III OZ 122/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-05-12	
Data wpływu	2026-03-13	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Przemysław Szustakiewicz /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	II SO/Wa 63/25	
Skarżony organ	Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii	
Treść wyniku	Oddalono zażalenie	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 54 § 1-2, art. 55 § 1, art. 184, art. 197 § 2 art. 209; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 21 pkt 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Rektora Uniwersytetu Warszawskiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2026 r., sygn. akt II SO/Wa 63/25 w sprawie z wniosku M. M. o wymierzenie grzywny Rektorowi Uniwersytetu Warszawskiego za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z 10 lutego 2026 r., sygn. akt II SO/Wa 63/25 wymierzył Rektorowi Uniwersytetu Warszawskiego grzywnę w kwocie 500 złotych za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Sąd I instancji zauważył, że wymierzenie grzywny w kwocie 500 złotych jest adekwatne do uchybienia, ponieważ skargę należało przekazać najpóźniej 13 listopada 2025 r., natomiast skarga została przekazana dopiero 1 grudnia 2025 r.

Z postanowieniem tym nie zgodził się Rektor, wnosząc zażalenie i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia, ewentualnie zmiany postanowienia w zakresie wysokości nałożonej grzywny poprzez jej zmniejszenie oraz zasądzenie kosztów postepowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 55 § 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uznanie.

Zgodnie z art. 54 § 1-2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. ‒ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: P.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Organ zobligowany jest do przekazania skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Według art. 55 § 1 P.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z tym że przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi.

Obowiązek określony w art. 54 § 2 P.p.s.a., tj. terminowego przekazania skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy ma charakter bezwzględny. W doktrynie wskazuje się, że ratio legis tej regulacji polega na zabezpieczeniu sfery praw i interesów skarżącego przed dezorganizowaniem postępowania sądowoadministracyjnego przez organ administracji publicznej.

Skargę na decyzję w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej wniesiono drogą elektroniczną 29 października 2025 r. Z akt sprawy wynika, że organ był w posiadaniu tej skargi, a należało ją przekazać do WSA w Warszawie wraz z aktami sprawy najpóźniej 13 listopada 2025 r., tj. z upływem terminu, o którym mowa w art. 21 ust. 1 u.d.i.p. Termin ten nie został jednak zachowany, ponieważ skarga została przekazana drogą elektroniczną dopiero 1 grudnia 2025 r. Zgodzić się więc należało z Sądem I instancji, że słusznym było wymierzenie grzywny, gdyż organ naruszył obowiązki wskazane w art. 54 § 1-2 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego w orzeczeniu, które nie jest jednym z orzeczeń, o których mowa w art. 209 P.p.s.a.