B. G. złożył w dniu 12 marca 2010 r. urzędowy formularz PPF, w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości.
Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe razem z żoną. Skarżący pobiera rentę w wysokości 519,30 zł brutto (465,56 zł netto), a jego żona wynagrodzenie za pracę w wysokości 1000 zł, co daje łącznie miesięczny dochód brutto w wysokości 1519,30 zł. Wnioskodawca nie wykazał innego majątku oprócz mieszkania wielkości 60 m. kw. i nieruchomości rolnej o powierzchni 3,0705 ha. Skarżący choruje, wymaga stałego leczenia, często przebywa w szpitalu. On sam wydaje na leki ok. 400 zł, a jego żona 350 zł miesięcznie. Wnioskodawca wraz z żoną płacą 240 miesięcznie za prąd i wodę. Kwota 10.000 zł, jaką uzyskał w 2007 r. ze sprzedaży działki rolnej, została w całości przeznaczona na spłatę długów.
Zgodnie z 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym, między innymi, zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części, przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa.
W rozpatrywanej sprawie biorąc pod uwagę sytuację majątkową wnioskodawcy, w szczególności, dochód wystarczający tylko na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych dwojga dorosłych osób, duże wydatki na zakup leków oraz posiadanie jedynie nieruchomości uznano, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i żony, a zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.
