Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi C. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej -skargę oddala-

Przedmiotem skargi C. B. jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (dalej jako: PWIS) z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u C. B. choroby zawodowej: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny prowadził postępowanie dotyczące choroby zawodowej u C. B., po otrzymaniu zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej z poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych – przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespól cieśni nadgarstka.

W postępowaniu ustalono, że C. B. zatrudniona była od [...].08.1978 r. do [...].09.2011 r. w A S.A. w B., na stanowisku szlifierz wyrobów ceramicznych. Do jej obowiązków należało parafinowanie izolatorów, badanie izolatorów, pomoc przy zakładaniu pieca, produkcja grysiku porcelanowego. Czynności wykonywane były ręcznie, w ośmiogodzinnym czasie pracy, w systemie dwuzmianowym, czasami trzyzmianowym. Czynności wykonywane były w pozycji stojącej, z wyjątkiem stanowiska przy wycieraczce gumowej (szkliwienie izolatorów mało gabarytowych). Ustalono, że pracownicy kierowani byli na poszczególne stanowiska w zależności od potrzeb i obsady innych stanowisk. Przy tych samych czynnościach można było pracować więcej niż jeden dzień. C. B. najczęściej pracowała przy szkliwieniu, parafinowaniu i rozładunku pieca. Wyżej wymieniona od około 7 lat zaczęła odczuwać ból w rękach, barku prawym i nadgarstku. Podjęła leczenie

w Poradni Ortopedycznej w [...], przebyła dwa zabiegi – w 2010 r. – konflikt podbarkowy prawego barku, a w 2011 r. – uwolnienie części kanału nadgarstka prawego. Przebywała na długotrwałym zwolnieniu lekarskim a także świadczeniu rehabilitacyjnym. Od [...].09.2011 r. przebywa na rencie chorobowej. W ramach prewencji rentowej przebywała w sanatorium w okresach: [...].01.2011 r. do [...].01.2011 r. w [...], zaś od [...].11.2011 r. w P. Mimo operacji

i leczenia nadal odczuwa bóle w okolicach barku i nadgarstka.

W wydanym przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w [...] orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nie stwierdzono u C. B. choroby zawodowej.

W ponownym badaniu, przeprowadzonym po odwołaniu C. B.,

w Instytucie Medycyny Pracy im. [...] - Klinika Chorób Zawodowych

i Toksykologii w [...], jednostka ta orzeczeniem z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]-korekta nie stwierdziła choroby zawodowej wymienionej w poz. 20.1, wyjaśniając, że analiza czynności zawodowych dotyczących sposobu wykonywania pracy wykazała, że na zajmowanym stanowisku szkliwierza wyrobów ceramicznych w zależności od gabarytu opracowywanych izolatorów C. B. wykonywała ruchy zginania i prostowania oraz odwodzenia i przywodzenia w stawie nadgarstkowym, ale żaden z nadgarstków nie był narażony na długotrwałe ruchy monotypowe, rozumiane jako ruchy jednorodne wykonywane przez cały czas zmiany roboczej i polegające na maksymalnym lub submaksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka z użyciem siły. Tylko taki charakter wykonywanych ruchów może prowadzić do przewlekłego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. Badana miała możliwość dostosowania czynności na stanowisku pracy do indywidualnego tempa pracy. Podkreślono, że w przypadku C. B. na pozazawodowy charakter zespołu cieśni nadgarstka wpływ mogły mieć zaburzenia hormonalne związane z pięcioma ciążami i okresem przekwitania. Obecne zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego mogły dodatkowo nasilać występujące dolegliwości ze strony kończyny górnej prawej. Stwierdzono, że analiza dokumentacji lekarskiej i narażenia zawodowego oraz przeprowadzone badania nie dają podstawy do rozpoznania zespołu cieśni nadgarstka.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] czerwca 2014 r. wydał decyzję Nr [...] (znak: [...]) o braku podstaw do stwierdzenia u C. B. choroby zawodowej – przewlekłe choroby obwodowego układu nerwowego wywołane sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka.

W odwołaniu od niej C. B. nie zgodziła się z "nierozpoznaniem choroby zawodowej". Podkreśliła, że w trakcie pracy, w ciągu 8 godziny wykonywała "czynności zaczyszczania przenoszenia szkliwienia". Rytm pracy wymuszali inni pracownicy, początkowo pracowała na akord, później w systemie "dniówki zadaniowej". Nie było możliwości zrobienia przerwy. Przez cały okres jej zatrudnienia w zakładzie produkowano tylko izolatory, ich wielkości ulegały zmianie.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uwzględnił odwołania i wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, wyjaśniając przy tym szczegółowo jakie czynności wykonywane były na poszczególnych stanowiskach a które zajmowała odwołująca

w trakcie zatrudnienia w A S.A. w B. Zauważono, że C. B. najczęściej pracowała przy szkliwieniu, parafinowaniu i rozładunku pieca. PWIS wskazał także, że w toku postępowania dokonano analizy całości dokumentacji lekarskiej C. B., przeprowadzono w ww. Zakładzie wizytację stanowisk pracy zajmowanych przez odwołującą. Nadto z uwagi na rozbieżności w sprawozdaniu z wizytacji

z zebranym u badanej wywiadem, przeprowadzono ponowną ocenę narażenia zawodowego i przesłuchano świadków na tę okoliczność.

Organ odwoławczy uznał, że kwestionowana przez C. B. decyzja jest zasadna i słuszna. Wyjaśnił, że pojęcie choroby zawodowej jest pojęciem prawnym a nie medycznym. By orzec o chorobie zawodowej organ administracji stwierdzić musi wystąpienie następujących trzech przesłanek, tj. ustalić, że strona

w środowisku pracy narażona była na działanie czynników mogących potencjalnie wywołać chorobę zawodową; po drugie powołani w sprawie biegli rozpoznają

u strony chorobę w sensie medycznym; po trzecie ustalony zostanie związek przyczynowy pomiędzy narażeniem na działanie czynników szkodliwych

w środowisku pracy a chorobą strony. Wszystkie z ww. przesłanek muszą zostać spełnione. Brak którejkolwiek z nich obliguje organ do wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W tego rodzaju sprawach organ wydając decyzję opiera się na dowodzie

z opinii biegłych, które są dla organu wiążące w zakresie specjalistycznego rozpoznania, zaś organ uprawniony jest do kontroli ich poprawności jedynie pod kątem prawnoprocesowym.

Organ stwierdził, że w rozpoznawanym przypadku występuje zespół cieśni nadgarstka prawego, który mieści się pod poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Jednakże z przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego nie wynika, że C. B. wykonywała podczas pracy zawodowej czynności, które mogłyby tą chorobę wywołać. Biegli z zakresu medycyny pracy wskazali, że do powstania choroby – zespołu cieśni nadgarstka konieczna jest praca wymagająca wykonywania ruchów monotypowych, czyli takich podczas których czynność jednego rodzaju wykonywana jest przez większą część zmiany roboczej. W przypadku zespołu cieśni nadgarstka – zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych. Brak narażenia zawodowego został potwierdzony po analizie opisu czynności dokonanego przez PPIS, zeznań świadków i zainteresowanej oraz wizytacji WOMP w [...] w A.

Organ stwierdził, że w wydanych orzeczeniach lekarskich jednoznacznie wskazano, że rozpoznane u odwołującej dolegliwości nie stanowią choroby zawodowej określonej w poz. 20/1 wykazu. Przy tym orzeczenia te są zgodne

w rozpoznaniu, logiczne i wyczerpujące. W ich świetle u odwołującej za przyczynę zgłaszanych dolegliwości uznano przyczynę pozazawodową – zaburzenia lipidowe oraz współistniejącą chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa. Zatem brak w niniejszej sprawie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy narażeniem na czynniki chorobotwórcze w środowisku pracy a dolegliwościami odwołującej się.

C. B. zaskarżyła wymienioną decyzję PWIS do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o jej uchylenie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz dopuszczenie dowodu z: dokumentacji lekarskiej dotyczącej historii choroby w poradni chorób zawodowych oraz poradni neurologii, z dokumentu świadectwa pracy i książki jubileuszowej na okoliczność, że zgłoszone dolegliwości mogą mieć związek z wykonywaną pracą, że praca wykonywana była w warunkach szczególnych, które szkodliwie wpływały na jej organizm oraz że w latach 70-90 ubiegłego wieku proces produkcji w zakładzie był ręczny, niezmechanizowany, pokrywanie części montażowej izolatora grysikiem odbywało się na skutek ręcznego kręcenia izolatorem przez pracownika a formowanie izolatorów było wykonywane ręcznie na toczku obrotowym. Skarżąca zawnioskowała również o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i powołanie biegłych z zakresu technologii produkcji izolatorów oraz z zakresu medycyny pracy dla ustalenia procesu technologicznego i produkcji izolatorów w zakładzie pracy oraz związku przyczynowego pracy wykonywanej przez skarżącą i obciążeń dla układu ruchu skarżącej, wywołanych sposobem wykonywanej pracy.

C. B. kwestionowanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 84 § 3, art. 8, art. 107 § 3 K.p.a., brak wskazania w decyzji materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia, dowolną ocenę materiału dowodowego i brak przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego. Zarzuciła także sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, błąd w ustaleniach faktycznych, dowolność i sprzeczność oceny zebranego materiału.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji, obejmującą, co do zasady badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") zgodnie z którym Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy zaskarżony akt narusza prawo w sposób określony w ostatnio cytowanej ustawie. W przypadku zaskarżenia decyzji Sąd zobowiązany jest zgodnie z art. 145 P.p.s.a. do jej uchylenia - jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza natomiast nieważności takiej decyzji, jeśli zachodzą przesłanki przewidziane w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach.

W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania Sąd tego rodzaju wad

i uchybień nie stwierdził, co przesądziło o oddaleniu skargi.

Kontrolą Sądu objęta została decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2014 r. i utrzymaną nią w mocy decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekająca o braku podstaw do stwierdzenia u C. B. choroby zawodowej: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że choroba zawodowa, której dotyczy zaskarżona decyzja zdefiniowana została w art. 235¹ Kodeksu pracy (Dz. U. z

2014 r., poz. 1502 ze zm.) Przepis ten stanowi, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Przytoczona definicja składa się z dwóch elementów – pierwszy jest formalnie wskazany

w określonym wykazie, a drugi stanowi związek przyczynowy pomiędzy chorobą objętą wykazem a charakterem i warunkami wykonywania pracy.

W dniu 3 lipca 2009 r. weszło w życie, wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 Kodeksu pracy przez Radę Ministrów rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 - zwane dalej "rozporządzeniem"), które określa: wykaz chorób zawodowych, okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy

w narażeniu zawodowym, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§ 1 ust. 1).

Podkreślić należy, że rozpoznawanie chorób zawodowych należy do lekarzy posiadających wymagane kwalifikacje, zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych

I stopnia (m.in. poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy) oraz II stopnia (jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy) wymienionych w rozporządzeniu (§ 5 rozporządzenia).

Stosownie do § 8 ust. 1 tego rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się, na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia, oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Rozporządzenie to reguluje także sposób przeprowadzenia oceny narażenia zawodowego.

Z przytoczonych wyżej przepisów wynika jednoznacznie, że decyzja

o stwierdzeniu choroby zawodowej może być wydana, jeżeli spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki: schorzenie zostało rozpoznane jako choroba zawodowa przez lekarza zatrudnionego we właściwej jednostce orzeczniczej,

w zakładzie pracy występowały czynniki szkodliwe dla zdrowia i bezspornie lub

z wysokim prawdopodobieństwem można stwierdzić istnienie związku przyczynowego między stwierdzonym schorzeniem a warunkami pracy.

Jak już wyżej zaznaczono decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo

o braku podstaw do jej stwierdzenia wydaje się, na podstawie materiału dowodowego w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych. Orzeczenie to ma w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej kluczowe znaczenie, a inspektor sanitarny jest związany orzeczeniem lekarskim wydanym w sprawie, w tym znaczeniu, że nie jest uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych, ani też do dokonywania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA z dnia 5.01.2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18.05.2007 r., sygn. akt IV SA/GL 794/06; wyrok NSA z dnia 12.05.2010 r., sygn. akt II OSK 335/10, dostępne

w internetowej bazie orzeczeń CBOSA). Ocena opinii lekarskich dokonywana przez inspektora sanitarnego prowadzącego postępowanie sprowadza się do badania ich pod względem formalnym czyli oceny czy wyjaśniają istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych i czy są rzeczowo

i przekonywująco uzasadnione.

Również sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich a jedynie, ocenia legalność, czyli zgodność

z prawem rozstrzygnięcia dokonanego przez organy administracji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 24.02.2010 r., sygn. akr IV SA/Wr 537/09, LexPolonica nr 2248069).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, prowadzone postępowanie dotyczyło stwierdzenia choroby zawodowej, wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych: przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy – zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W sprawie będącej przedmiotem orzekania obie uprawnione jednostki medyczne, tj. zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy im. [...]

w [....], po przeprowadzeniu badań C. B. nie znalazły podstaw do rozpoznania u niej choroby zawodowej (orzeczenie lekarskie nr [...] lekarza WOMP w [...] oraz orzeczenie lekarskie nr [...] i [...]-korekta lekarza Instytutu Medycyny Pracy im. [...]). W opiniach tych jednostek stwierdzono występowanie patologii w obrębie kręgosłupa szyjnego. Wskazano, że tylko monotypowy charakter wykonywanych ruchów, rozumianych jako ruchy jednorodne wykonywane przez cały czas zmiany roboczej i polegające na maksymalnym lub submaksymalnym zginaniu i prostowaniu nadgarstka z użyciem siły, może prowadzić do przewlekłego ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. Badana natomiast miała możliwość dostosowania czynności na stanowisku pracy do indywidualnego tempa pracy. Jednostki te za przyczynę zgłaszanych dolegliwości uznały przyczynę pozazawodową – tj. zaburzenia gospodarki lipidowej oraz obecne zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego, które dodatkowo mogły nasilać występujące dolegliwości ze strony kończyny górnej prawej.

Poddając te orzeczenia lekarskie, wydane przez uprawnione jednostki medyczne, ocenie pod względem formalnym należy przypomnieć, że stanowią one obligatoryjny dowód w postępowaniu o stwierdzenie choroby zawodowej i mają walor opinii biegłego w rozumieniu art. 84 K.p.a. Taka opinia, oprócz konkluzji powinna zawierać uzasadnienie zajętego stanowiska, ze wskazaniem przeprowadzonych badań i wyjaśnieniem wszelkich wątpliwości. Zaleca się przy tym, aby użyte w niej sformułowania podane zostały w sposób zrozumiały dla stron, organów i sądu, nie posiadających wiadomości specjalnych zastrzeżonych dla biegłych.

Wymogi te spełniają wskazane wyżej opinie wydane w niniejszej sprawie przez obie jednostki orzecznicze. Trafnie zatem Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny , uznał, że są one zgodne w rozpoznaniu, logiczne, wyczerpujące i zrozumiałe. Brak jest zatem podstaw, by orzeczenia te zakwestionować. Również Sąd nie dopatrzył się jakichkolwiek przyczyn, z powodu których można by zakwestionować te opinie.

Orzekające w sprawie organy prawidłowo uznały, że w sprawie występuje zespół cieśni nadgarstka prawego, który mieści się pod poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych. Jednakże z przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego nie wynika aby C. B. wykonywała podczas pracy zawodowej czynności, które chorobę tą mogłyby wywołać (ruchy monotypowe, zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych wykonywane przez większą część zmiany roboczej). Brak narażenie zawodowego – na co zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy – został potwierdzony po analizie opisu czynności dokonanych przez PPIS, zeznań świadków i zainteresowanej a także wizytacji przedstawicieli WOMP

w [...] w A S.A. w B.

W ocenie Sądu organy w sposób wystarczający wyjaśniły dlaczego nie stwierdziły u skarżącej choroby zawodowej, zaś jednostki orzecznicze w sposób przekonywujący przedstawiły z jakich przyczyn rozpoznane u skarżącej schorzenie nie można uznać za chorobę zawodową. Postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało prawidłowo i nie narusza przepisów K.p.a., co próbuje zarzucić skarżąca.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skarżącej oraz wniosków

o dopuszczenie dowodów z historii choroby wyjaśnić należy, że dołączona do skargi dokumentacja lekarska potwierdza jedynie występujące patologie w obrębie nadgarstka. Raz jeszcze wypada przypomnieć, że organy inspekcji sanitarnej nie mają prawa by samodzielnie oceniać dokumentacji lekarskiej a tym samym odmiennie rozpoznawać schorzenie. Organy inspekcji związane są ustaleniami orzeczeń diagnostycznych, nie są uprawnione by prowadzić przeciwdowód wobec treści orzeczenia. Nie posiadają wiedzy specjalistycznej ani medycznej by móc autorytatywnie stwierdzić, że stan zdrowia skarżącej kształtuje się odmiennie, niż ten wynikający z orzeczenia lekarskiego. Dodatkowo organ inspekcji sanitarnej orzeka wyłącznie na podstawie orzeczeń lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach orzeczniczych o jakich mowa w § 5 rozporządzenia. Stąd wniosek skarżącej o powołanie biegłych uznać należy za nieuzasadniony.

Wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy, zgodnie z obowiązującym prawem rozstrzygnął sprawę. Decyzja wydana została na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego a dokonana przez organy ocena dowodów jest spójna i logiczna. Nie są trafne zarzuty podniesione w skardze, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie gromadzenia

i oceny materiału dowodowego. Słusznie zatem organy uznały, że brak jest

w niniejszej sprawie podstaw do stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych.

Jako niezasadny należało także ocenić podniesiony w skardze zarzut braku wskazania w kwestionowanej decyzji materialno-prawnej podstawy rozstrzygnięcia. Wbrew twierdzeniem skarżącej organ II instancji wskazał na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie, to przepisy aktu prawnego stanowiącego materialnoprawną podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast gdy decyzja wydawana jest w trybie odwoławczym, podstawę prawną stanowią przepisy K.p.a. Oznacza to, że wskazane w podstawie prawnej decyzji organu przepisy, tj. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. i § 8 ust. 1 rozporządzenia stanowią prawidłową podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo przy tym organy wskazaną podstawę prawną połączyły z przepisami prawa materialnego obowiązującymi w zakresie chorób zawodowych dając temu

w sposób konkretny wyraz w uzasadnieniach decyzji obu instancji.

Z powyższych względów Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.