Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Miasta [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1802/20 w sprawie ze skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuję sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza Wojewody Mazowieckiego na rzecz Miasta [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 1802/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi Wojewody Mazowieckiego na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] lipca 2019 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków – stwierdził nieważność: § 4 pkt 7, § 4 pkt 9, § 5, § 8 pkt 1 lit. c, § 8 pkt 1 lit. d, § 8 pkt 2 lit. d, § 10 ust. 2, § 11 ust. 3, § 11 ust. 4, § 12 ust. 12, § 14 pkt 2 w zakresie sformułowania "na własny koszt", § 15 ust. 2 pkt 3, § 15 ust. 2 pkt 4, § 15 ust. 5, § 16 ust. 2, § 18 ust. 2 w zakresie sformułowania "wraz z dokumentami, o których mowa w § 11", § 18 ust 3, § 19 pkt 1 w zakresie sformułowania "w szczególności", § 19 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 4 zdanie 2 "Oryginał protokołu kontroli i odbioru technicznego przyłącza pozostaje u Dostawy Usług", § 19 pkt 5, § 20 ust. 1 w zakresie sformułowania "lub w inny, zwyczajowo przyjęty sposób", § 21 ust. 1 w zakresie sformułowania "lub w inny, zwyczajowo przyjęty sposób", § 23, § 24, § 26 pkt 3 Regulaminu, stanowiącego załącznik do uchwały z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w sprawie regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie m[...], gmin: M., N., R., S., W. oraz miast P. i R. (pkt I) oraz zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt II).

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z [...] lipca 2020 r. Wojewoda złożył skargę na uchwałę nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie [...], gmin: M., N., R., S., W. oraz miast P. i R. i wniósł o:

1. stwierdzenie jej nieważności w całości,

2. ewentualnie, o stwierdzenie jej nieważności w części: § 4 pkt 7, § 4 pkt 9, § 5, § 8 pkt 1 lit. c, § 8 pkt 1 lit. d, § 8 pkt 2 lit. d, § 10 ust. 2, § 11 ust. 3, § 11 ust. 4, § 12 ust. 12, § 15 ust. 2 pkt 3, § 15 ust. 2 pkt 4 § 15 ust. 5, § 16 ust. 2, § 18 ust. 2 w zakresie sformułowania "wraz z dokumentami, o których mowa w § 11)", § 18 ust. 3, § 19 pkt 1 zakresie sformułowania "w szczególności", § 19 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 4 zd. 2 "Oryginał protokołu kontroli i odbioru technicznego przyłącza pozostaje u Dostawcy Usług", § 19 pkt 5), § 20 ust. 1 w zakresie sformułowania "lub w inny, zwyczajowo przyjęty sposób", § 21 ust. 1 w zakresie sformułowania "lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób", § 23, § 24 § 26 pkt 3,

3. zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Rozpoznając skargę Wojewody Sąd przytoczył treść art. 91 u.s.g. i art. 19 u.z.z.w. wskazując, że podzielił stanowisko Wojewody Mazowieckiego, że ustalenia § 4 pkt 7, § 4 pkt 9, § 5, § 8 pkt 1 lit. c, § 8 pkt 1 lit. d, § 8 pkt 2 lit. d, § 10 ust. 2, § 11 ust. 3, § 11 ust. 4, § 12 ust. 12, § 15 ust. 2 pkt 3, § 15 ust. 2 pkt 4, § 15 ust. 5, § 16 ust. 2, § 18 ust. 2 w zakresie sformułowania "wraz z dokumentami, o których mowa w § 11)", § 18 ust. 3, § 19 pkt 1 zakresie sformułowania "w szczególności", § 19 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 4 zd. 2 "Oryginał protokołu kontroli i odbioru technicznego przyłącza pozostaje u Dostawcy Usług", § 19 pkt 5, § 20 ust. 1 w zakresie sformułowania "lub w inny, zwyczajowo przyjęty sposób", § 21 ust. 1 w zakresie sformułowania "lub w inny zwyczajowo przyjęty sposób", § 23, § 24 § 26 pkt 3 załącznika do uchwały nr [...] Rady [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie w sprawie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie [...], gmin: M., N., R., S., W. oraz miast P. i R. , naruszają prawo w sposób istotny uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności. Następnie wskazał, że w tym zakresie Sąd w całości przyjął argumentację organu nadzoru przedstawioną w uzasadnieniu skargi i przyjął ją za własną.

Ponadto Sąd wskazał, że uregulowanie zawarte w § 14 pkt 2 Regulaminu stanowiące "Inwestor uzgodni z Dostawcą Usług dokumentację techniczną przyłącza, wykonaną na własny koszt, na podstawie uzyskanych uprzednio warunków technicznych", stanowi istotne naruszenie art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w., które Sąd wziął pod uwagę z urzędu poza granicami skargi, bowiem eliminuje z tego przepisu słowa "wykonaną na własny koszt". Wyjaśnił, iż zagadnienie wykonania dokumentacji technicznej przez inwestora regulują przepisy ustawy – Prawo budowlane, zaś z powołanego art. 19 ust. 5 pkt 4 nie wynika dla rady gminy kompetencja do nakładania na odbiorcę usług obowiązku wykonania dokumentacji technicznej przyłącza na własny koszt. Wprowadzenie w regulaminie tego rodzaju warunku nie znajduje – zdaniem Sądu I instancji - podstaw prawnych, bowiem z art. 15 ust. 2 u.z.z.w. wynika, że odpowiedzialność za budowę przyłącza do sieci ponosi wyłączenie osoba ubiegająca się o to przyłączenie, natomiast zgodnie z art. 19 ust. 5 pkt 4 u.z.z.w. regulamin powinien określić warunki przyłączania do sieci. Podkreślił, że jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, w tym opłat, nie jest dopuszczalne bez wyraźnego upoważnienia ustawowego.

Sąd nie podzielił stanowiska Wojewody, że zaskarżona uchwałą w całości dotknięta jest wadą nieważności z tego powodu, że postanowienie z dnia [...] stycznia 2019 r. wydane przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie nie zawiera oceny co do zgodności przedłożonego projektu Regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Jako nietrafne Sąd ocenił również stanowisko organu co do podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej obszaru obejmującego gminy: M., N., R., S., W. oraz miast P. i R., skoro § 4 Porozumienia Międzygminnego reguluje tryb i zasady wystąpienia strony.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziło się Miasto [...] i w skardze kasacyjnej zarzuciło mu naruszenie:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, to jest że uzasadnienie wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów - to jest: stanowiska strony przeciwnej, prezentacji podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia, co skutkuje brakiem możliwości oceny przesłanek stwierdzenia nieważności zapisów uchwały Rady [...] z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków na terenie [...], gmin: M., N., R., S., W. oraz miast P. i R. (dalej zwanej także "uchwałą"), wskazanych w pkt 1 zaskarżonego wyroku, brakiem możliwości poznania i przekonania się co do trafności motywów wydanego rozstrzygnięcia, możliwości kontroli instancyjnej, bowiem w uzasadnieniu w części dotyczącej pkt 1 wyroku powtórzono na 13,5 stronach skargę Wojewody Mazowieckiego oraz dodatkowo zamieszczono zdanie: "Sąd całości przyjmuje argumentację organu nadzoru przedstawioną w uzasadnieniu skargi i przyjmuje ją za własną" (strona 18 uzasadnienia). Uzasadnienie nie zawiera żadnych zapisów dotyczących przyczyn nieuwzględnienia stanowiska zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę oraz przyjęcia wbrew treści art. 141 § 4 p.p.s.a. za własną argumentacji skarżącego, z treści uzasadnienia nie wynika, że Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy o czym świadczy zacytowanie zarzutów ze skargi Wojewody bez dokonania własnej wykładni zakwestionowanych uregulowań uchwały, co doprowadziło do stwierdzenia nieważności zapisów uchwały wskazanych w pkt 1 wyroku z naruszeniem w ślad za Wojewodą Mazowieckim przepisów prawa materialnego:

1) art. 19 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U. z 2020 r., poz. 2028) zwanej dalej "u.z.z.w." przez jego niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji wadliwą wykładnię uchwały dotyczącą jej:

a) § 4 pkt 7 przez niezasadne przyjęcie, że przepis o treści: "dokonywać na własny koszt napraw urządzeń wodociągowych oraz przyłączy stanowiących własność Dostawcy Usług lub będących w jego posiadaniu, za wyjątkiem uszkodzeń powstałych z winy odbiorcy usług" wykracza poza delegację ustawową, gdyż przenosi na odbiorcę usług obowiązek naprawy, co jest sprzeczne z wykładnią językową § 4 pkt 7, z której nie wynika aby nałożony został jakikolwiek obowiązek na odbiorcę usług - § 4 pkt 7 ogranicza jedynie zakres obowiązku pokrycia kosztów naprawy przez dostawcę usług, ponadto wykładnia Sądu nie jest spójna z § 4 pkt 8 uchwały, który ustala, że dostawca usług ma obowiązek "niezwłocznie usuwać awarie, wady i usterki urządzeń wodociągowych",

b) § 4 pkt 9 przez niesłuszne przyjęcie, że przepis o treści: "zawiadomić organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, wójta (burmistrza; prezydenta miasta) oraz odbiorcę usług o planowanym terminie odcięcia dostaw wody co najmniej w terminie dwudziestu dni przed planowanym odcięciem", stanowi modyfikację art. 8 ust. 3 u.z.z.w. eliminującą obowiązek dostawcy usług zawiadomienia o miejscu i sposobie udostępnienia zastępczych punktów poboru wody - pomimo tego, że § 4 pkt 9 uchwały nie zwalnia z realizacji tego obowiązku, a zamieszczenie w uchwale zapisu dotyczącego zastępczych punktów poboru wody nie jest obowiązkowe i w § 4 pkt 9 uchwały nie występuje modyfikacja zmieniająca istotę wskazanego tam obowiązku dostawcy usług, co najwyżej można przyjąć, że w tym przypadku naruszono § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2016 r., poz. 283) przez powtórzenie częściowe art. 8 ust. 3 u.z.z.w. - nie jest to jednak istotne naruszenie prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 ze zm.) i nie skutkuje w związku z tym nieważnością § 4 pkt 9;

c) § 5 przez bezzasadne przyjęcie, że przepis o treści: "Dostawca Usług nie ponosi odpowiedzialności za przekroczenie terminu, o którym mowa w § 4 pkt 4, zaistniałe z przyczyn niezależnych od Dostawcy Usług", przekracza delegację ustawową z art. 19 ust. 5 u.z.z.w., gdyż kwestia odpowiedzialności za niezrealizowanie w terminie obowiązku wskazanego w § 4 pkt 4 uchwały powinna być uregulowana umową, podczas gdy umowy zawierane przez dostawcę usług z odbiorcami usług nie mogą wyłączać stosowania postanowień uchwały, która jest aktem prawa miejscowego;

d) § 8 pkt 1 lit. c przez bezpodstawne przyjęcie, że przepis o treści: "przechowywać klucze od pomieszczeń, w których są zamontowane wodomierze główne u osoby zamieszkałej możliwie blisko tych pomieszczeń. Informacja o miejscu przechowywania kluczy powinna być wywieszona w widocznym miejscu" wykracza poza delegację ustawową z art. 19 ust. 5 u.z.z.w., który nie upoważnia do nakładania tego rodzaju obowiązków - co wynika z nieuwzględnienia przez Sąd, że w pomieszczeniu, którego dotyczy § 8 pkt 1 lit. c, znajduje się wodomierz stanowiący własność dostawcy usług, stosownie do art. 15 ust. 3 u.z.z.w., do którego ma zastosowanie art. 140 k.c., zatem w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z wodomierza zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy, zaś wprawo wstępu na teren nieruchomości i do obiektu budowlanego odbiorcy usług w odniesieniu do osób upoważnionych przez dostawcę usług zapewnia art. 7 u.z.z.w.;

e) § 8 pkt 2 lit. d przez niezasadne przyjęcie, że przepis o treści: "posadowienia obiektów i dokonywania nasadzeń drzew lub krzewów na trasie przyłącza wodociągowego łub sieci wodociągowej" wykracza poza delegację z art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w., gdyż przywołane postanowienie należy uznać za ingerujące w treść prawa własności, wbrew art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie swobody w korzystaniu z nieruchomości przy braku ku temu podstaw prawnych - podczas gdy zakwestionowany zapis ma na celu ochronę sieci, której właścicielem jest przedsiębiorca wodociągowo-kanalizacyjny dla dobra wszystkich odbiorców i znajduje oparcie w art. 140 k.c., stanowisko Sądu jest wyrazem ochrony jedynie prawa własności odbiorcy usług, z pominięciem ochrony prawa własności dostawcy usług i dobra wszystkich odbiorców oraz zezwoleniem na działania szkodzące tym dobrom;

f) § 10 ust. 2 przez niesłuszne przyjęcie, że przepis o treści: "Odbiorcy usług zabrania się posadowienia obiektów i dokonywania nasadzeń drzew lub krzewów na trasie przyłącza kanalizacyjnego lub sieci kanalizacyjnej" wykracza poza delegację ustawową z art. 19 ust. 2 pkt 2 u.z.z.w. - podczas gdy zakwestionowany zapis ma na celu ochronę sieci, której właścicielem jest przedsiębiorca wodociągowo-kanalizacyjny oraz ochronę własności dostawcy usług oraz odbiorcy usług przed szkodami wynikającymi z nasadzeń drzewostanu na trasie przyłącza kanalizacyjnego lub sieci kanalizacyjnej i znajduje oparcie w art. 140 k.c.;

2) art. 19 ust. 5 pkt 2 ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji wadliwą wykładnią uchwały dotyczącą jej:

g) § 11 ust. 3 przez niesłuszne przyjęcie, że przepis o treści: "Dostawca Usług udostępnia zainteresowanym podmiotom informacje o szczegółowych warunkach zawierania umów, w tym o konieczności przedstawienia przez odbiorców usług dokumentów umożliwiających podpisanie Umowy, w szczególności dokumentu wykazującego tytuł prawny do nieruchomości, o ile nieruchomość ma uregulowany stan prawny." wykracza poza delegację ustawową z art. 19 ust. 5 pkt 2, gdyż kompetencja do określenia warunków umów została delegowana na dostawcę usług, a więc podmiot nieuprawniony, podczas gdy Sąd nie uwzględnił tego, że warunki zawierania umów zostały określone w Rozdziale 3 uchwały, a udostępnianie informacji o tych warunkach zgodnie z § 11 ust. 3 uchwały nie stanowi ich ustalania oraz, że słowo "udostępniać" nie jest synonimem czasownika "ustalać";

h) § 11 ust. 4 przez nieusprawiedliwione przyjęcie, że zapis o treści: "Dostawca Usług ma prawo żądać dodatkowych dokumentów i informacji niezbędnych do prawidłowego ustalenia warunków przyszłej Umowy" wykracza poza zakres delegacji ustawowej i daje dostawcy usług nieskrępowaną swobodę w narzucaniu odbiorcy usług warunków zawierania umów, podczas gdy uregulowanie to służy weryfikacji warunków i możliwości zawarcia umowy, o czym świadczy słowo "prawidłowego", które wyklucza wykładnię przyjętą przez Sąd, wykładnia § 11 ust. 4 nie może bowiem prowadzić do eliminacji części zapisu;

i) § 26 pkt 3 przez bezzasadne przyjęcie, że treść: "szczegółowy wykaz rodzaju dowodów i dokumentów, o których mowa w § 11;" wykracza poza delegację ustawową, przy czym ustalenie powyższe wynika ze stwierdzenia nieważności § 11 ust. 3 i 4, podczas gdy § 11 miał 6 ustępów - nie dotyczył zatem tylko ust. 3 i 4, a stwierdzenie nieważności ustępów 3 i 4 zostało zakwestionowane w pkt g, h powyżej. Było bowiem ono wynikiem niedostrzeżenia przez Sąd różnic pomiędzy udostępnianiem informacji a ich ustalaniem;

3) art. 19 ust. 5 pkt 3 u.z.z.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji wadliwą wykładnię uchwały dotyczącą jej:

j) § 12 ust. 12 przez niesłuszne przyjęcie, że treść "W okresie rozliczeniowym, w którym, między kolejnymi odczytami wodomierza/urządzenia pomiarowego, nastąpiła zmiana taryfy, ilość pobranej wody/odprowadzonych ścieków ustala się na podstawie średniodobowego zużycia wody/odprowadzonych ścieków w tym okresie. Należność za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i/lub zbiorowe odprowadzanie ścieków ustala się jako iloczyn ustalonych w taryfie cen i stawek opłat oraz odpowiadających im ilości pobranej wody/odprowadzonych ścieków,, jest sprzeczna z § 167 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dna 27 lutego 2018 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. z 2018 r., poz. 172) - podczas gdy wprowadzenia obowiązku odczytu po każdej zmianie taryfy w ww. rozporządzeniu nie przewidywała delegacja ustawowa zawarta w art. 27 ust. 2 i 3 ww. ustawy, a dokonanie odczytu w razie zmiany taryfy musiałoby być w odniesieniu do ponad 100000 sztuk wodomierzy dokonane równocześnie o godz. 24 ostatniego dnia obowiązywania dotychczasowej taryfy, ponadto pominięcie przez Sąd tego, że słowo "odczyt" nie oznacza tego samego co wyraz "rozliczenie";

4) art. 19 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 2 u.z.z.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji wadliwą wykładnię uchwały dotyczącą jej:

k) § 14 ust. 2 przez niesłuszne przyjęcie, że przepis o treści: "inwestor uzgodni z Dostawcą Usług dokumentację techniczną przyłącza opracowaną na własny koszt; na podstawie uzyskanych uprzednio warunków technicznych;" w zakresie sformułowania "na własny koszt" wykracza poza zakres delegacji ustawowej, podczas gdy zapis "na własny koszt" jest zgodny z art 15 ust. 2 u.z.z.w., którego treści Sąd nie uwzględnił;

5) art. 19 ust. 5 pkt 5 w zw. z art. 19a ust. 4 i 6 u.z.z.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji wadliwą wykładnię uchwały dotyczącą jej:

l) § 15 ust. 2 pkt 3 przez bezzasadne przyjęcie, że przepis o treści: "oryginał lub kopię aktualnej mapy zasadniczej w skali 1:500 lub 1:1000, z zaznaczoną lokalizacją obiektu budowlanego, do którego ma być doprowadzana woda lub z którego mają być odprowadzane ścieki;" oraz § 15 ust. 2 pkt 4 o treści "projekt zagospodarowania działki lub terenu sporządzony na kopii aktualnej mapy, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich - dla nowoprojektowanych obiektów;" i § 15 ust. 2 pkt 5 o treści: "Wydanie warunków, o których mowa w ust 1, może być uwarunkowane przez Dostawcę Usług przedłożeniem niezbędnych dodatkowych dokumentów." - jest sprzeczny z przepisami Prawa budowlanego z uwagi nakładanie bezwarunkowego obowiązku przekładania Dostawy Usług dokumentów wskazanych w § 15 ust. 2 pkt 3, 4 i 5 uchwały oraz nie mieści się w granicach upoważnienia ustawowego z art. 19 ust. 5 ustawy - przez niezastosowanie przez Sąd art. 19a ust. 4 i 6 ustawy tj. przepisu ustalającego treść wniosku, wymaganych informacji i załączników, w tym wskazanych w § 15 ust. 3 - 5 uchwały;

6) art. 19 ust. 5 pkt 6 ustawy w zw. z art. 28b i 28c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r., poz. 2052, ze zm.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji wadliwą wykładnię uchwały dotyczącą jej:

ł) § 16 ust. 2 przez niesłuszne przyjęcie, że przepis o treści: "Do dokumentacji technicznej należy dołączyć: protokół z narady koordynacyjnej organizowanej przez starostę, jeżeli jest wymagana lub była przeprowadzona na wniosek; mapę do celów projektowych z naniesioną trasą przyłączy, w przypadku projektowania przyłączy i nieprzeprowadzenia narady koordynacyjnej na wniosek; dokument potwierdzający prawo Inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", stanowi przekroczenie delegacji ustawowej i naruszenie Prawa budowlanego - podczas gdy takie stanowisko Sądu wynika z niezastosowania art. 28b i 28c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dotyczących narad koordynacyjnych i dokumentacji z nimi związanej i w konsekwencji uznanie, że sytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu na obszarach miast nie trzeba koordynować na naradach koordynacyjnych organizowanych przez starostę a mapa, na której sporządzono projekt sieci, która zostaje poddana weryfikacji na naradzie koordynacyjnej, ma być niedostępna dla dostawcy usług oraz że uchwała nie musi obejmować przypadków przyłączenia do sieci innych niż przez przyłącze wbrew treści ww. przepisów;

7) art. 19 ust. 5 pkt 6 ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji wadliwą wykładnię uchwały dotyczącą jej:

m) § 18 ust. 2 przez nieusprawiedliwione przyjęcie, że przepis o treści: "Do pisemnego zawiadomienia, o którym mowa w ust. 1, należy dołączyć pisemny wniosek o zawarcie Umowy wraz z dokumentami, o których mowa w § 11, a w przypadku konieczności likwidacji istniejącego przyłącza wodociągowego lub kanalizacyjnego - również wniosek o ich likwidację" w zakresie sformułowania "wraz z dokumentami, o których mowa w § 11" wykracza poza delegację ustawową ,podczas gdy weryfikacja spełnienia warunków i możliwości zawarcia umowy jest obowiązkiem dostawcy usług zgodnie z art. 6 ust. 4 i 5 ustawy, a wykluczenie ww. zapisu z § 18 ust. 2 wynika z bezzasadnego stwierdzenia nieważności § 11 ust. 3 i 4. Ponadto § 18 ust. 2 obejmował § 11 zawierający 6 ustępów - skoro Sąd stwierdził nieważność tylko ust 3-4, bezzasadnie wyłączył z § 18 ust. 2 te uregulowania, których nie objął stwierdzeniem nieważności;

8) art. 19 ust. 5 pkt 6 w zw. z art. 19a ust. 7 u.z.z.w. przez jego niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji wadliwą wykładnię uchwały dotyczącą jej:

n) § 18 ust. 3 przez niesłuszne przyjęcie, że przepis o treści: "Inwestor obowiązany jest umożliwić przedstawicielowi Dostawcy Usług pełnienie kontroli technicznej podczas realizacji budowy przyłącza wodociągowego lub kanalizacyjnego. Koszty pełnienia kontroli technicznej ponosi Dostawca Usług ", przekracza zakres delegacji ustawowej, podczas gdy jego podstawą prawną jest art. 19a ust. 8 u.z.z.w., a § 18 ust. 3 jest niezbędny do oceny czy nie istnieją podstawy do odmowy odbioru przyłącza;

o) § 19 pkt 1 przez bezzasadne przyjęcie, że regulacja o treści:

"Odbiór techniczny wykonanego przyłącza powinien zostać przeprowadzony zgodnie z następującymi zasadami:

"1) osoba pełniąca kontrolę techniczną w szczególności:

a) sprawdza prawidłowość realizacji robót zgodnie z wydanymi warunkami technicznymi oraz uzgodnioną dokumentacją techniczną; a w przypadku stwierdzenia odstępstw wnioskuje o ich usunięcie,

b) potwierdza wykonanie robót zgłoszonych przez Inwestora lub osobę przez niego upoważnioną,

c) dokonuje sprawdzenia dokumentacji powykonawczej budowy przyłącza;

2) Dostawca Usług po dokonaniu wcinki i zamontowaniu wodomierza – w przypadku przyłącza wodociągowego, połączeniu instalacji wewnętrznej z przyłączem kanalizacyjnym - w przypadku przyłącza kanalizacyjnego, podpisuje wspólnie z Inwestorem protokół kontroli i odbioru technicznego przyłącza. W przypadku konieczności likwidacji istniejącego przyłącza wodociągowego lub kanalizacyjnego sporządza się również protokół z ich trwałej likwidacji;

3) protokół odbioru technicznego wykonanego przyłącza powinien zawierać w szczególności:

a) datę podpisania protokołu,

b) adres nieruchomości, do której wykonano podłączenie,

c) dane Inwestora i wykonawcy,

d) dane dotyczące: budowy przyłącza, montażu wodomierza/urządzenia pomiarowego, oraz dane techniczne przyłącza,

e) oświadczenia dotyczące eksploatacji przyłącza,

f) podpisy inwestora, wykonawcy i przedstawiciela Dostawcy Usług;

4) podpisany oryginał protokołu kontroli i odbioru technicznego przyłącza potwierdza prawidłowe wykonanie przyłącza. Oryginał protokołu kontroli i odbioru technicznego przyłącza pozostaje u Dostawcy Usług;

5) Inwestor przekazuje Dostawcy Usług oryginał i kopię powykonawczej inwentaryzacji geodezyjnej przyłącza i wcinki w terminie trzech miesięcy od daty podpisania protokołu kontroli i odbioru technicznego przyłącza."

w zakresie § 19 pkt 1 co do sformułowania "w szczególności", § 19 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 4 zdanie 2 "Oryginał protokołu kontroli i odbioru technicznego przyłącza pozostaje u Dostawy Usług", § 19 pkt 5, przekracza delegację ustawową - podczas gdy Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283) w § 5 ustala, że przepisy redaguje się zwięźle i syntetycznie, unikając nadmiernej szczegółowości, a zarazem w sposób, w jaki opisuje się typowe sytuacje występujące w dziedzinie spraw regulowanych, ponadto w myśl art. 19 ust. 5 pkt 6 u.z.z.w. w regulaminie należy określić sposób dokonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne odbioru wykonanego przyłącza. Oczywiste jest zatem, że dokumentacja związana z tymi czynnościami powinna pozostać u przedsiębiorcy realizującego te czynności oraz, że w toku czynności odbioru - oprócz działań powtarzających się w każdym przypadku jak próba szczelności, analiza badań próbek wody, sprawdzanie atestów, świadectw jakości na użyte podczas budowy materiały - może okazać się niezbędne wykonanie dodatkowych czynności dlatego zapis "w szczególności" został niesłusznie zakwestionowany przez Sąd;

9) art. 19 ust 5 pkt 7 ustawy przez jego niewłaściwe zastosowanie i konsekwencji wadliwą wykładnię uchwały dotyczącą jej:

p) § 20 ust. 1 przez niesłuszne uznanie, że zapis o treści Dostawca Usług jest zobowiązany powiadomić odbiorcę usług, bezpośrednio lub w inny, zwyczajowo przyjęty sposób, a w przypadku przerw wskazanych w pkt 2) i 3) niniejszego ustępu, za pośrednictwem pisemnych ogłoszeń publikowanych w miejscach widocznych i dostępnych dla potencjalnych zainteresowanych odbiorców usług oraz na stronie internetowej Dostawcy Usług, o mającej nastąpić przerwie w dostawie wody i jej okresie, spowodowanej wykonywaniem planowanych prac konserwacyjnych, remontowych lub modernizacyjnych:...", w zakresie sformułowania "lub winny, zwyczajowo przyjęty sposób" wykracza poza delegacją ustawową z art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w., gdyż pojęcie "w inny, zwyczajowo przyjęty sposób" nie zostało zdefiniowane w uchwale - podczas gdy nie jest możliwe zdefiniowanie ww. terminu, gdyż zwyczaj nie pochodzi od żadnej instytucji i jest wykształcany przez mieszkańców, zaś ogłaszanie "w inny sposób zwyczajowo przyjęty" występuje w ustawie z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713) sześciokrotnie oraz w art. 49 k.p.a., w myśl którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia;

q) § 23 ust. 1 przez bezzasadne przyjęcie, że przepis o treści: "Odbiorca usług może domagać się obniżenia należności w razie dostarczenia wody o pogorszonej bądź złej jakości lub o ciśnieniu uniemożliwiającym normalne korzystanie z wody. Wielkość upustu powinna uwzględniać przyczynę pogorszenia jakości wody oraz czas jej trwania - w oparciu o wyniki badań laboratoryjnych. W przypadku odmowy uwzględnienia złożonej reklamacji odbiorca usług jest uprawniony do dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych, wynikających z przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2018 r., poz. 1025, 1104, 1629, 2073 i 2244 oraz z 2019 r. poz. 80)", wykracza poza delegację ustawową z art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w. gdyż odnosi się do zasad odpowiedzialności, a tytuł Rozdziału wskazuje, że powinno regulować się jedynie sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów wody i wprowadzonych do sieci kanalizacyjnej ścieków, ponadto, że § 23 ust. 1 odnosi się do zasad odpowiedzialności cywilnej a zakwestionowane postanowienie z ust. 1 jednostronnie ogranicza prawa odbiorcy usług wynikające z przepisów powszechnie obowiązujących - podczas gdy § 23 Uchwały reguluje sposób postępowania w przypadku niedotrzymania ciągłości usług i odpowiednich parametrów dostarczanej wody przewidując prawo domagania się przez każdego odbiorcę obniżenia należności, bez względu na powstanie i wysokość szkody której istnienie warunkuje dochodzenie odszkodowania na podstawie przepisów kodeksu cywilnego, a w przypadkach, których dotyczy § 23, szkoda rozumiana jako uszczerbek majątkowy nie występuje w razie wystąpienia pogorszonej bądź złej jakości wody tub ciśnienia uniemożliwiającego normalne korzystanie z wody poza rzadkimi przypadkami;

r) § 24 przez niesłuszne przyjęcie, że przepis o treści: "W czasie trwania klęski żywiołowej, szczególnie, gdy nastąpiło zanieczyszczenie wody w ujęciu, Dostawca Usług ma prawo wprowadzić ograniczenia zużycia wody po zawiadomieniu odbiorców usług o zastosowaniu ograniczeń, z jednoczesnym zastosowaniem wszelkich dostępnych sposobów minimalizujących uciążliwość dla odbiorców usług", wykracza poza delegację ustawową z art. 19 ust. 5 pkt 7 u.z.z.w., gdyż uprawnienie do wprowadzenia ograniczeń i wolności i praw człowieka i obywatela, wydania wiążących poleceń czy prowadzenia czasowego ograniczenia w korzystaniu z wód uregulowane jest ustawowo, w szczególności w ustawie o stanie klęski żywiołowej i w ustawie Prawo wodne i ustawodawca na zasadzie wyjątku dopuścił możliwość ograniczenia dostaw wody w przypadku jej niedoboru, przy czym wskazanie warunków wprowadzenia tego ograniczenia powinno nastąpić w zezwoleniu w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków udzielanym przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zgodnie z art. 18 pkt 6 ustawy, nie zostało więc to pozostawione do swobodnej decyzji przedsiębiorstwa - podczas gdy dostawcy usług na podstawie udzielonych im zezwoleń mają już prawo ograniczenia zużycia wody, zaś § 24 wprowadził możliwość wykorzystania tego prawa po dokonaniu zawiadomienia. Ponadto wskazana przez Sąd ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2020 r., poz.310, ze zm.) w art. 8 ustala, iż przepisów ustawy nie stosuje się do usług wodnych w zakresie magazynowania, uzdatniania lub dystrybucji wód powierzchniowych i wód podziemnych oraz odbioru ścieków, objętych przepisami ustawy. Zatem § 24 przewiduje jedynie zawiadomienia o ograniczeniu a nie wyłączeniu dostaw wody w przypadku klęski żywiołowej, zaś zamieszczenia w regulaminie zapisu dot. wymiany informacji dotyczących w szczególności zakłóceń w dostawie wody i odprowadzaniu ścieków wymaga art. 19 ust. 5 pkt 8 u.z.z.w.

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art.3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie nieważności § 4 pkt 7, § 4 pkt 9, § 5, § 8 pkt 1 lit. c, § 8 pkt 1 lit. d, § 8 pkt 2 lit. d, § 10 ust. 2, § 11 ust. 3, § 11 ust. 4, § 12 ust. 12, § 14 pkt 2 w zakresie sformułowania "no własny koszt", § 15 ust. 2 pkt 3, § 15 ust. 2 pkt 4, § 15 ust. 5, § 16 ust. 2, § 18 ust. 2 w zakresie sformułowania "wraz z dokumentami, o których mowa w § 11", § 18 ust. 3, § 19 pkt 1 w zakresie sformułowania "w szczególności", § 19 pkt 1 lit. c, § 19 pkt 4 zdanie 2 "Oryginał protokołu kontroli i odbioru technicznego przyłącza pozostaje u Dostawy Usług", § 19 pkt 5, § 20 ust. 1 w zakresie sformułowania "lub w inny, zwyczajowo przyjęty sposób", § 21 ust. 1 w zakresie sformułowania "lub w inny, zwyczajowo przyjęty sposób", § 23, § 24, § 26 pkt 3 Regulaminu, stanowiącego załącznik do uchwały, pomimo tego, że uchwała nie zawiera załącznika.

W oparciu o przytoczone zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto oświadczył, iż zrzeka się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szczegółową argumentację, która zdaniem skarżącego kasacyjnie uzasadnia trafność podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto oświadczył, iż nie żąda przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak i przepisów prawa materialnego.

W pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegał najdalej idący zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a.

Zarzut ten jest zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia wyroku sądu. Przepis ten wprowadza wymóg zawarcia w uzasadnieniu wyroku zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej uzasadnienia. Przepis ten może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś z wymienionych w tym przepisie elementów. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z tego przepisu. Istotnym elementem uzasadnienia wyroku stanowi analiza i ocena zarzutów skargi oraz stanowisk pozostałych stron postępowania, zwłaszcza w sytuacji, kiedy strona kwestionuje zasadność zarzutów i argumentacji zawarte w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stanowisko sądu co do zgodności z prawem kontrolowanej uchwały (decyzji, postanowienia) w przypadku sporu w tym zakresie pomiędzy stronami postępowania sądowoadministracyjnego, powinno zawierać odniesienie do argumentów prezentowanych zarówno przez stronę wnosząca skargę jak i organ oraz wyjaśniać, dlaczego argumenty jednej ze stron uznaje za prawidłowe, a inne nie (por. m.in. wyrok NSA dnia z 13 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1904/07).

Uzasadnienie orzeczenia nie może zatem sprowadzać się jedynie do rekapitulacji przebiegu postępowania i powielenia stanowiska organu. Dokonując kontroli legalności, sąd administracyjny nie może bezkrytycznie przyjmować argumentacji przedstawionej przez wnoszącego skargę zwłaszcza jeżeli są one kwestionowane przez stronę postępowania. Dopiero tak przeprowadzona kontrola sądowa pozwala stronom postępowania sądowego poznać sposób rozumowania i argumentacji sądu oraz umożliwia dokonanie przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej. Wadliwość uzasadnienia wyroku stanowi zatem przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, co w niniejszej sprawie zachodzi.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka sytuacja występuje w rozpoznawanej sprawie. Uzasadnienie Sąd I instancji nie spełnia wynikających z art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów. Nie można bowiem uznać, że wystarczające jest ograniczenie się przez Sąd I instancji jedynie do przytoczenia tego stanowiska organu, a w części dotyczącej rozważań Sądu, stwierdzenia, że "W tym zakresie Sąd w całości przyjmuje argumentację organu nadzoru przedstawioną w uzasadnieniu skargi i przyjmuje ją za własną".

Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji sprowadza się do zacytowanego powyżej zdania i ogólnych sformułowań oraz przedstawienia przepisów prawa.

Sąd, ograniczając się do tych ogólnych sformułowań i ocen, w istocie w ogóle nie odniósł się do kwestii spornych w tej sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak jakiegokolwiek ustosunkowania się Sądu do podniesionych w skardze zarzutów oraz argumentów powołanych na ich uzasadnienie, szczególnie w sytuacji, kiedy organ w odpowiedzi na skargę przedstawia argumentację przeciwną. Uzasadnienie wyroku nie zawiera w tym zakresie żadnego stanowiska. Sąd merytorycznie nie rozstrzygnął więc sprawy, ograniczył się bowiem jedynie do stwierdzenia, że w całości przyjmuje argumentację organu nadzoru zawartą w skardze i przyjmuje ja za własną. Nie wyjaśnił jednak dlaczego tak uważa i jakie argumenty za takim stanowiskiem przemawiają. Brak jest jakiejkolwiek argumentacji prawnej Sądu I instancji w tym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił dlaczego w jego ocenie podziela argumentację Wojewody i uznaje, że zachodzą przesłanki to stwierdzenia nieważności poszczególnych, wskazanych w sentencji wyroku, paragrafów uchwały w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Argumentacja taka została przedstawiona jedynie w odniesieniu do stwierdzenia nieważności § 14 pkt 2 regulaminu w części dotyczącej sformułowania "na własny koszt", albowiem w tym zakresie Sąd I instancji wyszedł, w oparciu o art. 134 p.p.s.a., poza granice skargi.

Jedynie więc w części odnoszącej się do stwierdzenia nieważności § 14 pkt 2 regulaminu w części dotyczącej sformułowania "na własny koszt" uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia warunki określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. i poddaje się kontroli instancyjnej.

W pozostałym zakresie brak przedstawienia przyczyn, dla których Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej orzeczenia i skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku w tym zakresie.

Odnosząc się zaś do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącej naruszenia art. 19 ust. 5 pkt 4 w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy stwierdzić należy, że zarzut ten zasługuje na uwzględnienie. Nie można bowiem podzielić stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że z art. 15 ust. 2 ustawy wynika, że odpowiedzialność za budowę przyłącza ponosi wyłącznie osoba ubiegająca się o to przyłączenie, a nie jest dopuszczalne nakładania na obywateli jakichkolwiek obowiązków bez wyraźnego upoważnienia ustawowego. Tymczasem zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 ustawy "Realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia na własny koszt osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci". Z przepisu tego wyraźnie więc wynika, że realizacja budowy przyłącza następuje na koszt osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, a co za tym idzie sporządzenie dokumentacji technicznej wymaganej zgodnie z prawem budowlanym należy do kosztów obciążających osoby ubiegające się o przyłączenie nieruchomości do sieci.

Za usprawiedliwiony należało uznać także zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zasadnie bowiem skarżąca kasacyjnie wskazała, że Sąd I instancji stwierdził nieważność wymienionych w sentencji wyroku paragrafów podając, że chodzi o regulamin stanowiący załącznik do uchwały, w sytuacji kiedy uchwała nie zawiera załączników.

Wobec uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej.

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił wyrok zaskarżony wyrok i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, zobowiązany będzie sporządzić uzasadnienie spełniające wymogi ustawowe przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a.