się przed wydaniem decyzji, po uprzednim zawiadomieniu o możliwości wypowiedzenia się w trybie art. 10 k.p.a.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli A. i I.P., kwestionując prawidłowość wydanej decyzji.

Na skutek tego odwołania, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ ten podkreślił, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor załączył zarówno decyzję o warunkach zabudowy, jak i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zatwierdzony projekt budowlany obejmujący budowę dwóch zjazdów publicznych jest zgodny z warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] lipca 2013 r. Do dokumentacji projektowej została załączona także decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] sierpnia 2013 r. zezwalająca na lokalizację dwóch zjazdów z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]. Analiza projektu zatwierdzonego decyzją Wojewody z dnia [...] października 2013 r. pozwoliła organowi na stwierdzenie, że jest on zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że inwestor legitymuje się zezwoleniem na odstępstwo w zakresie zmniejszenia odległości między zjazdami sąsiadujących stacji paliw zlokalizowanych poza terenem zabudowanym (droga na którą projektowany jest zjazd jest drogą klasy GP, a wskazana odległość pomiędzy sąsiadującymi stacjami nie może być mniejsza niż 5 km). Dalej organ podniósł, że przedmiotowa decyzja nie narusza przepisów, a zatem zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nie zasługiwały na uwzględnienie.

Konkludując wskazano, że inwestor spełnił wszelkie wymagania przewidziane przepisami prawa, od których ustawa uzależnia wydanie pozwolenia na budowę. Zatem naruszenie w postaci nieuwzględniania wnioskodawców jako stron postępowania zakończonego decyzją zezwalającą na budowę ma charakter czysto proceduralny i nie skutkuje materialnoprawną wadliwością decyzji z dnia [...] października 2015 r.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. i I.P., zaskarżając ją w całości. Orzeczeniu temu zarzucono naruszenie: art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., art. 146 § 2 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, że na skutek wydanej decyzji nieruchomość skarżącego została odcięta od dostępu do drogi publicznej DK[...].

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę jej oddalenia stanowił art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż skarżący zostali uznani za stronę postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] października 2013 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dwóch zjazdów publicznych w pasie drogi krajowej [...]. Jedynym zarzutem podnoszonym przez skarżących, a odnoszącym się do pozwolenia na budowę inwestycji oddziałującej na nieruchomość stanowiącą własność skarżących, jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, poprzez dopuszczenie do realizacji inwestycji, której projekt budowlany nie zabezpiecza interesów osób trzecich, właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wręcz ogranicza ich prawo własności w zakresie możliwego sposobu zagospodarowania ich nieruchomości i dostępu tej nieruchomości do drogi publicznej.

Jak wynika z załączonej do akt administracyjnych mapy, będącej kopią mapy przyjętej do zasobu geodezyjnego Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Starostwa K., nieruchomość oznaczona nr ewid. [...], stanowiąca własność E. i A.P., posiada niezakłócony dostęp do drogi publicznej, stanowiącej działkę nr ewid. [...] i drogi publicznej, stanowiącej działkę nr ewid. [...]. Obie te działki w wypisie z rejestru gruntów oznaczone są jako droga. Działka nr [...], granicząca z nieruchomością nr [...], umożliwia dojazd od strony zachodniej nieruchomości skarżących do drogi krajowej DK [...]. Ta droga publiczna znajduje się po przeciwnej stronie działki skarżących, niż stacja paliw [...]. Analogiczny stan prawny i faktyczny wynika z mapy Starosty K., Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Kartograficznej i Geodezyjnej z dnia [...] września 2013 r. i mapy poglądowej "Budowa dwóch zjazdów publicznych z drogi krajowej nr [...] na działkę nr [...]". W ocenie Sądu, nie jest więc zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, wynikającym m.in. z dokumentów kartograficznych i geodezyjnych zasobów Starostwa K., twierdzenie skarżących, jakoby działka nr [...] została pozbawiona dostępu do drogi publicznej w wyniku realizacji lub wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowych zjazdów publicznych. Dalej Sąd wskazał, że działka skarżących jest gruntem rolnym, co ma istotne znaczenie dla ustalenia czy po wznowieniu zaszły okoliczności nakazujące uchylenie decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po przeprowadzeniu analizy twierdzeń skarżących w zakresie rzekomego naruszenia ich praw wynikających z własności nieruchomości nr [...] oraz po skontrolowaniu decyzji obu organów pod kątem zasadności rozstrzygnięć stwierdza, że nie istnieją przesłanki do uznania, że w wyniku postępowania wznowieniowego mogłaby zapaść inna decyzja, niż odpowiadająca w sentencji decyzji dotychczasowej. Dlatego też organ pierwszej instancji prawidłowo przyjął za podstawę orzeczenia art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. i orzekł o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji, stwierdzając, że została ona wydana z naruszeniem prawa, zaś organ odwoławczy słusznie orzekł na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając wydane orzeczenie w całości. Wyrokowi temu zarzucono naruszenie:

1/ przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez uznanie, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny i dokonał właściwej oceny materiału dowodowego i nieuchylenie zaskarżonej decyzji, mimo że została ona oparta o niewłaściwą ocenę zebranego materiału dowodowego, przy ustalaniu możliwości skomunikowania nieruchomości skarżącego z drogą publiczną, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwej decyzji organu odwoławczego;

2/ prawa materialnego, tj.: art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że podlegające ochronie interesy osób trzecich dotyczą wyłącznie interesu prawnego możliwego do realizacji w chwili wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a tym samym, że jeżeli osoba trzecia nie dysponuje odpowiednimi decyzjami, uzgodnieniami i postanowieniami, to możliwe jest ograniczenie jego prawa własności poprzez wpłynięcie na możliwe sposoby zagospodarowania nieruchomości stanowiącej jego własność, ponieważ ten zakres jego władztwa ma charakter jedynie hipotetyczny. Podczas gdy prawidłowa wykładnia powyższego przepisu wskazuje, że ochronie podlegają jedynie wszelkie prawa osób trzecich w całości, bez względu na perspektywę czasową ich realizacji.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi i uchylenie decyzji z dnia [...] grudnia 2015r. wraz z przekazaniem sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Jednocześnie skarżący oświadczył, że zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

W odpowiedzi na skargę inwestor - [...] sp. z o.o. z siedzibą w G. wniósł o jej oddalenie, zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, zatem niniejszą sprawę należało rozpoznać w granicach zakreślonych podniesionymi w złożonej skardze kasacyjnej zarzutami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego zauważyć należy, iż wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji przeprowadził właściwą kontrolę legalności zaskarżonej decyzji, która odpowiadała prawu.

Nie jest zatem usprawiedliwiony, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności dotyczącego skomunikowania nieruchomości skarżącego z drogą publiczną.

Zgodnie bowiem z treścią art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem warunkiem uwzględnienia skargi na podstawie tego przepisu jest ustalenie przez sąd pierwszej instancji istnienia naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej rozpatrujący daną sprawę oraz stwierdzenie, że naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a więc gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów prawa, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej byłoby inne. Oznacza to, że można zarzucić sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy sąd ten stwierdził takie naruszenie prawa, a mimo to nie spełnił dyspozycji powołanej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonego orzeczenia.

Natomiast w rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji nie tylko nie ujawnił naruszenia przez organ administracji publicznej powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 6 k.p.a., ale też nie stwierdził, by naruszenie to miało lub mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż przede wszystkim przedstawione przez Sąd pierwszej instancji rozważania co do prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w pełni odpowiadają prawu. Zatem, co nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, właściwie zastosowano w ramach dokonanej oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia normę art. 151 p.p.s.a. i w konsekwencji trafnie oddalono wniesioną skargę I.P. oraz A.P.

Niesporne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jest to, iż Sąd pierwszej instancji w sposób właściwy, w oparciu o akta administracyjne, ustalił stan faktyczny, w szczególności w zakresie podnoszonego, w związku z realizacją spornej inwestycji, braku skomunikowania nieruchomości skarżącego z drogą publiczną.

Zauważyć w pierwszej kolejności należy, iż jak wynika z art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) przez dostęp do drogi publicznej - należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Warunek "dostępu do drogi publicznej" stosownie do ww. przepisu będzie spełniony tylko wówczas, gdy teren ma dostęp do drogi zaliczonej do jednej z dróg wymienionych w art. 2 ustawy z 1985 r. o drogach publicznych. Dostęp ten może być bezpośredni, jeżeli nieruchomość położona jest przy drodze publicznej lub pośredni, przez inne nieruchomości, na których albo ustanowiono służebność drogową albo stanowiących drogi wewnętrzne (drogi nie zaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych).

Skarżący są właścicielami działki nr [...] (własność E. i A.P.) obręb K. w miejscowości K. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie działka E. i A.P. posiada wymagany prawem dostęp do drogi publicznej. Fakt ten obrazują akta sprawy, np. mapa do celów projektowych, przyjęta do zasobów powiatowych w dniu 29 sierpnia 2013 r., a zawarta w dokumentacji projektowej, która jednoznacznie wskazuje, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] ma dostęp do drogi publicznej poprzez dwie działki, jedną od strony zachodniej jest działka nr [...] (oznaczona w ewidencji jako droga) granicząca bezpośrednio z działką nr [...] – co, jak trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, umożliwia skomunikowanie działki strony z drogą krajową nr DK [...]. Ponadto działka nr [...] ma również dostęp do drogi publicznej poprzez działkę o nr ewidencyjnym [...], która również w ewidencji oznaczona została jako droga. Stąd należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowiąca własność E. i A.P., posiada niezakłócony dostęp do drogi publicznej stanowiącej działkę nr [...], jak i działkę nr [...] obręb [...] w miejscowości [...].

Stan taki istniał w chwili wydawania przedmiotowej decyzji w wyniku postępowania wznowieniowego. Skarżący wskazuje w skardze kasacyjnej, że posiada możliwość skomunikowania z drogą publiczną jedynie poprzez niepubliczną drogę polną zlokalizowaną na działce [...]. Jednakże, w świetle przedstawionej wyżej definicji prawnej dostępu do drogi publicznej wynikającej z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to takie rozwiązanie stanowi wystarczającą przesłankę uznania posiadania przez skarżącego w ramach działki nr [...] takiego prawnego i faktycznego dostępu do drogi publicznej. Wskazywana w skardze kasacyjnej potencjalna niemożność uzyskania w przyszłości takiego pełnoprawnego zjazdu indywidualnego zgodnego z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie nie stanowi wadliwości zaskarżonej decyzji wydanej w trybie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 k.p.a. Działka skarżących jest działką rolną, klasa IVa i niewątpliwie, jak wyżej wskazano, posiada wymagany prawem dostęp do drogi publicznej.

Tym samym powoływanie się jedynie na potencjalne naruszenie prawa jakie może wystąpić w tej sprawie w przyszłości nie stanowi naruszenia prawa art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 w zw. z art. 6 k.p.a. Przedmiotowa sprawa dotyczy realizacji dwóch zjazdów publicznych w pasie drogi krajowej nr [...] i nie może obejmować również kwestii skomunikowania zjazdami publicznymi dodatkowych nieruchomości, czego oczekuje skarżący. Postępowanie wznowieniowe dotyczy bowiem konkretnego rozwiązania w ramach drogi publicznej (pozwolenia na budowę dwóch zjazdów publicznych w pasie drogi krajowej nr [...]). Natomiast sama decyzja o pozwoleniu na budowę tych zjazdów, pomimo zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a więc pominięcia skarżących jako stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jest prawidłowa, dlatego też trafnie w ramach wznowionego postępowania właściwy organ odmówił uchylenia decyzji ostatecznej, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zatem zasadnie organ pierwszej instancji zastosował konstrukcję prawną z art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., a organ odwoławczy właściwie utrzymał tę decyzję w mocy.

Nie jest również usprawiedliwiony kolejny zarzut skargi kasacyjnej dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Interesy te muszą znajdować swoje umocowanie w przepisach powszechnie obowiązującego prawa. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być jednak rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Jeżeli inwestycja nie wykazuje żadnej sprzeczności z przepisami prawa, to spowodowane realizacją inwestycji faktyczne dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane) - por. wyroki: NSA z dnia 24 września 2015 r. sygn. akt II OSK 182/14; WSA w Białymstoku z dnia 8 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Bk 472/15; WSA w Poznaniu z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 258/16. Innymi słowy w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, czy rodzaju obiektu budowlanego – por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2005 r. sygn. akt II OSK 672/05. Generalnie więc ochrona interesów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, nie może sięgać tak daleko, by uniemożliwiać inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami. Wynika to wprost z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane – wyrok NSA z dnia 8 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 402/10.

Skoro więc pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc w oparciu o zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z normami obowiązującymi w budownictwie, a w okolicznościach rozpoznawanej sprawy prowadzonej w ramach wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę dwóch zjazdów z drogi krajowej nr [...], nie wykazano sprzeczności ani z przepisami ustawy Prawo budowlane czy też z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Natomiast, co już wyżej wykazano, skarżący kasacyjnie posiada niezakłócony dostęp do drogi publicznej, zaś argumentacja strony koncentruje się na próbie wykazania interesu faktycznego przez realizację przedmiotowej inwestycji. W skardze kasacyjnej strona nie wykazała żadnego konkretnego naruszenia prawa materialnego spowodowanego przez przedmiotową inwestycję. Poza tym należy jednoznacznie podkreślić, iż żaden z obowiązujących przepisów nie nakłada na inwestora obowiązku zapewnienia sąsiadującym z inwestycją nieruchomościom dojazdu do ich nieruchomości o parametrach zgodnych z ich oczekiwaniem. Dlatego też, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, nie można skutecznie wskazywać na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Sąd pierwszej instancji właściwie zinterpretował ww. normę, trafnie również uznając, że nie doszło do jej wadliwego zastosowania w ramach przedmiotowego postępowania.

Reasumując, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żaden z zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej nie znajduje usprawiedliwienia. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.