Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 5 października 2016 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant starszy asystent sędziego Elżbieta Granatowska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 267/14 w sprawie ze skargi K. A. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią oddala skargę kasacyjną

Wyrokiem z dnia 18 września 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 267/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. A. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

K. A. zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2012 r. o zwolnienie od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnie zagrożonych powodzią w związku z przedsięwzięciem polegającym na budowie budynku mieszkalnego wolnostojącego oraz szczelnego zbiornika na ścieki na terenie działki o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...] G., gmina W.. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. odmówił wnioskodawcy zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią.

Na skutek odwołania K. A., Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - decyzją z dnia [...] października 2012 r. - uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na uchybienia proceduralne.

Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. ponownie odmówił K. A. zwolnienia od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią w związku z planowaną inwestycją.

W następstwie złożonego przez wnioskodawcę odwołania, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej - decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zgodził się z decyzją organu I instancji i wskazał, że planowana inwestycja spowoduje zwiększenie ryzyka powodziowego, w tym zwiększenie strat materialnych, zaś gromadzenie ścieków w zbiorniku spowoduje zagrożenie dla jakości wód w razie wystąpienia powodzi. Zgodnie z opracowaniem "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap 1 - rzeka Ś." działka nr [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym obowiązują zakazy wynikające z art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 88l ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145, z późn. zm.; dalej: Prawo wodne). Organ wywiódł, że z analizy rzędnych terenu i rzędnej zwierciadła wody Q1% wynika, że w przypadku zalewu (którego prawdopodobieństwo wystąpienia wynosi raz na 100 lat) przedmiotowa nieruchomość będzie narażona na oddziaływanie wody sięgającej miejscami 0,23 m. Jednocześnie organ podkreślił, że choć wielkość ta wydaje się niewielka, to dopuszczenie do wybudowania na tym terenie budynku mieszkalnego może zwiększyć ryzyko powodziowe. Każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią, powoduje zmniejszenie możliwości retencji wodnej. Położenie działki na trasie przepływu wód powodziowych może spowodować podmycie fundamentu budynku i w konsekwencji doprowadzić do destabilizacji budynku i jego zniszczenia. W dalszej kolejności organ wskazał, że działka nr [...] położona jest między korytem rzeki Ś. a starym korytem rzeki, dla którego rzędna terenu na wysokości ww. działki wynosi ok. 107 m n.p.m., a zatem głębokość zalewu w tym miejscu wyniesie ok. 1,43m. W ocenie organu realizacja opisanej przez wnioskodawcę inwestycji na tej działce oznaczałaby nie tylko utrudnienie w prowadzeniu działań z zakresu ochrony przed powodzią, ale także znaczne pogorszenie możliwości ewakuacji mieszkańców podczas wystąpienia powodzi. W rezultacie wzrosną koszty całej akcji ewakuacyjnej oraz zaistnieje możliwość wystąpienia negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt.

Ponadto organ, odnosząc się do budowy szczelnego zbiornika na ścieki, powołał treść § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi. Zdaniem organu, realizacja wskazanej przez wnioskodawcę inwestycji na przedmiotowej działce może rodzić ryzyko mieszania się ścieków z wodami wezbraniowymi, w efekcie czego może dojść do skażenia zasobów wodnych. Sytuacja taka negatywnie wpływa na zdrowie ludzi.

Ustosunkowując się do sformułowanego w odwołaniu twierdzenia dotyczącego zamiaru przekształcenia części działki nr [...] obejmującej 2 000 m2 na działkę budowlaną i sprzedania jej "na godziwych warunkach", organ wskazał, że przyszły właściciel, nieposiadając wiedzy o zagrożeniach mogących wystąpić na tym terenie, może zostać narażony nie tylko na utratę zainwestowanych środków, ale także zdrowia i życia (narażone będą również inne osoby przebywające na tym terenie).

Odnosząc się do argumentu K. A. dotyczącego znajdujących się obok analizowanej działki dwóch domów oraz faktu, że nadal budowane są tam domy, organ odwoławczy wyjaśnił, że okoliczność ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, organ administracji publicznej ma natomiast obowiązek rozpatrywania każdej sprawy w sposób indywidualny, niezależnie od rozstrzygnięć wydanych w innych sprawach.

W odpowiedzi na zarzut odwołującego się dotyczący faktu, że rzeka Ś. nigdy nie wylała, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, że przy analizowaniu zagrożenia powodziowego nie analizuje się tylko udokumentowanych powodzi, ale również możliwość wystąpienia powodzi w przyszłości, czyli tzw. powodzi prawdopodobnych. Jeśli powódź nie wystąpiła w ostatnich latach nie oznacza to, że nie istnieje prawdopodobieństwo jej wystąpienia w przyszłości.

K. A. zaskarżył decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc między innymi, że organ błędnie przyjął, że działka, na której planowana jest inwestycja, znajduje się między rzeką a starym korytem rzeki, podczas gdy z wyrysu działki wynika, że jest oddalona od rzeki o około 1 km. Ponadto, skarżący zarzucił decyzji naruszenie przepisów art. 40 ust. 3 oraz art. 88l ust. 2 ustawy - Prawo wodne, a także art. 7 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Sąd wskazał, że istota sprawy sprowadza się do zwolnienia skarżącego z zakazów określonych w art. 88l ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo wodne. Może to uczynić, zgodnie z art. 88l ust. 2 tejże ustawy, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, w drodze decyzji, pod warunkiem, że nie zostanie w ten sposób utrudniona ochrona przed powodzią. Sąd stwierdził, że działka skarżącego położona jest na terenie szczególnego zagrożenia powodzią. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, że zgodnie z opracowaniem "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap 1 - rzeka Ś." (które według art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 32 poz. 159) zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego) działka nr [...] znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym obowiązują zakazy wynikające z art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 88l ust. 1 ustawy - Prawo wodne.

Sąd zauważył, że zaskarżona decyzja ma charakter rozstrzygnięcia szczególnego i uznaniowego. Przede wszystkim wskazany wyżej przepis daje podstawę do zastosowania wyjątku od generalnego zakazu ustawowego lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia inwestycji w postaci budynku mieszkalnego. Jak wszystkie zatem wyjątki przepis ten powinien być stosowany ściśle i rozważnie, co oznacza konieczność wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy i odniesienia się do nich w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przywołana norma przewiduje jedno kryterium, którego spełnienie daje możliwość uzyskania odstępstwa od ustanowionego ustawowo zakazu. Mianowicie, jeżeli taka lokalizacja nie utrudni ochrony przed powodzią. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ wyjaśnił wyczerpująco, poprzez analizę stanu faktycznego i uwarunkowań terenu, na którym znajduje się działka skarżącego, że nie należy dopuszczać do lokalizacji nowych inwestycji ze względu nie tylko na niebezpieczeństwo inwestora, lecz także okolicznych mieszkańców. Sąd zgodził się również z argumentacją organu dotyczącą budowy szczelnego zbiornika na ścieki. Zdaniem Sądu, nie miał znaczenia dla wyniku sprawy fakt, że działka skarżącego położona jest na wzniesieniu i nigdy nie była zalewana. Należy bowiem zauważyć, że jest ona z otoczona z jednej strony aktualnym korytem rzeki Ś., a z drugiej jej starym korytem, co powoduje bardzo wysokie zagrożenie dla życia i zdrowia mieszkańców użytkujących potencjalną zabudowę mieszkaniową na działce objętej wnioskiem, ze względu chociażby na bardzo utrudnione możliwości ewakuacji. Sąd za nietrafne uznał również zarzuty skarżącego dotyczące tego, że w pobliżu znajduje się zabudowa mieszkaniowa, co uzasadnia jego zdaniem zwolnienie z zakazów. Abstrahując od oczywistej konkluzji organu, że każdy z przypadków powinien być rozpatrywany indywidualnie, należy zauważyć, że analiza akt sprawy, w szczególności mapy planowanej inwestycji wskazuje, iż wspomniana zabudowa znajduje się dopiero poza obszarem starego koryta rzeki Ś.. A zatem to wyłącznie planowana przez skarżącego inwestycja znajdowałaby się na terenie otoczonym starym korytem rzeki, na którym może dojść do wystąpienia fali powodziowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego, nie otrzymał on także zgody na budowę drogi dojazdowej, a jedynie zawarł umowę na korzystanie z części gruntów przechodzących przez stare koryto rzeki Ś. w celu umożliwienia mu dojazdu do działki. Czym innym natomiast jest wybudowanie urządzeń służących do przejazdu przez stare koryto rzeki Ś., również przy uwzględnieniu możliwego zagrożenia powodziowego, którym to obawom dały wyraz organy orzekające w niniejszej sprawie. Sąd zgodził się ponadto ze stanowiskiem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, że działania podejmowane przez skarżącego wyłącznie w celu uzyskania możliwości zabudowy części działki, w celu jej odsprzedaży, spowodują w istocie wystąpienie dużego ryzyka dla przyszłych nabywców działki, także pod względem możliwości ewakuacji w razie wystąpienia powodzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że analiza tego konkretnego stanu faktycznego nie pozwoliła organowi na zastosowanie odstępstwa od zakazów. Nie dopatrzył się w ocenie dokonanej przez organ naruszeń prawa. Jako niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 88l ust. 2 oraz art. 40 ust. 3 ustawy - Prawo wodne. Sąd nie doszukał się także uchybień proceduralnych wpływających w sposób istotny na wynik sprawy. Organy obu instancji w sposób wystarczający zebrały i rozpatrzyły odpowiedni materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia, zaś ocena zawarta w zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

K. A. zaskarżył ten wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarżący zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie:

1) art. 151 związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ:

a) art. 88l ust. 2 ustawy - Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niezwolnienie skarżącego od zakazu wykonywania robót budowlanych (polegających na budowie wolnostojącego domu jednorodzinnego podpiwniczonego) na terenie działki nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...] - G., gmina W. i nieokreślenie warunków niezbędnych dla ochrony przed powodzią, w sytuacji, gdy w niniejszym stanie faktycznym nie utrudni to zarządzania ryzykiem powodziowym;

b) art. 40 ust. 3 ustawy - Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niezwolnienie skarżącego od zakazu gromadzenia ścieków na terenie działki nr [...] w obrębie geodezyjnym nr [...] - G., gmina W. i nieokreślenie warunków niezbędnych dla ochrony jakości wód, co w niniejszym stanie faktycznym nie spowoduje zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo i czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że przedmiotowa działka gruntu została uznana za obszar szczególnego zagrożenia powodzią na podstawie "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap I - rzeka Ś.", które stanowi jedynie wstępną ocenę ryzyka powodziowego. Do dnia wniesienia skargi kasacyjnej nie została bowiem opracowana mapa zagrożenia powodziowego, która ostatecznie miała wytyczać obszar szczególnego ryzyka. Nie można, zdaniem skarżącego, przyjąć a priori, że w momencie kiedy mapa ta powstanie obszar działki również zostanie nią objęty, zwłaszcza że szczegółowa analiza "Studium (...)" wskazuje na minimalne przekroczenie rzędnych (tj. o 0,1 m n.p.m.). Skarżący podniósł również, że działka jest umiejscowiona na terenie skarpy, czyli naturalnego podwyższenia, co dodatkowo ogranicza dostęp do ewentualnych wód wezbraniowych. Ponadto, dom na tej działce, zgodnie z planami, miałby być posadowiony w odległości 1 km od koryta aktualnej rzeki. Dawne koryto rzeki Ś. od wielu lat jest nieczynne i nie ma w nim wody. Skarżący uzyskał możliwość przeprowadzenia drogi dojazdowej właśnie w dawnym korycie rzeki, zaś organ wydający pozwolenie w tym zakresie również analizował sytuację związaną z zakazami przeciwpowodziowymi. Ponadto wskazane zostało, że przedmiotowy obszar nie był zalewany pomimo zachodzących aktualnie zmian klimatycznych i towarzyszących im częstych i gwałtownych opadów i powodzi.

K. A. zarzucił również, że Sąd I instancji nie uzasadnił przyczyn, dla których uznał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania odstępstwo od przepisów Prawa wodnego, w szczególności nie wskazał, w jaki sposób zwolnienie skarżącego od zakazów wynikających z tejże ustawy utrudni zarządzanie ryzykiem powodziowym. Zdaniem skarżącego, sytuacja, w której, na obszarze o jednakowych warunkach zagrożenia powodzią, organ w jednym przypadku wydaje zezwolenie zwalniające z zakazów, zaś w stosunku do innego obywatela odmawia zwolnienia, powoduje powstanie stanu nierówności obywateli wobec prawa. Podobnie, w ocenie skarżącego, niezrozumiałymi są powody, dla których, na terenie, na którym znajduje się należąca do niego działka, nie należy dopuszczać nowych inwestycji z uwagi na możliwość zwiększenia ryzyka powodziowego. Skoro zagrożenie powodziowe istniało od lat, niezrozumiałe jest, dlaczego dotychczas wybudowane budynki nie powodują zwiększenia ryzyka wystąpienia powodzi, zwiększać je będą natomiast nowe inwestycje.

W ocenie skarżącego w toku postępowania powinna zostać wzięta pod uwagę również bardzo trudna sytuacja finansowa jego i jego rodziny, w tym fakt, że pieniądze ze sprzedaży nieruchomości pozwoliłyby mu na godziwy start w dorosłe życie (sprzedaż jest praktycznie niemożliwa bez uzyskania decyzji pozwalających na zagospodarowanie terenu jako działki budowlanej).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 151 zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ: art. 88l ust. 2 ustawy - Prawo wodne. Zgodnie z tym przepisem, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności utrudniających ochronę przed powodzią lub zwiększających zagrożenie powodziowe, w tym wykonywania urządzeń wodnych, budowy innych obiektów budowlanych oraz zmiany ukształtowania terenu. Stosownie zaś do art. 88I ust. 2 Prawa wodnego, dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, jeżeli nie utrudni to ochrony przed powodzią może, w drodze decyzji, na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, zwolnić od zakazów określonych w ust. 1. Z przepisu tego wynika, że decyzja dotycząca zwolnienia od zakazu budowy na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią ma charakter uznaniowy. Uznanie administracyjne nie oznacza jednak dowolności organu administracji przy wydawaniu decyzji, bowiem organ winien wykazać, że w konkretnej sprawie istniały przesłanki uzasadniające podjęte rozstrzygnięcie. Organ przy wydawaniu decyzji o zwolnieniu od zakazu jest obowiązany do rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy w celu stwierdzenia, czy została spełniona przesłanka określona w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne, jaką jest nieutrudnienie ochrony przed powodzią. Ponadto należy mieć na uwadze, że zwolnienie od zakazu wynikającego z art. 88 l ust. 1 Prawa wodnego ma charakter wyjątku od zasady, iż na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią istnieje zakaz zabudowy, a zatem przesłanki tego zwolnienia muszą być interpretowane ściśle.

W przedmiotowej sprawie ustalono, iż działka skarżącego nr [...], obręb nr [...] w G., gmina W., na której planowana jest budowa wolnostojącego podpiwniczonego budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zbiornika szczelnego na ścieki znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Wynika to ze "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej - Etap 1 - rzeka Ś." z 2006 r. Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych ustaw (Dz. U. z 2011 r., Nr 32, poz. 159 ze zm.) studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego. W dacie wydania zaskarżonej decyzji mapa taka nie została sporządzona dla tego terenu. W art. 11 pkt 1 b tej ustawy wyznaczono Prezesowi Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej termin do przygotowania mapy zagrożenia powodziowego do dnia 22 grudnia 2013 r. Zaskarżona decyzja została wydana przed tym terminem (17 grudnia 2013 r.), zatem organy dokonały ustaleń odnośnie zagrożenia powodziowego na tym terenie w oparciu o studium ochrony przeciwpowodziowej. Z ustaleń tych wynika, że działka skarżącego znajduje się w rejonie km 23+000 rzeki Ś. na terenie, co do którego występuje prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi raz na 100 lat, a więc jest to średnie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi (art. 9 ust. 6 c Prawa wodnego). Z przedstawionej przez organ analizy rzędnej terenu i rzędnej zwierciadła wody w przypadku wystąpienia powodzi wynika, że głębokość zalewu tego terenu wyniesie ok. 0,23 m, co spowoduje, że co najmniej pomieszczenia poniżej parteru zostaną wypełnione wodą. Ponadto wybudowanie budynku na tym terenie spowoduje zmniejszenie retencji wodnej i utrudnienie przepływu wód wezbraniowych. Istotne w tej sprawie jest również to, że działka skarżącego jest położona pomiędzy korytem rzeki Ś. a starym korytem tej rzeki. Głębokość zalewu na terenie starorzecza może wynieść ok. 1,43 m. Działka skarżącego znajduje się więc pomiędzy aktualnym korytem rzeki, a dawnym jej korytem, przy czym teren działki jest wyżej położony w stosunku do terenu starorzecza. Racjonalne jest stwierdzenie organów, iż takie usytuowanie tej działki utrudni ewakuację mieszkańców planowanego budynku w razie powodzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji słusznie uznał, że dokonana przez organy analiza stanu faktycznego sprawy i przedstawiona w uzasadnieniach decyzji wnikliwa argumentacja uzasadniają odmowę zwolnienia skarżącego od zakazów obowiązujących na tym obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Ponadto należy mieć również na względzie, iż jest to budynek przeznaczony na stały, całoroczny pobyt ludzi, a działania podejmowane przez skarżącego mają na celu uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy tej działki w celu jej odsprzedaży, co może się wiązać z dużym ryzykiem dla przyszłych nabywców, także pod względem możliwości ewakuacji w razie wystąpienia powodzi.

Nietrafne są przy tym argumenty skarżącego, iż od wielu lat rzeka Ś. nie wylewała, pomimo intensywnych opadów deszczu i ryzyko wystąpienia powodzi na tym terenie jest niewielkie. Organy administracji właściwe w sprawach gospodarowania wodami dysponują specjalistycznymi opracowaniami na temat ryzyka powodziowego na danym terenie i dlatego twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie mogą stanowić podstawy do podważenia dokonanych przez organy ustaleń w zakresie występowania ryzyka powodziowego na tym terenie. Ponadto przy ocenie zagrożenia powodziowego nie analizuje się tylko udokumentowanych powodzi w ostatnich latach, ale również możliwość wystąpienia powodzi w przyszłości, czyli tzw. powodzi prawdopodobnych.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut dotyczący naruszenia zasady równości w sytuacji, gdy - jak twierdzi strona skarżąca - na działkach sąsiednich, które również znajdują się na terenie zalewowym znajdują się budynki mieszkalne, a skarżącemu organy odmawiają udzielenia zgody na posadowienie takiego budynku. W odniesieniu do tego zarzutu wskazać należy, iż ze znajdującej się w aktach sprawy mapy planowanej inwestycji wynika, iż budynki znajdują się poza obszarem starego koryta rzeki Ś., a wyłącznie planowana przez skarżącego inwestycja znajdowałaby się na terenie otoczonym starym korytem rzeki. Poza tym sytuacja faktyczna i prawna na nieruchomościach sąsiednich nie była przedmiotem tego postępowania i nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie organów administracji wydane w tej sprawie.

Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 40 ust. 3 ustawy - Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niezwolnienie skarżącego od zakazu gromadzenia ścieków na terenie działki nr [...]. Zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego zabrania się lokalizowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych materiałów, które mogą zanieczyścić wody, prowadzenia odzysku lub unieszkodliwiania odpadów, w tym w szczególności ich składowania. W myśl art. 40 ust. 3 tej ustawy dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może, w drodze decyzji, zwolnić od zakazu, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód, jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi. Sąd słusznie podzielił stanowisko organów w tym zakresie, że realizacja planowanej inwestycji może rodzić ryzyko mieszania się ścieków z wodami wezbraniowymi i doprowadzić do skażenia wody, co może mieć negatywny wpływ na zdrowie ludzi. Z tego też względu przepis § 34 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, iż zbiorniki na nieczystości ciekłe mogą być stosowane tylko na działkach budowlanych niemających możliwości przyłączenia do sieci kanalizacyjnej, przy czym nie dopuszcza się ich stosowania na obszarach podlegających szczególnej ochronie środowiska i narażonych na powodzie oraz zalewanie wodami opadowymi.

Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego w celu stwierdzenia, czy naruszono prawo i czy naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy nie został uzasadniony w skardze kasacyjnej, w szczególności nie wskazano jakiego materiału dowodowego Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł w związku z tym odnieść się do tego zarzutu.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Odnosząc się zaś do wniosku pełnomocnika skarżącego o przyznanie na jego rzecz kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu kasacyjnie z urzędu, wskazać należy, że orzekanie o wynagrodzeniu dla pełnomocnika z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należnym od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.), należy do właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych w postępowaniu określonym przepisami art. 258-261 p.p.s.a.