II SA/Ke 127/17 - Wyrok

Data orzeczenia	2017-04-12	
Data wpływu	2017-03-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach	
Sędziowie	Anna Żak /przewodniczący/
Dorota Chobian /sprawozdawca/
Jacek Kuza	
Symbol z opisem	6266 Jednostki pomocnicze
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze	
Hasła tematyczne	Pomoc społeczna
Samorząd terytorialny	
Sygn. powiązane	I OSK 1824/17	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2016 nr 0 poz 718;  art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2016 nr 0 poz 930;  art. 122 ust. 1; Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Powiatu na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie powołania dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie oddala skargę.	
Uzasadnienie
Wojewoda rozstrzygnięciem nadzorczym z [...], na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. 2016.814 ze zm.), stwierdził nieważność uchwały nr [...] Zarządu Powiatu z dnia [...], w sprawie powołania dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O..

W uzasadnieniu organ podał, że Przewodniczący Zarządu Powiatu O. został 25 listopada 2016 r. powiadomiony o wszczęciu postępowania nadzorczego dotyczącego ww. uchwały w związku z uzyskaniem informacji o możliwych nieprawidłowościach związanych z powołaniem na stanowisko dyrektora PCPR w O.

Wojewoda podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego ustalono, że P. W. w okresie od 6.12.2006 r. do 28.02.2009 r. zatrudniony był w Urzędzie Miasta O. na stanowisku wiceprezydenta, gdzie podlegały mu Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, Centrum Integracji Społecznej i Środowiskowy Dom Samopomocowy Przystań, i gdzie z racji zajmowanego stanowiska wydawał decyzje administracyjne dotyczące pomocy społecznej, natomiast od 15.04.2015 r. zatrudniony był w PCPR na stanowisku kierownika- koordynatora działu ds. osób niepełnosprawnych, współpracy z organizacjami pozarządowymi i nadzoru nad domami pomocy społecznej. Ponadto w złożonych wyjaśnieniach Przewodniczący Zarządu Powiatu podkreślał, że na staż pracy P. W. składała się także trwająca przeszło 11 lat współpraca w ramach wolontariatu z organizacjami pozarządowymi.

Zdaniem Wojewody brzmienie art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 930 ze zmianami), dalej "ustawa", który stanowi, że osoby kierujące jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej są obowiązane posiadać co najmniej 3-letni staż pracy w pomocy społecznej oraz specjalizację z zakresu organizacji pomocy społecznej, świadczy o tym, że spełnienie określonych w nim wymogów stanowi bezwzględny obowiązek.

Dalej organ wskazał, że pojęcie "staż pracy" nie jest w ustawie doprecyzowane, dlatego też należy nadać mu ogólne znaczenie, wynikające z pragmatyk pracowniczych. Niewątpliwie staż pracy to okres zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie pod pojęciem "staż pracy w pomocy społecznej" należy rozumieć okres zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, których katalog zawarto w art. 6 pkt 5 ustawy oraz pracę w organizacjach pozarządowych działających w obszarze pomocy społecznej, czy też pracę w wydziale polityki społecznej urzędu wojewódzkiego, przy czym bez znaczenia jest podstawa nawiązania stosunku pracy, rodzaj umowy o pracę ani wymiar czasu pracy (m. in. wyrok WSA we Wrocławiu z dn. 18 listopada 2009 r., sygn. IV SA/Wr 428/09; Pomoc społeczna. Komentarz, Iwona Sierpowska, 2014). Zatem zawsze pojęcie "stażu pracy" odnosić należy do świadczenia pracy i z tego względu do stażu pracy nie można zaliczyć wolontariatu.

Ponadto normatywne rozumienie pojęcia "staż pracy w pomocy społecznej" oznacza świadczenie pracy na stanowiskach w podmiotach związanych z wykonywaniem zadań z zakresu pomocy społecznej, tj. podmiotach wymienionych w art. 6 pkt 5 ustawy, w organizacjach pozarządowych oraz wydziale polityki społecznej urzędu wojewódzkiego. Dlatego wykluczone jest uznanie, że zajmowanie stanowiska wiceprezydenta miasta oznacza spełnienie przesłanki 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej, nawet jeśli z ramach tego stanowiska wydawano decyzje administracyjne bezpośrednio związane z pomocą społeczną. Prezydent (wiceprezydent) z racji zajmowanego stanowiska ma nadzór nad wykonywaniem określonych zadań wymienionych w ustawie o samorządzie gminnym, ale zadania z zakresu pomocy społecznej każda gmina realizuje przez jednostki do tego powołane. Przyjęcie, że sprawowanie nadzoru z racji pracy na stanowisku wiceprezydenta miasta oznacza nabycie stażu pracy w pomocy społecznej musiałoby łączyć się z uznaniem, że w takim razie prezydent/wiceprezydent miasta ma staż pracy we wszystkich obszarach mieszczących się w zakresie jego kompetencji.

Zdaniem Wojewody oceniając wypełnienie przesłanki 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej należy rozróżnić po pierwsze świadczenie pracy od wolontariatu, po drugie zaś świadczenie pracy w pomocy społecznej od wykonywania zadań z zakresu pomocy społecznej z racji zajmowania określonej funkcji.

Z wyżej przytoczonych względów nie jest możliwe uznanie, że powołany na stanowisko dyrektora PCPR w O. P. W. wypełnił przesłankę 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej. Do okresu tego nie można zaliczyć ani wolontariatu, ani pracy na stanowisku wiceprezydenta miasta.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze, domagając się jego uchylenia Powiat zarzucił naruszenie: art. 122 ust. 1 ustawy, art. 79 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jedn. Dz.U.2016.1817) art. 3 ust. 1 pkt 4 i art. 28 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jedn. z 2015 r. poz. 525), § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz.U. z 2002 r., nr 5, poz. 46). Powiat wniósł także o dopuszczenie dowodu z dokumentów: zawiadomienia o wszczęciu postępowania nadzorczego z 25 listopada 2016 r., skargi z 8 listopada 2016 r. na starostę O. Z. D., pisma skarżącego z 1 grudnia 2016 r. - odpowiedź na zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego, zaskarżonego rozstrzygnięcia, uchwały nr [...], porozumienia o współpracy z dnia 1 grudnia 2013 r. zawartego pomiędzy Parafialnym Oddziałem Akcji Katolickiej przy par. św. Michała w O. i P. W. - na okoliczność świadczenia pracy wolontariackiej, skutkującej zdobyciem doświadczenia w zarządzaniu jednostką pomocy społecznej, zaświadczenia o wykonywaniu świadczeń wolontariackich, regulowanych porozumieniem, o którym mowa w pkt 1, dyplomu uzyskania specjalizacji z zakresu organizacji pomocy społecznej, wyciągu z treści statutu Stowarzyszenia Rodzin Katolickich w O., określającego przedmiot działania Stowarzyszenia, zaświadczenia o wykonywaniu funkcji członka Zarządu Stowarzyszenia Rodzin Katolickich wraz z wydrukami potwierdzającymi przedmiot działalności Stowarzyszenia, zaświadczenia o świadczeniu pracy w PCPR w O. od 15 kwietnia 2015 r. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie możliwości doręczenia do akt sprawy dokumentów będących w posiadaniu Stowarzyszenia Rodzin Katolickich w O. - Ośrodek Wsparcia Rodziny im. ks. Marcina Popiela w Jędrzejowie, których obecne przedstawienie jest niemożliwe z przyczyn zależnych od Stowarzyszenia - na okoliczność potwierdzenia wykonywania obowiązków wolontariackich, które polegały na wsparciu i pomocy rodzinom, osobom z dysfunkcjami, dzieciom i osobom pozostającym w ubóstwie.

W uzasadnieniu autor skargi zarzucił, że postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na skutek wniosku, w treści którego widnieje podpis nieczytelny oraz nie zawierającego adresu osoby, która go złożyła. Ponadto w głównej tezie wniosku, znajduje się zwrot "składam skargę na starostę O. Z. D.". Kwestię skarg reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków, którego § 8 ust. 1 stanowi, iż skargi i wnioski niezawierające imienia i nazwiska (nazwy) oraz adresu wnoszącego pozostawia się bez rozpoznania. Oznacza to, iż tak sformułowana skarga nie powinna być podstawą wszczęcia procedury nadzorczej na wniosek, zgodnie z art. 61 § 1 kpa. Ponadto pismo podpisane przez osobę nieznaną obejmuje skargę "na starostę", a przedmiotem postępowania nadzorczego była uchwała organu wykonawczego powiatu.

Dalej wnoszący skargę podał, że nie została należycie uzasadniona teza, że staż pracy musi wynikać ze stosunku pracy, pomimo że to pojęcie nie jest doprecyzowane. Dodał, że przyjęcie argumentacji przedstawionej przez Wojewodę daje podstawy do nieuzasadnionego poglądu, że wypracowany staż pracy w instytucji pomocy społecznej, gdzie realizowany byłby zakres obowiązków tego pracownika w żaden sposób niezwiązany z pomocą społeczną (np. portier) jest istotniejszy, niż świadczenie pracy wolontariackiej, która w sposób bezpośredni pozwala na zdobywanie doświadczenia w wykonywaniu stanowiska kierowniczego - dyrektora w PCPR. Tak przyjęte rozumowanie jest niezasadne, gdyż istotą zdobycia doświadczenia poprzez staż jest wykonywanie tych obowiązków, bez względu na formę prawną ich świadczenia, które jednak w sposób bezpośredni są związane z zarządzaniem jednostką pomocy społecznej. Jakość pracy/świadczeń oraz jej wartość i zaangażowanie wykonywanej w formie wolontariatu, nie jest mniej wartościowa niż jakość pracy/świadczenia wykonywanych na umowę o pracę lub działalność gospodarczą. Tym bardziej, że nie jest kwestionowane wykonywanie pracy na podstawie umowy cywilnoprawnej lub działalności gospodarczej. Umowa/porozumienie wolontariackie ma charakter umowy cywilnoprawnej. Wojewoda w żaden sposób nie wykazała z czego wynika przekonanie, że umowa wolontariacka jest "gorsza", bo nie pozwala zaliczyć jej do "stażu pracy" i z jakiegoś powodu jest mniej wartościowa od innej umowy cywilnoprawnej.

Zdaniem skarżącego jedyna różnica polega na tym, że pracownik wykonuje swoją pracę pobierając wynagrodzenie, natomiast wolontariusz wykonuje swoją pracę/świadczenie bez wynagrodzenia. Ustawodawca określając wymogi w art. 122 ust. 1 ustawy chciał zapewnić, że osoba kierująca jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej będzie posiadała wiedzę i doświadczenie. Dla ustawodawcy nie miało znaczenia, czy kandydat na stanowisko kierownicze zdobędzie doświadczenie świadcząc pracę na podstawie umowy o pracę, umowy zlecenia, wykonując działalność gospodarczą czy też świadcząc pracę jako wolontariusz. Przemawia za tym to, że ustawodawca nie sprecyzował z czego ten staż pracy ma wynikać.

W dalszej części skargi jej autor wymienił obowiązki jakie P. W. wykonywał jako wolontariusz, następnie jako koordynator w PCPR oraz pełniąc funkcję członka Zarządu Stowarzyszenia, które prowadzi Ośrodek Wsparcia Rodziny im. Ks. Infułata Marcina Popiela w Jędrzejowie.

W ocenie skarżącego przedmiot działania, w szczególności powyższego Stowarzyszenia nasuwa wniosek, że jest to instytucja umożliwiająca zdobycie doświadczenia w organizacji świadczenia pomocy społecznej. Staż zdobyty w tej instytucji jest tak samo wartościowy jak staż pracy wynikający ze stosunku pracy, umowy cywilnoprawnej lub działalności gospodarczej. Ponadto zestawiając jakość pracy w pomocy społecznej wykonywanej w formie działalności gospodarczej i jakość pracy w formie stowarzyszenia, to jedyną różnicą pomiędzy oceną pracy w tych instytucjach, jest forma prawna jej wykonywania.

Dalej skarżący zwrócił uwagę na wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 28 kwietnia 2016 r. II SA/Go 206/16 i wskazał, że nie jest istotne czy praca była wykonywana na podstawie umowy o pracę, działalności gospodarczej, umowy cywilnoprawnej czy umowy wolontariackiej. Najistotniejszym elementem było stwierdzenie natężenia i częstotliwość, a więc intensywności tej pracy, pozwalającej zapoznać się z jej charakterem, która w przyszłości miała dać podstawę do należytego wykonywania obowiązków kierowania jednostkami opieki społecznej. Cytowane orzeczenie a contrario w całości potwierdza argumentację, na poparcie tezy o zasadności zaliczenia okresu pracy jako wolontariusz, do stażu pracy w rozumieniu art. 122 ust. 1 ustawy. W orzeczeniu tym Sąd nie różnicuje wartości pracy wykonywanej na podstawie umowy o pracę i wartości pracy wykonywanej na podstawie pracy wolontariackiej. Ponadto zastosowanie wykładni gramatycznej i celowościowej art. 122 ust. 1 ustawy daje podstawy do twierdzenia, że głównym celem realizowanego stażu pracy jest zdobycie doświadczenia dla właściwego i odpowiedzialnego wykonywania w przyszłości obowiązków kierownika jednostki pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu nadzorczym. Wskazał, że staż pracy to okres zatrudnienia na podstawie stosunku pracy. Z tego względu do stażu pracy nie można zaliczyć wolontariatu.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że istotnie w odpowiedzi na pismo Wojewody, to jest zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego, została przesłana tylko sporna uchwała oraz pismo z 1 grudnia 2016 r. Dodał, że nie wie jakimi dokumentami dysponował Zarząd Powiatu podejmując uchwałę z 24 października 2016 r. oraz nie wie czy P. W. jest członkiem Zarządu Stowarzyszenia Rodzin Katolickich czy Zarządu Koła Parafialnego, ani też czy w okresie od 1 grudnia 2013 r. do 15 kwietnia 2015 r. był gdzieś zatrudniony, czy też tylko wykonywał prace w zakresie wolontariatu.

Pełnomocnik organu podniósł, że nie każdy wolontariat będzie świadczeniem pomocy społecznej, punktem odniesienia może być cel jaki stawia sobie dane stowarzyszenie. Dodał, że Koło Parafialne jest filią Stowarzyszenia Rodzin Katolickich. Z wpisów w KRS wynika, że P. W. nie jest członkiem zarządu Stowarzyszenia Rodzin Katolickich, ewentualnie jest członkiem Koła Parafialnego według aktualnych wpisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Jej przedmiotem jest rozstrzygniecie nadzorcze Wojewody, wydane na podstawie art. 79 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Stosownie do art. 76 tej ustawy nadzór nad działalnością powiatu sprawuje Prezes Rady Ministrów oraz wojewoda, a w zakresie spraw finansowych – regionalna izba obrachunkowa. Z przepisów rozdziału 8 tej ustawy wynika, że organy nadzoru sprawują nadzór z urzędu, co oznacza, że także z urzędu są przez te organy wszczynane postępowania, nawet jeżeli bodźcem do ich wszczęcia jest informacja zawarta w piśmie zatytułowanym skarga, w którym jej autor powołuje się na art. 227 kpa i to nawet wtedy, gdy podpis pod takim pismem jest nieczytelny. Każda bowiem informacja jaka dociera do organu nadzoru dotycząca organizacji i funkcjonowania powiatu może być podstawą do zażądania przez organ, stosownie do art. 77a ustawy o samorządzie powiatowym informacji, i skutkować wszczęciem postępowania nadzorczego. Dlatego też nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, jakoby Wojewoda nie był uprawniony do wszczęcia postępowania nadzorczego dlatego, że skarga nie zawiera adresu jej autora, a podpis pod nią złożony jest nieczytelny. Skarżący zarzuca naruszenie art. 61 § 1 kpa wskazując, że takie, zawierające braki pismo nie powinno być podstawą wszczęcia postępowania na wniosek. Jeszcze raz jednak podkreślić należy, że postępowanie nadzorcze jest wszczynane i prowadzone z urzędu.

W niniejszej sprawie organ nadzoru pismem z 25 listopada 2016 r. zawiadomił Przewodniczącego Zarządu Powiatu o wszczęciu postępowania nadzorczego dotyczącego uchwały Nr [...] z 27 października w sprawie powołania dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. i zwrócił się o nadesłanie tej uchwały, a także poinformował o możliwości odniesienia się do zarzutów podniesionych w załączonej korespondencji, a które dotyczyły niespełniania przez P. W. posiadania 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej. W zakreślonym terminie Przewodniczący Zarządu Powiatu nadesłał jedynie odpis uchwały oraz pismo, w którym wskazał, że P. W. spełnia wymogi art. 122 ust. 1 ustawy i że na wymagany staż pracy składają się m.in. następujące okresy:

- zatrudnienie w urzędzie Miasta O. na stanowisku wiceprezydenta miasta w okresie od 6.12.2006 r. do 28.02.2009 r. kiedy to podlegały mu Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej, Centrum Integracji Społecznej i Środowiskowy Dom "Przystań"; z racji zajmowanego stanowiska i powierzonych zadań wydawał decyzje administracyjne dotyczące pomocy społecznej;

- wolontariat w Domu Ulgi i Cierpienia im. Jana P. II – Hospicjum prowadzone przez Parafialny Oddział Akcji Katolickiej w okresie od 1.12.2013 r. do 31.12.2015 r.

- wolontariat w organizacji pozarządowej Stowarzyszenie Rodzin Katolickich w O. od 2005 r. Ośrodek Wsparcia Rodziny, gdzie podejmuje działania polegające na wsparciu i pomocy rodzinom;

- zatrudnienie w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie na stanowisku kierownika – koordynatora działu osób ds. osób niepełnosprawnych, współpracy z organizacjami pozarządowymi i nadzoru nad Domami Pomocy Społecznej, a następnie na stanowisku Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie od 15.04.2015 r. Jak wynika z treści tego pisma (co do załączników) i co zostało potwierdzone na rozprawie przed sądem, Zarząd Powiatu nie przesłał organowi nadzoru żadnych innych – poza odpisem uchwały – dokumentów, potwierdzających posiadanie przez P. W. wymaganego 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej.

Zasadnie Wojewoda wskazał, że do posiadania co najmniej 3-letniego stażu pracy wymaganego przepisem art. 122 ust. 1 ustawy nie może być zaliczony okres zatrudnienia na stanowisku wiceprezydenta. Odnośnie tej kwestii istnieje ugruntowane już stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym praca na stanowisku wójta (burmistrza, prezydenta miasta) nie może być uznana za staż pracy w pomocy społecznej, o którym mowa w art. 122 ust. 1 ustawy. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonując zadania gminy (powiatu) określone przepisami prawa, z racji wykonywanej funkcji ma nadzór nad wykonywaniem zadań będących we właściwości gminy (powiatu). Natomiast zadania gminy (powiatu) m.in. z pomocy społecznej, oświaty, ochrony zdrowia, realizowane są przez podmioty (jednostki organizacyjne) do tego powołane (przykładowo wyrok WSA we Wrocławiu z 18 listopada 2009 r. sygn. IV SA/Wr 428/09, WSA w Poznaniu z 24 sierpnia 2016 sygn. IV Po 223/16, WSA w Gliwicach z 20 maja 2013 r. sygn. IV SA/GL 196/13, wyrok WSA w Gorzowie Wlk. z 28 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Go 206/16 – dostępne w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych). Normatywne pojęcie "staż pracy w pomocy społecznej" powinno być interpretowane jako świadczenie pracy na stanowiskach, w podmiotach związanych z bezpośrednim wykonywaniem zadań określonych w ustawie o pomocy społecznej, a nie sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem zadań przez jednostkę samorządu terytorialnego, związanych z pomocą społeczną. Zauważyć należy, że powyższego stanowiska skarżący nie kwestionuje.

Przedmiotem sporu między stronami jest możliwość zaliczenia do 3-letniego stażu pracy wolontariatu. Stanowisko sądów administracyjnych odnośnie tej kwestii nie jest jednolite. Przede wszystkim jednak zauważyć należy, że z przesłanych Wojewodzie wyjaśnień wynikało, że Zarząd Powiatu ustalając spełnienie przez P. W. wymaganego okresu stażu pracy przyjął dwa, nakładające się na siebie wolontariaty: jeden trwający od 1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. i drugi, trwający od 2005 r.- jak należy domniemywać do chwili obecnej. Jak już była o tym mowa, organowi nadzoru nie zostały dostarczone żadne dokumenty związane z tymi wolontariatami. Dopiero do skargi Zarząd Powiatu dołączył dokumenty, jednak w ocenie Sądu nie podważają one prawidłowości ustaleń Wojewody co do niespełniania przez P. W. wymogu 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej. Przede wszystkim zauważyć należy, że tylko odnośnie okresu trwającego od 1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. można mówić o współpracy w ramach wolontariatu P. W. z Parafialnym Oddziałem Akcji Katolickiej przy parafii św. Michała w Ostrowcu Św. z siedzibą w Domu Ulgi w Cierpieniu – Hospicjum, w ramach której zobowiązał się on do kwestowania podczas akcji na rzecz Hospicjum, pomocy w pracach sekretariatu Domu Ulgi w Cierpieniu (działalność na rzecz osób niepełnosprawnych, wspieranie rodzin w zakresie pomocy społecznej itp.). Okres ten częściowo nakłada się na okres zatrudnienia P. W. w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie na stanowisku kierownika działu ds. osób niepełnosprawnych od 15 kwietnia 2015 r. W tym miejscu zauważyć należy, że dokonując kontroli prawidłowości podjętej przez Zarząd Powiatu uchwały organ nadzoru miał obowiązek brać pod uwagę stan istniejący w dacie podjęcia tej uchwały. Dlatego też nie może budzić wątpliwości, że nie mógł uwzględniać pracy P. W. w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie na stanowisku dyrektora. Dyrektorem bowiem został po podjęciu zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały. Tak więc uwzględniając stan istniejący w dacie podejmowania uchwały o powołaniu dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w O. - 27 października 2016 r. – P. W. legitymował się tylko stażem pracy - od 15 kwietnia 2015 r. - w tym Centrum oraz wolontariatem trwającym od 1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. Nawet uwzględniając pracę w ramach tego wolontariatu P. W. nie spełniał wymogu 3-letniego stażu pracy, który upływał dopiero z końcem listopada 2016 r. Nie może bowiem budzić żadnych wątpliwości to, że do ustalania stażu pracy, o którym mowa w art. 122 ust. 1 ustawy nie można sumować okresów trwających w tym samym czasie – w niniejszej sprawie dotyczy to okresu od 15 kwietnia 2015 r.– podjęcie w czasie umowy wolontariackiej pracy w Centrum na stanowisku kierownika, do 31 grudnia 2015 r. – zakończenie wolontariatu w czasie trwającego już zatrudnienia w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie.

Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że z dołączonego do skargi zaświadczenia o wykonywaniu świadczeń wolontarystycznych wynika, że w okresie od 1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r. P. W. wykonywał świadczenia, szczegółowo w tym zaświadczeniu wymienione, po pierwsze jako osoba czynna zawodowo w ramach przeprowadzanej akcji, a po drugie, świadczenia te zostały przez niego wykonane w rozmiarze 120 godzin. Praca w takim rozmiarze odpowiada zatrudnieniu przez okres mniej niż jednego miesiąca. Tym bardziej więc należy podzielić stanowisko organu, że P. W. nie posiadał w dacie podjęci zakwestionowanej przez organ nadzoru uchwały wymaganego 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim, na który zresztą powołał się sam skarżący (sygn. II SA/Go 206/16), że przez staż pracy w pomocy społecznej należy rozumieć świadczenie pracy czy to na podstawie umowy o pracę czy też umowy cywilnoprawnej, jednak mając na uwadze cel w jakim powyższy wymóg ustawodawca wprowadził, praca ta winna charakteryzować się pewnym natężeniem, częstotliwością wykonywania, pozwalającymi zapoznać się z charakterem pracy, zadaniami jakie wykonują jednostki organizacyjne pomocy społecznej oraz umożliwić nabycie określonego doświadczenia niezbędnego do kierowanie pracą tych jednostek. Takim zamiarem niewątpliwie kierował się ustawodawca wprowadzając odnośnie osób kierujących jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej wymóg posiadania określonego stażu pracy w pomocy społecznej. Tego wymogu nie spełnia praca świadczona na podstawie porozumienia o wolontariacie przy założeniu, że dana osoba jednocześnie w tym okresie była na stałe zatrudniona na innym stanowisku. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie nie spełnia tego wymogu także wykonywanie świadczeń w ramach wolontariatu trwającego oficjalnie, zgodnie z zawartą umową 2 lata i 1 miesiąc, w sytuacji, gdy jednocześnie faktycznie świadczenia te były wykonywane w rozmiarze nieprzekraczającym jednego miesiąca.

Tym bardziej brak jest podstaw do zaliczenia do wymaganego 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej wskazanego w piśmie Przewodniczącego Zarządu Powiatu z 1 grudnia 2016 r. okresu wolontariatu w organizacji pozarządowej Stowarzyszenie Rodzin Katolickich od 2005 r. Przede wszystkim zauważyć należy, że z żadnego z dołączonych do skargi dokumentów, (poza porozumieniem dotyczącym okresu od 1 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r.) nie wynika, aby P. W. zawarł w okresie pomiędzy 2005 r. a datą podjęcia uchwały o powołaniu go na stanowisko dyrektora, umowę o jakiej mowa w art. 44 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1817). Do skargi dołączono jedynie statut Stowarzyszenia Rodzin Katolickich Diecezji Sandomierskiej i zaświadczenie (bez daty) stwierdzające, że P. W. jest członkiem zarządu Stowarzyszenia Rodzin Katolickich Oddział Miejski w Ostrowcu Św. i że czynnie uczestniczy w działaniach Stowarzyszenia. Pozostałe dołączone dokumenty w postaci wydruków komputerowych z internetu dotyczą parafii NMPS w Ostrowcu - Centrum Pomocy Rodzinie.

Pod pojęciem "staż pracy w pomocy społecznej" należy rozumieć okres zatrudnienia w jednostkach organizacyjnych pomocy społecznej, których katalog zawarto w art. 6 ust. 5 u.p.s. oraz pracę w organizacjach pozarządowych działających w obszarze pomocy społecznej. Podejmując uchwałę o powołaniu na stanowisko dyrektora jednostki organizacyjnej pomocy społecznej jaką niewątpliwie jest Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w O., Zarząd Powiatu winien był dokładnie ustalić na podstawie stosownych dokumentów (świadectwo pracy, umowy o zatrudnieniu), czy P. W. spełnia wszystkie wymagania, w tym 3-letni staż pracy w pomocy społecznej. Przedstawiony materiał dowodowy świadczy o tym , że skarżący przed podjęciem zakwestionowanej uchwały powyższej okoliczności nie zbadał. Zasadnie w związku z tym Wojewoda stwierdził, że zakwestionowana przez niego uchwała w sposób istotny narusza art. 122 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący nie podważył prawidłowości ustaleń organu nadzoru co do tego, że powołany na stanowisko dyrektora Centrum P. W. nie spełnia wymogu 3-letniego stażu pracy w pomocy społecznej. Dlatego też podniesione w skardze zarzuty są bezzasadne.

Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zmianami).