Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. i E. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006r. znak: [...] w przedmiocie zlikwidowania odpływu ze studzienki postanawia odrzucić skargę.

W dniu 2 października 2006r. wpłynęła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, adresowana do tutejszego "Sądu, skarga K. i E. M. na decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2006r. znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r. znak: [...], która nakazywała wyżej wymienionym zlikwidowanie odpływu ze studzienki.

W powyższym piśmie K. i E. M. zaskarżyli również postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006r. znak jak wyżej, które stwierdzało niedopuszczalność odwołania E. M. od cytowanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006r.

Skarga dotycząca decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego została zarejestrowana pod sygnaturą II SA/Rz 971/06 natomiast ta, która dotyczyła postanowienia tego organu, pod sygnaturą II SA/Rz 972/06.

Do skargi załączone zostało pismo zawierające wniosek o zwolnienie z opłaty sądowej.

W związku z faktem, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, pismem z dnia 2 listopada 2006r. przesłano skarżącym takie formularze celem ich uzupełnienia.

W odpowiedzi na powyższe K. M. przesłała do tutejszego Sądu wypełniony formularz dotyczący tylko sprawy o sygnaturze II SA/Rz 972/06, natomiast E. M. złożył taki formularz odnośnie sprawy o sygnaturze II SA/Rz 971/06.

W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w osobie referendarza sądowego, zarządzeniem z dnia 27 listopada 2006r. pozostawił bez rozpoznania wniosek K. M. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 971/06 (ze względu na niezłożenie formularza w zakresie dotyczącym tej sprawy) a postanowieniem z tego samego dnia po merytorycznym rozpoznaniu odmówił przyznania wyżej wymienionej prawa pomocy w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 972/06.

W stosunku zaś do E. M. zapadły 27 listopada 2006r. dwa rozstrzygnięcia o takiej samej jak wyżej treści, tyle że w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 972/06 wniosek wyżej wymienionego o zwolnienie od kosztów sądowych pozostawiono bez rozpoznania (z tej samej przyczyny, jak w wypadku K. M.), natomiast w sprawie II SA/Rz 971/06 odmówiono wyżej wymienionemu przyznania prawa pomocy (przy wzięciu pod uwagę ustawowych przesłanek przyznania takiej pomocy).

Powyższe postanowienia i zarządzenia doręczono skarżącym w dniu 29 listopada 2006r. i nie zostały przez nich zaskarżone.

W związku z powyższym K. i E. M. pismem z dnia 12 stycznia 2007r. wezwani zostali do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi - w sprawie o sygnaturze II SA/Rz 971/06.

Wezwanie zostało doręczone skarżącym w dniu 16 stycznia 2007r. a wskazany im siedmiodniowy termin do usunięcia braku fiskalnego skargi upłynął bezskutecznie w dniu 23 stycznia 2007r.

Wymogiem, który warunkuje skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego a zatem pozwala na jej merytoryczne rozpatrzenie, jest konieczność jej opłacenia w przewidzianej przez prawo wysokości. Stanowi o tym przepis art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Wedle tego przepisu sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

Z kolei stosownie do § 3 powoływanego przepisu, skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż wnoszący w niniejszej sprawie skargę na wymienioną na wstępie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie uiścili należnej od niej opłaty, pomimo tego, iż byli pouczeni o konsekwencjach prawnych niedopełnienia takiej czynności.

Dlatego też powyższa skarga K. i E. M. została odrzucona po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a.