Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 21 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi N. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od skargi w wysokości 100 (sto) złotych.

Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia 20 lipca 2022 r., wydaną po rozpoznaniu wniosku N. K. z dnia 17 kwietnia 2020 r. udzielił zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Decyzję tę doręczono pełnomocnik skarżącego w dniu 10 sierpnia 2022 r. Pismem z dnia 26 października 2023 r., N. K. wniósł skargę na bezczynność Wojewody w rozpoznaniu wniosku z dnia 17 kwietnia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych Wojewoda Dolnośląski w dniu 20 lipca 2022 r. wydał decyzję w sprawie wniosku skarżącego, załatwiając sprawę Decyzja ta jest ostateczna, została skutecznie doręczona.

Pomimo tego, skargą w niniejszej sprawie, wniesioną w dniu 26 października 2023 r., skarżący zaskarżył bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w rozpoznaniu jego wniosku. Tymczasem, skoro Wojewoda zakończył postępowanie wydaniem decyzji, to w chwili wnoszenia skargi organ nie pozostawał już w bezczynności, stan zarówno bezczynności ustał z chwilą zakończenia sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

Podobne rozważania w zakresie przewlekłości postępowania Naczelny Sąd Administracyjny zawarł w uzasadnieniu podjętej w dniu 22 czerwca 2020 r. uchwały w składzie 7 sędziów, sygn. akt OPS 5/19 oraz uchwały w składzie 7 sędziów z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21.

Sąd rozpoznający niniejsza sprawę w całości popiera stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W tym stanie rzeczy, skoro skarżąca złożyła skargę na bezczynność po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ (czyli po zakończeniu postępowania), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.