Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro / spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.

Przedmiotem skargi P. K. prowadzącego działalność pod firmą: A. (zwanego dalej Skarżącym) jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej GITD) z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w transporcie drogowym.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte o następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W dniu 5 lutego 2016 r. na autostradzie [...] w miejscowości G. (PPO) funkcjonariusze Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego

w [...] (dalej WITD) przeprowadzili kontrolę zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Volvo o nr rej. [...] oraz naczepy marki Krone o nr rej. [...], kierowanego przez K. J. wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy w imieniu Skarżącego. W związku ze stwierdzonym naruszeniem polegającym na nierejestrowaniu aktywności kierowcy, prędkości i przebytej drogi, zawiadomiono skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie podejrzenia naruszenia warunków i zasad wykonywania przewozów drogowych.

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], WITD nałożył na Skarżącego karę pieniężną w kwocie 5000 zł za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - lp.6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm., zwanej dalej u.t.d.) oraz karę pieniężną w kwocie 2000 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów – lp.6.1.2. załącznik nr 3 do u.t.d. Jak ustalono w trackie analizy zapisów cyfrowych na karcie kierowcy K. J. oraz danych

z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe o nr rej. [...], stwierdzono, iż kierujący używał niedozwolonego urządzenia tj. magnesu, zakłócającego pracę tachografu w wyniku przyłożenia do nadajnika znajdującego się przy skrzyni biegów. Magnes ten powodował, iż w momencie poruszania się pojazdu na karcie kierowcy rejestrowany był odpoczynek. Powyższe stwierdzono w dniu 01.02.2016 r. w godzinach: 03:19 - 03:45, oraz okoliczność ta została potwierdzona przez kierującego pojazdem. Ponadto, okazał on w trakcie kontroli urządzenie (magnes), które znajdowało się wewnątrz kabiny.

WITD nie uwzględnił wyjaśnień strony o prawidłowym działaniu tachografu rejestrującego wszystkie wymagane elementy oraz o wyłącznej odpowiedzialności pracownika za zaistniały stan rzeczy, gdyż nierejestrowanie aktywności kierowcy wynikało, w ocenie organu, z jego zaniedbania.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący podniósł, iż posłużenie się magnesem powoduje jedynie nieprawidłowe rejestrowanie aktywności kierowcy, prędkości pojazdu i przebytej drogi. Podniósł również, że skoro przedmiotowego naruszenia dopuścił się sam kierowca i sam się do tego przyznał, to tylko on powinien za to ponosić odpowiedzialność. Dodatkowo wskazał, iż tachograf rejestrował wszystkie wymagane parametry, o których mowa w rozporządzeniu 3821/85 i został zainstalowany przez profesjonalny warsztat w związku, z czym nie mogło dojść

w rozpatrywanej sprawie do wskazanego w decyzji naruszenia.

GITD decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia i ich ocenę dokonaną przez organ I instancji. W ocenie organu wykazano ponad wszelką wątpliwość na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego w postaci: protokołu kontroli drogowej, dowodu rejestracyjnego, danych cyfrowych pobranych z tachografu oraz wydruków z tachografu, że strona w dniu kontroli wykonywała przewóz drogowy pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów. Nadto, instalacja i pierwsza kalibracja tachografu w pojeździe miała miejsce w dniu 30.01.2015 r., z zatem tachograf nie rejestrował obowiązkowego drugiego sygnału prędkości, który jest wymagany od 1 października 2012 r. A zatem, skoro czujnik ruchu zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie odpowiadał wymogom technicznym, to w ocenie organu odwoławczego zasadnie została nałożona kara w wysokości 2 000 zł.

W odniesieniu do naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. organ odwoławczy wskazał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że strona wykonywała przewóz pojazdem w dniu 01.02.2016 r., podczas którego kierowca nie rejestrował swojej aktywności, prędkości i przebytej drogi. Zeznania złożone przez kierowcę potwierdzają ustalenia dokonane przez organ I instancji. Nie można było, zatem zaakceptować wyjaśnień Skarżącego, że za stwierdzone naruszenia wyłączną odpowiedzialność ponosi sam kierowca, który niedozwolonym urządzeniem posłużył się bez zgody przedsiębiorcy i wyłącznie w celach prywatnych. Skarżący nie wyjaśnił bowiem, w jakim celu kierowca nie rejestrował swojej aktywności, jeżeli organizacja i nadzór nad pracą kierowcy były wykonywane prawidłowo. Brak było zatem podstaw do odstąpienia od nałożenia kary.

Skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) skargę na decyzję GITD z dnia [...] stycznia 2017 r. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz umorzenie poprzedzającego ją postępowania administracyjnego w części dot. naruszeń określonych, jako: "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi" oraz co do "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów".

Skarżący podniósł, że organ II instancji uwzględniając w wydanym akcie administracyjnym naruszenia określone w załączniku nr 3 do ustawy z dnia

6 września 2001 r. o transporcie drogowym w oparciu o niedający do tego podstaw materiał dowodowy, w sposób rażący naruszył następujące przepisy prawa:

- art. 92a ust. 1 u.t.d. do cytowanej ustawy poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w zakresie ww. naruszeń,

- uchybienie art. 92b i 92c u.t.d. poprzez ich bezpodstawne niezastosowanie,

- art. 7 oraz art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. oz. 267 ze zm. zwany dalej kpa) – poprzez niepodjęcie przez organ I instancji działań niezbędnych do dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego,

- art. 107 § 1 kpa poprzez niewystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne. Przed wydaniem decyzji Skarżący nie otrzymał odpowiedzi na pismo z dnia 22.02.2016 r., którym zwracał się o wyjaśnienie nurtujących go kwestii i pragnął uczestniczyć

w dalszym postępowaniu. Brak odpowiedzi ze strony organu I instancji pozbawił go prawa do czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji administracyjnej. Nie otrzymał on nawet pisma informującego o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, które pozwoliłoby mu wypowiedzieć się, co do zgromadzonego materiału,

- błędną subsumpcję stanu faktycznego oraz naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewypełnienie wszystkich przesłanek związanych z naruszeniem lp. 6.2.1 załącznik nr 3 do u.t.d, które jest uzależnione od tego, aby tachograf nie rejestrował wszystkich wskazań, czyli prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi,

- błędną subsumpcję stanu faktycznego oraz naruszenie art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa poprzez niewypełnienie przesłanek związanych

z naruszeniem lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d., który nie ma zastosowania

w przypadku sytuacji opisanej w protokole kontroli.

W uzasadnieniu wniesionej skargi Skarżący argumentował, że zupełnie bezzasadne jest stwierdzenie naruszeń opisanych w wydanych decyzjach. Dodał, że brak jest w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego. Przed wydaniem decyzji nie otrzymał on bowiem odpowiedzi na jego pismo z dnia 22.02.2016 r. dot. wyjaśnienia nurtujących go kwestii, a chciał on dalej uczestniczyć w postępowaniu. Wskazał ponadto, że brak odpowiedzi ze strony organu I instancji pozbawił go prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Podniósł również, że organ nie poinformował go o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie, czym nie pozwolił mu wypowiedzieć się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Argumentował dalej, że jego zdaniem - użycie magnesu skutkuje jedynie nieprawidłowym rejestrowaniem prędkości pojazdu aktywności kierowcy i przebytej drogi, natomiast nie skutkuje wypełnieniem wszystkich przesłanek z naruszeniem lp.6.2.. załącznika nr 3 do u.t.d. Wskazał również, iż wszelkie czynności związane

z serwisowaniem, naprawą tachografów oraz ich instalacją dokonuje on

u uprawnionych instalatorów.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 29 marca 2017 r. określonym, jako "uzupełnienie skargi" Skarżący przesłał informację o przeszkoleniu kierowcy w zakresie norm czasu pracy kierowcy, zasad obsługi tachografów samochodowych oraz zasadach wykonywania przewozów drogowych, którą pracownik podpisał przy zatrudnieniu w dniu 15.01.2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone

w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Materialną podstawę prawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiła ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 ustanawia odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu oraz ustala granice wysokości kary za stwierdzone naruszenia. Zgodnie z tą regulacją, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem

z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie, przy czym suma kar za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). W ust. 6 tej regulacji wskazano, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W załączniku nr 3 do u.t.d. wymieniono, w sposób enumeratywny, rodzaje naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych nakładanych na przedsiębiorcę w sytuacji stwierdzenia ich dokonania.

Pod pozycją lp. 6.1.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wyszczególniono naruszenie: "wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów" – za które określono wysokość kary pieniężnej 2 000 zł.

Natomiast pod pozycją lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. określono naruszenie: "nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejterującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi", za które nakładana jest kara pieniężna w wysokości 5 000 zł. Z kolei art. 93 ust. 1 u.t.d. stanowi, że karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Rozważania odnośnie oceny postepowania organów administracji Sąd rozpocznie od odniesienia się do kary wymierzonej za naruszenie opisane w pkt 6.1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a więc wykonywanie transportu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, które nie rejestruje wszystkich wymaganych elementów.

Rozważania te należy rozpocząć od odniesienia się do brzmienia nr 7 preambuły Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009 z dnia 16 grudnia 2009 r. dostosowującego po raz dziesiąty do postępu technicznego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.UE.L.2009.339.3 z dnia 2009.12.21) oraz rozważań odnośnie pojęcia tachografu zdefiniowanego prawie unijnym.

Rozporządzenie to wprowadziło nowe wymogi dla tachografów stosowanych w pojazdach określone w pkt 019a i 161a w załączniku IB Rozporządzenia 3821/85, wprowadzając konieczność zainstalowania co najmniej jednego niezależnego czujnika ruchu potwierdzającego informacje z czujnika ruchu oraz obowiązek posiadania czujnika ruchu chronionego przed polem magnetycznym lub odpornego na nie.

Jednocześnie w myśl preambuły rozporządzenie nie wymagało zastąpienia funkcjonujących tachografów cyfrowych zainstalowanych przed datą rozpoczęcia jego stosowania. Dlatego wymagania określone w tym akcie prawnym mogą odnosić się wyłącznie do nowych tachografów montowanych w pojazdach po raz pierwszy po dniu 1 października 2012 r. Innymi słowy, jeżeli urządzenie rejestrujące zostało zainstalowane w pojeździe przed w/w datą, to wejście w życie Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1266/2009, nie nakładało na przewoźnika obowiązku wymiany wszystkich elementów tachografu na nowe, odpowiadające standardom wynikającym z przytoczonej wyżej treści pkt 19a rozdziału III załącznika IB do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85.

W Rozdziale I załącznika IB do Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, zatytułowanym: "WYMAGANIA DOTYCZĄCE BUDOWY, BADAŃ, INSTALACJI I KONTROLI" w podtytule I. "DEFINICJE" wskazano zgodnie z literą: ee), że urządzenie rejestrujące to całość urządzeń zamierzonych do instalowania w pojazdach drogowych w celu automatycznego lub półautomatycznego pokazywania, rejestrowania i zapamiętywania szczegółowych danych o ruchu takich pojazdów i o pewnych okresach pracy osób kierujących tymi pojazdami. Stosownie do Rozdziału II ust. 1 zdanie pierwsze, drugie i trzecie, cyt. załącznika o tytule: CHARAKTERYSTYKI OGÓLNE I FUNKCJE URZĄDZENIA REJESTRUJĄCEGO, celem urządzenia rejestrującego, tzw. tachografu, jest rejestrowanie, przechowywanie, wyświetlanie, drukowanie i wyprowadzanie danych związanych z czynnościami wykonywanymi przez kierowcę. Prawodawca unijny jednoznacznie stwierdza, że urządzenie rejestrujące – tachograf - składa się z przewodów, czujnika ruchu i przyrządu rejestrującego. Natomiast przyrząd rejestrujący składa się z jednostki przetwarzającej, pamięci danych, zegara czasu rzeczywistego, dwóch czytników kart inteligentnych (dla kierowcy i współkierowcy), drukarki, wyświetlacza, ostrzeżenia wizualnego, gniazda do kalibracji/wczytywania danych i urządzeń do wprowadzania danych przez użytkownika.

Z powyższego wynika, że przyrząd rejestrujący jest wyłącznie jednym ze składowych większej całości w postaci urządzenia rejestrującego (tachografu), który dla uzyskania swej funkcjonalności wymaga zespolenia z pozostałymi elementami w postaci czujnika ruchu oraz przewodów. Potwierdza ten wniosek prawna definicja tachografu, która wyraźnie za tachograf uznaje całość urządzeń, a nie jeden z elementów tej całości. Ponieważ tachograf to całość urządzeń, w tym również przyrząd rejestrujący, to nie można stawiać znaku równości pomiędzy urządzeniem rejestrującym a przyrządem rejestrującym. W konsekwencji, wymiana przyrządu rejestrującego nie jest okolicznością wystarczająca, aby stwierdzić wymianę tachografu, a tym samym również wymagać od przewoźnika wymiany pozostałych urządzeń tworzących tachograf.

Skarżący nie może jednak powoływać się na wymianę jedynie urządzenia rejestrującego, co w pewnych okolicznościach mogłoby skutkować brakiem konieczności montowania dodatkowego , odpornego na pole magnetyczne czujnika.

Jak bowiem wynika to z powyższych rozważań sytuacja taka miałaby miejsce tylko wtedy, gdy dochodzi do zmiany jednej z dwóch zasadniczych części składowych tachografu, czyli był on zamontowany przed datą graniczną, a więc 1 października 2012 a następnie zmieniany jest czujnik ruchu lub urządzenie rejestrujące.

W przedmiotowej sprawie , jak wynika z akt sprawy i która to okoliczność jest zasadniczo niekwestionowana przez skarżącego urządzenie rejestrujące zostało zainicjowane w pojeździe w dniu 30.01.2015 r., zaś czujnik ruchu został w tym pojeździe został po raz pierwszy ustawiony (sparowany z urządzeniem rejestrującym) w dniu 13.07.2013 r.

Obie te czynności miały miejsce po dacie granicznej. Po wejściu życie Rozporządzenia dokonano więc aktywacji obydwóch części tachografu. Obie te części zostały zamontowane pod rządem tego Rozporządzenia. W takim przypadku tachograf powinien spełniać normy określone w powyżej powołanym załączniku do rozporządzenia w wersji ustalonej w rozporządzeniu 1266/09. Montaż dwóch części składowych tachografu po tej dacie nawet jeżeli odbywał się w różnych datach musi być traktowany jako wymiana całego urządzenia a takie urządzenie , wymienione w całości musi spełniać normy i wymagania nowe . Inne rozumienie tego przepisu prowadziłoby do obejścia wymogów o konieczności spełniania przez nowe tachografy nowych, surowszych norm. Zamiast wymiany całego tachografu wystarczałoby bowiem rozłożyć tę operacje na dwa etapy i posiadać w pojeździe stary typ urządzenia. Taka wyładnia jest jednak niedopuszczalna.

Dlatego też sądu uznał, że organy nie naruszyły prawa uznając, że pojazd nie posiadał prawidłowego tachografu, wyposażonego w dwa niezależne od siebie, odporne na zakłócanie magnetyczne czujniki ruchu, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej.

Nie mogą przy tym skutkować rozstrzygnięciem korzystnym dla skarżącego jego twierdzenia, że dokonał wymiany części urządzenia rejestrującego w profesjonalnym zakładzie zajmującym się tego typu usługami i to zakład ten powinien mieć wiedzę jakie urządzenia są obowiązujące i jak je zamontować.

Argumentacja ta nie może prowadzić do uchylenia kary skoro to przedsiębiorca jest odpowiedzialny za zgodność z prawem ( spełnianie norm i odpowiednich wymogów ) używanych przez niego urządzeń, w tym pojazdów silnikowych i to on w myśl powołanych unormowań ponosi karę za ich naruszenie. Odpowiedzialność zakładu mogłaby mieć ewentualnie jedynie charakter odpowiedzialności cywilnej wobec niego – za niezgodne z prawem wykonanie usługi, jednak nie jest rolą sądu administracyjnego rozważanie tej kwestii.

Nie są również zasadne zarzuty skargi odnośnie drugiego ustalonego przez organy naruszenia przepisów, a to określonego w art. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegającego na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie wskazań w zakresie prędkości pojazdu aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W tym zakresie organy ustaliły na podstawie zgromadzonych przez siebie dowodów, że taki transport odbywał się w dniu 01.02.2016 r. w godzinach od 03:19 – 03:45.

Ustalenia te zostały dokonane na podstawie skontrolowanych tarcz urządzenia rejestrującego i zostały potwierdzone przez kierującego pojazdem kierowcę K. J. Przesłuchany przez inspektora ITD stwierdził on, że w trasie rzeczywiście prowadził pojazd z urządzeniem magnetycznym zakłócającym prace tachografu, gdyż nie było miejsca na parkingu i chciał przejechać na następny.

Z danych tych wynika więc, że z magnesem poruszał się on po drodze publicznej , pomiędzy parkingami aby znaleźć miejsce na postój. Nie potwierdzają się wiec stwierdzenia skarżącego, że mogło to mieć miejsce poza droga publiczna. Z dowodów tych wynika bowiem inny przebieg zdarzeń. Nie można również zakwestionować prawidłowości przeprowadzenia przesłuchania przez funkcjonariusza ITD.

Nie mogą też zostać uwzględnione na korzyść skarżącego twierdzenia zawarte w piśmie ,że kierowca sam nie potrafi mu powiedzieć, gdzie miała miejsce jazda zakwestionowana przez ITD. Wzajemne kontakty pomiędzy nim a kierowcą i wersja przedstawiona mu przez kierowcę nie ma znaczenia dla postępowania, w sytuacji zamieszczenia w aktach protokołu przesłuchania kierowcy, który pouczony o odpowiedzialności karnej złożył zeznania potwierdzające zabroniony przez prawo proceder.

Podana przez niego w tym protokole kwestia, iż nie był on świadomy zakazu używania magnesu do zakłócania pracy czujnika ruchu jest w świetle zasad doświadczenia życiowego mało wiarygodna , gdyż wiedza taka jest powszechna wśród zawodowych kierowców ciężarówek.

Organy słusznie nie zastosowały również przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. który stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. spoczywa na przedsiębiorcy, który musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że jest rzeczą oczywistą, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne.

Do obowiązków przedsiębiorcy należy prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego, a następnie jego właściwa kontrola, a także właściwa dokumentacja czasu prowadzenia pojazdu, odebrania wymaganych przerw i odpoczynków przez kierowcę, jak i jej odpowiednie zabezpieczenie. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy

i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorca ma bezwzględny obowiązek przechowywania dokumentacji czasu pracy zatrudnianych przez siebie kierowców, a jeżeli nie zastosuje się do wymogów wprowadzonych przez ustawodawcę musi liczyć się

z konsekwencją w postaci nałożenia na niego kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dokumenty dołączone do skargi ( o odbytych przeszkoleniach przez kierowcę ) nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy skoro pomimo prowadzonych szkoleń skarżący nie potrafił zapewnić rzeczywistego przestrzegania przez kierowcę przepisów o transporcie drogowym.

Wskazać przy tym należy, że podstawa odstąpienia od ukarania jest spełnienie kumulatywnie dwóch przesłanek a mianowicie podmiot nie mógł mieć wpływu na naruszenie i nastąpiło ono na skutek okoliczności, których nie mógł przewidzieć. Okoliczność stosowania magnesu przez kierowców nie jest okolicznością której przedsiębiorca nie jest w stanie przewidzieć, a zatem także z tego powodu brak jest podstaw do zastosowania omawianego przepisu.

Przepis art. 92b u.t.d. jako odnoszący się do czasu pracy nie ma w sprawie zastosowania.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia prawa strony postępowania poprzez uniemożliwienie jej brania czynnego udziału w postepowaniu w tym składania pism czy zapoznawania się z aktami sprawy.

Przeczą temu znajdujące się w aktach dokumenty a to : pismo przedsiębiorcy z dnia 22.02.2016 złożone do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...], gdzie przedstawia on swoje stanowisko i dołącza dokumenty, zawiadomienie skarżącego z dnia 25 marca 2016 r. o przekazaniu odwołania do organu II instancji, pismo GITD z dnia 30.09.2016 r o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału, zgłoszenia żądań i wniosków procesowych.

Z dokumentów tych wynika, że skarżący miał możliwość uczestniczenia w postępowaniu i składania wniosków dowodowych oraz był informowany o jego fazach.

Organ nie był zobowiązany do odpowiedzi na pismo z dnia 22.02.2016 r. a jedynie mógł po rozważeniu zawartych w nim argumentów wydać decyzje którą ukarany mógł następnie zaskarżyć do organu II instancji. Organ ten pouczył natomiast o prawie do wypowiedzenia się odnośnie materiałów sprawy, jednak odwołujący się z prawa tego nie skorzystał na tym etapie postępowania

W tych względów sąd skargę oddalił w myśl art. 151 ppsa.