Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, Protokolant Katarzyna Wojnarska, po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. sp. z o.o. w Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 października 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 282/20 w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 27 lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. oraz za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. sp. z o.o. w Z. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.

1.1. Zaskarżonym wyrokiem z 13 października 2020 r. (sygn. akt I SA/Wr 282/20), Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA, Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę T. sp. z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej: DIAS, organ odwoławczy) z 27 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. oraz za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń CBOSA).

1.2. W uzasadnieniu wyroku podano, że zaskarżoną decyzją z 27 lutego 2020 r. DIAS we Wrocławiu utrzymał w mocy swoją własną decyzję z 3 grudnia 2019 r. odmawiającą skarżącej uchylenia decyzji ostatecznej tego samego organu nr [...] z 29 listopada 2018 r. w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc XII 2012 r. oraz za miesiące od I do XII 2013 r.

Uzasadniając swoją decyzję, organ odwoławczy wskazał, iż postępowanie w trybach nadzwyczajnych nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego, a w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zaskarżono w postępowaniu zwykłym, a jedynie pod kątem występowania jednej z wad enumeratywnie wyliczonych w art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900; dalej: O.p.), stanowiących zamknięty i kompletny katalog przesłanek wznowienia postępowania, które nie podlegają wykładni rozszerzającej.

Organ odwoławczy wskazał, iż w jego ocenie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wynika jednoznacznie, iż przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć istotny wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Jeśli zatem nowe dowody nie dają podstaw do zmiany rozstrzygnięcia, to nie mogą być one uznane za istotne w rozumieniu tego przepisu.

Zdaniem tego organu za takie okoliczności faktyczne lub dowody nie można uznać dokumentacji wskazanej przez spółkę. Dalej organ odwoławczy przytoczył ustalenia faktyczne organów podatkowych, które stanowiły podstawę wydania decyzji ostatecznej DIAS z 29 listopada 2018 r. uznającej, iż spółce nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającego z faktur dotyczących zakupu oleju opałowego od firmy R. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż organy podatkowe nigdy nie kwestionowały konieczności wykorzystania palników wrębowych w procesie technologicznym wydobycia i obróbki kopalin oraz zapotrzebowania na olej opałowy, jak również faktu, że dostawcy sprzedawali olej opałowy na cele związane z wydobyciem i obróbką granitu. Wskazał przy tym, iż organy uznały jedynie, iż zakupiony od firmy R. olej opałowy nie mógł trafić do kopalni w Zimniku i tym samym nie mógł być tam wykorzystywany w procesie wydobycia i obróbki. Zakwestionowane zostały zatem konkretne faktury od konkretnego dostawcy oleju.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, iż sporna kwestia nabycia oleju opałowego przez spółkę od firmy R. i wykorzystania tego paliwa do palników wrębowych na terenie kopalni w Zimniku była już przedmiotem postępowania w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. i przywołał treść wyroku WSA we Wrocławiu z 2 września 2019 r. (sygn. akt I SA/Wr 130/19).

Podsumowując, organ odwoławczy podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z 29 listopada 2018 r. w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., albowiem wskazywane przez spółkę okoliczności i dowody nie są istotne dla sprawy, ponieważ świadczą jedynie o potrzebie wykorzystania oleju opałowego do palników wrębowych w procesie wydobycia i obróbki kamienia w kopalniach, natomiast nie dają żadnych podstaw do zmiany rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej z 29 listopada 2018 r.

1.3. Sąd pierwszej instancji oddalił – jako nieuzasadnioną – skargę spółki na zaskarżoną decyzję.

Sąd pierwszej instancji przyznał rację organom podatkowym, że dowody przedstawione przez stronę w postępowaniu wznowieniowym nie mają cechy ani istotności ani też nowości w rozumieniu omawianego przepisu Ordynacji podatkowej. Strona przywoływała w sprawie dowody mające jej zdaniem taki charakter, nie zaś okoliczności. Zamienne używanie tych pojęć przez organ nie wpływa jednak zdaniem Sądu na treść rozstrzygnięcia, które jest prawidłowe. Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca w toku postępowania zwykłego miała możliwość przedłożenia dowodów przywoływanych we wniosku o wznowienie postępowania w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z 29 listopada 2018 r. Pismem z 20 sierpnia 2018 r. organ wezwał stronę do złożenia wyjaśnień odnośnie ilości posiadanych palników napędzanych zakupionym paliwem, tytułu ich posiadania, ich wykorzystania i osób je obsługujących, a na powyższe wezwanie strona nie udzieliła odpowiedzi. Sąd stanął zatem na stanowisku, że skoro strona miała nieskrępowaną możliwość przedłożenia wskazywanych przez siebie dowodów w postępowaniu głównym i tego uczyniła, to nie może w postępowaniu wznowieniowym powoływać się wyłącznie na okoliczności faktyczne lub dowody, co do których nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania głównego. Postępowanie wznowieniowe nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy ani usuwaniu skutków zaniechań strony.

W kontekście powyższych rozważań Sąd pierwszej instancji stanął na stanowisku, że bezzasadnym okazał się zarzut naruszenia przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Chybione były ponadto zarzuty naruszenia przepisów art. 207, art. 243 § 3, art. 246 § 1 O.p., skoro organ wydał w sprawie rozstrzygniecie w formie decyzji, a kwestia wstrzymania wykonania decyzji przez organ leżała poza zakresem rozpoznania niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez odmowę wydania postanowienia o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną pomimo spełnienia przesłanki jego wznowienia, skoro organ wznowił w sprawie postępowanie postanowieniem z 7 marca 2019 r. i przeprowadził postępowanie wznowieniowe, z którego wynikiem (odmowa uchylenia decyzji ostatecznej) strona się nie zgadza.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia pozostałych przepisów wskazanych w skardze. Organ drugiej instancji, wyjaśnił szczegółowo motywy wydanej w sprawie decyzji. Wskazał na specyfikę postępowania wznowieniowego, dokonał analizy zakresu i wyników o postępowania dotyczącego zobowiązania skarżącego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. i 2013 r. i prawidłowo wskazał na brak istotnego charakteru dowodów wskazywanych przez skarżącą w tym znaczeniu, że nie mogłyby one wpłynąć na wydanie odmiennego rozstrzygnięcia, tym samym nie doszło do naruszenia przez organ przepisu art. 210 § 1 O.p.

Sąd nie podzielił także zarzutów naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 243 § 3, art. 240 § 1 pkt 11 oraz art. 241 § 1 i 2 pkt 2 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji w wyniku błędnego przyjęcia, że wniesienie prawnie skutecznej skargi do sądu administracyjnego stanowi przeszkodę do wszczęcia nadzwyczajnego postępowania administracyjnego. Zarzut ten jest w istocie bezprzedmiotowy (nie zachodzi wskazywana przez stronę konkurencyjność trybów), skoro skarga strony na decyzję ostateczną z 29 listopada 2018 r. została prawomocnie przez Sąd odrzucona (postanowienie z 16 sierpnia 2019 r. w sprawie I SA/Wr 73/19 o odrzuceniu skargi jako spóźnionej), a ponadto wbrew twierdzeniom strony postępowanie w sprawie wznowienia zostało wszczęte, organ zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na złożenie skargi na decyzję ostateczną do Sądu, a następnie – po odrzuceniu tej skargi przez Sąd – podjął je, prowadził i wydał rozstrzygnięcie.

Chybionymi w ocenie Sądu były również zarzuty naruszenia art. 180 § 1 O.p. oraz art. 181 O.p., jako że w postępowaniu nadzwyczajnym nie prowadzi się postępowania dowodowego właściwego dla postępowania w trybie zwykłym. Tym samym nie może być mowy o naruszeniu przez organu podatkowe art. 180 § 1 O.p., art. 181 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p. art. 191 O.p. i art. 123 § 1 O.p. Organ nie dopuścił się naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). Sąd nie dopatrzył się także naruszenia zasady przekonywania strony w postępowaniu podatkowym (art. 124 O.p.) a także zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie (art. 121 § 1 O.p.).

Końcowo Sąd w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że ewentualne wady postępowania dotyczącego określenia zobowiązania w podatku VAT, strona miała możliwość zwalczać w drodze skargi do sądu administracyjnego na ostateczną decyzję organu w tym przedmiocie, czego jednak nie uczyniła w sposób skuteczny (skarga spółki na tę decyzję złożona w dniu 9 stycznia 2019 r. została prawomocnie odrzucona z powodu złożenia jej po terminie). W kontekście powyższego złożenie przez stronę wniosku o wznowienie postępowania i dalsze jej działanie, w ocenie Sądu zmierza w istocie do wykorzystania tego trybu nadzwyczajnego do zakwestionowania wyników postępowania zwykłego i naprawienia skutków własnych zaniechań w postaci braku skutecznego zaskarżenia do Sądu kwestionowanej decyzji, co nie może mieć miejsca.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), oddalił skargę w całości.

2. Skarga kasacyjna.

2.1. Skarżąca spółka skargą kasacyjną zaskarżyła wyrok Sądu pierwszej instancji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej: P.u.s.a.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. polegającym na braku odniesienia się Sądu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do głównych zarzutów skargi, co w konsekwencji spowodowało niepełne wyjaśnienie stanu sprawy, a także doprowadziło do sytuacji, w której Sąd nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej i błędnie orzekł, że nie wystąpiły przesłanki wznowienia postępowania podatkowego,

- art. 151 i art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. art. 240 § 1 w pkt 5 i art. 207, art. 243 § 3, art. 246 § 1, art. 121, art. 122, art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. 137 poz. 926 ze zm.; dalej: O.p.) w zw. z art. 210 § 1 O.p. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu dokonującego kontroli legalności działania organu administracji publicznej było stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na nieprawidłowe ustalenie, iż wskazane przez spółkę we wniosku o wznowienie postępowania podatkowego okoliczności, nie stanowią przesłanek do uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 i art. 240 § 2 O.p. w związku z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 181, art. 188 oraz art 191 O.p. a to m.in. na skutek niewyjaśnienia przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania w stopniu pozwalającym na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, poprzez pominięcie okoliczności istotnych dla jednoznacznego ustalenia, że decyzje podatkowe były wydane w oparciu o niepełny i materiał dowodowy, który wymagał uzupełnienia a nie był odzwierciedleniem faktycznego stanu dowodów dokumentujących przychody, koszty działalności gospodarczej podatnika, w następstwie czego nie doszło do uchylenia przez Sąd pierwszej instancji błędnej decyzji DIAS we Wrocławiu,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w zw. z art. 151 oraz w zw. z art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 i art. 240 § 2 w zw. z art. 122 oraz 187 § 1 O.p. przez nieuwzględnienie zarzutów zawartych w skardze, a tym samym poprzez bezzasadne oddalenie skargi wskutek zaakceptowania przez Sąd argumentacji przedstawionej przez skarżącą, a także zaakceptowania jako zgodnego z prawem działania organów podatkowych prowadzących postępowanie, które było sprzeczne z regułami prawidłowego postępowania podatkowego ze względu na wadliwe zastosowanie art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 O.p. w zw. z art. 122 i art. 187 § 1 O.p. a w rezultacie bezzasadne odmówienie uchylenia decyzji ostatecznej na skutek przyjęcia, że okoliczności ujawnione w dokumentach załączonych do wniosku nie stanowią przesłanek do wznowienia postępowania w oparciu o art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 O.p., tj. wyjścia na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, które istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji podatkowej, a nie były znane organom podatkowym, a w konsekwencji naruszenie art. 134 P.p.s.a. przez brak odniesienia do całości zarzutów skargi i stanowiska skarżącej a zwłaszcza błędnym ustaleniem przez Sąd, że wskazane "nowe dowody" w sprawie wskazane przez skarżących nie są nowymi dowodami w sprawie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p.,

- art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu pierwszej instancji dokującego kontroli legalność decyzji organu administracyjnego, w sytuacji gdy z uzasadniania decyzji poddanej kontroli Sądu nie wynika, że organy obu instancji ustaliły to, do czego były zobowiązane z urzędu, brak wskazania bezskuteczności egzekucji i brak ustalenia daty bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowych.

II. Skarżąca zarzuciła również naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 O.p. przez błędną wykładnię i mylne przyjęcie przez Sąd w ślad za stwierdzeniem organów podatkowych iż nie zachodzą przesłanki do wznowienia postępowania z powodu ujawnienia nowych istotnych dla sprawy dowodów albowiem nie mają one cechy "nowych" i "istotnych" i to pomimo nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wnioskowy przez skarżącą to organ podatkowy nie wskazał, że dowody będące przedmiotem wniosku zostały uwzględnione w postępowaniu podatkowym i były podstawą do wydania decyzji podatkowej w tej sprawie.

Mając na uwadze powyższe, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

2.2. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu, w odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżącej spółki wniósł o przeprowadzenie rozprawy, oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.1. W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na decyzję wydaną w oparciu o treść art. 245 § 1 pkt 2 O.p. w związku z art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy - o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, która zakończyła postępowanie zwykłe w sprawie podatku od towarów i usług za grudzień 2012 r. oraz za miesiące od stycznia do grudnia 2013 r. Powołanie jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu podatkowego art. 245 § 1 pkt 2 O.p. wskazuje, że nie stwierdzono w tym postępowaniu istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1, a w tej konkretnej sprawie - przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

3.2. W uzasadnieniu skierowanego wniosku o wznowienie postępowania spółka wskazała na nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, tj. na dokumentację potwierdzającą technologię użycia palników wrębowych, ich zapotrzebowanie na olej opałowy oraz dopuszczenie do ruchu na potrzeby spółki w okresie objętym decyzjami obu instancji, a także na konieczność przeprowadzenia dowodu z dokumentów będących w posiadaniu organów skarbowych odpowiedzialnych za weryfikację oświadczeń nabywcy oleju opałowego jakie spółka przedłożyła dostawcom – [...].

3.3. W ramach skargi kasacyjnej, w której sformułowano naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz prawa materialnego, brak korelacji pomiędzy tymi zarzutami a uzasadnieniem skargi kasacyjnej, a tym samym rozwinięcia w czym konkretnie strona upatruje naruszenia wymienionych w zarzutach przepisów. W motywach tej skargi strona podnosi, że organy w postępowaniu zwykłym naruszyły zasadę zaufania, gdyż "skoro pewne okoliczności co do zużywanych materiałów wzbudziły u organu wątpliwości, to był on obwiązany do wskazania na nie i zażądać przedłożenia dokumentacji oraz do złożenia wyjaśnień dotyczących poddawanej w wątpliwość materii." Dlatego zdaniem strony "nowe okoliczności wskazane we wniosku są zarówno nowe, jak też są istotne, a zostały ujawnione dopiero po wydaniu decyzji i nie były znane organowi." Mimo takiego sformułowania w żaden sposób nie przedstawiono szerszej argumentacji w tym zakresie, a w szczególności co do wykazania, że przedstawione przez stronę okoliczności mające uzasadniać wznowienie postępowania są istotne dla wyniku tej sprawy.

Tymczasem zaskarżoną decyzją odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 29 listopada 2018 r., gdyż powołane przez spółkę okoliczności i dowody nie są istotne dla sprawy, ponieważ świadczą jedynie o potrzebie wykorzystywania oleju opałowego do palników wrębowych w procesie wydobycia i obróbki kamienia w kopalniach Z. i X. , jednakże w żaden sposób nie dowodzą, że zakwestionowane ilości paliwa wynikające zakwestionowanych faktur firmy R. trafiły na teren kopalni w Z.

Organy nie kwestionowały konieczności wykorzystania palników wrębowych w procesie technologicznym wydobycia i obróbki kopalin, a co za tym idzie zapotrzebowania na olej opałowy, lecz pozbawiły spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego z ww. faktur wystawionych przez firmę R. stwierdzając, że olej opałowy wykazany w tych fakturach nie mógł trafić do kopalni w Zimniku i tym samym nie mógł być tam wykorzystywany w procesie wydobycia i obróbki.

3.4. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że skoro organy uznały, że zakupiony od firmy R. olej opałowy nie mógł trafić do kopalni w Z., co potwierdzało szereg przeprowadzonych dowodów, w tym zeznania świadków pracujących dla firmy transportowej, ekonomiczna nieracjonalność dokonywania zakupu paliwa od firmy odległej o ok. 400 km od miejscowości, w której spółka prowadziła działalność i przewożenia go w 1000-litrowych zbiornikach we własnym zakresie w sytuacji, w której dostępność paliwa zapewniały inne, bliżej zlokalizowane firmy, od których skarżąca również paliwo nabywała i to w tym samym czasie (wbrew jej twierdzeniom, że zakup ten miałby nastręczać problemy), w celu uchylenia przedmiotowej decyzji ostatecznej należało powołać takie nowe okoliczności lub dowody, które wpłynęłyby na dokonanie w tej właśnie mierze odmiennej oceny i w konsekwencji wydanie odmiennego rozstrzygnięcia. Natomiast przedłożona przez stronę dokumenty potwierdzające technologię użycia palników wrębowych, ich zapotrzebowanie na olej opałowy oraz dopuszczenie do ruchu na potrzeby spółki, czy też dokumenty będące w posiadaniu organów skarbowych odpowiedzialnych za weryfikację oświadczeń nabywcy oleju opałowego, jakie spółka przedłożyła dostawcom, zasadnie zostały uznane przez organ oraz Sąd za niemogące wpłynąć na wydanie decyzji o odmiennej treści niż wydana, gdyż nie podważały i nie mogły podważyć oceny organów, że skarżąca nie nabyła paliwa od firmy R.

3.5. W skardze kasacyjnej brak jakiejkolwiek argumentacji kwestionującej to stanowisko, co powoduje, że nie podważono poglądu organu, zaakceptowanego przez Sąd, że podniesione przez stronę okoliczności mające jej zdaniem przemawiać za wznowieniem postępowania i uchyleniem decyzji ostatecznej nie mają charakteru istotnego dla wyniku sprawy.

Jeżeli zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wznawia się postępowanie, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, to brak spełnienia odnośnie nowych okoliczności czy dowodów przymiotu ich istotności dla sprawy (jej rozstrzygnięcia), wyklucza uchylenie decyzji dotychczasowej.

3.6. Po wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 O.p.) nie zawsze dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy w znaczeniu materialnoprawnym we wszystkich jej aspektach merytorycznych, gdyż właściwy organ bada najpierw, czy w rzeczywistości zaistniały przesłanki wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 O.p. (samo bowiem wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania o tym jeszcze nie przesądza), a w razie braku stwierdzenia wystąpienia wyjątkowych okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 O.p., właściwy organ wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, czyli kończącej postępowanie zwykłe (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.) i żadne inne względy, z woli ustawodawcy nie mogą mieć tu znaczenia. W szczególności właściwy organ nie rozpoznaje już wtedy ponownie sprawy co do istoty w jej całokształcie.

3.7. Tym samym prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że nie może być mowy w tej sprawie o naruszeniu przez organy podatkowe art. 180 § 1 O.p., art. 181 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 188 O.p., art. 191 O.p. i art. 123 § 1 O.p., jak również zasad wskazanych w art. 122 O.p., art. 124 O.p. i art. 121 § 1 O.p., skoro organ trafnie uznał, że z uwagi na brak spełnienia wszystkich przesłanek wznowienia postępowania, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. należy odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej, czyli kończącej postępowanie zwykłe (art. 245 § 1 pkt 2 O.p.).

3.8. W świetle powyższego, z uwagi na niezasadność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów, skargę kasacyjną strony należało oddalić na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.

Janusz Zubrzycki Artur Mudrecki Bartosz Wojciechowski

Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA