Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. N. na pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo - Technicznej Komendy Wojewódzkiej Policji [...] z dnia 9 lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie równoważnika za remont lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę.

Skarżący M. N. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej Komendy Wojewódzkiej Policji [...] z dnia 9 lutego 2009 r., w sprawie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Skarżący (emerytowany policjant) domagał się zobowiązania Komendanta Miejskiego Policji [...], względnie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] do wydania decyzji administracyjnej w sprawie przyznania lub odmowy przyznania równoważnika za remont mieszkania.

W uzasadnieniu wskazał, że we wniosku z dnia 31 grudnia 2008 r. wystąpił o wypłatę równoważnika za lata 2006-2008, jednak zarówno Komendant Miejski Policji [...], jak i Zastępca Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo- Technicznej Komendy Wojewódzkiej Policji [...] odpowiedzieli negatywnie i to nie w formie decyzji, ale w formie czynności administracyjno-technicznej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji [...] wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Organ wyjaśnił, że nie istnieje żaden przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego traktować emerytów i rencistów w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Po dniu 1 stycznia 2006 r. żądanie ustalenia prawa do równoważnika pieniężnego w odniesieniu do emerytów i rencistów policyjnych nie ma charakteru sprawy administracyjnej, wobec czego brak podstawy do wydania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.

Rozwinięcie powyższego przepisu stanowi art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., który przewiduje, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Pismo z dnia 9 lutego 2009 r. oznaczone [...] zostało podpisane przez Zastępcę Naczelnika Wydziału Gospodarki Materiałowo-Technicznej KWP [...] i nie zawiera oznaczenia, że jest wydawane w imieniu Komendanta Wojewódzkiego Policji [...]. Podobnie pieczęć Naczelnika nie wskazuje, że działał on z upoważnienia organu administracji publicznej.

Mając na uwadze charakter i formę zaskarżonego pisma należy stwierdzić, iż nie mieści się ono w żadnej z wyżej wymienionych kategorii aktów organów administracji publicznej podlegających kontroli sądów administracyjnych. W ocenie Sądu jest to jedynie pismo o charakterze informacyjnym, które nie przyznaje, ani nie pozbawia skarżącego żadnych uprawnień.

Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie, wobec czego Sąd na mocy przywołanego przepisu odrzucił skargi.