Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Skarżący I. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

W treści skargi zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzić może do powstania nieodwracalnych skutków i znacznej szkody, gdyż będzie musiał zwrócić posiadaną licencję, co uniemożliwi prowadzenie działalności gospodarczej, a w konsekwencji spowoduje utratę pracy i źródła utrzymania dla kilkunastu pracowników. W przypadku zaprzestania prowadzenia działalności, powrót do branży, odnowienie kontraktów z klientami oraz kontrahentami korporacyjnymi, będzie praktycznie niemożliwe. Ponadto skarżący dodał, iż zerwanie kontraktów doprowadzi do powstania zadłużenia, którego nie będzie w stanie uregulować, a zwolnionym pracownikom trudno będzie znaleźć zatrudnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy rozumieć taki stan, w wyniku którego może zostać wyrządzona szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy jej pierwotnych cech (por. np. postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OZ 1054/12).

W ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że powyższe przesłanki zostały spełnione. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi mu prowadzenie działalności gospodarczej, czego konsekwencją będzie zwolnienie zatrudnionych pracowników oraz powstanie zadłużenia, którego nie będzie w stanie uregulować, a w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji powrót do branży i odnowienie kontraktów z klientami będzie praktycznie niemożliwe. Skarżący, prowadzący działalność gospodarczą, nie przedłożył jakichkolwiek dokumentów np. potwierdzających fakt zatrudniania pracowników i zawarcia umów z kontrahentami korporacyjnymi; dokumentów dotyczących aktualnej sytuacji finansowej i istniejących zobowiązań, ekonomicznego uzasadnienia wykazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 19 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2890/15). W ocenie Sądu, samo pogorszenie się sytuacji finansowej skarżącego nie świadczy o wywołaniu przez zaskarżony akt niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i natomiast zwrot licencji nie sposób uznać za trudny do odwrócenia skutek albowiem w przypadku uwzględnienia skargi możliwy jest jej zwrot, tym samym przywrócenie stanu pierwotnego.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.