VI SA/Wa 927/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-10-26	
Data wpływu	2021-03-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Danuta Szydłowska
Dorota Pawłowska
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6313 Cofnięcie zezwolenia na broń	
Hasła tematyczne	Broń i materiały wybuchowe	
Skarżony organ	Komendant Policji	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 955; art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a; Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2021 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę	
Uzasadnienie
VI SA/Wa 927/21

Uzasadnienie

Komendant Główny Policji (dalej także jako: "KGP"), decyzją z [...] stycznia 2021 r. nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja") utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. (dalej: "organ I instancji", "KWP") z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] o cofnięciu I. K. (dalej: "skarżąca", "strona") pozwolenia na broń palną do celu sportowego.

Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 955, dalej także "u.b.a.").

Do wydania przedmiotowej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

W dniu 26 maja 2020 r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych z uwagi na otrzymany prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w B. II Wydział Karny sygn. akt [...] z dnia 3 marca 2020 roku. Dotyczył on skazania I.K. za przestępstwo umyślne, o czyn z art. 270 § 1 i art. 271 § 3 i art. 235 w zw. z art. 11 § 2, o czyn z art. 18 § 3 w zw. z art. 231 § 2 i art. 269 § 1 i art. 276 w zw. z art. 11 § 2 oraz o czyn z art. 239 § 1 i art. 233 § 1 w zw. z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm.; dalej: "k.k"). Sąd wymierzył skazanej karę łączną w postaci kary grzywny w wysokości 160 (sto sześćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując, iż wysokość jednej stawki dziennej wynosi 100 (sto) złotych.

W konsekwencji powyższego, organ I instancji, decyzją z [...] sierpnia 2020 r. orzekł o cofnięciu skarżącej pozwolenia na broń palną celu sportowego.

Od ww. decyzji strona wniosła odwołanie do KGP, zarzucając organowi I instancji naruszenie przepisów: art. 10 § 1 w zw. z art. 77 k.p.a., a w konsekwencji również art. 6 k.p.a., poprzez niezapewnienie przez organ prowadzący postępowanie możliwości wzięcia w nim udziału oraz wypowiedzenia się na etapie rozstrzygnięcia sprawy. Wskazała również na problemy zdrowotne, jako przyczynę obiektywną uniemożliwiającą stawiennictwo w Komendzie Wojewódzkiej Policji we W. oraz niewyznaczenie terminu do zapoznania z materiałem postępowania w sposób umożliwiający stronie zapoznanie z aktami. Ponadto, strona zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, poprzez błędną wykładnię tych przepisów skutkującą uznaniem, że prawomocne skazanie posiadacza broni stanowi automatyczną podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń bez konieczności badania, czy dalsze posiadanie broni będzie kreować realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych osób lub porządku publicznego. Tymczasem, w takim przypadku dla cofnięcia pozwolenia na broń niezbędne jest wykazanie związku pomiędzy popełnionym czynem, za który dana osoba została skazana i cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Organ II instancji decyzją z [...] stycznia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję KWP o cofnięciu skarżącej pozwolenia na broń palną do celu sportowego. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W niniejszej sprawie zastosowano pkt 6 lit.a tego przepisu. Prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń. Wystarczy przy tym jednorazowe skazanie. W sytuacji ziszczenia się powyższej przesłanki organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności, w tym odnoszących się bezpośrednio do posiadacza pozwolenia na broń. Sam fakt skazania za przestępstwo umyślne stanowi wystarczającą podstawę do zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Skoro strona została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnienie umyślnych przestępstw, w takim przypadku - wbrew jej poglądowi - nie jest już konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów, ponieważ zgodnie z wolą ustawodawcy taka osoba do czasu zatarcia skazania, broni posiadać nie może. Dlatego też dotychczasowa niekaralność strony nie jest w stanie zmienić sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, nie eliminuje bowiem z obrotu prawnego wskazanego wyżej prawomocnego wyroku.

Do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ, że osoba posiadająca takie uprawnienie, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Przy tym, samo przestępstwo nie musi mieć natomiast bezpośredniego związku z bronią, a organ nie jest zobligowany, w takich przypadkach do podejmowania w drodze postępowania dowodowego, żadnych czynności potwierdzających istnienie zagrożenia, o którym mowa w omawianym przepisie prawa.

Zdaniem KGP dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a zatem ustawodawca nie tylko związał organy Policji w sposobie rozstrzygnięcia sprawy, ale także przyznał w ten sposób pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu prawa do broni. KGP podkreślił, że ze względu na ustawową reglamentację, dostęp do broni jest swoistym przywilejem, który może otrzymać i posiadać jedynie osoba spełniająca restrykcyjne wymogi ustawy o broni i amunicji.

Organ odwoławczy stwierdził również, że nie naruszył przy tym zasady wysłuchania stron, zawartej w art. 10 k.p.a., bowiem zapewnił czynny udział strony w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił jej skorzystanie z przysługujących uprawnień. Organ administracji publicznej jest obowiązany umożliwić stronie skorzystanie z nich poprzez pouczenie o tych prawach, co też organ I instancji uczynił w piśmie z 28 maja 2020 r. i 20 lipca 2020 r. Okoliczność, iż strona z tych praw nie skorzystała nie oznacza, że organ I instancji naruszył prawa strony, ponieważ strona nie musi osobiście zapoznawać się z aktami sprawy. Mogła więc wyznaczyć pełnomocnika do dokonania tej czynności, skoro problemy zdrowotne strony nie pozwalały jej na osobiste skorzystać z tych praw.

Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzuciła organowi:

1. naruszanie art. 10 § 1 w zw. z art. 77 k.p.a., a w konsekwencji również art. 6 tej ustawy poprzez uniemożliwienie stronie niezapewnienie przez organ prowadząc postepowanie możliwości wzięcia w nim udziału oraz wypowiedzenia się, na etapie rozstrzygania sprawy, zwłaszcza w sytuacji problemów zdrowotnych strony - uzasadnianych przez stronę w toku postępowania, a będących jednocześnie przyczyną obiektywną uniemożliwiającą stawiennictwo siedzibie organu i niewyznaczenie terminu do zapoznania z materiałem postępowania w sposób umożliwiający stronie zapoznanie z aktami. Brak udziału w toczącym się postępowaniu na etapie postępowania przed organem I instancji uniemożliwiał nawet stronie wskazanie konkretnego uchybienia, a jej udział w postępowaniu w tym prawo do wypowiedzenia się w jego zakresie, czyni iluzorycznym. Uniemożliwienie czynnego udziału doprowadziło bowiem do tego, że strona nie ma możliwości wykazać tego, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny.

2. naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnej wykładni tych przepisów skutkującej uznaniem, iż prawomocne skazanie posiadacza broni stanowi automatyczną podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń bez konieczności badania, czy dalsze posiadanie przez stronę broni będzie kreować realne zagrożenie dla życia i zdrowia innych osób lub porządku publicznego. Tymczasem w takim przypadku dla cofnięcia pozwolenia na broń niezbędne jest wykazanie związku pomiędzy popełnionym czynem, za który dana osoba została skazana i cechami jej charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłyby stworzyć obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

3. brak uwzględnienia w postępowaniu przed organami obu instancji sytuacji faktycznej strony, w tym sytuacji zdrowotnej jak również szczególnych zasad i utrudnień w związku z sytuacją sanitarno-epidemiologiczną w Polsce, w tym brak wzięcia przez organ pod uwagę specyficznych warunków funkcjonowania środków transportu i instytucji w związku z epidemią COVID- 19.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu, zaskarżona w sprawie decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają prawu, nie było więc podstaw do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia przesłanki określone w art.107 § 3 k.p.a. zarówno co do uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego decyzji. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia faktyczne wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów prawa nie budzi zastrzeżeń.

Odnosząc się do istoty sprawy, zauważyć na wstępie należy, że pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów świata jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni. W Polsce, zgodnie z art. 9 ust. 1 u.b.a. broń można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu - Komendanta Wojewódzkiego Policji, a w przypadku żołnierzy zawodowych - właściwego Komendanta Oddziału Żandarmerii Wojskowej. Wskazane organy upoważnione są również do cofnięcia pozwolenia na broń.

Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem, dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy zaistnieją okoliczności oraz spełnione zostaną warunki ustawowe stanowiące podstawę jego wydania (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., Nr 1, poz. 5).

Poza wypadkami określonymi w omawianej ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać. Określone w ustawie zasady nabycia oraz realizacji uprawnienia do posiadania broni zobowiązują właściwe organy do ścisłej kontroli ich przestrzegania oraz do stanowczej reakcji w przypadkach ich naruszenia.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. W myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy, chodzi tu o osoby stanowiące zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu sportowego skarżącej był wyrok Sądu Rejonowego w B. II Wydział Karny sygn. akt [...] z dnia [...] marca 2020 roku, na mocy którego skarżąca została uznana winnym popełnienia czynu z art. 270 § 1 i art. 271 § 3 i art. 235 w zw. z art. 11 § 2, o czyn z art. 18 § 3 w zw. z art. 231 § 2 i art. 269 § 1 i art. 276 w zw. z art. 11 § 2 oraz o czyn z art. 239 § 1 i art. 233 § 1 w zw. z art. 11 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. Kodeks karny (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm.). Za powyższe przestępstwa Sąd wymierzył skazanej karę łączną w postaci kary grzywny w wysokości 160 (sto sześćdziesiąt) stawek dziennych, przyjmując, iż wysokość jednej stawki dziennej wynosi 100 (sto) złotych.

W sprawie bezspornym jest, że skarżąca została prawomocnie skazana za czyn ze wskazanych wyżej przepisów kk, a przestępstwo to ma charakter umyślny. Została zatem spełniona przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, określona w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, gdyż skarżąca stała się osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. lit. a powołanej ustawy.

Podkreślić należy, że każda z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji może stanowić oddzielną i samodzielną przyczynę cofnięcia pozwolenia na broń. Obecna konstrukcja art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nie pozostawia żadnych wątpliwości, że organ stosujący te przepisy, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanek określonych w pierwszym z nich, obligatoryjnie musi wydać decyzję o cofnięciu decyzji o pozwoleniu na broń. Każda z osób, która została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, niejako automatycznie stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego.

Sprawy cofnięcia pozwolenia na broń nie pozostawiono uznaniu organu. Brzmienie przepisu art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji: "cofa pozwolenie na broń" oznacza, że decyzja w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego, lecz ma charakter decyzji związanej. Przepis art. 18 ust. 1 u.b.a. nakłada bowiem na organ Policji obowiązek wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ww. ustawy, bez jakichkolwiek wyjątków.

Organ trafnie powołał się na utrwalone w tego rodzaju sprawach stanowisko orzecznictwa, m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 781/16, który stwierdził, że prawomocny wyrok sądu karnego, skazujący osobę posiadającą pozwolenie na broń za popełnienie umyślnego przestępstwa ma dla organów Policji charakter wiążący w sprawach pozwoleń na broń.

W związku z powyższym, organ nie jest zobowiązany do badania, czy dana osoba stanowi zagrożenie dla porządku i bezpieczeństwa publicznego, uzasadniające cofnięcie jej pozwolenia na broń, gdyż stosownej oceny dokonał już ustawodawca. Katalog wymieniony w tym przepisie ma charakter zamknięty.

W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał w zaskarżonej decyzji, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń (lub o nie się ubiegająca) jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przesłanki "zagrożenie dla siebie, porządku i bezpieczeństwa publicznego" nie muszą występować łącznie, lecz każda z nich może stanowić oddzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń. Decyzja wydawana w tym przedmiocie nie ma charakteru środka karnego, lecz srodka administracyjnoprawnego. Ustawodawca uznał bowiem, że sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, jest samoistną przesłanką do cofnięcia pozwolenia na broń. Popełnienie bowiem wskazanych czynów (ich dokonanie) świadczy, że dana osoba nie daje rękojmi zachowania postawy, jaką dochowywać - w ocenie ustawodawcy – powinien posiadacz broni. Broń oraz amunicja ze względu na potencjalnie możliwe wywołanie nimi zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, musi podlegać reglamentacji, zaś dostęp do nich mogą mieć tylko osoby opanowane, praworządne, zrównoważone, dojrzałe. Z tego też względu przepisy dopuszczające do posiadania broni i amunicji muszą być wykładane możliwie rygorystycznie. Ma to szczególne znaczenie wobec art. 38 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska zapewnia każdemu człowiekowi prawną ochronę życia. Ścisła, daleko idąca reglamentacja i kontrola dostępu do broni jest właśnie elementem tej ochrony, tym samym restrykcyjne rozumienie przepisów o dostępie do broni i amunicji wypływa z samej ustawy zasadniczej.

Należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodzą określone w ustawie o broni i amunicji przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń, a zatem, czy fakt skazania za przestępstwo spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 wskazanej ustawy. Ustalenie zatem, że skarżąca została skazana za przestępstwo umyślne lub nieumyślne określone w powyższym przepisie jest dla organów Policji wiążące w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń.

Zaznaczyć należy, że organy Policji nie posiadają kompetencji do weryfikacji ustaleń postępowania karnego oraz badania ich prawidłowości. Nie rozstrzygają zatem czy zasadnie postawiono posiadaczowi pozwolenia na broń zarzut popełnienia przestępstwa oraz czy też zastosowano kwalifikację prawną czynu, bowiem takie uprawnienia mają tylko organy ścigania i niezawisły sąd, przed którym toczy się postępowanie karne. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy orzekające zasadnie uznały, że przedmiotem niniejszego postępowania była wyłącznie okoliczność, czy strona została prawomocnie skazana za czyn objęty katalogiem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a nie weryfikacja ustaleń postępowania karnego.

Jednocześnie, za niezasadny Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Przez udział w postępowaniu należy bowiem rozumieć udział strony w całym ciągu czynności przygotowawczych postępowania administracyjnego prowadzonego przez organ administracji publicznej. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. uzależniona jest od wykazania, iż uchybienie organu pozbawiło skarżącego możliwości dokonania konkretnej czynności (zob. wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt II GSK 1142/11, z dnia 18 grudnia 2012 r. sygn. akt II OSK 1490/11, z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1122/11, z dnia 25 maja 2012 r.. akt II OSK 414/11, z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 431/11).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnej czynności procesowej. Sąd zgadza się również z organem, a co potwierdzają zebrane w sprawie akta administracyjne, że skarżąca była skutecznie informowana pismami z 28 maja i 20 lipca 2020 r. o uprawnieniach wynikających z przepisu art. 10 k.p.a., z czego nie skorzystała. Sama również w piśmie z 11 sierpnia 2020 r. informowała organ, że skorzysta z niego w dniach od 17 do 20 lipca 2020 r., z czego ostatecznie nie skorzystała wskazując na kłopoty zdrowotne oraz (w skardze) na utrudnienia komunikacyjne związane z pandemią COVID-19. Zdaniem Sądu, te dwa ostatnie argumenty, trudno uznać za słuszne, bowiem skarżąca mogła, znając swoją sytuację, wyznaczyć pełnomocnika, z czego skorzystała dopiero na etapie skargi.

Podsumowując kwestię ewentualnych naruszeń prawa procesowego, wskazać należy, iż w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organ w toku postępowania zbadał wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu oraz przeprowadził dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie wystarczającego i prawidłowo zebranego materiału dowodowego. Sąd stoi zatem na stanowisku, że organ dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego oraz niezwykle obszernie uzasadnił swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się też naruszenia przez organ art. 80 k.p.a. oraz w konsekwencji przepisów art. 8, art. 11, art. 75 i art. 76 k.p.a. Ponadto zauważyć można, że przeprowadzenie przez organ czynności służyły realizacji ustalonej w art. 12 § 1 k.p.a. zasady szybkości postępowania, która nabiera szczególnego znaczenia, gdy - tak jak w niniejszej sprawie – organ jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji, decyzji cofającej zezwolenie na broń. Wymagane przez skarżącą wyczekiwanie przez organy Policji kilku miesięcy na ewentualne otrzymanie zaświadczenia o niekaralności, nie może mieć miejsca, bowiem stałoby w rażącej sprzeczności z obowiązującymi przepisami ustawy o broni i amunicji, które jak było wcześniej wskazane, zobowiązują organ do cofnięcia pozwolenia.

Odnosząc się do przedstawionego w toku postępowania sądowego zaświadczenia o niekaralności, Sąd wyjaśnia, że dokument ten może stanowić podstawę do złożenia wniosku o wydanie nowego pozwolenia na broń palną sportową, natomiast nie może on stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych w sprawie decyzji. Co jest oczywiste, zaświadczenie to zostało wydane na wniosek skarżącej w dniu 13 października 2021 r., czyli po wydaniu przez organ zaskarżonej w sprawie decyzji z 18 stycznia 2021 r. W konsekwencji czego, dokument ten nie był znany organowi na żadnym etapie postępowania administracyjnego.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięci, które sąd ma obowiązek badać z urzędu – skargę należało oddalić.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.