Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia del. WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 lutego 2020 r. sygn. akt I SA/Gd 1818/19 w sprawie ze skargi S. w G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenia społeczne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. w G. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 19 lutego 2020 r., sygn. akt I SA/Gd 1818/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej: WSA) oddalił skargę S. w G. (dalej: skarżąca, spółdzielnia) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ) z 22 lipca 2019 r. nr UP-535/2019 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia 30 listopada 2018 r. wpłynął wniosek likwidatora spółdzielni o umorzenie należności z tytułu nieopłaconych składek. Zakład Ubezpieczeń Społecznych po przeprowadzonym postępowaniu w sprawie umorzenia decyzją z 13 marca 2019 r., nr 483/2019 odmówił spółdzielni umorzenia objętej wnioskiem należności ponieważ nie wystąpiła w sposób bezsporny żadna z przesłanek uzasadniających uznanie należności za całkowicie nieściągalne na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych. Organ wskazał, że z uwagi na specyfikę przedmiotowego zadłużenia, rozpatrzenie wniosku o umorzenie możliwe jest jedynie w oparciu o przesłanki całkowitej jego nieściągalności.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy likwidator wskazał, że odmowa umorzenia należności blokuje dalsze postępowanie procesu likwidacyjnego spółdzielni. ZUS kierując się wyłącznie przepisami ustawy o ubezpieczeniach społecznych, pominął ustawę - Prawo spółdzielcze, która w ocenie likwidatora stanowi lex specialis względem ustawy o ubezpieczeniach społecznych.

Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ZUS wskazał, że spółdzielnia prowadziła działalność gospodarczą do dnia 31 grudnia 2016r. Zatrudniała pracowników od stycznia 1999 r. do grudnia 2016 r. W okresie prowadzenia działalności nie wywiązywała się z obowiązku opłacania składek. W ten sposób została dłużnikiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który naliczył odsetki od nieopłaconych w terminie należności. Ponadto do uregulowania pozostają koszty egzekucyjne, które nie zostały objęte niniejszym postępowaniem. W świetle przepisu art. 24 u.s.u.s., nie upłynął jeszcze termin, w którym należności mogą być dochodzone. Oceniając sytuację finansową spółdzielni kierowano się danymi zawartymi w rachunku zysków i strat za okres od stycznia 2016r. do września 2016r. Z dostarczonego przez stronę rachunku wynika, że spółdzielnia wygenerowała stratę za ww. okres w wysokości 173.792,14 zł. Majątek ruchomy spółdzielni został zlicytowany przez III Urząd Skarbowy w Gdańsku. W ocenie ZUS nie istnieją żadne prawne przeszkody uniemożliwiające złożenie skutecznego wniosku o upadłość spółdzielni w sytuacji gdy upadający jest także dłużnikiem ZUS. W takiej sytuacji ZUS pozostaje jednym z wierzycieli uprawnionych do zaspokojenia swoich należności z masy upadłościowej, korzystając przy tym z uprzywilejowania przysługującego należnościom publicznoprawnym. Ponadto organ wskazał, że istnieje niewykorzystana możliwość egzekucji należności składkowych przez Zakład poprzez próbę pociągnięcia do odpowiedzialności członków organu zarządzającego spółdzielnią, a w konsekwencji nie zachodzi przesłanka całkowitej nieściągalności zadłużenia.

ZUS wskazał, że w ustawie - Prawo spółdzielcze nie znajdują się żadne przepisy, na podstawie których istniałaby możliwość umorzenia spółdzielni długów z tytułu składek względem ZUS. Zakład jako podmiot publiczny zobowiązany jest działać tylko na podstawie i w granicach prawa. Żaden z przepisów prawa nie wskazuje, że okoliczności powstania zadłużenia mogą stanowić podstawy do umorzenia długów składkowych, wobec czego nie powinny być one brane pod uwagę przez Zakład podczas wydawania decyzji w przedmiocie umorzenia.

Decyzja odmawiająca umorzenia nie nakłada na spółdzielnię żadnych dodatkowych obowiązków, które nie ciążyły na niej do tej pory i których nałożenie spowodowałoby pogorszenie obecnej sytuacji finansowej. Umorzenie oznaczałoby uprzywilejowanie względem innych podmiotów, które regulują zobowiązania wynikające z nieopłaconych w terminie składek.

Oddalając skargę spółdzielni na decyzję ZUS WSA w Gdańsku stwierdził, że aby ZUS mógł wydać rozstrzygnięcie w ramach uznania administracyjnego musi wcześniej poczynić ustalenia, że w sprawie zachodzi stan całkowitej nieściągalności. Dopiero bowiem zaistnienie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 28 ust. 3 pkt 1-6 u.s.u.s. daje potencjalną możliwość umorzenia należności. Sąd I instancji wskazał, że obowiązkiem wierzyciela jest przede wszystkim poszukiwanie możliwości odzyskania zaległych należności, możliwość ich umarzania przewidziana jest bowiem dla przypadków szczególnie drastycznych. Jeśli organ dostrzega jakiekolwiek możliwości wyegzekwowania długu, czy z obecnego majątku dłużnika, czy też z majątku odpowiadających solidarnie ze spółdzielnią członków organów zarządzających spółdzielnią, to podjęte w ramach uznania administracyjnego negatywne dla wnioskodawcy rozstrzygnięcie, nie może być uważane za dowolne, a umorzenie należności składkowych byłoby przedwczesne. WSA wskazał, że spółdzielnia jest w likwidacji ale jeszcze nie została zlikwidowana, a postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone. Ponadto organ podniósł, że istnieje możliwość, na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, pociągnięcia do odpowiedzialności członków organów zarządzających spółdzielnią za zaległości finansowe spółdzielni.

W ocenie Sądu, okoliczności powyższe zostały słusznie potraktowane jako niedające wystarczających podstaw do zastosowania wobec skarżącej ulgi w postaci umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne. Organy orzekające w sprawie prawidłowo przeanalizowały ustalony w sprawie stan faktyczny, zatem ZUS nie przekroczył granic uznania administracyjnego odmawiając umorzenia zaległych składek spółdzielni.

Od wyroku WSA w Gdańsku spółdzielnia wniosła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła orzeczenie w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 7a § 1, art. 7b i art. 8 art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1 i § 2, art. 80, art. 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2020., poz. 256, dalej: kpa), poprzez:

naruszenie podstawowych zasad postępowania, w tym brak działania na podstawie przepisów prawa, w sposób, który nie budził zaufania do organów państwa oraz w sposób, który nie miał na celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego poprzez całkowite pominięcie wyjaśnień i dowodów, w tym dokumentów wskazywanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a także brak współdziałania organów administracji publicznej w toku postępowania w zakresie niezbędnym do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, mając na względzie interes społeczny, słuszny interes obywateli oraz sprawność postępowania, przy pomocy środków adekwatnych do charakteru, okoliczności i stopnia złożoności sprawy – te same okoliczności prawne i faktyczne doprowadziły do umorzenia kosztów egzekucyjnych przez Dyrektora ZUS Odział w Gdańsku (postanowienie Nr 174/2019 z dnia 10 lipca 2019r. nr 100200/71/U/580/2019) oraz poprzez sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób lakoniczny bez odniesienia się do stanu sprawy – na 12 stron uzasadnienia tylko strona 11 zawiera odniesienie się ogólnikowe do zaskarżonego rozstrzygnięcia organu poprzez stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia przepisów prawa i jest ono słuszne w okolicznościach gdy skarżąca poddała w wątpliwość ustalenie stanu faktycznego i jego ocenę przez dołączenie decyzji Dyrektora ZUS Odział w Gdańsku (postanowienie Nr 174/2019 z dnia 10 lipca 2019r. nr 100200/71/U/58G/2019), która umarzała koszty egzekucyjne. Sąd I instancji przytoczył w swoim uzasadnieniu bardzo szeroko treść przepisów prawa, w tym znowu wszystkie podstawy umorzenia z art. 28 ust 3 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, zwanej dalej "u.s.u.s.", podczas gdy skarżąca podnosiła, że w sprawie winny być przeanalizowane wyłącznie przesłanki z art. 28 ust 3 pkt 3), pkt 4), pkt 6) i pkt 7) w związku z ust 3a u.s.u.s. Ani jedno zdanie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie odnosi się do rzeczywistego stanu faktycznego sprawy i zarzutów skargi.

2. przepisów prawa materialnego tj.: art. 28 ust 1, ust 2 w zw. z ust 3 pkt 3), pkt 4), pkt 6) i pkt 7) w związku z ust 3a u.s.u.s. przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie, polegające na ogólnikowym przyjęciu, że nie zachodzą przesłanki do uznania, że należności z tytułu składek mogą być umorzone.

W skardze kasacyjnej wniesiono: o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku, o przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości jako bezzasadnej a także o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Naczelny Sąd Administracyjny analizując skargę kasacyjną wskazuje, że zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono zarówno naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, jak i naruszenie prawa materialnego. Odnosząc się do konkretnych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej na wstępie należy wskazać, że zakres niezbędnych ustaleń dla oceny zasadności rozstrzygnięcia w zakresie umorzenia zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne wyznaczają przepisy u.s.u.s. Z przepisów u.s.u.s. wynika, że umorzenie należności z tytułu składek możliwe jest w przypadku całkowitej nieściągalności, o której mowa w art. 28 ust. 2 i 3 u.s.u.s., bądź też istnienia uzasadnionego przypadku, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności (art. 28 ust. 3a u.s.u.s.). Przy czym, szczegółowe zasady umarzania, o którym mowa w 28 ust. 3a u.s.u.s., określone zostały w rozporządzeniu MGPiPS.

NSA wskazuje, że to zobowiązany ma wykazać przesłanki uzasadniające umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Wykazanie tych okoliczności, a nie tylko wskazanie, oznacza, że to zobowiązany ma udowodnić te okoliczności. W postępowaniu toczącym się wskutek złożenia wniosku o umorzenie należności z tytułu składek, to przede wszystkim na stronie zgłaszającej powyższy wniosek spoczywa ciężar wykazania, że zachodzą przesłanki uzasadniające zgłoszone żądanie na podstawie art. 28 ust. 1 , ust. 2 czy też 3a u.s.u.s., gdyż to stronie znane są okoliczności, które uniemożliwiają jej uregulowanie zaległości (patrz: wyrok NSA z dnia 14 marca 2012 r. sygn. II GSK 149/11). Wynika to przede wszystkim z faktu, że umarzanie należności z tytułu składek jest wyjątkiem od zasady obowiązku ich opłacania. Na organie zaś, zgodnie z art. 80 k.p.a., spoczywa obowiązek dokonania oceny stanu faktycznego na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Treść art. 28 ust. 1, ust. 2 i ust. 3a u.s.u.s. wskazuje, że decyzja w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek ma charakter uznaniowy, co oznacza, że organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Organ może, ale nie musi udzielić stosownej ulgi. Nawet, zatem w przypadku wystąpienia okoliczności unormowanych w ww. przepisach ZUS nie jest bezwzględnie zobowiązany do umorzenia należności składkowych. Świadczy o tym użycie wyrażenia "mogą być umarzane". Nie oznacza to jednak, że decyzja administracyjna wydana w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek może być dowolna. Uznanie administracyjne odnosi się do wyboru konsekwencji prawnych (tj. umorzenia należności lub odmowy ich umorzenia) w razie prawidłowego ustalenia, że zastosowanie instytucji umorzenia jest możliwe.

Przedstawiona wyżej konstrukcja przepisu prawa materialnego, który miał zastosowanie w tej sprawie nie wyklucza ciążącej na organie administracyjnym zasady prawdy materialnej, niemniej jednak w sposób istotny modyfikuje pozycję procesową strony postępowania administracyjnego zdecydowanie aktywizując ją do czynnego udziału w postępowaniu dowodowym celem wykazania przesłanek umorzenia.

Ustalając stan faktyczny sprawy w toku postępowania dowodowego i następnie porównując ten stan do hipotezy normy zezwalającej na umorzenie tych należności organ jest związany zasadami określonymi w k.p.a. Postępowanie organu w tym zakresie podlega ocenie sądu administracyjnego, który ocenia, czy został w sprawie zebrany kompletny materiał dowodowy, czy w procesie oceny dowodów nie naruszono reguł postępowania i czy zastosowano właściwe przepisy do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W wyniku tej oceny Sąd I instancji trafnie stwierdził, że podjęta została decyzja mieszcząca się w granicach uznania administracyjnego, a Sąd nie znalazł podstaw do uznania jej niezgodności z prawem. Podsumowując należy podkreślić, że umorzenie należności z tytułu zaległych składek na ubezpieczenie społeczne ma charakter wyjątkowy i zarezerwowane jest dla sytuacji nadzwyczajnych, które jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą.

Niezasadny jest więc zarzut zaniechania dokonania wyważenia interesu indywidualnego wnioskodawcy i całkowicie dowolne prowadzenie postępowania w sposób, który nie budzi zaufania władzy publicznej do obywatela/przedsiębiorcy (art. 8 k.p.a.). Z kolei wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej zobowiązuje organy administracji publicznej do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie o umorzenie należności z tytułu składek wymaga od organu stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz jego ocenę zgodnie z art. 80 k.p.a. w celu dokładnego ustalenia sytuacji osobistej i materialnej dłużnika i na tej podstawie zbadania, czy zaistniały przesłanki umorzenia należności. Dopiero wówczas organ jest uprawniony do wyboru określonego rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia należności o charakterze uznaniowym (tj. umorzenia bądź odmowy umorzenia). Przy czym, jak już wskazano, to na wnioskującym o umorzenie zaległych składek ciąży obowiązek przedstawienia i wykazania swojej sytuacji majątkowej (por. wyrok NSA z 20 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1513/16). W rozpoznawanej sprawie - jak wynika to z akt administracyjnych - ZUS przeprowadził dowody na okoliczność sytuacji skarżącej m.in. dane uzyskane z urzędu a dostępne w Krajowym Rejestrze Sądowym, Centralnej Ewidencji Pojazdów, Bazie Danych Ksiąg Wieczystych (por. powołane dowody - k. 4 - 6 decyzji organu z 13 marca 2019r. oraz k. 2 - 3 decyzji organu z 22 lipca 2019r.). Dowody te stanowiły podstawę poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych. Poczynione przez ZUS ustalenia oraz ich ocena znajdują zaś swoje szczegółowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji. Treść skargi kasacyjnej wskazuje zaś, że jej autor wyłącznie polemizuje z oceną stanu faktycznego, dokonaną przez organ administracji, a prawidłowo zaakceptowaną przez Sąd I instancji.

Ponadto okoliczność, że skarżąca nie godzi się z wnioskami wyciągniętymi z oceny dowodów zgromadzonych w sprawie nie oznacza, iż dowody te nie zostały wyczerpująco przez organ rozpatrzone, czy też dowolnie ocenione. Innymi słowy, to że wynik postępowania nie dał skarżącej oczekiwanego rezultatu - nie świadczy o naruszeniu wskazywanych przepisów k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny za nieuzasadniony uznał także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Do naruszenia tego przepisu może bowiem dojść wtedy, gdy sąd oddali skargę, mimo niekompletnych akt sprawy, gdy sąd pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy oprze orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. W analizowanej sprawie takie okoliczności nie miały miejsca. Sąd I instancji dokonał kontroli w oparciu o akta sprawy.

Podkreślić należy, że WSA nie naruszył także art. 134 § 1 p.p.s.a. Dla skuteczności zarzutu kasacyjnego opartego na przepisie art. 134 § 1 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej należy wykazać, iż sąd pierwszej instancji, rozpoznając skargę, dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy, albo też że w okolicznościach tej sprawy sąd powinien był wyjść poza granice zakreślone zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą zaskarżenia, a tego nie uczynił, i że owo zaniechanie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 6 listopada 2014 r., I FSK 1674/13, LEX nr 1590728, i z dnia 25 listopada 2014 r., II GSK 1764/12, LEX nr 1595978, T. Woś [w:] H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Warszawa 2016, art. 134).

Ponadto uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji jest zgodne z normatywnymi wzorcami unormowanymi w art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt: II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zatem wszystkie ustawowo wymagane elementy i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poddaje się kontroli instancyjnej, tj. pozwala w wystarczającym stopniu na ustalenie sposobu rozumowania przez Sąd I instancji i jego ocenę.

Uwzględniając powyższe, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia wskazanych przez stronę przepisów postępowania w sposób, w jaki przedstawiono to w skardze kasacyjnej, zwłaszcza zaś, aby skutkiem zarzucanego ich naruszenia był istotny w przedstawionym powyżej rozumieniu tego pojęcia wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, że organ w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne, a WSA trafnie uznał, że w aspekcie procesowym działania ZUS były prawidłowe i zgodne z zasadami postępowania administracyjnego. Zamierzonego skutku nie mógł więc odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 7a § 1, art. 7b i art. 8 art. 77 § 1 i § 4, art. 78 § 1 i § 2, art. 80, art. 81 k.p.a. poprzez oddalenie skargi mimo wystąpienia podstaw uzasadniających, zdaniem autora skargi kasacyjnej, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Stwierdzić zatem należy, że Sąd I instancji dokonał – także w aspekcie zarzutu materialnoprawnego skargi kasacyjnej - prawidłowej kontroli legalności decyzji, stwierdzając, że w kontrolowanej judykacyjnie sprawie spółdzielnia jest w likwidacji ale jeszcze nie została zlikwidowana. Natomiast postępowanie egzekucyjne nie zostało umorzone. Ponadto WSA w sposób prawidłowy stwierdził - odwołując się do wskazanych zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej postanowień Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 6 maja 2019r. i Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 10 lipca 2019r. przedmiocie kosztów egzekucyjnych – że kwestia umarzania kosztów egzekucyjnych unormowana jest w art. 64e ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc stosuje się do nich inne przepisy prawne niż do umarzania zaległych składek na ubezpieczenia społeczne, a zatem rozstrzygnięcia w tej kwestii nie mają wpływu na ocenę niniejszej sprawy.

Podkreślić należy, że wniosek o umorzenie należności składkowych może być ponawiany i każdorazowo podlega ocenie organu. W szczególności w przypadku zmiany stanu faktycznego lub uzyskaniu nowych dowodów skarżąca może ponownie wystąpić do ZUS z wnioskiem o umorzenie należności i wówczas ponownie sprawa umorzenia będzie rozstrzygana przez organ.

Okoliczności powyższe zostały zatem słusznie, w ocenie Sądu, potraktowane jako niedające wystarczających podstaw do zastosowania wobec skarżącej ulgi w postaci umorzenia zadłużenia z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne.

Reasumując, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy dokonał oceny działania organu, i to zarówno z perspektywy procesowej, jak i materialnoprawnej.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b i c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.) i zasądził od S. w G. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych 240 złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.