Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na postanowienie Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nieuznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.

Dyrektor Generalny Lasów Państwowych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2009 r., działając na podstawie art. 37 § 1, art. 123 Kpa oraz art. 11 i 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, uznał zażalenie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad dotyczące zaniechania przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w P. wydania decyzji administracyjnej w kwestii obciążenia GDDKiA oddział w P. obowiązkiem zapłaty odsetek ustawowych od zapłaconych po terminie opłat za przedwczesny wyrąb drzewostanu, za niezasadne.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, zarzucając mu wydanie z naruszeniem art. 37 Kpa w związku z art. 36 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jest niedopuszczalna.

Na wstępie wyjaśnić należy, iż zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 tej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach m.in. skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Podstawową przesłanką warunkującą możliwość skutecznego zaskarżenia postanowienia jest zatem to, czy służy na nie zażalenie chyba, że kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty.

Przedmiotem skargi złożonej w niniejszej sprawie jest natomiast rozstrzygnięcie wydane w trybie art. 37 Kpa, tj. w wyniku rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu. Jest to postanowienie o jakim mowa w art. 123 Kpa, czyli dotyczące kwestii wynikłej w toku postępowania - w tym przypadku bezczynności organu, lecz nie rozstrzygającej o istocie sprawy. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 141 § 1 Kpa zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęte jest, iż organ administracji właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 Kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 Kpa. Nie jest to jednak postanowienie kończące postępowanie, nie przysługuje od niego także zażalenie. Rozpatrzenie zażalenia w trybie art. 37 Kpa nie rozstrzyga jednak indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej i dlatego rozstrzygniecie takie nie może przybrać formy decyzji.

Reasumując należy stwierdzić, że zażalenie może być wniesione tylko na postanowienia, enumeratywnie wyliczone w kodeksie postępowania administracyjnego, do których nie zalicza się postanowień wydanych w trybie art. 37 Kpa. Stanowisko organu wyższego stopnia, wyrażone w tym trybie ma charakter wpadkowy (incydentalny), na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572/99, publ. ONSA 2002/3/116, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2004 r., sygn. akt II SA 1907/02).

W konsekwencji stwierdzić należy, że postanowienie takie nie mieści się w katalogu postanowień wymienionych w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

O zwrocie wpisu, w pkt 2 sentencji, orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 lit. a cyt. ustawy.