Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Agnieszka Pazdykiewicz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi H z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 września 2025 r., nr GD.RUZ.4219.48.2022.4.AK w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego oddala skargę.

H. Spółka z o.o. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 września 2025 r. w przedmiocie legalizacji urządzenia wodnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dyrektor Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 5 października 2022 r. odmówił wnioskodawcy, P. Sp. z o.o., legalizacji urządzenia wodnego - systemu rozsączającego oczyszczone ścieki bytowe pochodzące z hotelu zlokalizowanego na działce nr [...], obręb K., gmina S., powiat k.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że według informacji zawartych w operacie wodnoprawnym obiekt hotelowy składa się m.in. z 50 miejsc noclegowych (50 łóżek i 21 łazienek), sali bankietowej na 200 miejsc, kuchni dla jej obsługi, sali konsumpcyjnej dla gości hotelowych na 50 miejsc oraz basenu rekreacyjnego o objętości ok. 8 m3. Urządzenie wodne służy zatem do realizowania usługi wodnej polegającej na zagospodarowaniu wytwarzanych w ramach świadczenia usług hotelarskich ścieków.

Organ wskazał, że do wniosku dołączono decyzję Wójta Gminy S. z 21 września 2009 r. ustalającą warunki zabudowy dla działki nr [...], dla zabudowy zagrodowej z funkcją agroturystyki polegającej na budowie budynku mieszkalnego z pokojami do wynajęcia, częścią rekreacyjną, SPA i basenem, budynków gospodarczych i małej architektury wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej. W pkt. 4d decyzji określono, że odprowadzanie ścieków powinno następować do szczelnego zbiornika bezodpływowego wywożonego do oczyszczalni ścieków lub do przydomowej oczyszczalni ścieków. Domniemywać należy zdaniem organu, że kierując się zapisami tej decyzji Starosta Kartuski 17 lutego 2010 r. udzielił A. D. pozwolenia wodnoprawnego. Prawa i obowiązki wynikające z pozwolenia udzielonego przez Starostę Kartuskiego przejęło natomiast P. Sp. z o.o.

Organ wskazując na to, że wnioskowana średniodobowa ilość odprowadzanych ścieków do systemu rozsączającego wynosi 56,16 m3/d uznał, że istniejąca oczyszczalnia ścieków nie spełnia kryteriów przydomowej oczyszczalni ścieków, która miała być wykonana dla celów funkcjonowania zabudowy zagrodowej z funkcją agroturystyczną. Rozmiar i funkcje istniejącej zabudowy, czyli obiektów hotelowych, nie są zgodne z zapisami decyzji o warunkach zabudowy z 21 września 2009 r. Oznacza to w konsekwencji, że warunki dotyczące odprowadzania ścieków ustalone zostały dla stanu faktycznego odmiennego od istniejącego obecnie. Dlatego decyzja Wójta Gminy S. z 21 września 2009 r. ustalająca warunki zabudowy dla działki nr [...] nie może stanowić podstawy do oceny zgodności legalizowanego urządzenia wodnego z zapisami decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 190 ust. 2 pkt 6. ustawy Prawo wodne. Warunkiem koniecznym przyjęcia jako dokumentu decyzji o warunkach zabudowy, jest zgodność stanu faktycznego ze stanem prawnym. Takie kryteria spełnia zdaniem organu decyzja Wójta Gminy S. z 1 października 2013 r. ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowy z pokojami do wynajęcia, z częścią rekreacyjną, spa i basenem wraz z układem drogowym i dwoma zjazdami z drogi gminnej i powiatowej. W pkt. 6 decyzji określono, że odprowadzanie ścieków dla zabudowy o zmienionej funkcji ma następować do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, zgodnie z warunkami zarządcy sieci. Oznacza to, że organ zgadzając się na zmianę sposobu użytkowania istniejącej zabudowy, dla której wcześniej ustalił w decyzji z 2009 r., że ścieki powinny być zagospodarowane w szczelnym zbiorniku bezodpływowym lub oczyszczone w przydomowej oczyszczalni, ustalił warunek zagospodarowania ścieków powstających w przedmiotowym obiekcie poprzez odprowadzenie ich do sieci kanalizacji sanitarnej. Zmiana sposobu użytkowania budynku spowodowała zatem zmianę warunków zagospodarowania ścieków, co potwierdził Wójt Gminy S. w piśmie z dnia 6 października 2021 r., jednoznacznie wskazując na niezgodność legalizacji przedmiotowego urządzenia z zapisami wydanej przez siebie decyzji.

Organ wyjaśnił przy tym, że zgodnie z art. 2 pkt 7 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020, poz. 2028) poprzez sieć rozumie się przewody wodociągowe lub kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi dostarczana jest woda lub którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego. W świetle art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r. poz. 888 ze zmianami), jeżeli na danym terenie nie ma wykonanej kanalizacji sanitarnej lub też jest, ale przyłączenie nieruchomości do niej jest technicznie lub ekonomicznie niemożliwe, wówczas inwestor może wykonać przydomową oczyszczalnię ścieków na swym terenie. W związku z tym, że gminna kanalizacja sanitarna istnieje, ścieki z terenu Przedsiębiorstwa kierowane powinny być do gminnej sieci. W ocenie organu to, że na dzień wydania decyzji Wójta Gminy S. z 1 października 2013 r. sieć kanalizacji sanitarnej nie istniała, nie może stanowić podstawy do legalizacji przedmiotowego urządzenia wodnego, ponieważ decyzja Wójta Gminy S. z 1 października 2013 r. stała się ostateczna 30 października 2013 r., co oznacza, że wnioskodawca nie skorzystał z przysługującego mu prawa do odwołania, zgodził się zatem na warunki zawarte w decyzji. Ponadto na dzień złożenia wniosku w sprawie legalizacji urządzenia wodnego, tj. 14 kwietnia 2021 r., sieć kanalizacji sanitarnej w miejscowości K. istniała, o czym świadczy fakt podłączenia części obiektu do gminnej sieci. Dlatego należy brać pod uwagę stan istniejący, czyli możliwość podłączenia całości obiektu do sieci kanalizacyjnej. Organ zwrócił też uwagę na to, że zgodnie z informacjami przekazanymi przez wnioskodawcę w piśmie z 13 września 2021 r. w prowadzonym równolegle postępowaniu w sprawie udzielenia P. Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną w zakresie wprowadzania oczyszczonych ścieków bytowych do urządzeń wodnych, wykonana oczyszczalnia ścieków składa się z 12 zbiorników o łącznej kubaturze 42 m3 i wydajności przewidzianej do obsługi do 75 jednocześnie korzystających z infrastruktury kanalizacyjnej osób. Oczyszczalnia, zgodnie z jej charakterystyką, jest przystosowana do oczyszczania ścieków w ilości: Qdnom- 7,5 m3/d, Qdmax-11,3 m3/d, Qhśr 0,31 m3/d i Qhmax - 0,68 m3/d, przy ilości użytkowników wynoszącej 45-75 RLM. W operacie wodnoprawnym przedstawiono informacje dotyczące wnioskowanej ilości odprowadzanych ścieków, wyliczone na podstawie maksymalnego zużycia wody: Qmaxs=0,001 m3/s, Qmaxh=2,34 m3/h, Qśrd= 56,16 m3/d, Qdopr=20 498 m3/rok, dla RLM-135. Z zestawienia tych danych wynika zdaniem organu jednoznacznie, że wnioskowana ilość odprowadzanych ścieków oraz ilość ścieków określona w decyzji Starosty Kartuskiego z 2010 r. w znacznej ilości przekraczają parametry technologiczne oczyszczalni, a co za tym idzie istniejąca instalacja nie posiada wystarczającej przepustowości pozwalającej na przyjęcie oraz oczyszczanie do parametrów zgodnych z przepisami prawa produkowanej ilości ścieków.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie po rozpatrzeniu odwołania P. Sp. z o.o. decyzją z 8 września 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z 5 października 2022 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że z decyzji tej wynika, że system rozsączający ścieki bytowe z oczyszczalni ścieków na działce nr [...] w K. nie może być zalegalizowany, bowiem urządzenie wodne narusza ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy wydanej przez Wójta Gminy S.1 października 2013 r. W decyzji tej wskazano dopuszczalny sposób odprowadzania ścieków - do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej zgodnie z warunkami zarządcy sieci. Decyzję tę P. Sp. z o.o. uzyskało w związku z inwestycją polegającą na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowy z pokojami do wynajęcia, z częścią rekreacyjną, spa i basenem wraz z układem drogowym i dwoma zjazdami - z drogi gminnej i powiatowej. Organ odwoławczy zauważył, że decyzja ta ustala warunki zabudowy dla obiektu hotelowego, nie dotyczą one więc osoby prywatnej i nie jest dopuszczalne, aby obiekt usługowy korzystał z możliwości wykonania/eksploatowania przydomowej oczyszczalni ścieków z drenażem rozsączającym ścieki do ziemi, gdyż z tego mogłaby co najwyżej skorzystać osoba fizyczna w ramach zwykłego korzystania z wód. Spółka P. prowadzi działalność gospodarczą i korzysta z urządzenia wodnego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, co wykracza poza zwykłe korzystanie z wód.

Odnosząc się do zarzutu pełnomocnika skarżącej, że organ I instancji brał pod uwagę pisma Wójta Gminy S., mimo że Gmina S. nie została uznana za stronę postępowania wyjaśniono, że organ administracji publicznej w ramach postępowania wyjaśniającego jest obowiązany m.in. do ustalenia stanu faktycznego, a zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.

H. Spółka z o.o. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 8 września 2025 r. zarzuciła naruszenie:

art. 190 ust. 1 i 2 pkt 6 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie z powodu rzekomej niezgodności urządzenia wodnego stanowiącego przedmiot postępowania legalizacyjnego objętego zaskarżoną decyzją z decyzją o warunkach zabudowy, która w momencie wydania określała warunki niemożliwe do wykonania, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji;

art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. art. 190 ust. 2 pkt 6 Prawa wodnego poprzez dokonanie oceny dowodów zgromadzonych w sprawie w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a w konsekwencji poprzez nieprawidłowe zastosowanie skutkujące wydaniem decyzji odmawiającej skarżącej legalizacji urządzenia wodnego ze względu na jego rzekomą sprzeczność z decyzją o warunkach zabudowy, podczas gdy w rzeczywistości urządzenie wodne spełnia warunki przewidziane w obowiązującej decyzji o warunkach zabudowy, wobec czego w przedmiotowej sprawie nie było przesłanek do wydania decyzji tej treści;

art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez oparcie decyzji na pismach składanych przez Wójta Gminy S. po dacie orzeczenia przez organ o braku podstaw do jego udziału w sprawie w charakterze strony postępowania. Pisma te jednocześnie nie zostały włączone do materiału dowodowego sprawy postanowieniem organu z 4 maja 2022 r. i były stanowiskiem organu zainteresowanego korzystnym rozstrzygnięciem sprawy, a zatem korzystanie z tych dowodów było sprzeczne z prawem.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że urządzenie wodne, o którego legalizację wystąpiła to system rozsączający oczyszczone ścieki bytowe pochodzące z hotelu zlokalizowanego na działce nr [...] obręb K., gm. S. Urządzenie to było sprzężone z działającą na tym samym terenie prywatną oczyszczalnią ścieków i razem zapewniało bezpieczny dla środowiska sposób oczyszczania ścieków. W momencie powstania tych urządzeń na terenie Gminy S. nie istniała gminna sieć kanalizacji sanitarnej, a odprowadzanie ścieków było możliwe jedynie do prywatnych urządzeń oczyszczających. Zatem nie było możliwe zapewnienie odprowadzania ścieków zgodnie z decyzją Wójta Gminy S. o warunkach zabudowy z 1 października 2013 r., która zakładała odprowadzanie ścieków do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej, a więc była w tym zakresie niemożliwa do wykonania. Skarżąca od 2009 r. do 2013 r. posiadała warunki zabudowy określone decyzją Wójta Gminy S. z 21 września 2009 r., które zezwalały na odprowadzanie ścieków do prywatnej oczyszczalni. Zmiana warunków zabudowy w 2013 r. została dokonana w sposób niemożliwy do realizacji w zakresie odprowadzania ścieków, nie istniała bowiem wtedy sieć gminna. W związku z tym niezasadne są twierdzenia organu o niezgodności urządzenia z warunkami zabudowy, gdyż w momencie powstania warunki zabudowy były niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym. Organ pomijając te okoliczności błędnie zastosował przepisy prawa materialnego. W ocenie skarżącej, skoro prawnie wiążącą dla niej jest pierwsza z decyzji Wójta Gminy S., możliwa do wykonania w chwili jej wydania, a zarazem przedmiotowe urządzenie wodne spełnia przewidziane w jej treści wymogi, to organ nie miał podstaw do wydania zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143; dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W rozpoznawanej sprawie postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem P. Sp. z o.o. (poprzednika prawnego skarżącej H. Spółki z o.o.) z 14 kwietnia 2021 r. o legalizację urządzenia wodnego – systemu rozsączającego oczyszczone ścieki bytowe pochodzące z hotelu zlokalizowanego na działce nr [...], obręb K., powiat k.

Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie odmówił legalizacji przedmiotowego urządzenia wodnego, po czym Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał wydaną decyzję w mocy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z 8 września 2025 r. stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960). Zgodnie z art. 190 ust. 1 ustawy, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 407 ust. 2 oraz w art. 422. Stosownie do art. 190 ust. 2 pkt 6 Prawa wodnego, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych może wydać decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, jeżeli lokalizacja tego urządzenia nie narusza ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy albo decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W przedmiotowej sprawie zasadniczą okolicznością uzasadniającą odmowę legalizacji urządzenia wodnoprawnego była niezgodność z decyzją o warunkach zabudowy.

Z akt sprawy wynika, że decyzją Wójta Gminy S. z 21 września 2009 r., nr UAN-7331-123/09, ustalone zostały na wniosek A. D. warunki zabudowy dla działki nr [...] położonej w miejscowości K., gmina S. dla zabudowy zagrodowej z funkcją agroturystyki polegającej na budowie budynku mieszkalnego z pokojami do wynajęcia, częścią rekreacyjną, SPA i basenem, budynków gospodarczych i małej architektury wraz z niezbędnymi urządzeniami infrastruktury technicznej. W pkt 4 lit. d ww. decyzji określono, że odprowadzanie ścieków powinno następować do szczelnego zbiornika bezodpływowego wywożonego do oczyszczalni ścieków lub do przydomowej oczyszczalni ścieków.

Decyzją z 17 grudnia 2010 r. nr R.IB.6223-39/10 Starosta Kartuski udzielił A.D. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków bytowych do ziemi z oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na działce nr [...] w K. za pośrednictwem rowu chłonnego. W uzasadnieniu wskazano, że obiekt ten ma obsługiwać budynek mieszkalny wraz z częścią agroturystyczną, na który inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy z 21 września 2009 r., nr UAN-7331-123/09. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2019 r. nr GD.ZUZ.3.421.294.2019.AO, Dyrektor Zarządu Zlewni w Gdańsku Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor Zarządu Zlewni, organ I instancji) potwierdził przejęcie przez P. Sp. z o.o. praw i obowiązków wynikających z ww. decyzji.

Decyzją nr 37/2013 z 1 października 2013 r. wydaną na wniosek P. Sp. z o.o., Wójt Gminy S. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek usługowy z pokojami do wynajęcia, z częścią rekreacyjną, spa i basenem wraz z układem drogowym i dwoma zjazdami z drogi gminnej i powiatowej. W pkt 6 decyzji określono, że odprowadzanie ścieków dla zabudowy o zmienionej funkcji ma następować do istniejącej sieci kanalizacji sanitarnej, zgodnie z warunkami zarządcy sieci.

Strona wystąpiła w tej sprawie z wnioskiem o zalegalizowanie istniejącego systemu rozsączającego, do którego mają być odprowadzane ścieki bytowe pochodzące z hotelu zlokalizowanego na działce nr [...]. Obiekt hotelowy składa się m.in. z 50 miejsc noclegowych, sali bankietowej na 200 miejsc, kuchni dla obsługi sali bankietowej, sali konsumpcyjnej dla gości hotelowych na 50 miejsc oraz basenu rekreacyjnego.

Biorąc pod uwagę treść wniosku, prawidłowo organy uznały, że decyzją o warunkach zabudowy, stanowiącą podstawę weryfikacji przesłanki z art. 190 ust. 2 pkt 6 Prawa wodnego, jest decyzja Wójta Gminy S. nr 37/2013 z 1 października 2013 r. To bowiem ta decyzja określa warunki zabudowy, w tym również zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej obejmujące odprowadzanie ścieków dla inwestycji stanowiącej aktualnie użytkowany obiekt hotelowy.

Wbrew stanowisku skarżącej, decyzja z 21 września 2009 r., UAN-7331-123/09 pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia. Decyzja ta ustala warunki zabudowy dla zupełnie innej inwestycji, tj. zabudowy zagrodowej. Zmiana sposobu użytkowania zrealizowanej na podstawie tej decyzji zabudowy na obiekt hotelowy wymagała zmiany decyzji o warunkach zabudowy. Taka zmiana została dokonana decyzją z 1 października 2013 r. i to właśnie ta decyzja wyznacza warunki zabudowy dla obiektu hotelowego, jaki aktualnie jest użytkowany na działce nr [...].

Skarżąca nie neguje, że decyzja Wójta Gminy S. z 1 października 2013 r. jest w obrocie prawnym, wskazuje jednak, że określone tą decyzją zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej poprzez odprowadzanie ścieków do istniejącej kanalizacji sanitarnej w dacie jej wydania nie mogły być wykonane, gdyż wówczas jeszcze w pobliżu działki nie istniała kanalizacja sanitarna. Pamiętać należy, że decyzja o warunkach zabudowy z 1 października 2013 r. jest decyzją ostateczną. Zgodnie z zasadą trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 Kodeksu postępowania administracyjnego decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Taką też jest wskazana wyżej decyzja Wójta Gminy S. z 1 października 2013 r. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Decyzja ostateczna korzysta bowiem z domniemania legalności, czy też mówiąc inaczej domniemania jej zgodności z prawem. Skarżąca nie zaskarżyła tej decyzji ani w całości, ani w części, co oznacza, że jest nią związana w całości. Jeżeli w ocenie strony spełnienie warunku wynikającego z tej decyzji nie było możliwe, przysługiwały jej odpowiednie środki prawne w ramach, których mogła domagać się zmiany decyzji w tym zakresie. Skoro tego nie uczyniła, jest tymi postanowieniami związana, tak jak i związany jest nimi organ. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie legalizacji urządzenia wodno-prawnego, nie ma możliwości kwestionowania ustaleń zawartych w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy.

Nie jest też tak, jak zdaje się skarżąca uważać, że w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje o warunkach zabudowy odmiennie określające dopuszczalny sposób odprowadzania ścieków bytowych z kompleksu hotelowego istniejącego na działce nr [...] i w związku z tym skarżąca może wybrać, który ze sposobów zrealizuje. Decyzja Wójta Gminy S. z 21 września 2009 r., nr UAN-7331-123/09, ustala warunki zabudowy dla osoby fizycznej i dla inwestycji polegającej na budowie zabudowy zagrodowej z funkcją agroturystki. Dla takiego rodzaju zabudowy w decyzji określono, że odprowadzanie ścieków powinno następować do szczelnego zbiornika bezodpływowego wywożonego do oczyszczalni ścieków lub do przydomowej oczyszczalni ścieków. Dla takiego też rodzaju zabudowy Starosta Kartuski udzielił A.D. pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie ścieków bytowych do ziemi z oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na działce nr [...] w K. za pośrednictwem rowu chłonnego.

Ustawowa definicja zabudowy zagrodowej pojawiła się 1 stycznia 2022 r. w ustawie z dnia 3 lutego 1985 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 81) i w myśl jej aktualnego art. 4 pkt 31, zabudowa zagrodowa to budynki mieszkalne oraz budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno - spożywczemu, jeżeli są położone na gruntach rolnych i wchodzą w skład gospodarstwa rolnego. Z kolei w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zdefiniowano wprawdzie pojęcia "zabudowa zagrodowa", jednak możliwe jest odniesienie się do definicji legalnej § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225). Zgodnie z tym przepisem, przez zabudowę zagrodową rozumie się w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Zabudowa zagrodowa związana jest więc głównie z prowadzeniem gospodarstwa rolnego i składają się na nią przede wszystkim budynki gospodarcze i inwentarskie, którym jedynie towarzyszy budynek mieszkalny.

Nie ulega wątpliwości, że na przedmiotowej działce nie istnieje zabudowa zagrodowa, tylko obiekt hotelowy. Dla zabudowy hotelowej wydana zaś została odrębna decyzja o warunkach zabudowy z 1 października 2013 r. i jest to jedyna decyzja o warunkach zabudowy wiążąca tak skarżącą jak i organy w tej sprawie o legalizację urządzenia wodnego we wnioskowanym przez stronę zakresie.

Prawidłowo organy stwierdziły, że wnioskowany sposób odprowadzania ścieków bytowych z kompleksu hotelowego do urządzenia wodnego – systemu rozsączającego (pochodzących bezpośrednio z oczyszczalni ścieków zlokalizowanej na działce nr [...]) - jest niezgodny z decyzją Wójta Gminy S. nr 37/2013 z 1 października 2013 r. Decyzja ta zakładała bowiem odprowadzanie ścieków do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej, nie przewidując żadnych odstępstw w przypadku braku możliwości bezpośredniego przyłączenia do sieci kanalizacyjnej. Objęty wnioskiem system rozsączający nie został dopuszczony jako alternatywa dla sieci kanalizacyjnej i sprzeczny w tym zakresie z podaną decyzją, nie może zostać zlokalizowany na działce nr [...]. Odmowa jego legalizacji była zatem uzasadniona.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących oparcia wydanej decyzji na podstawie pism składanych przez Wójta Gminy S. po dacie orzeczenia przez organ o braku podstaw do jego udziału w sprawie w charakterze strony postępowania, wyjaśnić należy, że obowiązkiem organu administracji jest w sposób wyczerpujący zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego), przy czym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 ustawy). Jak słusznie zauważa się w doktrynie, art. 75 § 1 Kodeksu postpowania administracyjnego koresponduje z wyrażoną w art. 7 § 1 Kodeksu zasadą prawdy obiektywnej, nakazującą organowi administracji podejmowanie wszelkich kroków zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Byłoby więc wyrazem niekonsekwencji ustawodawcy, gdyby wobec takiej treści wspomnianej zasady zawęził możliwości organu administracji tylko do ściśle określonych środków dowodowych, po które może on sięgać w celu ustalenia okoliczności sprawy. Wyrażony w omawianym przepisie warunek niesprzeczności dowodu z prawem nie tylko zatem ustanawia otwarty katalog środków dowodowych w ramach postępowania administracyjnego, ale określa także podstawowe zarazem kryterium dopuszczalności dowodu w takim postępowaniu, przy czym przepis ten nie określa jednocześnie, na czym miałaby polegać sprzeczność dowodu z prawem. Wydaje się jednak, że kryterium to jest obecnie jednolicie rozumiane jako sprzeczność środka dowodowego zarówno z prawem procesowym, chodzi więc głównie o sposób jego pozyskania niezgodnie z określonymi procedurami, jak i prawem materialnym, tj. przypadkami, kiedy przepisy z różnych względów wyłączają możliwość pozyskania lub posłużenia się określonym środkiem dowodowym (P. Dańczak [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. W. Chróścielewski, A. Krawczyk, Warszawa 2025, art. 75.). Podnoszony przez skarżącą zarzut jest niezasadny, ponieważ nie ma przepisu prawa wykluczającego możliwość dopuszczania w postępowaniu administracyjnym pism i dokumentów pochodzących od innych niż strony postępowania podmiotów, nawet w sytuacji gdy podmioty te zainteresowane są określonym rozstrzygnięciem sprawy.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 P.p.s.a, Sąd skargę oddalił, uznając ją za niezasadną.