Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krystyna Nowak, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Tomasz Zborzyński, Protokolant Anna Dziewiż - Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 944/07 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 20 lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. S.A. w G. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

II FSK 739/08

Uzasadnienie

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gd 944/07, oddalił skargę spółki akcyjnej "P" na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 lipca 2007 roku w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 25 maja 2007 r. nie uznał za uzasadnione zarzuty: przedawnienia egzekwowanego obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niespełnienia wymogów formalnych określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku Nr 229, poz. 1954 ze zm.) wniesione przez "P" SA w dniu 18 grudnia 2006 r. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...]. Organ egzekucyjny wskazał w uzasadnieniu, iż w sprawie koniecznym było, na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zajęcie stanowiska przez wierzyciela. Nastąpiło to ostatecznym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 20 lipca 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy ustalił, że zarzut przedawnienia obejmuje określone decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2006 r. odsetki za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad 2000 r. Organ odwoławczy wskazał m. in. na treść art. 70 § 1, art. 51 § 2, art. 53 § 1, art. 53 a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 roku Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz art. 25 ust 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 roku Nr 54, poz. 654) ze zm., które w jego ocenie stanowią podstawę do stwierdzenia, że odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za rok 2000 przedawniają się, gdy zobowiązanie za ten rok wygaśnie na skutek przedawnienia. Wskazał, że organ egzekucyjny zastosował, na podstawie zawiadomienia z dnia 5 grudnia 2006 r., środek egzekucyjny w postaci egzekucji z rachunku bankowego. Wskazane w tytułach wykonawczych należności wygasły wskutek ich wyegzekwowania w dniu 13 grudnia 2006 r. tj. przed upływem 5 letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Przechodząc z kolei do oceny zarzutu braku wymagalności egzekwowanego obowiązku z uwagi na złożenie wniosków o wstrzymanie wykonania decyzji określających wysokość odsetek od zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych oraz wniesienie depozytu w gotówce celem zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego, organ odwoławczy zauważył, że wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie art. 224a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej następuje, o ile organ podatkowy przyjmie, na wniosek strony zabezpieczenie wykonania zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33d Ordynacji podatkowej. W sprawie niniejszej Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił, postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r., przyjęcia depozytu jako zabezpieczenia wykonania zobowiązań wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Powyższe postanowienie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2007 r. Przedstawione okoliczności, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, dowodzą braku podstaw twierdzenia, że egzekwowany obowiązek nie był wymagalny w dniu wszczęcia egzekucji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia wymogów formalnych określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dyrektora Izby Skarbowej uznał, że nie znajduje on usprawiedliwionych podstaw. Sposób wypełnienia tytułów wykonawczy nie pozostawia, bowiem wątpliwości, co do tożsamości zobowiązanego oraz wierzyciela, obowiązku podlegającego egzekucji i wysokości egzekwowanej kwoty. Powyższe pozwalało stwierdzić, zdaniem organu odwoławczego, że kwestionowane tytuły wykonawcze nadają się do wykonania. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ocenił, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie tego rozstrzygnięcia. W motywach rozstrzygnięcia Sąd w pierwszej kolejności uznał, że stan faktyczny, będący przedmiotem rozpoznania nie jest sporny. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego, działając jako organ egzekucyjny, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku skarżącej spółki w oparciu o tytuły wykonawcze wystawione w dniu 27 listopada 2006 r. na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Podstawę prawną przedmiotowych decyzji stanowił m. in. art. 53a Ordynacji podatkowej, a dotyczyły one odsetek od nieuiszczonych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za lata 2000 - 2002. Organ egzekucyjny w dniu 6 grudnia 2006 r. dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w "N" Bank SA. W dniu 7 grudnia 2006 r. zobowiązanej spółce doręczony został odpis zawiadomienia o zajęciu z dnia 5 grudnia 2006 r. wraz z odpisami tytułów wykonawczych z dnia 27 listopada 2006 r. W tytułach wykonawczych z dnia 27 listopada 2006 r. wskazano, że będące ich przedmiotem zobowiązania wygasły w dniu 13 grudnia 2006 r. wskutek ich wyegzekwowania. W dalszej kolejności Sąd wskazał, że skarżąca spółka wnosząc zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym oparła je na przepisie art. 33 pkt 1, 2 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z późn. zm.) stwierdzając, że nastąpiło przedawnienie egzekwowanego obowiązku, postępowanie egzekucyjne prowadzone było w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek nie był jeszcze wymagalny oraz tytuły egzekucyjne nie spełniały wymogów formalnych określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Argumenty jednak, wedle oceny Sądu, mające stanowić usprawiedliwienie wniesionych zarzutów nie zasługiwały na uwzględnienie. Zgodnie z art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Rację ma Dyrektor Izby Skarbowej wywodząc, że zaliczki na podatek, zgodnie z art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) miały charakter cząstkowych wpłat na poczet rocznego podatku. Obowiązek opłacania zaliczek wygasał z końcem konkretnego roku podatkowego kiedy to zastępowany był obowiązkiem wynikającym z art. 27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych zapłaty podatku - różnicy między podatkiem należnym za rok podatkowy, a sumą uiszczonych faktycznie, również w drodze poboru przez płatnika, zaliczek. Przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, chyba że wystąpią przesłanki przerywające lub zawieszające bieg tego terminu, wskazane w dalszych postanowieniach powołanego artykułu. Sąd uznał także, że nie można wywodzić, iż sprawę przedawnienia prawa do wymiaru odsetek od zaliczek na podatek można było rozpoznawać w oderwaniu od przepisów traktujących o przedawnieniu zobowiązania podatkowego, na poczet którego zaliczki były (miały być) płacone. Nie zmienia tego okoliczność, że począwszy od 1 stycznia 2003 r. do Ordynacji podatkowej wprowadzony został przez art. 1 pkt 43 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387), art. 53a w brzmieniu: jeżeli w postępowaniu podatkowym po zakończeniu roku podatkowego lub innego okresu rozliczeniowego organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił zaliczek na podatek w całości lub części, nie złożył deklaracji albo wysokość zaliczek jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość odsetek za zwłokę, przyjmując prawidłową wysokość zaliczek na podatek, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji, a także w razie braku deklaracji. Przepis ten, szczególny wobec art. 53 ustawy, nie rozstrzygał o czasokresie, w którym taka decyzja mogła być wydana. W świetle przedstawionych wyżej rozważań brak było, wedle oceny Sądu, podstaw do uznania, że czas na określenie odsetek od zaliczek, dokonywane po zakończeniu roku, w którym zaliczki miały być płacone był inny niż wskazany dla przedawnienia zobowiązania i upływał rok wcześniej niż czas, w którym mogła zostać wydana decyzja określająca zobowiązanie podatkowe, na poczet którego zaliczki nie zostały zapłacone. W ocenie Sądu nie był również trafny zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powołany przepis stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej, także określenie jej wysokości, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaj i stawki tych odsetek. Sąd dalej argumentował, że zgodnie z art. 53a Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest uprawniony do określenia wysokości odsetek od zaliczek, które nie były płacone w trakcie roku, albo też były płacone w kwotach nieprawidłowych (niższych). Przepis ten znajduje zastosowanie wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi nieprawidłowości w opłacaniu zaliczek po upływie roku podatkowego. Decyzja ta może być wydana jedynie po zakończeniu roku podatkowego. Jeżeli natomiast nieprawidłowości te stwierdzi w trakcie roku, jest zobowiązany do określenia wysokości zaliczki (zaliczek) na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Odsetki od zaliczki określonej w tej decyzji wylicza sam podatnik. Inaczej jest po upływie roku podatkowego. Organ podatkowy po stwierdzeniu niezapłacenia zaliczek albo płacenia ich w kwotach zaniżonych ma obowiązek wydania decyzji na podstawie analizowanego artykułu, w której określi wysokość odsetek od niezapłaconych zgodnie z prawem kwot zaliczek na podatek. Jest to decyzja, w której organ podatkowy określa wysokość odsetek, a nie zaliczek na podatek. Z końcem roku zaliczki wygasają z mocy prawa, ponieważ powstaje zobowiązanie zapłacenia podatku za cały rok podatkowy, które do końca roku było opłacane zaliczkowo. Jednakże ustalenie prawidłowej kwoty odsetek od zaległości - zaliczek wymaga ustalenia zgodnej z prawem wysokości tychże zaliczek. Organ podatkowy w analizowanej decyzji, po to aby określić odsetki, musi ustalić prawidłową wysokość zaliczek na podatek. Zaliczki te są ustalane nie po to, aby je egzekwować, ale jedynie w celu ustalenia należnej kwoty odsetek. Odsetki zatem jak wskazał Sąd, naliczone w trybie art. 53a Ordynacji podatkowej są odsetkami za zwłokę w rozumieniu art. 53 Ordynacji podatkowej. Wprowadzenie szczególnej regulacji określającej sposób naliczania odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy po zakończeniu roku podatkowego nie daje podstaw aby formułować pogląd o ich odmiennym charakterze co w konsekwencji ma prowadzić do stwierdzenia, że stanowią one odrębną należność budżetu państwa, i to o charakterze niepodatkowym. Takiego stwierdzenia w ocenie Sądu nie można wyprowadzić z treści Ordynacji podatkowej. Zatem, skoro brak jest podstaw do twierdzenia, że odsetki określone w trybie art. 53a Ordynacji podatkowej stanowią samoistną należność uznać należy, iż sposób wypełnienia administracyjnych tytułów egzekucyjnych jest prawidłowy. Prawidłowo określono rodzaj należności to jest podatek dochodowy od osób prawnych. W ocenie Sądu usprawiedliwionych podstaw nie znajdował także zarzut braku wymagalności egzekwowanych obowiązków. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 4 grudnia 2006 r. odmówił przyjęcia depozytu pieniężnego jako zabezpieczenia wykonania zobowiązań wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określających skarżącej odsetki za zwłokę od niewpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące lat 2000 - 2002. Przedmiotowe postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 kwietnia 2007 r. Zgodnie z treścią art. 224a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wstrzymanie wykonania decyzji następuje w przypadku przyjęcia na wniosek strony zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33d - wstrzymanie wykonania decyzji następuje do wysokości zabezpieczenia. Brak pozytywnego rozstrzygnięcia organu podatkowego w przedmiocie przyjęcia zabezpieczenia powoduje ten skutek, iż nie istnieje przesłanka wstrzymania wykonania decyzji, o której mowa w powołanym wyżej art. 224a § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że powołany przepis stanowi, iż przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest przyjęcie zabezpieczenia, a nie złożenie depozytu (jednej z form zabezpieczenia, o których mowa w art. 33d Ordynacji podatkowej). Zarzuty kwestionujące zasadność odmowy przyjęcia oferowanego przez stronę skarżącą zabezpieczenia nie mogą być przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu, albowiem Sąd dokonując takiej oceny wykraczałby poza granice swojej kognicji określone art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. 3. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego spółka akcyjna Polnord zaskarżyła wskazany powyżej wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania przez niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dalej u.p.p.s.a. Naruszenie to polegać miało na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i przyjęciu, że stanowisko wierzyciela w sprawie zostało zawarte w postanowieniu, które nie zostało przez zobowiązanego zaskarżone do sądu administracyjnego. W ocenie autora skargi kasacyjnej, prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy doprowadziłby do uznania, że zobowiązany zaskarżył postanowienie wierzyciela Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Kolejny zarzut skargi kasacyjnej dotyczył naruszenia przez Sąd art. 151 u.p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Wskazano, że w sprawie powinien był być zastosowany przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a. Naruszenie przepisu polegało na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego wydane z naruszeniem art. 33 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 34 § 4 tej ustawy oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Naruszenie to polegać miało na nieuznaniu zarzutu przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Podniesiono także, że Sąd błędnie utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego wydane z naruszeniem art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 34 § 4 tej ustawy. To z kolei naruszenie polegało na nieuznaniu zarzutu niespełnienia wymogów formalnych przewidzianych dla tytułu wykonawczego. Wskazując na powyższe zrzuty autor skargi kasacyjnej domagał się uchylenia na podstawie art. 185 § 1 i art. 188 u.p.p.s.a. zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Przedstawiono także wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 4. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną domagał się jej oddalenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Argumentował, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. 5. Rozpoznając mniejszą sprawę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu w całości. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż wnoszący skargę kasacyjną wadliwie sformułował wniosek zaskarżenia domagając się nie tylko uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku lecz także uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi. Autorowi skargi kasacyjnej z pewnością umknęło uwadze to, iż uprawnienie do reformacyjnego orzekania w wyroku uwzględniającym skargę kasacyjna jest możliwe, zgodnie z art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jedynie wówczas, gdy brak jest naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. Tymczasem wnoszący skargę kasacyjna w sposób mniej lub bardziej zasadny wskazał na naruszenie przez Sąd wyłącznie przepisów postępowania. Ponadto autor skargi kasacyjnej błędnie wskazuje w treści skargi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zamiast Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Analizując treść wniesionej skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej są jej podstawy oraz zarzuty jak również ich uzasadnienie. Decydują one o charakterze tego sformalizowanego środka zaskarżenia oraz składają się na jego granice. Mają one co do zasady charakter wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 183 § 1 u.p.p.s.a. W związku z treścią tego przepisu, sąd kasacyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i tym samym nie jest uprawniony do rozszerzenia lub uzupełnienia powołanych przez skarżącego podstaw kasacyjnych oraz zarzutów.

Rozpoznając zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, w pierwszej kolejności należy odnieść się do tych, które dotyczą naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przepisu art. 141 § 4 u.p.p.s.a poprzez niewłaściwego jego zastosowanie. Autor skargi kasacyjnej wskazuje, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pominięto fakt, że zobowiązany zaskarżył postanowienie wierzyciela do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Należy jednak zwrócić uwagę, iż zgodnie z treścią art. 174 pkt 2 u.p.p.s.a skargę kasacyjną można skutecznie oprzeć tylko na takiej podstawie, która wskazuje na naruszenie przepisów postępowania w sposób w jaki uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Tymczasem nie uczyniono tego w skardze kasacyjnej. Skarżąca spółka nie wykazała, że pomiędzy uchybieniem procesowym w postaci naruszenia art. 141 § 4 u.p.p.s.a. przez sąd administracyjny pierwszej instancji, a wydanym przez niego orzeczeniem będącym przedmiotem zaskarżenia zachodził logiczny związek, to jest taki którego istnienie spowodować by mogło wydanie odmiennego od zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy spółka akcyjna "P" złożyła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2007 roku utrzymujące postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 3 stycznia 2007 roku, zawierające stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej na podstawie określonych tytułów wykonawczych. Natomiast Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 marca 2008 roku uchylił postanowienia wydane przez organ pierwszej i drugiej instancji uznając, iż stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów było bezprzedmiotowe. Wierzyciel i organ egzekucyjny stanowiły bowiem tę samą jednostkę organizacyjną. Sąd powołał się w tym względzie na treść uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2007 roku sygn. akt FPS 4/06.

Nieskuteczny jest więc zarzut wskazujący na uchybienie przez Sąd art. 141§ 4 u.p.p.s.a. w ten sposób, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku pominięto fakt, że zobowiązany zaskarżył postanowienie wierzyciela do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Należy bowiem uznać, iż w skardze kasacyjnej nie wykazano wpływu uchybienia, polegającego na pomięciu faktu zaskarżenia przez spółkę "P" postanowienia wierzyciela do sądu, na wynik sprawy. Dalsze rozważania w tym zakresie są zatem niecelowe.

Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia przez Sąd art. 151 u.p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie podczas gdy należało, zdaniem skarżącej spółki, zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit c) u.p.p.s.a. Dla zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit c) u.p.p.s.a. zamiast art. 151 u.p.p.s.a. nie można znaleźć argumentów w postaci uchybienia przez Sąd art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 27 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 34 § 4 tej ustawy oraz art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Zarzuty wskazujące na uchybienia normom prawa formalnego dotyczą w istocie naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczących instytucji przedawnienia zobowiązań podatkowych. Tak sformułowany zarzut należy więc uznać za wniesiony nieskutecznie. Sformalizowany charakter skargi kasacyjnej jako środka zaskarżenia, o czym była mowa wyżej, powoduje, iż zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczają ściśle jej granice. Mają one co do zasady charakter wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 183 § 1 u.p.p.s.a.

Rozpatrując kolejny zarzut w postaci niewłaściwego zastosowania przez Sąd art. 151 u.p.p.s.a. podczas, gdy należało, zdaniem skarżącej spółki, zastosować art. 145 § 1 pkt 1 lit c) u.p.p.s.a. należy stwierdzić, iż w tym przypadku także nie można znaleźć argumentów dla zastosowania przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit c) u.p.p.s.a., zamiast art. 151 u.p.p.s.a. Strona skarżąca nie wykazała czy i w jaki sposób uchybienie przez Sąd art. 33 pkt 10 ustawy z dnia 27 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 34 § 4 tej ustawy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie należy uznać, wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej, iż odsetki za zwłokę obliczone na podstawie art. 53a Ordynacji podatkowej są odsetkami za zwłokę w rozumieniu art. 53 tej ustawy. Wprowadzenie szczególnej regulacji określającej sposób obliczania odsetek od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych po zakończeniu roku podatkowego nie daje podstaw do formułowania poglądu o ich odmiennym to jest niepodatkowym charakterze. Brak jest normatywnych podstaw do akceptacji stanowiska, że stanowią one odrębną należność budżetu państwa o charakterze niepodatkowym. Skoro brak jest podstaw do twierdzenia, że odsetki określone w trybie art. 53 a Ordynacji stanowią samoistną należność uznać trzeba, iż sposób wypełnienia tytułów egzekucyjnych jest prawidłowy.

Jak wynika bowiem z akt sprawy, zakwestionowane tytuły wykonawcze odpowiadały wymogom formalnym stosownie do art. 33 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Słusznie więc sąd administracyjny pierwszej instancji nie stwierdził naruszenia prawa badając treść tytułów wykonawczych. Była ona zgodna z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zakwestionowane tytuły wykonawcze w części B uwzględniają dane dotyczące należności i odsetek i zawierają prawidłowe wpisy. Ich treść nie pozwala na powstanie wątpliwości co do tożsamości zobowiązanego oraz wierzyciela, jak również przedmiotu egzekucji to jest obowiązków podlegających egzekucji i wysokości egzekwowanej kwoty. Przesądza to o tym, że przedmiotowe tytuły wykonawcze z dnia 27 listopada 2006 roku, wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, nadają się do wykonania. Z przedmiotowych tytułów wykonawczych wynika bowiem, że podstawę egzekucji stanowią należności z tytułu odsetek od nie wpłaconych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za poszczególne miesiące 2002 roku, do których zapłaty zobowiązana jest skarżąca spółka na podstawie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 30 października 2006 roku.

Z tych przyczyn na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną należało oddalić. Natomiast o kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy i § 14 pkt 2 lit a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).