Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości z tytułu dotacji przypadającej do zwrotu za lata 2014-2015 wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia p o s t a n a w i a: 1) odrzucić sprzeciw, 2) zwrócić na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego, wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: "k.p.a.", decyzją z dnia [...] 2020 r., nr [...], uchyliło w całości decyzję S. Ś. z dnia [...] 2020 r., nr [...], i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, obligując ten organ do ponownej analizy wniosku Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w [...] o umorzenie kwoty [...]zł wskazanej w upomnieniu z dnia 5 grudnia 2019 r., nr [...], tj. zaległości z tytułu dotacji przypadającej do zwrotu za lata 2014-2015 wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami upomnienia.

Pismem z 10 lipca 2020 r., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, S. Ś. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sprzeciw od opisanej powyżej decyzji. Jednocześnie na rachunek bankowy Sądu strona skarżąca przelała kwotę [...]zł, tytułem wpisu sądowego od wniesionego sprzeciwu (vide: k. 2 akt sądowych).

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego odrzucenie, wskazując na brak legitymacji procesowej do wniesienia sprzeciwu do sądu administracyjnego od decyzji kasatoryjnej organu drugiej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie do art. 64b § 1 p.p.s.a., do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Jak stanowi z art. 50 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).

Wskazana powyżej regulacja daje podstawę do wyróżnienia dwóch kategorii podmiotów mających legitymację do wniesienia skargi (sprzeciwu). Pierwszą z nich stanowią te podmioty, których legitymacja ma charakter materialny, czyli służy dla ochrony ich interesu prawnego. Drugą stanowią podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie.

Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i sądów administracyjnych legitymacji skargowej nie mają organy, które orzekały w sprawie, i to niezależnie od tego, w której instancji. Przedmiot sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją nie dotyczy bowiem interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 p.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje. Dopuszczenie możliwości wniesienia skargi (sprzeciwu) przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie nadawałoby temu organowi uprawnienia z jednej strony władcze, a z drugiej uprawnienia strony, która takie rozstrzygnięcie kwestionuje. Innymi słowy dopuszczenie do złożenia skargi (sprzeciwu) przez organ pierwszej instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie, a spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości poszczególnych decyzji (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Roman Hauser i Marek Wierzbowski (red.), wyd. 6, Wolters Kluwer 2019; oraz przywołane tam orzeczenia). Tymczasem organy administracji nie mogą posiadać uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji, ani też postępowanie sądowoadministracyjne nie może być wykorzystane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej (vide: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016).

W rozpatrywanej sprawie sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł S. Ś., występujący w sprawie

w charakterze organu pierwszej instancji. Oznacza to, że sprzeciw został wywiedziony przez podmiot nieposiadający legitymacji skargowej, o jakiej mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., co czyni ten środek zaskarżenia niedopuszczalnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł o odrzuceniu sprzeciwu (pkt 1 sentencji).

O zwrocie kwoty uiszczonej tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji).