Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. O. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę.

Postanowieniem z dnia [...] oznaczonym w sentencji Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec T. O. (dalej "zobowiązany") na podstawie tytułu wykonawczego Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] nr [...] obejmującego zaległości w opłacie abonamentowej rtv za okres od 1 stycznia 2010 r. do 30 kwietnia 2015 r.

Doręczenie zobowiązanemu ww. postanowienia z dnia [...] miało następujący przebieg. W dniu 21 lutego 2017 r. wskutek niezastania strony przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej. Jednocześnie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata umieszczono zawiadomienie o złożeniu tej przesyłki i możliwości jej odbioru. Powtórnie uczyniono to w dniu 2 marca 2017 r. W dalszej kolejności, wobec nieodebrania przesyłki w terminie, Urząd Pocztowy w K. dokonał w dniu 8 marca 2017 r.

jej zwrotu do organu.

W dniu 15 marca 2017 r. zobowiązany stawił się w siedzibie organu i wniósł

o wydanie kserokopii postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia

[...].

W dniu 12 kwietnia 2017 r. (data nadania) T. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wyżej wskazane postanowienie z dnia

21 lutego 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł

o odrzucenie skargi, z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej "k.p.a.", dotyczącym tzw. instytucji "doręczenia zastępczego", w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany

w art. 42 i 43, operator pocztowy przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (art. 44 § 1 pkt 1 k.p.a.) lub też pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ (art. 44 § 1 pkt 2 k.p.a.). Zawiadomienie

o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata

(art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.).

W takiej sytuacji, zgodnie z art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Jak przyjęto w orzecznictwie - przepis art. 44 k.p.a. wprowadza swoistą fikcję prawną doręczenia, które w tym przypadku ma charakter doręczenia zastępczego. Ustanowienie przez ustawodawcę tego rodzaju doręczenia podyktowane jest postulatami płynącymi z zasady ekonomiki procesowej i ma na celu ochronę biegu postępowania przed jego zatamowaniem wskutek nieodebrania pism przez stronę. Należy zważyć, że doręczenie zastępcze jest w pełni skuteczne i wywiera takie same skutki jak doręczenie rzeczywiste pisma adresatowi (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 25 lutego 2004 r., sygn. akt III SA 1650/02, LEX Nr 113592).

Mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka zawierająca zaskarżone postanowienie została awizowana po raz pierwszy

w dniu 21 lutego 2017 r., a następnie po raz drugi w dniu 2 marca 2017 r., to doręczenie – zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 44 k.p.a. nastąpiło z dniem 7 marca 2017 r. Termin bowiem do odebrania tej przesyłki biegł od daty pierwszego awizowania przez kolejnych 14 dni.

Wobec powyższego wskazany w art. 53 § 1 ppsa trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia doręczenia postanowienia, tj. od dnia 7 marca 2017 r., upłynął w dniu 6 kwietnia 2017 r. Skarga została natomiast wniesiona w dniu 12 kwietnia 2017 r., a więc po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności. Późniejsze wydanie postanowienia stronie wprawdzie było dopuszczalne

(art. 73 § 1 k.p.a.), nie mogło jednak wywrzeć wpływu na bieg terminu do wniesienia skargi.

Stosownie z kolei do art. 58 § 1 pkt 2 ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak

w sentencji postanowienia.