Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.), Sędziowie sędzia WSA Magdalena Durzyńska, sędzia WSA Łukasz Trochym, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020r. nr [...] Starosta [...] umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zwrotu na rzecz K. G. części nieruchomości o pow. 0,0306 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym 0017 Obrębiec, gm. [...]. Ustalono bowiem, że przedmiotowa nieruchomość nie została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego decyzją administracyjną. Powoduje to, że przepisy o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości nie mają zastosowania w sprawie, co stanowi o bezprzedmiotowości wszczętego na wniosek K. G. postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył K. G..

Wojewoda [...] rozpatrując sprawę wskazał, że na przełomie lat 2010 - 2011 na terenie obrębu [...], gmina [...] zostały przeprowadzone prace geodezyjne, mające na celu modernizację ewidencji gruntów i budynków. Operat opisowo-kartograficzny z przeprowadzonej modernizacji ewidencji gruntów i budynków został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starostwa [...] pod nr [...] w dniu 6 czerwca 2011 r.

Modernizacja ewidencji gruntów i budynków została wprowadzona do rejestrów ewidencji gruntów i budynków przez Starostę [...] zmianą Nr [...] w dniu [...] czerwca 2011 r. W wyniku prac modernizacyjnych powierzchnia działki nr [...] uległa zmianie z powierzchni 0,2900 ha na powierzchnię 0,2594 ha.

Starosta [...]Przasnyski decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej w miejscowości [...], gmina [...], zatwierdził projekt podziału m.in. nieruchomości nr [...], obręb [...], stanowiącej własność K. G.. Wydzielona działka nr [...] o pow. 0,0263 ha przeznaczona została pod inwestycję drogową zaś działka nr [...] o pow. 0,2331 ha pozostała przy właścicielu.

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

Ostateczna decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej stanowiła podstawę do wprowadzenia przez Starostę [...] w dniu [...] czerwca 2012 r. zmiany nr [...] w rejestrze ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], polegającej m.in. na podziale działki nr [...] na działki nr [...] o pow. 0,0263 ha i nr [...] o pow. 0,2331 ha oraz przeniesieniu własności działki nr [...] o pow. 0,0263 ha na rzecz [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2257/13 uchylił ww. decyzję Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 613/14 oddalił skargę kasacyjną Gminy [...] od ww. wyroku.

Następnie Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. uchylił decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia 16 kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, w części dotyczącej nieruchomości nr [...] obręb ewidencyjny [...], odmówił zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości nr [...], oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej na działce nr ew. [...], zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Na wniosek K. G. z dnia [...] września 2014 r. Starosta [...] w rejestrze ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], wprowadził zmianę [...] w dniu [...] września 2014 r. polegającą na wykreśleniu z rejestru podziału działki nr [...], tj. z rejestru ewidencji gruntów i budynków usunięto działki nr [...] o pow. 0,0263 ha i nr [...] o pow. 0,2331 ha, a przywrócono działkę nr [...] o pow. 0,2594 ha.

Wojewoda zaznaczył, że powierzchnia 0,2594 ha działki nr [...] ustalona została w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i taka powierzchnia figuruje obecnie w rejestrze ewidencji gruntów i budynków obrębu 0017 [...].

Starosta [...] w zaskarżonej decyzji stwierdził, że zwrot nieruchomości, wynikający z przepisów gospodarki nieruchomościami możliwy jest jedynie w przypadku gruntów uprzednio wywłaszczonych stosowną decyzją. W niniejszej sprawie, wydana decyzja nr [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dotyczyła wywłaszczenia gruntów pod rozbudowę drogi gminnej, ale decyzja ta została uchylona, a postępowanie w sprawie rozbudowy drogi gminnej umorzone decyzją Starosty [...] Nr [...] z dnia 15 września 2016 r. i tym samym przestał istnieć przedmiot wywłaszczenia. Organ I instancji stwierdził, że taki stan prawny uniemożliwia żądanie zwrotu części nieruchomości o pow. 0,0306 ha. W związku z czym Starosta Przasnyski zaskarżoną decyzją umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie zwrotu na rzecz K. G. części nieruchomości o pow. 0,0306 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...], oznaczonej nr [...].

Wojewoda podniósł, że art. 216 ust. 1 u.g.n. stanowi, że przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy (a więc także art. 136 i 137dotyczące zwrotu wywłaszczonej nieruchomości ) stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie:

art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 oraz z 1982 r. Nr 11, poz. 79),

ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 31, poz. 138, ze zm.),

ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216, z 1972 r. Nr 49, poz. 312 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99),

art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193 oraz z 1974 r. Nr 14, poz. 84),

ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 19E, z 1973 r. Nr 48, poz. 282 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego. W myśl art. 216 ust. 2 u.g.n. przepisy rozdziału 6 działu III u.g.n. stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie: art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948r. o podziale nieruchomości miast i niektórych osiedli (Dz. U. Nr 35, poz. 240 oraz z 1957r. Nr 39, poz. 172), art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1,952 r. Nr 4, poz. 31), ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r., Nr 30, poz. 127 ze zm.).

W orzecznictwie przyjmuje się, że przez termin "nieruchomość wywłaszczona" należy rozumieć wyłącznie nieruchomości, w stosunku do których Skarb Państwa lub określona jednostka samorządu terytorialnego nabyła prawo rzeczowe w drodze instytucji wywłaszczenia, a więc na podstawie indywidualnej (w znaczeniu podmiotowym) i konkretnej (w sensie przedmiotowym) decyzji administracyjnej, wydanej w postępowaniu administracyjnym na podstawie obowiązujących przepisów ustaw (i dekretów z mocą ustaw), regulujących ogólne |zasady i tryb przymusowego odjęcia lub ograniczenia własności lub innych praw rzeczowych na nieruchomości za odszkodowaniem (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2008\r., SK 43/07, publ. OTK-A 2008/10/175).

Wojewoda wskazał, że działka nr [...] o pow. 0,2594 ha, położona w obrębie [...] stanowi własność – K. G.. Roszczenie o zwrot nieruchomości dotyczy powierzchni 0,0306 ha, która zdaniem K. G. została przejęta na rzecz Gminy [...] na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 16 kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która została uchylona w części dotyczącej działki nr [...] i postępowanie umorzone. Zatem nie nastąpiło wywłaszczenie części nieruchomości nr [...] z obrębu [...] na rzecz Gminy [...] pod realizację drogi gminnej.

Wskazywana przez stronę powierzchnia 0,0306 ha dotyczy zmiany powierzchni nieruchomości nr [...] wynikającej z przeprowadzonej w latach 2010-2011 modernizacji ewidencji gruntów i budynków na terenie obrębu ewidencyjnego [...].

W związku z powyższym roszczenie dotyczące zmiany powierzchni nieruchomości nr 151, może być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...].

Reasumując, Wojewoda stwierdził, że nieruchomość nr [...], z obrębu [...] w żadnej części nie została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego decyzją administracyjną, ani też nabyta w sposób przewidziany w art. 216 u.g.n. Ustalenie zaś, że nieruchomość nie była przedmiotem wywłaszczenia lub nabycia na rzecz Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego (nie doszło do aktu prawnego w sposób władczy lub pod przymusem pozbawiającego prawa własności do nieruchomości) stanowi podstawę do umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.,

Podnoszone zaś w odwołaniu roszczenia o zapłatę za wyrwane koparką drzewa owocowe i liściaste, budowę mostka wjazdowego na działkę nr [...] w trakcie prowadzonych prac przygotowawczych do budowy drogi oraz o uprzątnięcie żwiru z działki winny być dochodzone w postępowaniu cywilnym.

Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K. G. opisując przebieg postępowania w sprawie podziału działki nr [...] i podnosząc, że złożył wniosek z dnia [...] maja 2020 r. o zwrot części działki nr [...] na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ została ona zajęta w trakcie przygotowań pod budowę drogi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną.

Przedmiotem dokonywanej w niniejszej sprawie kontroli sądowej jest decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu części nieruchomości o pow. 0,0306 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gm. [...].

Podstawę wydania decyzji o umorzeniu postępowania stanowił art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym w sytuacji, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W doktrynie i orzecznictwie sądowym wskazuje się, że bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy z uwagi na brak przedmiotu postępowania (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX, 4. wydanie, Warszawa 2011, str. 623-624 oraz powołany tam wyrok NSA z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt I OSK 602/07, dostępny w CBOSA).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że nie doszło do naruszenia przepisu art. 105 § 1 k.p.a., gdyż bezprzedmiotowe jest postępowanie o zwrot przedmiotowej nieruchomości wszczęte w trybie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami w sytuacji, gdy jak wynika z akt sprawy nie doszło do jej .wywłaszczenia

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z 8 maja 2020 r., uzupełnianym pismami z 1 czerwca 2020 r., 26 czerwca 2020 r. i 30 października 2020 r., który powołując się na przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990, ze zm.), wystąpił do Starosty Przasnyskiego o zwrot części nieruchomości o pow. 0,0306 ha, położonej w obrębie [...], gm. [...], jako zajętej pod budowę drogi.

Problematykę zwrotu wywłaszczonych nieruchomości regulują przepisy u.g.n. Z art. 136 ust. 3 tej ustawy wynika, że poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do przepisu art. 137 u.g.n., stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu nieruchomości. Art. 137 ust. 1 u.g.n. stanowi z kolei, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją celu wywłaszczenia, albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Art. 216 ust. 1 u.g.n. stanowi zaś, że przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy (a więc także wymienione wyżej art. 136 i 137 u.g.n.) stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 lub art. 47 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 oraz z 1982 r. Nr 11, poz. 79), ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 31, poz. 138, ze zm.), ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o terenach budowlanych na obszarach wsi (Dz. U. z 1969 r. Nr 27, poz. 216, z 1972 r. Nr 49, poz. 312 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99), art. 22 ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159, z 1972 r. Nr 27, poz. 193 oraz z 1974 r. Nr 14, poz. 84), ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz. U. Nr 27, poz. 192, z 1973 r. Nr 48, poz. 282 oraz z 1985 r. Nr 22, poz. 99) oraz do nieruchomości wywłaszczonych na rzecz państwowych i spółdzielczych przedsiębiorstw gospodarki rolnej, jak również do gruntów wywłaszczonych na podstawie odrębnych przepisów w związku z potrzebami Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Z kolei, w myśl art. 216 ust. 2 u.g.n., przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie: 1) art. 5 i art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli (Dz. U. Nr 35, poz. 240 oraz z 1957 r. Nr 39, poz. 172), 2) art. 9 dekretu z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz. U. z 1952 r. Nr 4, poz. 31), 3) ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.).

W tym miejscu zauważyć należy, że w art. 216 u.g.n. ustawodawca wymienił akty prawne, których przepisy dawały podstawę do nabywania lub przejmowania nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa, do których odpowiednie zastosowanie znajdowały przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące zwrotu wywłaszczonych nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że wyrażenie "zwrot wywłaszczonej nieruchomości lub jej części" oznacza, że zwrotowi mogą podlegać nieruchomości wywłaszczone, niezależnie od tego, kiedy nastąpiło wywłaszczenie, ale musiało to nastąpić na podstawie wówczas obowiązującej ustawy wywłaszczeniowej (np. wyrok WSA w Poznaniu z 22 października 2009 r., IV SA/Po 455/09). Ponadto podkreśla się, że powyższy katalog ma charakter zamknięty. Niedopuszczalne jest, aby w drodze wykładni rozszerzać stosowanie instytucji zwrotu nieruchomości na nieruchomości, które nie zostały wywłaszczone, ani też nie zostały "przejęte lub nabyte" w trybie wymienionych w art. 216 u.g.n. (wyrok WSA w Poznaniu z 27 listopada 2019 r., IV SA/Po 556/19 i powołane tam orzecznictwo; wyrok WSA w Rzeszowie z 4 marca 2020 r., II SA/Rz 1439/19).

Tymczasem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby doszło do wywłaszczenia spornej nieruchomości na podstawie wyżej omówionych przepisów u.g.n. Objęta wnioskiem o zwrot nieruchomość objęta była pracami geodezyjnymi mającymi na celu modernizację ewidencji gruntów i budynków. Przeprowadzono procedurę polegającą na zawiadomieniu przez Starostę [...] o wyłożeniu do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego z wykonania modernizacji ewidencji gruntów i budynków, m.in. obrębu [...], który został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 6 czerwca 2011 r. W wyniku tych prac powierzchnia działki nr [...] uległa zmianie z powierzchni 0,29 ha na powierzchnię 0,2594 ha.

Na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej w miejscowości [...] oraz decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. utrzymującej ją w mocy, w dniu [...] czerwca 2012 r. wprowadzono zmianę w rejestrze ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] polegającą m.in. na podziale działki nr [...] na działki nr [...] pow. 0,0263 ha i nr [...] o pow. 0,2331 ha oraz przeniesieniu własności działki nr [...] na rzecz Gminy [...].

Decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2012 r. została prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn.. akt VII SA/Wa 2257/13 uchylona i następnie Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w części dotyczącej działki nr [...] i odmówił zatwierdzenia projektu jej podziału oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na realizację inwestycji drogowej na działce nr [...], zaś w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z rejestru gruntów został usunięty podział działki nr [...].

Powyższe ustalenia nie budzą wątpliwości Sądu, znajdują potwierdzenie w aktach sprawy, nie są też co do zasady kwestionowane przez skarżącego.

W tych okolicznościach faktycznych i prawnych rację mają organy, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania i wydania decyzji merytorycznie rozstrzygającej wniosek skarżącego o zwrot przedmiotowej nieruchomości.

Wyliczenie zawarte w art. 216 u.g.n. nie obejmuje nieruchomości, które nie zostały, jak w niniejszej sprawie wywłaszczone. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w odniesieniu do działki nr [...] stanowiącej własność skarżącego została uchylona i ostatecznie odmówiono zatwierdzenia jej podziału. Zmiana natomiast jej powierzchni wynika ze zmian wprowadzonych w wyniku modernizacji ewidencji gruntów i budynków w latach 2010-2011 i jak zasadnie podniósł Wojewoda roszczenie swoje skarżący może realizować w odrębnym postępowaniu.

Jak wynika zatem z akt sprawy nieruchomość skarżącego, której zwrotu się domaga na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami nie została ani wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, czy nabyta w trybie przepisów wymienionych w art. 216 ugn, co w konsekwencji oznacza prawidłowość rozstrzygnięć organów orzekających w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. [...] ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Końcowo podnieść trzeba, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym miało miejsce w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.