Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala

VII SA/Wa 1143/09

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania B. P. od decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla O. Sp. z o.o. na budowę C. składającego się z dwóch hal magazynowych z częścią biurowo-socjalną, wartowni, pompowni, zbiornika pożarowego, zbiornika retencyjnego, ogrodzenia, wjazdu oraz zagospodarowania terenu wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w obrębie [...] w [...]postanowił uchylić w całości zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ sprawa wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.) i wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w przywołanym wyżej przepisie. Dopiero w sytuacji spełnienia ww. wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę. Oceniając zaś zebrany w sprawie materiał dowodowy organ II instancji ustalił, iż istnieją uzasadnione wątpliwości dotyczące w szczególności uzyskania przez inwestora stosownych pozwoleń i uzgodnień, bowiem zgodnie z art. 27 ust.2 pkt. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. 2005 r., Nr 240, poz. 2027 z późn.zm.) projektowane sieci uzbrojenia terenu winny być uzgadniane z właściwymi starostami. W przedłożonej dokumentacji brak w/w uzgodnień.

Z zapisu zawartego w decyzji organu I instancji nie wynika zaś jakie sieci zostały zatwierdzone przedmiotową decyzją. Np. z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż sieć gazowa stanowić będzie odrębne opracowanie projektowe i pozwolenie na budowę. W dokumentacji projektowej brak jest również warunków przyłączenia projektowanej sieci kanalizacji sanitarnej do sieci miejskiej. Nie wyjaśniono również budowy sieci kanalizacji deszczowej. Projekt zagospodarowania

terenu planowanej inwestycji przewiduje odprowadzenie siecią kanalizacji deszczowej ścieków opadowych z dachów bezpośrednio do zbiornika retencyjnego. Natomiast wody opadowej z dróg i parkingów poprzez separator również do zbiornika retencyjnego i dalej do rowu melioracyjnego. W aktach sprawy brak jest zgody zarządcy rowu na wprowadzenie w/w wód opadowych. Ponadto brak jest pozwolenia wodno-prawnego, które określałoby ich ilości i parametry dopuszczalne ze względu na trudne warunki gruntowo- wodne omawianego terenu.

Zamieszczona w Projekcie Drogowym Opinia Techniczna Nr [...] wydana przez Powiatowego Inspektora Ruchu Drogowego została wydana dla działek nr ew. [...] - nie uwzględnia zaś działki nr ew. [...], na której realizowana będzie inwestycja.

Skargę na powyższą decyzję złożył B. P., i wniósł o jej uchylenie.

W uzasadnieniu podniósł, iż decyzja I instancji posiada "minimalistyczne uzasadnienie" przez co organ I instancji oraz inwestor uzyskali niewłaściwe wytyczne do poprawy i uzupełnienia dokumentacji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

W przedmiotowym stanie faktyczno-prawnym skargę uznać należy za formalnie dopuszczalną jednakże za niezasadną merytorycznie.

Na wstępie zauważyć należy, iż kwestionowana przez skarżącego decyzja jest co do zasady dla niego korzystna. Wojewoda [...] uchylił bowiem w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2009 r. ([...]) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Z treści skargi wynika, iż jej autor nie zgadza się z całością uzasadnienia decyzji Wojewody, albowiem jego zdaniem szereg kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy uzasadnienie to pomija, innych zaś nie przesądza. Orzecznictwo sądowe dokonując wykładni art. 107 § 1 Kpa uznało za dopuszczalne wzruszenie decyzji administracyjnej z powodu wadliwości stwierdzeń zawartych w jej uzasadnieniu, mimo zgodności z prawem jej sentencji (por. wyrok NSA z dnia 5 lutego 1990 r., sygn. akt IV SA 832/89, Lex nr 10133). Zgodnie z art. 107 § 1 Kpa uzasadnienie decyzji stanowi integralną część decyzji. Z uzasadnienia wynikać ma ocena faktów, prawa i subsumpcji oraz celów i skutków rozstrzygnięcia. Oznacza to, że ocenie sądu nie może podlegać sama osnowa decyzji, ale decyzja jako całość, a

więc łącznie z uzasadnieniem (tak NSA m. In. w wyroku z dnia 15 listopada 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 668/98, Lex nr. 47109).

Za dopuszczalnością samego zaskarżenia decyzji, zwłaszcza decyzji kasacyjnej wydanej w oparciu o art. 138 § 2 Kpa opowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 maja 1998 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA 1896/97 (Lex nr. 44519).

Czym innym jest jednak prawna możliwość kwestionowania decyzji z powodu jej uzasadnienia, a czym innym ocena zarzutów, które pod jego adresem formułuje skarżący.

Uzasadnienie korzystnej dla skarżącego decyzji wskazuje generalnie na to, iż rozstrzygnięcie w I instancji zostało wydane przedwcześnie, albowiem w postępowaniu prze Starostą Wołomińskim pominięto szereg istotnych kwestii, których ustalenie oraz ocena była niezbędna. W istocie więc zarzucono, iż nie został zebrany pełny materiał dowodowy, który mógłby być podstawą do wydania orzeczenia o charakterze merytorycznym. Braki w postępowaniu przed organem I instancji były tak duże, iż uniemożliwiały Wojewodzie [...] nie tylko wydanie orzeczenia reformatoryjnego ale i przedstawienie wiążących ocen w zakresie wykładni prawa materialnego. Zastosowanie określonych przepisów prawa oraz późniejsza jego ocena jest bowiem możliwa wówczas kiedy dokonane zostaną wyczerpujące ustalenia faktyczne. Te zaś muszą być poprzedzone wykonaniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, czyli w szczególności zgromadzeniem brakującej dokumentacji, która jest niezbędna do wydania decyzji rozstrzygającej wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Organ podejmując słuszną decyzję o charakterze kasatoryjnym nie mógł więc w istocie przesądzać treści przyszłej decyzji, którą wyda Starosta [...], tym bardziej, że nie dysponował całością wymaganego w sprawie materiału. Decyzja ta będzie mogła być również kwestionowana przez skarżącego. Oznacza to, że postulaty i wnioski sformułowane w skardze do WSA skarżący może powtórzyć w ewentualnym odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.

Na obecnym etapie postępowania uzasadnienie kwestionowanej decyzji Wojewody [...] uznać więc należy za wystarczające.

Podstawą rozstrzygnięcia Sądu jest art. 151 ppsa.