Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 1 września 2023 r. nr WI-VI.7821.1.50.2022.JB w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia skargę oddala

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 3 lutego 2022 r. nr 6/6740.4/2022 zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej pn. Rozbudowa ulicy [...] (drogi gminnej, lokalnej L) w km AB 0+005.00 – 0+2647.00 i budowa odcinka ulicy [...] bocznej (drogi gminnej, dojazdowej D) w km CD 0+008.00-0+067.00 z przebudową skrzyżowań z ulicami N. i Ł. oraz budową skrzyżowania z ulicą P. boczną wraz z infrastrukturą techniczną w K..

Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 4 lutego 2022 r. działając na podstawie art. 17 ust. 1 i 3 oraz art. 11 c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w związku z art. 108 § 2 K.p.a. postanowił nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia 3 lutego 2022 r.

O wydanej decyzji oraz o wydanym postanowieniu strony postępowania zostały

zawiadomione zgodnie z przepisem art. 11f ust. 3 ww. ustawy poprzez obwieszczenie. Ponadto, zawiadomienie informujące o wydanej decyzji i postanowieniu zostało wysłane do dotychczasowych właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości na adres wskazany w katastrze nieruchomości.

Na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu na złożenie zażalenia złożył A. C..

Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 1 września 2023 r. nr WI-VI.7821.1.50.2022.JB działając na podstawie art. 134, art. 123 § 1 i art. 144 K.p.a. stwierdził, ze zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego dla jego wniesienia określonego w art. 141 § 2 K.p.a.

W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie art. 141 § 1 i § 2 K.p.a. na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 4 lutego 2022 r. służy stronie zażalenie, które wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszona ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 144 P.p.s.a. w sprawach nieuregulowanych w rozdziale dotyczącym zażaleń, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z art. 49 K.p.a., doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia, tj. ukazania się obwieszczenia o wydaniu ww. postanowienia. Przepisem szczególnym stanowiącym podstawę zastosowania w przedmiotowej sprawie trybu zawiadomienia stron wskazanego w art. 49 K.p.a. jest art. 11f ust. 3 ustawy o szczegółowych zasadach i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Stosownie do treści art. 11f ust. 3 ww. ustawy decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręcza się wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto, wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne. Podkreślić należy, że decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej doręcza się na piśmie tylko inwestorowi, natomiast pozostałe strony zawiadamiane są o wydaniu decyzji poprzez publiczne ogłoszenie, o którym mowa w art. 11f ust. 3 ww. ustawy. Poza wskazanymi formami publicznego ogłaszania o wydaniu decyzji, ustawodawca nałożył na organ orzekający obowiązek pisemnego zawiadomienia dotychczasowych właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych skutkami prawnymi tej decyzji o jej wydaniu.

Organ przeanalizował akta sprawy organu I instancji i ustalił, że obwieszczenie o wydaniu zaskarżonego postanowienia ukazało się:

– na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Krakowa w dniach od 10 lutego 2022 r. do 25 lutego 2022 r. oraz w urzędowym publikatorze teleinformatycznym – Biuletynie Informacji Publicznej tego urzędu od dnia 10 lutego 2022 r.

– w prasie lokalnej – wydaniu "[...]" z dnia 10 lutego 2022 r.

W związku z powyższym organ odwoławczy, ustalił koniec terminu do wniesienia zażalenia (dla strony niebędącej wnioskodawcą) na 3 marca 2022 r., ponieważ najpóźniejszym terminem publicznego obwieszczenia informującego o wydaniu zaskarżonego postanowienia był 10 lutego 2022 r., a termin doręczenia postanowienia organ ustalił na 24 lutego 2022 r. Z uwagi na powyższe oraz na pouczenie zawarte w obwieszczeniu Prezydenta Miasta Krakowa z 10 lutego 2022 r., że cyt.: "Na postanowienie z 4.02.2022 r. o nadaniu decyzji nr 6/6740.4/2022 rygoru natychmiastowej wykonalności przysługuje stronom postępowania zażalenie do Wojewody Małopolskiego w Krakowie ul. [...], za pośrednictwem Prezydenta Miasta Krakowa – Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K., w terminie 7 dni od dnia ukazania się niniejszego obwieszczenia" zażalenie A. C. z 30 czerwca 2022 r. zostało złożone po terminie, tj. po 3 marca 2022 r. W związku z powyższym, zażalenie wniesione z uchybieniem terminu nie może zostać rozpatrzone przez organ odwoławczy.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. C. zarzucając naruszenie:

1/ art. 158 § 1 pkt. 2 K.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności postępowania w sytuacji gdy przepisy specustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach

przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (i zarazem wydania

zezwolenia na realizację inwestycji drogowej) w sytuacji gdy:

a) decyzja ta dotyczy nie drogi publicznej a jedynie drogi wewnętrznej, albowiem taką

drogą pozostaje ul. [...], co zostało nawet przyznane przez organ I instancji w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji (str. 2 decyzji) i postanowienia;

b) decyzja ta została wydana w celu realizacji umowy zawartej w trybie art. 16 ustawy o drogach publicznych z prywatnym podmiotem w celu realizacji inwestycji innej niż drogowa tj. w celu realizacji inwestycji deweloperskiej - vide umowa o zastępstwo inwestycyjne w realizacji inwestycji drogowej z dnia 31 października 2018 r. zawarta pomiędzy Gminą Miejską Kraków a [...] Sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w K. stanowiąca załącznik do niniejszej skargi;

2/ art. 141 § 2 K.p.a. w zw. z art. 129 § 2 K.p.a. w zw. z art. 58 § 1 i 2 K.p.a. - poprzez błędne uznanie, że zażalenie skarżącego na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 lutego 2023 r. o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wniesione zostało z uchybieniem terminu, w sytuacji gdy został przyjęty nieprawidłowy i nieskuteczny tryb doręczenia w/w postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności i decyzji ZRID a nadto skarżący i tak zadośćuczynił z ostrożności w sposób prawidłowy wnioskowi o przywrócenie terminu na złożenie zażalenia;

3/ art. 134 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. - poprzez wydanie nieprawidłowego merytorycznie rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i zaniechanie ustalenia, czy zażalenie na postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności wniesione przez skarżącego pozostaje niedopuszczalne, podczas gdy wymagane jest jednoczesne ustalenie przez organ zarówno dopuszczalności/niedopuszczalności wniesienia środka odwoławczego jak też obok podjęcie oceny ewentualnej prawidłowości terminu złożenia zażalenia;

4/ art. 58 § 1 K.p.a. - poprzez błędną odmowę przywrócenia skarżącemu terminu na wniesienie zażalenia od postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności wskutek nieuprawnionego przyjęcia, iż skarżący nie uprawdopodobnił, aby do uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia doszło bez jego winy, podczas gdy:

a/ skarżący nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu o zezwolenie na realizację inwestycjo drogowej (w zwieńczeniu którego wydane zostało zakwestionowane postanowienie), a w warunkach trwającego postępowania rewindykacyjnego nie miał podstaw do przypuszczenia, że Gmina Miejska Kraków równolegle z czynnym udziałem w postępowaniu rewindykacyjnym (wnosząc kolejno skargi do WSA oraz do NSA, które zostały oddalone), mając wiedzę o interesie prawnym skarżącego, zataja jakiekolwiek informacje tyczące się dalszego statusu właścicielskiego działki nr [...]/ 4 w K. i podejmuje działania niweczące perspektywę odzyskania własności działki nr [...] przez skarżącego oraz nie informuje Zarządu Dróg Miejskich K. ani A. C. o tym, że może mieć prawo do udziału w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji ZRID jak i nie informuje skarżącego o tym, że zostało wszczęte postępowanie dot. wydania rzeczonej decyzji ZRID opatrzonej zaskarżonym postanowieniem;

b/ skarżący mając świadomość, że ulica [...] pozostaje jedynie drogą wewnętrzną, obiektywnie nie miał podstaw do przypuszczenia i podejmowania cyklicznej weryfikacji, czy rzeczona droga nie została objęta ekstraordynaryjnym trybem przewidzianym dla innej kategorii dróg włącznie z jego działką nr [...], na której nigdy nie było jakichkolwiek planów co do lokalizacji dróg ani faktycznie urządzonych dróg, dojść, dojazdów, zawrotek;

c/ skarżący aż do dnia 22 czerwca 2022 r. nie dysponował podstawowymi danymi identyfikującymi decyzję ZRID oraz postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności, umożliwiającymi kolejno złożenie skutecznych formalnie środków odwoławczych, nie znał akt postępowania, faktycznego jej zakresu. Skarżący podniósł sprzeciw wobec istoty postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności już na kanwie odwołania od decyzji ZRID, złożonego do organu II stopnia w dniu 29 czerwca 2022 r., stąd termin rzeczony należy uznać za zachowany, zaś następujące po tymże pisma stanowiły jedynie dopuszczalne uzupełnienie zażalenia.

5/ art. 58 § 2 K.p.a. - poprzez błędną odmowę przywrócenia skarżącemu terminu na wniesienie zażalenia na postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności wskutek nieuprawnionej odmowy przyjęcia, iż przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia ustała wobec skarżącego wcześniej niż w dniu 22 czerwca 2022 r., w sytuacji gdy:

a/ organ II instancji przyjmuje sprzeczne wewnętrznie ustalenia w przedmiocie kiedy dokładnie ustała w/w przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia;

b/ przyczyna uchybienia terminu do wniesienia zażalenia ustała wobec skarżącego dopiero w dniu 22 czerwca 2022 r. podczas kwerendy akt postępowania zakończonego decyzją ZRID i postanowieniem o rygorze natychmiastowej wykonalności, kiedy to skarżący zapoznał się z jej treścią, powziął wiedzę, który organ wydał decyzję oraz następnie postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności i jaki jest zakres tychże orzeczeń oraz ich podstawa prawna i faktyczna, co dopiero umożliwiło skarżącemu sformułowanie merytorycznych zarzutów na kanwie zażalenia skierowanego do właściwego organu, co dopiero umożliwiło nadanie ścieżki formalnej zażaleniu;

c/ skarżący dopiero w dniu 22 czerwca 2022 r. zapoznał się z datą wydania decyzji ZRID i postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności, stąd dopiero w tym dniu skarżący obiektywnie uzyskał potwierdzenie, iż mógł wobec niego upłynąć ustawowy termin do złożenia odwołania od decyzji ZRID i odpowiednio zażalenia na postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności;

d/ skarżący podniósł sprzeciw wobec istoty postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności już na kanwie odwołania od decyzji ZRID, złożonego do organu II stopnia w dniu 29 czerwca 2022 r., stąd termin rzeczony należy uznać za zachowany, zaś następujące po tymże pisma stanowiły jedynie dopuszczalne uzupełnienie zażalenia

6/ art. 79a § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ II instancji w piśmie informującym o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, wskazania przesłanek zależnych od strony, które na dzień wysłania informacji nie zostały spełnione lub wykazane, a rzutujące na wydanie decyzji niezgodnej z żądaniem strony, co tym samym uniemożliwiło skarżącemu ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie;

7/ art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej i nie wszechstronnej oceny materiału dowodowego, prowadzącego do przyjęcia, iż skarżący został prawidłowo zawiadomiony o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej najdalej z dniem 24 lutego 2022 r. oraz do bezpodstawnego domniemania, że skarżący zapoznał się z decyzją ZRID i postanowieniem o rygorze natychmiastowej wykonalności w dniu 10 czerwca 2022 r., w sytuacji gdy skarżący nie posiadał informacji pozwalających na jednoznaczne zidentyfikowanie rozstrzygnięcia obu orzeczeń aż do dnia 22 czerwca 2022 r., kiedy to zapoznał się z podstawowymi danymi identyfikującymi w/w orzeczenie oraz treść i zakres rozstrzygnięcia wynikających z tegoż;

8/ art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania

materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, oraz rażąco dowolną ocenę pobieżnie zebranego materiału dowodowego, polegające na:

a/ dowolnym i niezgodnym ze stanowiskiem oraz ogółem podejmowanych przez skarżącego czynności ustaleniem, iż skarżący wskazał, że powziął wiedzę o decyzji ZRID i postanowieniu o rygorze natychmiastowej wykonalności w dniu 10 czerwca 2022 r., w sytuacji gdy w tej dacie skarżący powziął od robotników rozpoczynających prace budowlane informacje o wydaniu jakiejś decyzji z natychmiastową wykonalnością, nie uzyskując nawet numeru decyzji ZRID, wiedzy o dacie, organie wydającym decyzję ZRID ani jej zakresie, nie wiedział nadto, że wobec tej decyzji ZRID zostało wydane odrębne postanowienie o nadaniu tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, stąd w takich okolicznościach skarżący nie powziął wiedzy o niezbędnym minimum, aby sformułować odwołanie w sposób umożliwiający w ogóle nadanie temu pismu biegu i rzeczywiście nie znał treści rozstrzygnięcia decyzji ZRID i postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności;

b/ pominięcie okoliczności, iż skarżący na przestrzeni lat pozostawał aktywną stroną w prowadzonym przed organami obu instancji postępowaniem rewindykacyjnym, stąd niekonsekwentnym i nielogicznym obiektywnie byłoby zaniechanie podjęcia przez skarżącego niezwłocznych działań na ścieżce odwoławczej od decyzji ZRID i odpowiednio postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności, godzącej istotnie w prawo własności skarżącego, gdyby tylko skarżący miał wiedzę o treści rozstrzygnięcia tejże decyzji ZRID oraz postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności oraz zakresie oddziaływania tychże na jego nieruchomość;

9/ art. 11 f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 11 a ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 1 ust. 1 specustawy drogowej w zw. z art. 49 ust. 1 i 2 K.p.a. - poprzez przyjęcie trybu doręczenia postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności poprzez obwieszczenie, w sytuacji gdy powołane przepisy znajdują zastosowanie do doręczenia decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowych obejmujących drogi publiczne a taką drogą nie pozostaje ulica [...] w K., ani działka nr [...] obr. P. , co w konsekwencji wpłynęło na błędne przyjęcie, iż nastąpiło skuteczne doręczenie postanowienia o rygorze natychmiastowej wykonalności wobec skarżącego mógł w ogóle skutecznie rozpocząć bieg i upłynąć termin na złożenie zażalenia na postanowienie o rygorze natychmiastowej wykonalności;

10/ art. 28 k.p.a. w zw. z 11 f ust. 3 specustawy drogowej - poprzez zakwestionowanie

statusu strony postępowania administracyjnego w postępowaniu odwoławczym od decyzji ZRID i postanowienia o nadaniu tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy skarżący jako współwłaściciel działki nr [...] /4 w K.

legitymował się znanym organom obu instancji z urzędu (w związku z postępowaniem rewindykacyjnym dot. działki nr [...] w K.) interesem prawnym oraz faktycznym.

W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, sąd administracyjny ocenia zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe.

W pierwszej kolejności przytoczyć należy przepisy regulujące sposób doręczeń dokonywanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 162, dalej zwana specustawą drogową). Zgodnie z art. 11d ust. 5 tej ustawy, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, (...) oraz zawiadamiają pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym, a także w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów i w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

Zgodnie natomiast z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz zawiadamiają o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń, odpowiednio w urzędzie wojewódzkim lub starostwie powiatowym oraz w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi, w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości. (...) Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.

Ten - odrębny od zwykłego - tryb doręczeń przewiduje art. 49 K.p.a., zgodnie z którym, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, zawiadomienie stron o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej właściwego organu administracji publicznej. Dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej.

Wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie skarżący został przez organ prawidłowo poinformowany najpierw o wydaniu decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 lutego 2022 r., a następnie o wydaniu postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 lutego 2022 r. o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Bez wątpienia na postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 4 lutego 2022 r. przysługiwało skarżącemu zażalenie, które zgodnie z treścią art. 141 K.p.a. wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszona ustnie – od dnia jego ogłoszenia stronie. Z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że obwieszczenie o wydaniu zaskarżonego postanowienia ukazało się: na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Krakowa w dniach od 10 lutego 2022 r. do 25 lutego 2022 r. oraz w urzędowym publikatorze teleinformatycznym – Biuletynie Informacji Publicznej tego urzędu od dnia 10 lutego 2022 r. oraz w prasie lokalnej – wydaniu "G. K." z dnia 10 lutego 2022 r. W związku z powyższym koniec terminu do wniesienia zażalenia (dla strony niebędącej wnioskodawcą) przypadał na dzień 3 marca 2022 r., ponieważ najpóźniejszym terminem publicznego obwieszczenia informującego o wydaniu zaskarżonego postanowienia był 10 lutego 2022 r., a terminem doręczenia postanowienia jest dzień 24 lutego 2022 r. Z uwagi na powyższe zażalenie skarżącego z dnia 30 czerwca 2022 r. zostało złożone po terminie, tj. po 3 marca 2022 r. Skoro zażalenie jest oczywiście spóźnione to organ nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż tylko stwierdzić w oparciu o przepis art. 134 K.p.a., że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 P.p.s.a.