Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

P O S T A N O W I E N I E Dnia 10 września 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S.N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 390/19 odrzucające skargę S.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma wzywającego do zgłoszenia się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w celu ustalenia daty przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego postanawia oddalić zażalenie

Postanowieniem z dnia 29 maja 2019 r. sygn. akt II SA/Łd 390/19 (dalej postanowienie z 29 maja 2019 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę S.N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od pisma wzywającego do zgłoszenia się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w celu ustalenia daty przeprowadzenia rodzinnego wywiadu środowiskowego.

Sąd I instancji uznał, że skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 [ze zm.], dalej ppsa), gdyż została złożona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu wskazanego w art. 53 § 1 ppsa (k. 6, 8-9 akt II SA/Łd 390/19).

Na postanowienie z 29 maja 2019 r. zażalenie wniósł S.N. (dalej skarżący) podnosząc, że: nie został jeszcze rozpoznany jego wniosek o wyłączenie sędziego WSA Barbary Rymaszewskiej, co uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia; Sąd I instancji naruszył art. 53 ppsa (k. 16 akt II SA/Łd 390/19).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nieusprawiedliwiony był zarzut naruszenia art. 53 § 1 ppsa.

W myśl art. 53 § 1 ppsa, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że odpis zaskarżonego postanowienia Kolegium doręczono skarżącemu 4 marca 2019 r. (potwierdzenie odbioru przedmiotowego postanowienia, akta administracyjne). Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął 3 kwietnia 2019 r. Skargę wniesiono 18 kwietnia 2019 r. (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego, k. 3 akt II SA/Łd 390/19). Skarżący złożył skargę z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 ppsa.

Sąd jest obowiązany z urzędu kontrolować zachowanie terminów ustawowych. Dla oceny dochowania rygoru z art. 53 § 1 ppsa bez znaczenia pozostaje zasadność skargi czy ewentualna wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pozostałe przepisy art. 53 ppsa były nierelewantne.

Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, powołując art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ppsa. Nie jest zasadny zarzut, że postanowienie z 29 maja 2019 r. wydał Sąd, w którego składzie zasiadał sędzia objęty wnioskiem o wyłączenie. Odnosząc się do podnoszonych w zażaleniu kwestii dotyczących braku rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego WSA Barbary Rymaszewskiej, należy wskazać, że taki wniosek skarżący zawarł dopiero w zażaleniu na postanowienie z 29 maja 2019 r. (k. 2, 6, 16 akt II SA/Łd 390/19).

Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.