drukuj    zapisz    Powrót do listy

6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego 6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), Zagospodarowanie przestrzenne, Rada Miasta, Stwierdzono nieważność uchwały w części, IV SA/Wa 148/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-08-04, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

IV SA/Wa 148/20 - Wyrok WSA w Warszawie

Data orzeczenia
2020-08-04 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Joanna Borkowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Sygn. powiązane
II OSK 3171/20 - Wyrok NSA z 2023-09-19
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325 art. 147 par. 1, art. 151 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Borkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant ref. staż. Magdalena Domagała, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rada [...] z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części tekstowej i graficznej w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami 1 MN/MW, 2 MN/MW, 2 MN; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę;

Uzasadnienie

Rada Miasta [...] (dalej organ) uchwałą z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], część I - w rejonie ul. [...].

Pismem z dnia 20 grudnia 2019 r. Wojewoda [...] (dalej skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą uchwałę, zarzucając jej naruszenie przepisów:

- art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 17 pkt 4, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1, w związku z art. 9 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, z późn. zm., w brzmieniu przed wejściem w życie ustawy z 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, Dz. U. Nr 130, poz. 871) oraz § 4 pkt 1, § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), w związku z uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] października 2006 r. (z późn. zm.) w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], poprzez brak zachowania zgodności w zakresie wskaźnika minimalnego procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami:

• 1 MN/MW, 2 MN/MW, 1 MN/MW/U i 7 U-HA znajdujących się w granicach obszarów funkcjonalnych oznaczonych na rysunku Studium Nr 14 symbolem M2.1;

• 3 U-HA znajdującego się w granicach obszaru funkcjonalnego oznaczonego na rysunku Studium Nr 14 symbolem (U).12;

- art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 20 ust. 1, art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 3, § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm.), art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 13 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 19 ust. 6 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614 z późn. zm.), w związku z:

• § 9 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze zarządzenia Nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2012 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody [...]" (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2012 r. poz. [...]), poprzez brak zachowania minimum 80 % powierzchni biologicznie czynnej, bilansowanej w skali całej strefy A otuliny rezerwatu przyrody "[...]";

• § 9 ust. 1 pkt 3 lit. e tiret pierwsze ww. zarządzenia, poprzez brak zachowania minimum 60 % powierzchni biologicznie czynnej, bilansowanej w skali całej strefy E otuliny rezerwatu przyrody "[...]"; art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 9 ustawy o p.z.p. oraz § 2 pkt 4, § 2 pkt 6, § 4 pkt 3, § 4 pkt 7, § 7 pkt 6 i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z § 4 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] z [...] lutego 2007 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urz. Woj. [...]. z 2007 r. Nr [...], poz. [...] z późn. zm.), poprzez popuszczenie do sytuowania na terenie [...], obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 10 m od linii brzegowej niewyznaczonego na rysunku planu zbiornika wodnego, znajdującego się w granicach strefy szczególnej ochrony ekologicznej [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz poprzez brak powiązania, w tym zakresie, części tekstowej z częścią graficzną uchwały;

- art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p oraz § 4 pkt 1 i § 7 pkt 7 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z przepisami ustawy z 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2176), poprzez brak jednoznacznego ustalenia przeznaczenia terenów oznaczonych symbolami: 1 ZP/R, 2 ZP/R, 3 ZP/R i 4 ZP/R;

- art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez ustalenie wskaźnika procentu zabudowy w odniesieniu do działki budowlanej;

- art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez ustalenie wysokości zabudowy w odniesieniu do budynków;

- art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust: 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 10, art. 20 ust.l, art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1, § 4 pkt 9, § 7 pkt 7, § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez brak jednoznacznych ustaleń w zakresie określenia układu komunikacyjnego, w odniesieniu do dróg wewnętrznych nie wydzielonych na rysunku planu liniami rozgraniczającymi oraz poprzez brak powiązania, w tym zakresie, części tekstowej z częścią graficzną uchwały;

- art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez wykroczenie poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia, w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, w związku z art. 7 i art. 7a ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 z późn. zm.);

- art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 i pkt 6, rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez brak jednoznacznego określenia zasad zabudowy i zagospodarowania terenu, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP;

- art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 1 zd. 2 ustawy o p.z.p oraz § 2 pkt 4 i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., w związku z art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1,

- art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1, § 4 pkt 9 lit. a, § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez brak jednoznacznych ustaleń w zakresie określenia komunikacji rowerowej oraz poprzez brak powiązania, w tym zakresie, części tekstowej z częścią graficzną uchwały,

- art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 9 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., poprzez wykroczenie poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zasad dotyczących modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji, w zakresie uregulowań zawartych w przepisach odrębnych;

- art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p., poprzez wykroczenie poza przyznaną radzie gminy kompetencję do określenia w miejscowym planie, w zakresie uregulowań zawartych w przepisach odrębnych;

- art. 17 pkt 13 ustawy o p.z.p., w związku z art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, poprzez brak ponownego uzgodnienia projektu planu przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, w związku z wprowadzeniem zmian do projektu planu miejscowego, w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, wynikających z rozpatrzenia uwag wniesionych do ponownie wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu oraz w związku z wprowadzonymi zmianami dotyczącymi przeznaczenia terenów oraz zasad ich zagospodarowania położonych w granicach ww. chronionego obszaru, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 2 MN, 1 MN/MW, 2 MN/MW, 1 ZP/R i 2 ZP/R

Na podstawie art. 93 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 28 ust. 1 ustawy u.p.z.p. Wojewoda [...] wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w odniesieniu do ustaleń:

- § 3 ust. 1 pkt 15 uchwały, w zakresie sformułowania: "(...) budowlanej (...)";

- § 4 ust. 1 pkt 2 lit. e uchwały oraz jej części graficznej w zakresie sformułowania: "(...) dla budynków (...)", z wyłączeniem wysokości budowli ogrodowych i budynków tymczasowych;

- § 4 ust. 2 pkt 6 uchwały oraz jej części graficznej, w zakresie, w jakim nie zalicza do obowiązujących ustaleń planu oznaczenia graficznego "ścieżki rowerowe";

- § 9 ust. 4 uchwały, w zakresie sformułowania: "(...) tj. w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi (...)";

- § 16 ust. 3 uchwały;

- § 32 pkt 3 uchwały, w zakresie sformułowania: "(...) w liniach rozgraniczających (...)";

- § 52 ust. 2 pkt 3 uchwały;

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 9ZP, 10ZP i 11 ZP;

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie A otuliny rezerwatu przyrody "[...]";

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie E otuliny rezerwatu przyrody "[...]";

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 1 MN/MW/U, 1 MN/MW , 2 MN/MW , 3 U-HA i 7 U-HA.

Wojewoda wskazał, że iż część ustaleń przedmiotowego planu miejscowego, jest niezgodna z wcześniejszymi unormowaniami tego samego organu zawartymi w Studium. W związku z tym, że Rada Miasta [...] podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] w dniu [...] stycznia 2005 r., to zasady i tryb sporządzania przedmiotowego planu miejscowego oparte zostały o przepisy ustawy o p.z.p., obowiązujące przed nowelizacją ustawy z dniem 21 października 2010 r.. zobowiązujące do sporządzenia planu miejscowego zgodnie z zapisami studium. Wiążący charakter studium wynika z przepisu art. 9 ust. 4 ustawy o p.z.p., w brzmieniu: "Ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych", ale również z przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p., w brzmieniu: "Wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem (...)" oraz z art. 20 ust. 1 ustawy o p.z.p., w myśl którego, plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. W ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego gmina może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów gminy, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Ustalone w studium minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, również wiążą organa gminy przy sporządzaniu planu miejscowego, zaś zmiana tych parametrów może zostać dokonana jedynie poprzez zmianę ustaleń studium.

W ocenie skarżącego, analiza rysunku Nr 14 Studium i tekstu Studium, prowadzi do wniosku, iż wbrew opisanej powyżej zasadzie, ustalenia planu dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami:

- 1 MN/MW, 2 MN/MW 1 MN/MW/U i 7 U-HA znajdujących się w granicach obszarów funkcjonalnych oznaczonych na rysunku Studium Nr 14, symbolem M2.12,

- 3 U-HA znajdującego się w granicach obszaru funkcjonalnego oznaczonego na rysunku Studium Nr 14, symbolem (U).12,

są niezgodne z ustaleniami Studium, w zakresie określenia wskaźnika minimalnego procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej. Zgodnie bowiem z ustaleniami tekstu Studium - rozdział XIII pn. Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy, pkt A. pn. Ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów, w tym tereny wyłączone spod zabudowy oraz zasady rozmieszczenia reklam i informacji wizualnej, ppkt 1. pn. Minimalny % udziału powierzchni biologicznie czynnej (PBC): "Studium ustala wskaźniki minimalnego procentowego udziału powierzchni biologicznie czynnej (PBC) dla wydzielonych terenów o różnym przeznaczeniu na Rysunku Studium Nr 14". Zgodnie z oznaczeniem graficznym zawartym w legendzie rysunku Studium Nr 14, dla ww. terenów położonych w granicach obszarów funkcjonalnych M2.12 i (U).12 obowiązuje minimalny udział 60 % powierzchni biologicznie czynnej. Taki też wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej winien zostać przyjęty w sporządzanym planie miejscowym. Tymczasem z ustaleń uchwały wynika, że powyższe ustalenia Studium nie zostały uwzględnione w planie. Dotyczy to terenów oznaczonych symbolami:

- 1 MN/MW i 2 MN/MW, dla których w § 42 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały, zawarto ustalenia w brzmieniu: "a) minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na działce: 55%,";

- 1 MN/MW/U, dla którego w § 43 ust. 1 pkt 2 lit. a uchwały, zawarto ustalenia w brzmieniu: ,,a) minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na działce: 50%,";

- 3 U-HA, dla którego w § 44 ust. 2 pkt 2 lit. a uchwały, zawarto ustalenia w brzmieniu: "a) minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na działce: 50%,";

- 7 U-HA, dla którego w § 44 ust. 4 pkt 2 lit. a uchwały, zawarto ustalenia w brzmieniu: ,,a) minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na działce: 50%,".

Zgodnie z ustaleniami rozdziału XIII tekstu Studium, pkt B. pn. Wytyczne dotyczące zasad określania w m.p.z.p. ustaleń studium w zakresie kierunków i wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów, ppkt 1. "Stosowanie wskaźników dotyczących powierzchni biologicznie czynnej zgodnie z ustaleniami w rozdziale XIII pkt A.l. jest wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla wskazanych na rysunku studium terenów.".

W rozdziale XIII pkt A.1. tekstu Studium, dopuszczona została możliwość ustalenia innego minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, na terenach zabudowy mieszkaniowej, ale wyłącznie dla takich terenów, dla których nie wskazano minimalnego % udziału powierzchni biologicznie czynnej (PBC) na Rysunku Studium Nr 14. Dla tych terenów w Studium "zaleca się, aby wskaźnik PBC kształtował się w granicach od 25% - do 40 %.". Wytyczne dotyczące zasad określania w planach miejscowych, w zakresie wskaźników zagospodarowania i użytkowania terenów, zawarte w rozdziale XIII pkt B.1 tekstu Studium, zobowiązują do stosowania wskaźników powierzchni biologicznie czynnej dla wskazanych na rysunku Studium terenów, zgodnie z ustaleniami zawartymi w rozdziale XIII pkt A.1 tekstu Studium oraz, że są one wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych.

Skarżący zauważył, że tereny oznaczone na rysunku planu symbolami:

- 1 MN/MW, 2 MN/MW 1 MN/MW/U i 7 U-HAtznajdują się w granicach obszarów funkcjonalnych oznaczonych na rysunku Studium Nr 14] symbolem M2.12,

- 3 U-HA znajduje się w granicach obszaru funkcjonalnego oznaczonego na rysunku Studium Nr 14, symbolem (U).12,

dla których w Studium ustalono minimalny procentowy udział powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 60 %. Studium nie przewiduje możliwości określenia innej wartości tego wskaźnika dla tych terenów. Biorąc pod uwagę zapisy wytycznych Studium, dotyczące wymogu stosowania w planach miejscowych minimalnych wskaźników powierzchni biologicznie czynnej, to przyjęcie w przedmiotowym planie miejscowym, tych wskaźników o wartościach odbiegających od jednoznacznie określonych w Studium, wskazuje na niezgodność ustaleń planu z zapisami Studium. Jednocześnie skarżący wskazał, iż ustalenia dotyczące powierzchni biologicznie czynnej, na mocy art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., uznane zostały przez ustawodawcę za obligatoryjny element ustaleń planu miejscowego.

Powyższe oznacza zdaniem skarżącego, że w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 1 MN/MW, 2 MN/MW, 1 MN/MW/U, 3 U-HA i 7 U-HA, znajdujących się w granicach obszarów funkcjonalnych oznaczonych symbolami: M2.12 i (U).12, uchwała w części tekstowej i graficznej jest niezgodna z ustaleniami Studium, a tym samym, w istotny sposób, narusza dyspozycję przepisów art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 6, art. 20 ust. 1, w związku z art. 9 ust. 4 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., co na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. stanowi o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego i winno skutkować stwierdzeniem nieważności części tekstowej i graficznej w odniesieniu do ww. terenów.

Wojewoda wskazał również, że ustalone w § 3 ust. 1 pkt 14 zaskarżonej uchwały, pojęcie "procentu powierzchni biologicznie czynnej", w brzmieniu: "1. Ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o: (...) 14) procencie powierzchni biologicznie czynnej - należy przez to rozumieć wskaźnik procentowy wielkości powierzchni gruntu rodzimego pokrytego roślinnością lub wodą powierzchniową, wyrażony w procentach, odniesiony do terenu lub działki zgodnie z ustaleniami szczegółowymi;", zostało zmodyfikowane w odniesieniu do definicji powierzchni biologicznie czynnej sformułowanej w ww. zarządzeniu, dla terenów znajdujących się w strefie A oraz w strefie E ) otuliny rezerwatu przyrody "[...]". Zgodnie bowiem z ustaleniami zarządzenia Nr 9 Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]", zawartymi w §9ust.1 pkt 3 lit. a tiret pierwsze oraz § 9 ust. 1 pkt 3 lit. e tiret pierwsze w brzmieniu: "1. Wprowadza się następujące ustalenia do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego miasta [...], planu zagospodarowania przestrzennego województwa [...] dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych lub zewnętrznych: (...) 3) w obrębie otuliny rezerwatu ustala się strefy, które oznaczone są symbolami: A, B, C, D, E, F:

a) w strefie A ustala się:

- zachowanie minimum 80% powierzchni biologicznie czynnej, rozumianej jako powierzchnie terenu pokrytą roślinnością lub czasowo jej pozbawiona, niezabudowana, wolna od jakichkolwiek sztucznych nawierzchni utrudniających 

wsiąkanie wody opadowej w grunt, bilansowanej w skali całej strefy, której koncentrację proponuje się w sąsiedztwie granic rezerwatu,"(...);

e) w strefie E ustala się:

- zachowanie minimum 60% powierzchni biologicznie czynnej, rozumianej jako powierzchnię terenu pokryta roślinnością lub czasowo jej pozbawioną, niezabudowaną, wolną od jakichkolwiek sztucznych nawierzchni utrudniających wsiąkanie wody opadowej w grunt, bilansowanej w skali całej strefy, której koncentrację proponuje się w sąsiedztwie granic rezerwatu,"(...).

W ocenie Wojewody przepis odrębny, w ramach definicji powierzchni biologicznie czynnej:

- wyróżnia czasowość pokrycia roślinnością, czego nie przewiduje definicja zawarta w uchwale;

- operuje pojęciem wsiąkania wody opadowej w grunt, czego także nie przewiduje definicja zawarta w uchwale, a co ma szczególne znaczenie w związku z postępującym procesem wysychania samego jeziora oraz utrudnieniem jego zasilania właśnie przez wody opadowe.

co stanowi o istotnej modyfikacji pojęcia powierzchni biologicznie czynnej.

Ponadto skarżący wskazał, że z załącznika Nr 11 do ww. zarządzenia wynika, że:

- strefa A otuliny rezerwatu przyrody "[...]", obejmuje tereny lub ich części oznaczone na rysunku planu symbolami: 4 ZP, 6 ZP, 7 ZP, 8 ZP, 1 ZP/R, 2 ZP/R, 3 ZP/R, 4 ZP/R, 4 KD-Z, 8 KD-Z, 12 KD-L, 16 KD-L, 18 KD-L, 22 KD-L, 23 KD-L, 54 KD-D, 75 KD-D, 79 KD-D i 2 KD-P;

- strefa E otuliny rezerwatu przyrody "[...]", obejmuje tereny lub ich części oznaczone na rysunku planu symbolami: 1 MN, 2 MN, 5 MN/MW/U, 1 US/U-K, 2 US/U-K, 3 US/U-K, 4 US/U-K, 8 KD-Z, 19 KD-L, 20 KD-L, 55 KD-D, 56 KD-D, 57 KD-D i 61 KD-D.

Z dokonanej przez skarżącego analizy powierzchni terenów wyznaczonych na rysunku planu liniami rozgraniczającymi w ww. strefach oraz ustalonych w uchwale minimalnych wskaźników powierzchni biologiczne czynnej dla tych terenów wynika, że:

- w strefie A:

■ łączna powierzchnia terenów wynosi ok. 37,35 ha;

■ łączna powierzchnia terenów biologicznie czynnych wynosi ok. 27,453 ha;

■ wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi ok. 73,50 %,

- w strefie E:

■ łączna powierzchnia terenów wynosi ok. 6,87 ha;

■ łączna powierzchnia terenów biologicznie czynnych wynosi ok. 3,644 ha;

■ wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi ok. 53.04%.

W ocenie skarżącego owyższe jednoznacznie oznacza, że w uchwale nie zachowano:

- minimum 80 % powierzchni biologicznie czynnej, obowiązującej w strefie A otuliny rezerwatu przyrody "[...]", bilansowanej w skali tej całej strefy, co narusza wymogi § 9 ust. 1 pkt 3 lit, a tiret pierwsze ww. zarządzenia. Wskaźnik minimalnej powierzchni

biologicznie czynnej w strefie A, ustalono faktycznie o ok. 6.5 % mniejszy niż obowiązujący dla tej strefy, określony w ww. przepisie zarządzenia;

- minimum 60 % powierzchni biologicznie czynnej, obowiązującej w strefie E otuliny rezerwatu przyrody "[...]", bilansowanej w skali tej całej strefy, co narusza wymogi § 9 ust. 1 pkt 3 lit, e tiret pierwsze ww. zarządzenia. Wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej w strefie E, ustalono faktycznie o ok. 6,96 % mniejszy niż obowiązujący dla tej strefy, określony w ww. przepisie zarządzenia.

Następnie skarżący podniósł, że sporządzenie planu miejscowego zgodnie z przepisami odrębnymi, stosownie do dyspozycji art. 15 ust. 1 ustawy o p.z.p., oznacza wymóg zastosowania w przedmiotowym planie miejscowym, m.in. przepisów rozporządzenia Nr [...] Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. W niniejszej sprawie naruszenie przepisów odrębnych, a tym samym zasad sporządzania planu miejscowego, nastąpiło poprzez dopuszczenie do zabudowy w odległości mniejszej niż 10 m od linii brzegowej zbiornika wodnego, nie wyznaczonego na rysunku planu liniami rozgraniczającymi, znajdującego się w granicach terenu oznaczonego symbolem 4 US/U-K, położonego w [...] Obszarze Chronionego Krajobrazu, którego granice oznaczono symbolem KP-OK.

Wojewoda wskazał również, że z przepisów art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o p.z.p., jednoznacznie wynika, że jednym z głównych zadań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zarazem zasadą jego sporządzania, jest przesądzenie o przeznaczeniu terenów objętych jego granicami. Także z tego przepisu wynika, że odmienne przeznaczenia, a także odmienne sposoby zagospodarowania, winny być ujmowane w ramach oddzielnych jednostek terenowych wydzielonych liniami rozgraniczającymi.Przeznaczenie terenu określone przez radę gminy, w planie miejscowym, musi być jednoznaczne i precyzyjne, nie może bowiem budzić wątpliwości, sposób jego zagospodarowania. Co więcej, nie można pozostawić podmiotowi innemu niż rada możliwości określenia tego przeznaczenia, albo też uzależniać ustalonego w uchwale przeznaczenia od woli podmiotu innego niż gmina. Powyższe dotyczy również zasad zagospodarowania. Zmiana zaś przeznaczenia terenu, a także zasad zagospodarowania może zostać dokonana jedynie w drodze zmiany planu. Treść przepisów planu wraz z innymi przepisami determinuje sposób wykonania prawa własności nieruchomości, położonych w obrębie obowiązywania danego planu miejscowego, zatem dokonany w nim wybór przeznaczenia terenu, nie może mieć charakteru dowolnego i nie może nasuwać żadnych wątpliwości co do funkcji danego terenu. W przedmiotowym planie miejscowym naruszenie przytoczonych powyżej przepisów nastąpiło poprzez brak jednoznacznego i wzajemnie sprzecznego ustalenia przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego terenów oznaczonych symbolem literowym ZP/R. Dla tych terenów ustalono przeznaczenie podstawowe oraz dopuszczalne, przy czym z § 3 ust. 1 pkt 18 i pkt 19 uchwały zdaniem skarżącego nie wynika, które z tych przeznaczeń powinno przeważać na tych terenach, bowiem nie określono proporcji pomiędzy tymi przeznaczeniami, a jedynie wymóg braku kolizji przeznaczenia dopuszczalnego z przeznaczeniem podstawowym. Tymczasem przeznaczenie dopuszczalne określone dla terenów: 1 ZP/R, 2 ZP/R, 3 ZP/R i 4 ZP/R, tj. zachowanie, przebudowa i rozbudowa istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz ogródków działkowych, koliduje w zasadniczy sposób z przeznaczeniem podstawowym, ustalonym dla tych terenów, tj. z zielenią parkową urządzoną, parkami tematycznymi, usługami wystawiennictwa, usługami sportu, turystyki i rekreacji, polami namiotowymi, bowiem są to różne, wzajemnie wykluczające się funkcje, a więc niemożliwe do równoczesnego sytuowania na tych terenach.

Skarżący podniósł również, że podjęcie przez Radę Miasta [...] w dniu [...] stycznia 2005 r. uchwały intencyjnej [...] wskazuje, że ustalenie powyższych wskaźników powinno być oparte o przepisy ustawy o p.z.p. obowiązujące przed nowelizacją tej ustawy. Tym samym wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej, powierzchni zabudowy oraz intensywności zabudowy, winny odnosić się do powierzchni działki lub terenu. Tymczasem w omawianym planie miejscowym, wartość powierzchni zabudowy ustalono w uchwale w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, nie zaś w odniesieniu do powierzchni działki lub terenu. Jednocześnie skarżący zauważył, że wskaźnik minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej i maksymalnej intensywności zabudowy ustalono w uchwale w odniesieniu do terenu lub działki, a więc zgodnie z przepisami mającymi zastosowanie przy sporządzaniu tego planu miejscowego. Dotyczy to ustaleń zawartych w § 3 ust. 1 pkt 15 uchwały, w brzmieniu: "1. Ilekroć w dalszych przepisach uchwały jest mowa o: (...) 15 procencie zabudowy terenu - należy przez to rozumieć wskaźnik procentowy wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej;". W ocenie skarżącego o ile dla nowych procedur planistycznych (rozpoczętych po dniu [...] października 2010 r.) wszelkie parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu winny odnosić się do działki budowlanej (w tym także powierzchnia zabudowy oraz powierzchnia biologicznie czynna), o tyle stare procedury powinny wypełniać normę wynikającą z § 4 pkt 6 rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p.

Skarżący wskazał także , że z ustaleń zawartych w § 49 ust. 3 pkt 1, pkt 2 lit. a, b, c, pkt 3 lit. a uchwały wynika, że pomimo ustalenia na terenach: 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP, realizacji nowej zabudowy w postaci budynków, w związku z określeniem maksymalnej i minimalnej wysokości zabudowy (ustalonej w § 4 ust. 1 pkt 2 lit. e uchwały, w odniesieniu do budynków), maksymalnej i minimalnej liczby kondygnacji oraz sposobu lokalizowania, poprzez wyznaczenie na rysunku planu nieprzekraczalnej linii zabudowy, nie określono dla tych terenów, wskaźników intensywności zabudowy lub powierzchni zabudowy. Skoro ną terenach: 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP ustalono realizację nowej zabudowy, wyznaczając jej lokalizowanie na rysunku za pomocą nieprzekraczalnych linii zabudowy, to stosownie do wymogu art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., uchwała powinna określać wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, o których mowa w tych przepisach, umożliwiające realizację tej zabudowy, w tym intensywność zabudowy lub powierzchnię zabudowy. Brak określenia intensywności zabudowy, bądź też maksymalnego procentu zabudowy oznacza również, iż ustalenia § 49 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 lit. a uchwały, pozostają w sprzeczności z zakresem ustaleń planu zawartym w § 2 ust. 1 pkt 5 oraz w § 15 ust. 1 pkt 1 uchwały, dotyczącymi określenia w planie wskaźników intensywności zabudowy oraz zasadami kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, jak też nie spełniają wymogów wskazanych przepisów ustawy o p.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Stanowi to również' o sprzeczności części graficznej z częścią tekstową uchwały, co narusza wymogi § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Biorąc pod uwagę przedstawione powyższej braki i rozbieżności pomiędzy tekstem i rysunkiem planu oraz pomiędzy ustaleniami uchwały należy stwierdzić, że nie jest możliwa realizacja ustalonej nowej zabudowy na terenach: 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP. Powyższe stanowi w ocenie skarżącego o istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, co na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p. winno skutkować stwierdzeniem nieważności części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów: 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP.

Wskazując na ustalenia § 4 ust. 1 pkt 2 lit. e oraz § 16 ust. 2 uchwały, skarżący stwierdził, że w uchwale nie określono maksymalnej wysokości, innych niż budowle ogrodowe, obiektów małej architektury, tj. takich, jak mury oporowe, pomniki, rzeźby, fontanny, których oznaczenie

graficzne na rysunku planu zostało zaliczone w § 4 ust. 1 pkt 19 i pkt 20 uchwały, do obowiązujących ustaleń planu, jak również takich, o których mowa w art. 3 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 z późn. zm ), tj. m.in. użytkowych służących rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Do obiektów małej architektury lokalizowanych w przestrzeniach publicznych odnoszą się także ustalenia § 7 ust. 2 pkt 7 lit. g uchwały oraz § 49 ust. 3 pkt 3 lit. e uchwały. Ponadto z ustaleń uchwały nie wynika, na których terenach wyznaczonych na rysunku planu, mają być realizowane obiekty o wysokości 100 m nad poziom terenu i wyższych, o których mowa w § 16 ust. 3 uchwały.

Po dokonaniu oceny prawnej uchwały skarżący stwierdził również, że doszło do ewidentnej sprzeczności pomiędzy jej częścią tekstową i graficzną, dotyczących jednoznacznego określenia układu komunikacyjnego, w odniesieniu do dróg wewnętrznych oraz do naruszenia przepisów ustawy o p.z.p. i rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Powyższa ocena wynika z ustaleń zawartych w § 32 pkt 3 uchwały, w brzmieniu: "W zakresie zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji ustala się: (...) systemów komunikacji ustala się: (...) 3) minimalną szerokość w liniach rozgraniczających ulic wewnętrznych, nie oznaczonych na rysunku planu - 10 m, a dojazdów do najwyżej sześciu działek budowlanych - 6 m;". W ocenie Wojewody skoro w przytoczonych ustaleniach uchwały określono szerokości w liniach rozgraniczających dopuszczonych do realizacji ulic wewnętrznych, to tereny przeznaczone pod te ulice winny zostać wyznaczone na rysunku planu za pomocą linii rozgraniczających, stosownie do innych ustaleń zawartych w uchwale jak również stosownie do wymogów wskazanych przepisów ustawy o p.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p.

Tymczasem na rysunku planu nie wyznaczono za pomocą linii rozgraniczających terenów pod ulice wewnętrzne, dla których ustalono szerokości w liniach rozgraniczających, o których mowa w § 32 pkt 3 uchwały, jak też nie oznaczono numerem i symbolem literowym terenów tych dróg. Wojewoda nie kwestionuje możliwości zapisów planu miejscowego dopuszczających realizację dróg wewnętrznych niewyznaczonych na rysunku planu miejscowego, ale wówczas szerokość tych dróg nie może być określona, jako "w liniach rozgraniczających", bowiem takie ustalenia zobowiązują do wyznaczenia tych dróg na rysunku planu za pomocą linii rozgraniczających, zgodnie ze wskazanymi przepisami ustawy o p.z.p. oraz rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Niewyznaczone na rysunku planu drogi wewnętrzne mogą być dopuszczone do realizacji w granicach obszaru objętego planem, ale wówczas ich szerokość nie może odnosić się do linii rozgraniczających tych dróg.

Dokonując oceny prawnej uchwały skarżący stwierdził, że przy podejmowaniu jej doszło także do powstania ewidentnej sprzeczności pomiędzy ustaleniami jej części tekstowej, w zakresie jednoznacznego określenia zasad komunikacji rowerowej oraz do naruszenia wskazanych - uprzednio przepisów art. 4 ust. 1, art. 15 ust. 2 pkt 1, art. 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o p.z.p. i w § 4 pkt 1, § 4 pkt 9, § 7 pkt 7 i § 8 ust. 2 zd. 1 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p. Z ustaleń § 4 ust. 2 pkt 6 uchwały wynika, że oznaczenie graficzne ścieżek rowerowych na rysunku ! planu ma wyłącznie charakter informacyjny. Również w legendzie rysunku planu zostało ono ł zamieszczone w grupie oznaczeń elementów informacyjnych planu. Tymczasem, w odniesieniu do ww. elementu informacyjnego, zawarto w uchwale ustalenia dotyczące ścieżek rowerowych. Powyższe oznacza, że wyznaczenie na rysunku planu ścieżek rowerowych, dla których ustalenia l zawarto w tekście uchwały, oparto o element planu informacyjny, a więc nieobowiązujący.

Wojewoda wskazał także, że zgodnie z dyspozycją art. 17 pkt 13 ustawy o p.z.p., prezydent miasta wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Z dokumentacji prac planistycznych uchwały wynika, że projekt przedmiotowego. planu f miejscowego został wyłożony do publicznego wglądu dwukrotnie, tj. w terminie: od [...] lutego do [...] marca 2008 r. oraz od [...] września do [...] października 2013 r. Część obszaru objętego planem położona jest w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, który w myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody zaliczany jest do form ochrony przyrody. Stosownie do dyspozycji art. 23 ust. 5 ww. ustawy, projekty planów miejscowych, w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Z analizy projektu planu wyłożonego ponownie do publicznego wglądu oraz z uchwalonego planu wynika, że wprowadzone zostały zmiany w zakresie przeznaczenia oraz wskaźników zabudowy i zagospodarowania, jak też przeznaczenia i linii rozgraniczających terenów znajdujących się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, wynikające z uwzględnienia uwag wniesionych do wyłożonego tego projektu planu.

Powyższe zmiany dotyczy m.in. terenów oznaczonych symbolami:

- 1 MN/MW i 2 MN/MW, dla których w § 42 ust. 1 pkt 2 lit. a, lit. b, lit. c, lit. e uchwały zmieniono:

■ minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na działce z 70 % na 55 %,

■ maksymalną intensywność zabudowy z 0,6 na 1,0,

■ maksymalny procent zabudowy z 30 % na 35 %,

■ maksymalną wysokość zabudowy / maksymalną liczbę kondygnacji z 13,5 m / 4 k na 15 m / 5 k;

- 2 MN zmieniono: 

■ przeznaczenie i linie rozgraniczające terenu, z terenów oznaczonych symbolami: 2 MN, 3 MN i 7 US/U-K na teren 2MN;

- 1 ZP/R i 2 ZP/R, dla których wprowadzono na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy.

Z dokumentacji prac planistycznych uchwały wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił (pismo z 28 stycznia 2013 r. znak: WPN-I.610.13.2013.MS) projekt przedmiotowego planu miejscowego przed jego wyłożeniem do publicznego, a więc dla innych rozwiązań przestrzennych "niż w uchwalonym planie dla ww. terenów. Brak uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska projektu planu, w związku z wprowadzonymi zmianami, w wyniku uwzględnienia zgłoszonych uwag, dla ww. terenów znajdujących się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, narusza w istotny sposób, dyspozycję art. 17 pkt 13 ustawy o p.z.p. w związku z art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Powyższe stanowi zdaniem skarżącego o istotnym naruszeniu trybu sporządzania planu miejscowego, co na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o p.z.p winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności w tym zakresie

W odpowiedzi na skargę pismem z dnia 21 stycznia 2020r. Rada Miasta [...] wniosła o oddalenie skargi.

W odniesieniu do zarzutów Wojewody [...] dotyczących braku zachowania wymaganego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w strefie A i E otuliny rezerwatu przyrody "[...]" oraz w odniesieniu do załączonych do skargi materiałów pt. "Załączniki graficzne przedstawione przez Skarżącego na potwierdzenie powierzchni, o których mowa w skardze, sztuk 19 w strefie A i sztuk 14 w strefie E", organ wskazał, że ww. załączniki graficzne, które strona Skarżąca uznała za właściwe do wykonania obliczeń powierzchni biologicznie czynnej w celu wykazania bilansowania w skali stref A i E otuliny, w związku z ustaleniami zarządzenia Nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2012 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]", nie są materiałem odpowiednim do przedstawienia tego typu obliczeń. Wyliczenia Wojewody [...] dotyczące wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej mogą być obarczone błędem ze względu na:

- brak precyzyjnych granic stref wyznaczonych w obrębie otuliny rezerwatu, co ma przełożenie zarówno na ustalenie, które z przeznaczeń jest położone w danej strefie i jaka jest dokładna powierzchnia danego wydzielenia położonego w danej strefie,

- wykorzystanie w tym celu jako materiału wyjściowego wyliczeń w oparciu o serwis mapowy,

- założenie, że tereny dróg publicznych powinny być bilansowane w skali całej strefy.

w ocenie Organu, nie jest zasadne porównywanie definicji procentu powierzchni biologicznie czynnej zawartej w uchwale, z pojęciem powierzchni biologicznie czynnej zawartej w Zarządzenia Nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]". Przedmiotowe zarządzenie dla każdej ze stref: A, B, C, D, E i F przedstawia bowiem odrębny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, ze wskazaniem co w danej strefie należy uznać za powierzchnię biologicznie czynną. Obszar objęty planem obejmuje zarówno strefę A i E, gdzie również podane są różne wskaźniki i ustalenia dla stref.

Odnośnie wniosku Wojewody [...] o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały w części tekstowej oraz w części graficznej, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 1 MN/MW, 2 MN/MW, 1 MN/MW/U, 3 U-HA, 7 U-HA, dla których to ustalenia niniejszego miejscowego planu określają wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej poniżej 60% organ wyjaśnił, iż miejscowy plan rejonu [...] wskazuje stosunkowo niewiele obszarów realizacji usług handlu. Tereny, na których została między innymi ustalona możliwość ich realizacji to tereny oznaczone symbolem 3U-HA i 7 U-HA, które zostały wyznaczone w widłach tras komunikacyjnych. Biorąc pod uwagę ich funkcję i lokalizację przyjęto obniżony wskaźnik pbc, rekompensując go tym samym poprzez określenie wskaźnika pbc na poziomie 60% na całym terenie 5MN/U, który zgodnie ze Studium tylko w części znajduje się w strefie o podwyższonym ww. wskaźniku. Dodatkowo parametry ustalone planem zostały dostosowane do racjonalnego wykorzystania terenu dla realizacji różnorodnego programu usługowego, który należy uwzględniać w kształtowaniu struktur przestrzennych.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów odrębnych dotyczących dopuszczenia zabudowy w odległości mniejszej niż 10 m od linii brzegowej zbiornika wodnego na terenie 4 US/U-K, oznaczonego informacyjnie na rysunku planu, należy zaznaczyć, że rzeczywisty zasięg zbiornika wodnego występuje obecnie jedynie w formie szczątkowej, a okresowo - wcale.

W odniesieniu do zarzutu Wojewody [...] dotyczącego określenia przeznaczenia dla terenów 1 ZP/R, 2 ZP/R, 3ZP/R, 4 ZP/R organ wyjaśnił, że w ramach definicji przeznaczenia dopuszczalnego określono, iż jest to "(...) przeznaczenie inne niż podstawowe, niekolidujące z przeznaczeniem podstawowym i wymienione w ustaleniach szczegółowych". Przeznaczeniem podstawowym ww. terenów jest zieleń parkowa urządzona, w tym parki tematyczne, usługi wystawiennictwa, a ustalone w planie wskaźniki określone w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasadach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego odnoszą się do przyszłej zabudowy, która mogłaby powstać w ramach ustalonego przeznaczenia. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono jedynie zachowanie, przebudowę i rozbudowę istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz ogródków działkowych. W ocenie Organu nie było zatem uzasadnienia dla określenia wzajemnych relacji pomiędzy tymi przeznaczeniami z uwagi, iż przeznaczenie dopuszczalne stanowi istniejące już w dniu wejścia w życie zagospodarowanie. Przeznaczeniem podstawowym, czyli tym przeznaczeniem, które ma być dominujące (podstawowe) jest natomiast zieleń urządzona wraz z precyzyjnie wymienionymi usługami.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi organ wyjaśnił, ze do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], część I - w rejonie ul. [...] przystąpiono uchwałą Rady [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Powyższe oznacza, że sporządzający plan zobligowany był do stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym do 21 października 2010r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo "parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy". Konkretyzacją tego przepisu jest § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że "ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu".

W odniesieniu do zarzutu braku jednoznacznego określenia zasad zabudowy i zagospodarowania terenów oznaczonych symbolem 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP, organ wyjaśnił, że zapisy planu jako przeznaczenie podstawowe ustalają "ogólnodostępną zieleń parkową urządzoną, o funkcji rekreacyjnej, ozdobnej lub izolacyjnej", natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono "usługi z zakresu: kultury, sportu, rekreacji, rozrywki na powierzchni nieprzekraczającej 20% powierzchni terenu". Minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na terenie określono w wysokości 90%, natomiast maksymalną wysokość zabudowy na 6m. Możliwa jest również na tych terenach jedynie zabudowa 1 kondygnacyjna. Wszystkie powyższe ustalenia dla terenów 9 ZP, 10ZP i 11ZP należy zatem czytać łącznie. Umożliwia to tym samym jednoznaczne określenie pozostałych wskaźników, które są przedmiotem niniejszego zarzutu.

W kwestii maksymalnej wysokości zabudowy, organ stwierdził, ze w zaskarżonym planie szczegółowo i jednoznacznie odniesiono się do wysokości zabudowy różnych elementów, stanowiących zabudowę. Ukształtowanie struktury funkcjonalno-przestrzennej rozległego obszaru miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], część I - w rejonie ul. [...] było jednym z naczelnych priorytetów projektowych i wnikliwie odniesiono się do kwestii wysokości zabudowy w tym terenie. W tabeli na rysunku planu odrębnie podano wysokości budynków, bowiem to jest podstawowy parametr, który wpływa na sylwetę i charakter całego terenu, jest też kluczowy przy planowaniu i realizacji zabudowy, powinien więc być eksponowany. W ustaleniach szczegółowych tekstu uchwały podano graniczne wysokości zabudowy, które mają też zastosowanie do innych niż budynki elementów zabudowy, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej.

W odniesieniu do zarzutu braku jednoznacznych ustaleń w zakresie określenia komunikacji rowerowej organ stwierdził, że z przepisów planu w sposób jednoznaczny wynika, że możliwa jest realizacja ścieżek rowerowych na obszarze planu (obowiązkowych bądź jedynie możliwych do realizacji), określone też są zasady ich realizacji. Część ścieżek rowerowych wskazano w obrębie wyznaczonych liniami rozgraniczającymi terenów komunikacji, a część pokazano intencjonalnie, przez wskazanie ich orientacyjnego przebiegu w formie informacji planu.

W odniesieniu do zarzutu braku ponownego uzgodnienia projektu planu, organ wyjaśnił, że jeżeli zmienione wskutek rozpatrzenia uwag wskaźniki dotyczą terenów, na których została już zrealizowana zabudowa lub wydane zostały decyzje administracyjne, w tym decyzje środowiskowe, to nie ma konieczności ponownego uzgodnienia zgodnego z nimi planu. Ponadto wskaźniki nie odbiegają znacząco od parametrów jakie były określone na etapie ustawowych uzgodnień i opinii przed powtórnym wyłożeniem do publicznego wglądu.

W dniu 27 lipca 2020r. do Sądu wpłynęło pismo organu z dnia 24 lipca 2020r. "Załącznik do protokołu rozprawy z dnia 21 lipca 2020r.", w którym przedstawiono poszerzoną argumentację dotyczącą ustaleń planu w zakresie powierzchni biologicznie czynnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 i § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.) w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), Sąd jest właściwy do kontroli zgodności z prawem aktów prawa miejscowego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., wskazana kontrola sądowa dokonywana jest w granicach sprawy administracyjnej, zaś sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlegała uchwała Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...], podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.) oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. poz. 80 z późn. zm.2), w związku z uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] stycznia 2005 roku w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...].

Skarga została wniesiona przez Wojewodę [...] działającego jako organ nadzoru na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 994), 93 ustawy o samorządzie gminnym, w związku z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Stosownie do zapisów art. 14 ust. 8 ustawy u.p.z.p., miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy. Artykuł 94 Konstytucji RP stanowi, iż organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, a zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

W przypadku aktów prawa miejscowego z zakresu planowania przestrzennego, tj. w odniesieniu do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, regulację zasad i trybu ich sporządzania określa ustawa u.p.z.p. Z dyspozycji art. 3 ust. 1 ustawy u.p.z.p., wynika, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy.

Zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, która związana jest ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc jego zawartością (część tekstowa, graficzna). Zawartość aktu planistycznego określona została w art. 15 ustawy u.p.z.p. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy u.p.z.p., wójt, burmistrz lub prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem. Ustawa u.p.z.p., zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 1, określa m.in. zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy, przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę tych działań. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy u.p.z.p., w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy uwzględniać szereg wartości, m.in.: wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy u.p.z.p.); walory architektoniczne i krajobrazowe (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy u.p.z.p.), czy prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy u.p.z.p.).

Tryb uchwalenia planu, określony w art. 17 ustawy u.p.z.p., odnosi się natomiast do kolejno podejmowanych czynności planistycznych, określonych przepisami ustawy, gwarantujących możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (poprzez składanie wniosków i uwag), a także do kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień.

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy u.p.z.p., podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W myśl art. 94 ust. 1 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, wskazać trzeba, że spór sprowadza się do oceny prawidłowości rozwiązań planistycznych przyjętych przez organ w zakresie ustaleń:

- § 3 ust. 1 pkt 15 uchwały, w zakresie sformułowania: "budowlanej";

- § 4 ust. 1 pkt 2 lit. e uchwały oraz jej części graficznej w zakresie sformułowania: "dla budynków", z wyłączeniem wysokości budowli ogrodowych i budynków tymczasowych;

- § 4 ust. 2 pkt 6 uchwały oraz jej części graficznej, w zakresie, w jakim nie zalicza do obowiązujących ustaleń planu oznaczenia graficznego "ścieżki rowerowe";

- § 9 ust. 4 uchwały, w zakresie sformułowania: "tj. w uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi";

- § 16 ust. 3 uchwały;

- § 32 pkt 3 uchwały, w zakresie sformułowania: "w liniach rozgraniczających";

- § 52 ust. 2 pkt 3 uchwały;

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 9ZP, 10ZP i 11 ZP;

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie A otuliny rezerwatu przyrody "[...]";

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów znajdujących się w strefie E otuliny rezerwatu przyrody "[...]";

- części tekstowej i graficznej uchwały, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 1 MN/MW/U, 1 MN/MW , 2 MN/MW , 3 U-HA i 7 U-HA.

Sąd podzielił stanowisko skarżącego w odniesieniu do zarzutu braku ponownego uzgodnienia projektu planu. Zgodnie z dyspozycją art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza się zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia. Z dokumentacji prac planistycznych kontrolowanej uchwały wynika, że projekt przedmiotowego planu miejscowego został wyłożony do publicznego wglądu dwukrotnie, tj. w terminie: od [...] lutego do [...] marca 2008 r. oraz od [...] września do [...] października 2013 r. Część obszaru objętego planem położona jest w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, który w myśl art. 6 ust. .1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody zaliczany jest do form ochrony przyrody. Stosownie do dyspozycji art. 23 ust. 5 ww. ustawy, projekty planów miejscowych, w części dotyczącej obszaru chronionego krajobrazu, wymagają uzgodnienia z właściwym regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w zakresie ustaleń tych planów, mogących mieć negatywny / wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu.

Z analizy projektu planu wyłożonego ponownie do publicznego wglądu oraz z uchwalonego planu wynika, że wprowadzone zostały zmiany w zakresie przeznaczenia oraz wskaźników zabudowy i zagospodarowania, jak też przeznaczenia i linii rozgraniczających terenów znajdujących się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, wynikające z uwzględnienia uwag wniesionych do wyłożonego tego projektu planu.

Powyższe zmiany dotyczy m.in. terenów oznaczonych symbolami:

- 1 MN/MW i 2 MN/MW, dla których w § 42 ust. 1 pkt 2 lit. a, lit. b, lit. c, lit. e uchwały zmieniono:

1.minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na działce z 70 % na 55 %,

2.maksymalną intensywność zabudowy z 0,6 na 1,0,

3.maksymalny procent zabudowy z 30 % na 35 %,

4.maksymalną wysokość zabudowy / maksymalną liczbę kondygnacji z 13,5 m / 4 k na 15 m / 5 k;

- 2 MN zmieniono przeznaczenie i linie rozgraniczające terenu, z terenów oznaczonych symbolami: 2 MN, 3 MN i 7 US/U-K na teren 2MN;

- 1 ZP/R i 2 ZP/R, dla których wprowadzono na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy.

Z dokumentacji prac planistycznych uchwały wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił (pismo z [...] stycznia 2013 r. znak: [...]) projekt przedmiotowego planu miejscowego przed jego wyłożeniem do publicznego, a więc dla innych rozwiązań przestrzennych "niż w uchwalonym planie dla ww. terenów. Sąd podzielił stanowisko skarżącego , że brak uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska projektu planu, w związku z wprowadzonymi zmianami, w wyniku uwzględnienia zgłoszonych uwag, dla ww. terenów znajdujących się w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, narusza w istotny sposób, dyspozycję art. 17 pkt 13 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 23 ust. 5 ustawy o ochronie przyrody, w zakresie ustaleń planu mogących mieć negatywny wpływ na ochronę przyrody obszaru chronionego krajobrazu. Powyższe stanowi o istotnym naruszeniu trybu sporządzania planu miejscowego, co na podstawie art. 28 ust. 1 omawianej ustawy skutkuje stwierdzeniem jej nieważności w tym zakresie, w odniesieniu do terenów położonych w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, tj. oznaczonych symbolami 1 MN/MW i 2 MN/MW oraz 2 MN.

Sąd nie podzielił natomiast stanowiska Wojewody co do pozostałych przedstawionych w skardze zarzutów.

W odniesieniu do zarzutów Wojewody [...] dotyczących braku zachowania wymaganego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w strefie A i E otuliny rezerwatu przyrody "[...]" Sąd przyjął za przekonujące wyjaśnienia organu, że załączniki graficzne, które strona Skarżąca uznała za właściwe do wykonania obliczeń powierzchni biologicznie czynnej w celu wykazania bilansowania w skali stref A i E otuliny, w związku z ustaleniami zarządzenia Nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] maja 2012 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]", nie są materiałem odpowiednim do przedstawienia tego typu obliczeń.

Wojewoda [...] jako dowody w sprawie przedstawił zrzuty z ekranu miejskiego serwisu mapowego czyli nie dokonał obliczeń na podstawie rysunku uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], część I - w rejonie ul. [...], naniesionego na podkład geodezyjny w skali 1:1000. Sąd uznaje za własne wywody organu przedstawione przez organ na stronach od 3 do 6 odpowiedzi na skargę.

Sąd podziela również stanowisko organu w zakresie ustalania powierzchni biologicznie czynnej, także "bilansowania w skali całej strefy", wynikającego z Zarządzenia Nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]" z dnia [...] maja 2012r. Określenie to, wprowadzające ustalenia do opracowań planistycznych, oznacza wymóg zachowania średniej powierzchni biologicznie czynnej dla terenów o różnym przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania, co podkreśla stwierdzenie zawarte w ustaleniach dla poszczególnych stref, gdzie wskazuje się średnią minimalną powierzchnię biologicznie czynną, a jej "koncentrację proponuje się w sąsiedztwie granic rezerwatu".

Za słuszną należy uznać uwagę organu, że nawet restrykcyjny wymóg zachowania minimalnych wskaźników powierzchni biologicznie czynnej dla wszystkich terenów i na każdej działce, nie dotyczy terenów dróg publicznych i w związku z powyższym bilansowanie powierzchni biologicznie czynnej w skali całej strefy otuliny rezerwatu również nie powinno dotyczyć terenów dróg publicznych. Przekonujące są również wywody organu, z których wynika, że prawidłowe zbilansowania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej w strefie otuliny rezerwatu, nie powinno dotyczyć jedynie granicy strefy objętej granicami danego planu, a powinno być przeprowadzone w skali całej strefy wyznaczonej ww. zarządzeniem. W odniesieniu do Załącznika Nr 11 ww. zarządzenia strefa A obejmuje 6 oddzielnych obszarów, a więc bilansowanie powinno dotyczyć tych wszystkich obszarów łącznie, podobnie w przypadku strefy E, nie cały jej obszar położony jest w granicy przedmiotowego planu.

Zgodnie z Zarządzeniem Nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]" z dnia [...] maja 2012r. koncentracja wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej powinna być zachowana w sąsiedztwie granic rezerwatu. Oznacza to, że im bliżej rezerwatu tym wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej powinien być wyższy. Poza granicami przedmiotowego planu, zarówno strefa A jak i E, obejmuje tereny położone w bliższej odległości od rezerwatu [...].

Sąd podzielił również stanowisko organu, że do bilansowania powierzchni biologicznie czynnej w obrębie otuliny rezerwatu przyrody "[...]" nie powinno się wliczać dróg publicznych. Takie twierdzenie można oprzeć na treści wyżej powołanego Zarządzenia nr [...], zgodnie z którym dla strefy A ustala się m.in. zachowanie minimum powierzchni biologicznie czynnej, rozumianej jako powierzchnia terenu pokryta roślinnością lub jej czasowo pozbawioną, niezabudowaną, wolna od jakichkolwiek sztucznych nawierzchni utrudniających wsiąkanie wody opadowej w grunt, bilansowanej w skali całej strefy, której koncentrację proponuje się w sąsiedztwie granic rezerwatu. Podobna definicja dotyczy również strefy E, z tą różnicą, że powierzchnia biologicznie czynna ma wynosić minimum 60%. Należało zgodzić się z organem, że zawarta w Zarządzeniu nr [...] definicja nie może dotyczyć terenów przeznaczonych pod drogi przeznaczone do użytku publicznego, których parametry określone są przez rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

W tych okolicznościach Sąd przyjął za wystarczające wyjaśnienia organu, że dla terenów dróg publicznych, na których wprowadza się zieleń urządzoną wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej oscyluje na poziomie 5 – 10%, bowiem dominują elementy utwardzone, o gabarytach wskazanych w w/w rozporządzeniu. Dodatkowe pasy zieleni wymuszałyby zarezerwowanie w planie miejscowym większej powierzchni pod realizację inwestycji drogowej, co spowodowałoby skutki odwrotne do zamierzonych. Jednocześnie, nie mogą zejść z pola widzenia zapisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nakładające na organ obowiązek zapewnienia prawidłowego układu komunikacyjnego umożliwiającego właściwą obsługę dla terenów wyznaczonych w planie miejscowym. Przenosząc te uwagi na grunt kontrolowanej sprawy należało zauważyć, że sporządzając plan, organ przyjął w przeważającej części istniejący już układ komunikacyjny. Na tle powyższych rozważań, Sąd uznał za słuszną taką interpretację zapisów Zarządzenia nr [...], z której wynika, że terenów dróg publicznych nie wlicza się do bilansowania powierzchni biologicznie czynnej w obrębie otuliny rezerwatu przyrody "[...]".

Z tych przyczyn Sąd podzielił stanowisko organu, że wyliczenia Wojewody [...] dotyczące wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej mogą być obarczone błędem ze względu na:

- brak precyzyjnych granic stref wyznaczonych w obrębie otuliny rezerwatu, co ma przełożenie zarówno na ustalenie, które z przeznaczeń jest położone w danej strefie i jaka jest dokładna powierzchnia danego wydzielenia położonego w danej strefie,

- wykorzystanie w tym celu jako materiału wyjściowego wyliczeń w oparciu o serwis mapowy,

- założenie, że tereny dróg publicznych powinny być bilansowane w skali całej strefy.

Za słusznością powyższego stanowiska przemawia również okoliczność, że Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w [...] podczas etapu uzgodnień i opiniowania, na żadnym z tych etapów, nie kwestionowała przyjętych w planie wskaźników powierzchni biologicznie czynnej, w tym pod kątem Zarządzenia Nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]".

Zdaniem Sądu zapisy § 19 ust. 2 wraz z § 3 ust. 1 pkt 14 uchwały z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] dostatecznie umożliwiają właściwą interpretację definicji powierzchni biologicznie czynnej dla całego obszaru planu.

§ 19 ust. 2 uchwały określa, że na wskazanych w skardze terenach, obowiązują przepisy odrębne. W ocenie Sądu z regulacji tej jednoznacznie wynika, że ochronie podlega otulina rezerwatu przyrody [...], w której obowiązują zasady określone w Zarządzeniu nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...] oraz ustalenia szczegółowe zawarte Dziale III uchwały.

W § 3 ust. 1 pkt 14 uchwały zawarta została definicja "procentu powierzchni biologicznie czynnej" jako wskaźnika procentowego w odniesieniu do działki lub terenu (zgodnie z ustaleniami planu) i Sąd zgodził się z organem, że nie jest zasadne porównywanie definicji procentu powierzchni biologicznie czynnej zawartej w uchwale, z pojęciem powierzchni biologicznie czynnej zawartej w Zarządzeniu Nr [...] Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony dla rezerwatu przyrody "[...]". Powołane zarządzenie dla każdej ze stref: A, B, C, D, E i F przedstawia bowiem odrębny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej, ze wskazaniem co w danej strefie należy uznać za powierzchnię biologicznie czynną. Obszar objęty planem obejmuje zarówno strefę A i E, gdzie również podane są różne wskaźniki i ustalenia dla stref. Na potrzeby miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należało przyjąć jedną spójną definicję dla całego obszaru, a nie tylko dla terenu otuliny. Należy przyjąć, że podobnego zdania była Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w [...], skoro podczas etapu uzgodnień i opinii nie kwestionowała zawartej w przedmiotowym planie definicji procentu powierzchni biologicznie czynnej.

Odnośnie zarzutów Wojewody podnoszonych wobec części tekstowej oraz części graficznej, w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolami: 1 MN/MW, 2 MN/MW, 1 MN/MW/U, 3 U-HA, 7 U-HA, dla których to ustalenia niniejszego miejscowego planu określają wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej poniżej 60%, Sąd – podzielając wyżej przedstawione stanowisko organu - uznał również za słuszne wyjaśnienia dotyczące obszarów realizacji usług handlu. Tereny oznaczone symbolem 3U-HA i 7 U-HA zostały wyznaczone w widłach tras komunikacyjnych, a przyjęcie dla nich obniżonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, zostało zrekompensowane poprzez określenie tego wskaźnika na poziomie 60% na całym terenie 5MN/U, który zgodnie ze Studium tylko w części znajduje się w strefie o podwyższonym ww. wskaźniku. Dodatkowo parametry ustalone planem zostały dostosowane do racjonalnego wykorzystania terenu dla realizacji różnorodnego programu usługowego, który należy uwzględniać w kształtowaniu struktur przestrzennych.

Sąd nie dopatrzył się również naruszeń podnoszonych w skardze w odniesieniu do terenu 1 MN/MW oraz 2MN/MW. W momencie uchwalania mpzp tereny były już zainwestowane, a określone w planie wskaźniki ustalono w nawiązaniu do aktualnego zagospodarowania, na podstawie obowiązujących już decyzji o warunkach zabudowy i ustalonych w nich wskaźników. Zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla uzyskania decyzji o warunkach zabudowy wystarczające jest spełnienie przesłanek wymienionych w jej art. 61 ust. 1, zatem twierdzenia Wojewody dotyczące naruszenia Studium przez omawiane zapisy planu, należy uznać za chybione.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów odrębnych dotyczących dopuszczenia zabudowy w odległości mniejszej niż 10 m od linii brzegowej zbiornika wodnego na terenie 4 US/U-K, oznaczonego informacyjnie na rysunku planu, Sąd przyjął wyjaśnienia organu, że rzeczywisty zasięg zbiornika wodnego występuje obecnie jedynie w formie szczątkowej, a okresowo - wcale. Z uwagi na powyższe zbiornik ten został celowo oznaczony na rysunku planu informacyjnie, nie można było również wyznaczyć linią rozgraniczającą, bowiem nie jest on uwidoczniony na mapach ewidencyjnych, a linia brzegowa jest zmienna.

W ustaleniach planu określono obowiązek zachowania jego pozostałości, wyznaczono też nieprzekraczalną linię zabudowy, odsuniętą od okresowo występującego zbiornika, zgodnie z przepisami, tj. 10 m od linii wody. Zgodnie z zapisami § 12 pkt 2 zaskarżonej uchwały ustalono nakaz ochrony istniejących naturalnych zbiorników i cieków wodnych, a zapisy § 19 ust. 2 wskazują, że na terenach wchodzących między innymi w [...] Obszar Chronionego Krajobrazu obowiązują przepisy odrębne oraz ustalenia szczegółowe zawarte w Dziale III.

W związku z powyższym, wbrew stanowisku skarżącego, przy ewentualnych zamierzeniach budowlanych plan respektuje zarządzenie Wojewody [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu.

W odniesieniu do zarzutu Wojewody [...] dotyczącego przeznaczenie terenów oznaczonych symbolami: 1 ZP/R, 2 ZP/R, 3 ZP/R i 4 ZP/R, Sąd uznał za wystarczającą definicję przeznaczenia dopuszczalnego tj. przeznaczenie inne niż podstawowe, niekolidujące z przeznaczeniem podstawowym i wymienione w ustaleniach szczegółowych. Przeznaczeniem podstawowym ww. terenów jest zieleń parkowa urządzona, w tym parki tematyczne, usługi wystawiennictwa, a ustalone w planie wskaźniki określone w warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasadach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego odnoszą się do przyszłej zabudowy, która mogłaby powstać w ramach ustalonego przeznaczenia. Jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono jedynie zachowanie, przebudowę i rozbudowę już istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz ogródków działkowych. W ocenie Sądu nie było potrzeby określenia wzajemnych relacji pomiędzy tymi przeznaczeniami z uwagi, iż przeznaczenie dopuszczalne stanowi istniejące już w dniu wejścia w życie zagospodarowanie. Przeznaczeniem podstawowym, czyli tym przeznaczeniem, które ma być dominujące jest zieleń urządzona wraz z precyzyjnie wymienionymi usługami.

Przepisy dotyczące rodzinnych ogrodów działkowych nie pozostają w sprzeczności z dopuszczonym przeznaczeniem terenu, a przekształcenie terenów rodzinnych ogrodów działkowych na inne funkcje uregulowane jest przepisami odrębnymi. W odniesieniu do konkretnych obiektów budowlanych tj. altan działkowych, zastosowanie mają właśnie przepisy odrębne z zakresu rodzinnych ogrodów działkowych. W tym kontekście niezasadny jest zarzut skargi wskazujący na rzekomą sprzeczność parametrów zabudowy dla kategorii obiektów budowlanych jakim są wspomniane altany. Zaskarżona uchwała ustaliła maksymalne parametry i wskaźniki dla wszystkich obiektów budowlanych dopuszczonych na tym terenie, a nie tylko dla altan działkowych. Co istotne wartości wskaźników określone w ww. ustawie znajdują się w granicach wartości określonych w planie. W związku z powyższym łączne zastosowanie ustalonych w planie kwestionowanych przez Wojewodę [...] wskaźników wraz z przepisami ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, nie wprowadzają sprzeczności z przepisami odrębnymi.

W odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej na terenach ZP/R wyjaśnić należy, iż w stanie istniejącym na ww. terenach występują trzy budynki mieszkalne jednorodzinne, zbudowane przed II wojną światową. W trakcie procedury planistycznej, podczas pierwszego wyłożenia projektu planu do wglądu publicznego, kwestie te były przedmiotem uwag wniesionych przez ich właścicieli. Dlatego za zasadne należało uznać dopuszczenie w planie zachowania, przebudowy i rozbudowy tych domów. Za taką oceną przemawia art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, odnoszące się do sposobu zapisywania ustaleń w projekcie tekstu i rysunku planu miejscowego i pozwalające na określenie w tym planie terenów o różnych, nie wykluczających się funkcjach.

W odniesieniu do zarzucanego przez Wojewodę [...] naruszenia przepisów dotyczących oznaczeń niezgodnych z wyżej powołanym rozporządzeniem Ministra Infrastruktury wskazać należy, iż § 9 ust. 4 ww. rozporządzenia dopuszcza m.in. zastosowanie innych (uzupełniających i mieszanych) oznaczeń literowych i cyfrowych terenów "W zależności od specyfiki i zakresu ustaleń dotyczących przeznaczenia terenów oraz granic i linii regulacyjnych, dopuszcza się stosowanie na projekcie rysunku planu miejscowego uzupełniających i mieszanych oznaczeń barwnych i jednobarwnych oraz literowych i cyfrowych." Zgodnie z § 8 ust. 2 przywołanego wyżej rozporządzenia "Na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. Do projektu rysunku planu miejscowego dołącza się objaśnienia wszystkich użytych oznaczeń". Przenosząc te normy na grunt kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdził, że na rysunku planu, w legendzie, zamieszczono objaśnienia wszystkich występujących na rysunku oznaczeń, które jednoznacznie umożliwiają powiązania rysunku planu z tekstem planu.

W odniesieniu do zarzutu ustalenia wartości powierzchni zabudowy w odniesieniu do działki budowlanej, należało przede wszystkim zauważyć, że do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], część I - w rejonie ul. [...] przystąpiono uchwałą Rady [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Powyższe oznacza, że sporządzający plan organ zobligowany był do stosowania przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym do 21 października 2010r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 15 ust. 2 pkt 6 tej ustawy w planie miejscowym określa się obowiązkowo "parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy, gabaryty obiektów i wskaźniki intensywności zabudowy". Konkretyzacją tego przepisu jest § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który stanowi, że "ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu powinny zawierać w szczególności określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej, a także gabarytów i wysokości projektowanej zabudowy oraz geometrii dachu". Powyższe unormowania należało interpretować w ten sposób, że ustawodawca definiując w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym działkę budowlaną uczynił to w ściśle określonym celu, a mianowicie po to, aby pojęciem tym posługiwać się przy sporządzaniu planów miejscowych. Zgodnie z ww. ustawą działka budowlana jest to nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów lub aktów prawa miejscowego czyli działka, na której można zrealizować obiekt budowlany. Na takie rozumienie pojęcia "Działki" wskazuje także § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym "Rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę.".

Sąd podzielił zatem interpretację organu, że pojęcie "działki" wymienione w § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego odnosi się do działki budowlanej, a nie do działki ewidencyjnej. Ponadto dział II rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie został zatytułowany jako właśnie "zabudowa i zagospodarowanie działki budowlanej", określając między innymi, dopuszczalne odległości usytuowania budynku od granicy z działką budowlaną, dojścia i dojazdy do działek budowlanych. Przywołane zapisy, powtórzone również w ustawie z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane, świadczą jednoznacznie, że ustawodawca pod pojęciem terenu przeznaczonego pod inwestycję nie ma na myśli działki ewidencyjnej, a działkę budowlaną.

Przy interpretacji omawianego pojęcia skarżący nie powinien pominąć, że działka ewidencyjna nie służy celom budowlanym, a do celów ewidencyjnych, nie musząc spełniać wymogów zastrzeżonych dla realizacji na niej obiektów budowlanych. Należy pamiętać, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego mają określać między innymi parametry dla nowej zabudowy, stanowić podstawę do wydawania m.in. pozwoleń na budowę. Pojęcie działki budowlanej określone w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, służyć ma zatem ustaleniu, czy działka będzie mogła być zagospodarowania w ustalony sposób, w tym czy będzie mogła być zabudowana. Jest to podejście zharmonizowane z przepisami prawa budowlanego, umożliwiające ich prawidłowe stosowanie.

Sąd podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażone w wyroku z dnia 27 marca 2018r. w sprawie sygn. akt IV SA/Wa 3192/17, że "zastosowane przez Radę w kwestionowanych przez organ nadzoru postanowieniach planu dookreślenie "budowlanej" przy określaniu maksymalnej powierzchni zabudowy, nie jest sprzeczne ze standardami zapisu ustaleń planu, co do parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu z § 4 pkt 6 rozporządzenia w sytuacji, gdy można przyjąć, że maksymalna powierzchnia zabudowy dotyczy w istocie działki, którą zgodnie z przeznaczeniem ustalonym dla danego obszaru lub przyjętym sposobem jej zagospodarowania, można by uznać za działkę budowlaną. Skoro dla danego obszaru przewidziano możliwość zabudowy, to znajdujące się tam działki, mocą ustalonego planem przeznaczenia lub w związku ze sposobem ich zagospodarowania należy traktować jako dziatki budowlane. Zatem to charakter przeznaczenia danego obszaru lub forma zagospodarowania w planie miejscowym powoduje, że parametr maksymalnej powierzchni zabudowy należy odnieść raz do powierzchni działki lub terenu, a innym razem do powierzchni działki, która będzie stanowiła działkę budowlaną (...) Jeśli dany teren jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową czy usługową nieuciążliwą lub przewiduje się zagospodarowanie terenu w formie zabudowy o charakterze zbliżonym do wspomnianych, to odniesienie powierzchni zabudowy do działki budowlanej nie rodzi wątpliwości i nie prowadzi to do wypaczenia postanowień planu. Problem powstaje natomiast, gdy ani z ogólnego przeznaczenia terenu ani z przewidywanych form zagospodarowania nie wynika, czy parametr ten należy odnieść do działki jako takiej czy tylko działki budowlanej. W tym ostatnim przypadku dla jasności norm planu przyjąć należy rozwiązanie z § 4 pkt 6 rozporządzenia (zob. wyrok NSA z dnia 10 maja 2017 sygn. akt II OSK 1649/16). W tym stanie rzeczy, zastosowany w zaskarżonej uchwale sposób zredagowania zapisów § 18-26 zaskarżonej uchwały poprzez określenie maksymalnej powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki budowlanej nie narusza zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jako taki nie stanowi podstawy do stwierdzenia ich nieważności.".

W odniesieniu do zarzutu braku jednoznacznego określenia zasad zabudowy i zagospodarowania terenów oznaczonych symbolem 9 ZP, 10 ZP i 11 ZP, Sąd uznał, że ustalenia planu w tym zakresie nie naruszają art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu m.p.z.p., Zapisy planu jako przeznaczenie podstawowe ustalają "ogólnodostępną zieleń parkową urządzoną, o funkcji rekreacyjnej, ozdobnej lub izolacyjnej", natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono "usługi z zakresu: kultury, sportu, rekreacji, rozrywki na powierzchni nieprzekraczającej 20% powierzchni terenu". Minimalny procent powierzchni biologicznie czynnej na terenie określono w wysokości 90%, natomiast maksymalną wysokość zabudowy na 6m. Możliwa jest również na tych terenach jedynie zabudowa 1 kondygnacyjna. Wszystkie powyższe ustalenia dla terenów 9 ZP, 10ZP i 11ZP należy zatem czytać łącznie co umożliwia jednoznaczne określenie pozostałych wskaźników, które są przedmiotem niniejszego zarzutu.

Ma rację skarżący, że w warunkach zabudowy i zagospodarowania oraz zasadach ochrony i kształtowania ładu przestrzennego omawianego w tym miejscu terenu nie wyodrębniono oddzielnie intensywności zabudowy, niemniej jednak podnieść należy, że jeżeli minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej ustalono na poziomie 90% terenu, to oczywistym jest, ze zabudowa może zająć nie więcej niż 10% powierzchni terenu. Podobnie, przy ustaleniu, że zabudowa może być wyłącznie jednokondygnacyjna, maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy wynika z innych wskaźników i wynosić może wyłącznie 0,1. Brak literalnie wyznaczonego wskaźnika intensywności zabudowy nie oznacza więc, że w tym zakresie na wskazanych terenach występuje dowolność, określone zostały bowiem precyzyjnie inne wskaźniki zabudowy. Dodatkowo plan dopuszcza usługi z zakresu: kultury, sportu, rekreacji, rozrywki na powierzchni nie przekraczającej 20% powierzchni terenu, a więc łącznie tereny przeznaczone dla tej funkcji - również tereny czynne biologicznie, w tym tereny pod budynkami. Ponadto minimalna i maksymalna intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy został wprowadzony do art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopiero po 21 października 2010r. i ma zastosowanie do procedur wszczętych przed tą datą. Tego typu niedomowienia nie stanowią naruszenia prawa i w ocenie Sądu nie stanowią w o konieczności stwierdzenia nieważności omawianego zapisu planu.

W odniesieniu do zarzutu maksymalnej wysokości zabudowy Sąd podzielił stanowisko organu, że w zaskarżonym planie szczegółowo i jednoznacznie odniesiono się do wysokości zabudowy różnych elementów zabudowy. Nie stanowi naruszenia okoliczność, że w tabeli na rysunku planu odrębnie podano wysokości budynków, bowiem to jest podstawowy parametr, który wpływa na sylwetę i charakter całego terenu, jest też kluczowy przy planowaniu i realizacji zabudowy, powinien więc być eksponowany. W ustaleniach szczegółowych tekstu uchwały podano graniczne wysokości zabudowy, które mają też zastosowanie do innych niż budynki elementów zabudowy, o ile ustalenia szczegółowe nie stanowią inaczej.

W planie zawarto następujące szczegółowe ustalenia dla poszczególnych elementów zabudowy, na przykład:

- § 16 ust. 1 "Dopuszcza się ustawianie na dachach budynków urządzeń (kominów, masztów i innych konstrukcji) nie przekraczających 10% maksymalnej wysokości zabudowy dopuszczonej dla danego terenu. ",

- § 16 ust. 2 "Wysokość budowli ogrodowych i budynków tymczasowych nie może przekraczać 3 m, przy czym ograniczenie to nie dotyczy urządzeń na placach zabaw i w parkach rozrywki.".

- § 8 ust. 1 pkt 2 "maksymalna wysokość wolnostojącego nośnika reklamowego (łącznie z planszą reklamową) nie może przekraczać wysokości 6 m, liczonej od poziomu terenu;"

- § 8 ust 1 pkt 12 zezwala się na lokalizowanie słupów ogłoszeniowych na całym terenie objętym planem, pod warunkiem, że średnica lub szerokość słupa jest nie mniejsza niż 120 cm i nie większa niż 150 cm, a jego maksymalna wysokość wynosi 455 cm, przy wysokości części ekspozycyjnej nie mniejszej niż 270 cm i nie większej niż 350 cm;",

- § 9 ust. 1 pkt 3 nakazuje się stosowania ogrodzeń wyższych niż 1,85 metra od poziomu terenu ",

- § 9 ust. 1 pkt 6 "na terenach leżących w granicach [...] Chronionego Krajobrazu oraz otuliny rezerwatu [...] obowiązuje ograniczenie maksymalnej wysokości cokołów i podmurówek do 0,2 m nad poziom terenu. ".

Brak określenia wysokości np. urządzeń zabawowych takich jak: piaskownice, huśtawki, drabinki i śmietniki, nie można uznać za naruszenie prawa, gdyż większość z tych elementów realizuje się bez pozwolenia na budowę, a część nawet bez zgłoszenia tego zamiaru. Wysokości tych obiektów są regulowane przepisami odrębnymi, wynikającymi z wymogów bezpieczeństwa użytkowania. Sama definicja obiektów małej architektury w odniesieniu do ich gabarytów używając terminu "niewielkie" wskazuje poniekąd skalę takich obiektów.

W odniesieniu do zarzutu braku jednoznacznych ustaleń w zakresie określenia komunikacji rowerowej, w ocenie Sądu nie występuje sprzeczność między poszczególnymi ustaleniami planu.

Wbrew zarzutom skargi z przepisów planu w sposób jednoznaczny wynika, że możliwa jest realizacja ścieżek rowerowych na obszarze planu (obowiązkowych bądź jedynie możliwych do realizacji), określone też są zasady ich realizacji. Część ścieżek rowerowych wskazano w obrębie wyznaczonych liniami rozgraniczającymi terenów komunikacji, a część pokazano intencjonalnie, przez wskazanie ich orientacyjnego przebiegu w formie informacji planu. Zgodnie z zapisami § 52 ust. 4 w planie wskazuje się optymalne ze względu na powiązania funkcjonalno-przestrzenne przebiegi ścieżek rowerowych i ciągów pieszych, nie wyznaczonych liniami rozgraniczającymi, do wykorzystania w projektach zagospodarowania terenu jako materiał informacyjny. Konkretną lokalizację ścieżek rowerowych w pasie drogowym określi projekt budowlany, a w przypadku pozostałych terenów, na których jedynie dopuszczono ich realizację, projekt wykonawczy. W związku z powyższym, zarzuty skarżącego w zakresie komunikacji rowerowej określonej ustaleniami zaskarżonego planu należy uznać za przedwczesne, a w konsekwencji nieuprawnione.

Oceniając zasadność wyżej przedstawionych zarzutów skargi Sąd miał na uwadze, że istotność naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego należy kwalifikować, jako bezwzględny wymóg spełnienia dyspozycji stosownych przepisów. Jednocześnie przyjął, że naruszenia nieistotne to naruszenia drobne, mało znaczące, niedotyczące istoty zagadnienia. Za nieistotne naruszenie należy uznać takie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu. Sąd w pełni podzielił pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 837/17, w którym stwierdzono, że: "Za istotne naruszenie prawa uznaje się bowiem uchybienie prowadzące do takich skutków, które nie mogą zostać zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały. Do takich uchybień należą między innymi: naruszenie przepisów prawa wyznaczających kompetencje do wydania aktu, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie nie nastąpiło."

Pozostawienie w obrocie prawnym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w cząstkowym brzmieniu, w niektórych przypadkach może wywołać znaczne wątpliwości interpretacyjne, przy wydawaniu decyzji i innych aktów, opartych o brzmienie planu, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę. Powodowałoby to, że plan w takim kształcie pozbawiony zostałby swoich funkcji i podważeniu uległby jego normatywne znaczenie, przejawiające się w stworzeniu podstaw prawnych dla ustaleniu statusu prawnego podmiotów administrowanych, co mogłoby zagrażać nie tylko zasadzie praworządności, ale przede wszystkim pewności prawa, jak i zasadzie równości, bowiem brak byłoby jednolitych i pewnych kryteriów udzielania pozwoleń budowlanych dla poszczególnych inwestorów. Zaliczenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do źródeł prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania gminy, która go ustanowiła oznacza, iż jest on prawem dla wszystkich, którzy znajdują się w przewidzianej przez niego sytuacji (por. B. Dolnicki, Samorząd Terytorialny, Zakamycze 2003, s.184).

Sąd zbadał, czy wadliwość wskazanych w wyroku postanowień planu nie skutkuje niemożnością jego funkcjonowania w pozostałej jego części i uznał, że możliwym było ograniczenie się do stwierdzenia wadliwości jego częściowych zapisów, bez pozbawienia go możliwości funkcjonowania w pozostałym zakresie, w rozumieniu niewykonalności planu. W przypadku zaistnienia potrzeby dokonania stosownych korekt, gmina podejmie uchwałę, zgodnie z wymogami przewidzianymi w u.p.z.p.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 147 § 1 p.p.s..a. i art. 151 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 wyroku.

Mając na względzie okoliczność, że skarga została uwzględniona w nieznacznym zakresie Sąd, na podstawie art. 206 p.p.s.a. odstąpił od zasądzania zwrotu kosztów postępowania w całości.



Powered by SoftProdukt