Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1074/16 w sprawie ze skargi B. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1074/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego z rejestracji wzoru przemysłowego oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej - B. S.A. z siedzibą w J., zwrot kosztów postępowania sądowego.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

W dniu [...] kwietnia 2011 r. C. sp. k., której następcą prawnym jest B. S.A. z siedzibą w J., wystąpiła do Urzędu Patentowego RP z wnioskiem o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. [...] nr [...] udzielonego [...] lutego 2008 r. na rzecz A. sp. z o.o. w K., z pierwszeństwem od 19 listopada 2007 r.

Wnioskująca wskazała, że posiada interes prawny w rozumieniu art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117, dalej: p.w.p.), legitymujący ją do występowania o unieważnienie prawa z rejestracji (art. 117 ust. 1 p.w.p.), gdyż jest uprawniona - z majątkowych praw autorskich - do etykiet oraz wzorów opakowań m.in. do spornego wzoru przemysłowego. Wykorzystywanie tego wzoru przez spółkę uprawnioną z rejestracji narusza te prawa. Ponadto uprawniona kierowała do niej żądania zaniechania naruszeń prawa z rejestracji wzorów przemysłowych, w tym spornego wzoru przemysłowego.

Strona powołała się na przesłankę unieważnienia wzoru przemysłowego określoną w art. 117 ust. 2 p.w.p. Wskazała, że wykorzystywanie przez uprawnioną z rejestracji ww. wzoru przemysłowego narusza przysługujące jej majątkowe prawa autorskie. Wyjaśniła, że w 2009 r. nawiązała współpracę z uprawnioną z rejestracji, która zajmowała się wówczas dystrybucją na terenie Polski suplementów diety oznaczonych znakami: [...],[...],[...] oraz innymi. Uprawniona wniosła w postaci aportu do C. sp. z o.o. (wcześniej D. sp. z o.o. z siedzibą w R.) prawa do znaków towarowych, prawa ze zgłoszeń znaków towarowych oraz prawa autorskie do receptur oraz etykiet i wzorów opakowań tych produktów - w zamian za udziały.

Uprawniona z rejestracji spornego wzoru przemysłowego uznała wniosek za niezasadny i wniosła o jego oddalenie. Podniosła, że kompetencje Urzędu Patentowego nie obejmują rozstrzygania w kwestii praw autorskich. Ponadto autorskie prawa majątkowe do utworu (przedmiotu) zawartego w spornym wzorze przemysłowym nie zostały przeniesione na rzecz poprzedników prawnych wnioskodawcy, ani też na rzecz samego wnioskodawcy. Po stronie wnioskodawcy nie istnieją więc prawa majątkowe, które mogłyby być naruszane poprzez wykorzystywanie spornego wzoru przemysłowego przez uprawnioną. Uprawniona argumentowała, że umowa o przeniesieniu majątkowych praw autorskich z [...] września 2009 r., na którą powołał się wnioskodawca, jest dotknięta szeregiem braków w zakresie jej essentialia negotii.

Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu spornym, decyzją z [...] czerwca 2012r. nr [...] Urząd Patentowy oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 stycznia 2013 r., sygn. VIII SA/Wa 735/12 oddalił skargę na tę decyzję. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 804/13 uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji oraz zaskarżoną decyzję.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Urząd Patentowy decyzją z [...] czerwca 2015 r. oddalił wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego.

Organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości interes prawny wnioskodawcy. Świadczy o nim pismo z [...] lutego 2011 r. skierowane przez uprawnioną do wnioskodawcy zawierające żądanie zaprzestania naruszenia prawa z rejestracji. Podstawę do stwierdzenia interesu prawnego stanowi także powołanie się na naruszenie praw autorskich, jak również samo naruszenie swobody działalności gospodarczej. Interes prawny nie był również negowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 804/13.

W ocenie organu, w sprawie tej nie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 117 ust. 2 p.w.p. Według przedstawionej argumentacji, prawa ochronne do znaków towarowych przeniesione umowami z [...] września 2009 r., w tym prawo ochronne na znak słowno-graficzny [...], weszły w skład majątku wnioskodawcy. Na podstawie dokonanych ustaleń nie można natomiast jednoznacznie stwierdzić, że w wyniku zawarcia tych umów doszło do przeniesienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. Ponadto, w umowach dotyczących przeniesienia majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet nie wskazano, które wzory opakowań/etykiet są ich przedmiotem. W umowach tych nie zostały też wskazane pola eksploatacji majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet. W świetle poglądów doktryny i orzecznictwa umowa, w której nie wymieniono pola eksploatacji jest nieważna z uwagi na naruszenie art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 24, poz. 83 z późn. zm., dalej: u.p.a.p.p.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodził się ze stanowiskiem organu, że w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości interes prawny wnioskodawcy. Nie był on kwestionowany przez WSA, jak i przez NSA w postępowaniach sądowoadministracyjnych dotyczących tej sprawy. O interesie prawnym wnioskodawcy świadczy pismo spółki A. z [...] lutego 2011 r. skierowane do wnioskodawcy zatytułowane "Przedsądowe wezwanie do zaniechania naruszeń", w którym spółka wezwała wnioskodawcę do zaprzestania naruszeń jej praw wyłącznych do spornego wzoru przemysłowego. Zarówno wnioskodawca, jak i spółka, na rzecz której zarejestrowano sporny wzór przemysłowy, powołują się na przysługujące im prawa, pozostające w kolizji i odziaływujące na zakres swobody działalności gospodarczej każdej ze stron. Wynik postępowania w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego ma wpływ na sytuację prawną wnioskodawcy w zakresie wykorzystywania spornej [...], w prowadzonej działalności gospodarczej.

Odnosząc się do istoty sprawy, Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że skarżący nie twierdzi, że przedmiotem umów zawartych [...] września 2009 r. było prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, lecz autorskie prawo majątkowe do wzoru [...], jako utworu w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim oraz prawach pokrewnych. Skarżący, na tej właśnie podstawie - czyli posiadaniu praw autorskich do utworu w postaci [...] - wniósł o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. W ocenie WSA, wadliwość zaskarżonej decyzji polega na tym, że organ nie ustalił, czy wskazane, autorskie prawo majątkowe, było przedmiotem umów z [...] września 2009 r. Błędnie uznał bowiem, że nie jest to istotne ze względu na brak określenia pól eksploatacji w umowie o przeniesieniu praw autorskich.

Sąd wskazał, że z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy wynika, że [...] września 2009 r. strony sporu zawarły dwie umowy. Jedna, zatytułowana umową o przeniesienie praw do znaków towarowych, zawierała oświadczenie uczestnika postępowania o posiadanych prawach do szeregu, enumeratywnie wymienionych w umowie znaków towarowych, w tym znaku towarowego [...] oraz zobowiązanie do przeniesienia tych znaków na D. sp. z o.o. (obecnie wnioskodawca), jako wkład niepieniężny do spółki w zamian za udziały. W § 2 ust. 2 tej umowy ustalono, że: "Prawa ze zgłoszeń i z rejestracji Znaków przenoszone są w całości w odniesieniu do całego terytorium ich obowiązywania oraz w zakresie wszystkich objętych nimi towarów i usług." Druga umowa, zatytułowana umową o przeniesienie majątkowych praw autorskich, zawierała oświadczenie uczestnika postępowania o posiadaniu wszelkich majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych znakami towarowymi, które były przedmiotem ww. umowy, czyli również znakiem [...]. Umowa w § 2, zawierała zobowiązanie do przeniesienia majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet na D. sp. z o.o., jako wkład niepieniężny do spółki w zamian za udziały tej spółki. Zobowiązanie realizowało się z chwilą podpisania umowy przez strony.

Sąd pierwszej instancji powołując się na stanowisko zaprezentowane przez Sąd Najwyższy w wyrokach z 14 września 2005 r., sygn. III CK 124/05 i z 3 grudnia 2008 r., sygn. V CNP 82/08 przyjął, że istnieje możliwość zastosowania reguł interpretacyjnych wynikających z art. 65 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego przy wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych - dla ustalenia objętych nimi pól eksploatacji. W konsekwencji Sąd uznał, że wskazane umowy o przeniesienie praw do znaków towarowych oraz o przeniesienie majątkowych praw autorskich powinny być analizowane łącznie. Oznacza to, że pola eksploatacji receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych znakami towarowymi, które były przedmiotem umowy o przeniesienie praw do znaków towarowych, zostały określone ustalonym zakresem wykorzystania wskazanych znaków towarowych. Ponadto, z treści umów, okoliczności, dokumentacji towarzyszącej oraz z charakteru samego utworu (etykieta) w sposób oczywisty można ustalić, że stronom chodziło przynajmniej o przeniesienie majątkowych praw autorskich celem używania tego utworu jako etykiety produktu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał organ, by rozpatrując ponownie sprawę uwzględnił powyższe stanowisko, ustalił jakie autorskie prawa majątkowe były przedmiotem umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich, ustalił pola eksploatacji tych praw, wynikające z umów o przeniesienie praw do znaków towarowych oraz o przeniesienie majątkowych praw autorskich, a także by dokonał wykładni zapisów tych umów przy zastosowaniu reguł interpretacyjnych wynikających z art. 65 k.c. i na tej podstawie rozstrzygnął czy w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 117 ust. 2 p.w.p.

Skargę kasacyjną wywiodła spółka A. sp. z o.o. w K. zaskarżając powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302; powoływana jako: p.p.s.a.) strona zarzuciła Sądowi pierwszej instancji:

I. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 58 §1 pkt 5a i 6 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie w granicach danej sprawy i w konsekwencji niedostrzeżenie, że po stronie skarżącego wystąpił oczywisty brak interesu prawnego, a w rezultacie przyjęcie skargi do rozpoznania, podczas gdy WSA w Warszawie powinien skargę odrzucić;

2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie w granicach danej sprawy i w konsekwencji niedostrzeżenie, że po stronie skarżącego wystąpił brak interesu prawnego, a w rezultacie uwzględnienie skargi, podczas gdy WSA w Warszawie powinien skargę oddalić;

3) art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo że nie naruszała ona przepisów prawa w sposób wskazany w wyroku WSA w Warszawie;

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 65 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że dopuszczalne jest uzupełnienie o brakujące pola eksploatacji umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich, podczas gdy od istnienia postanowień w przedmiocie pól eksploatacyjnych zależy skuteczność umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich;

2) art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, że w niniejszej sprawie możliwe jest zawarcie postanowień o polach eksploatacji w innej umowie, aniżeli umowa o przeniesienie majątkowych praw autorskich, podczas gdy postanowienia o polach eksploatacyjnych powinny były znaleźć się w umowie o przeniesienie autorskich praw majątkowych;

3) art. 53 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych poprzez niewłaściwe jego zastosowanie z uwagi na przyjęcie, że możliwe jest pominięcie wskazania pól eksploatacyjnych w treści umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich, podczas gdy umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych wymaga zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności.

Wskazując na powyższe naruszenia strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Strona zażądała rozpoznania sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona argumentowała, że brak interesu prawnego skarżącej, powinien skutkować odrzuceniem skargi. Na wypadek jednak uznania przez Sąd, że dopiero w toku postępowania było możliwe ustalenie, że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym, strona podniosła także zarzut naruszenia przepisów p.p.s.a., które spowodowało, że nie doszło do oddalenia skargi.

Skarżąca, aby udowodnić swój interes prawny, powołuje się na fakt, że jest następcą prawnym spółki C. sp. k., wskutek zawarcia z tą spółką [...] grudnia 2015 r. umowy przeniesienia praw autorskich do wzorów etykiet, w tym do etykiety tożsamej ze spornym wzorem przemysłowym. Podnosi, że wstępuje w miejsce dotychczasowej strony, na podstawie art. 30 § 4 k.p.a. w zw. z art. 256 § 1 p.w.p. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, powołane przepisy nie mogą znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Przepisy te mogłyby być zastosowane w postępowaniu toczącym się przed Urzędem Patentowym RP, które zakończyło się zaskarżoną decyzją, nie zaś w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego strona wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że w umowie przenoszącej majątkowe prawa autorskie z [...] września 2009 r. brak jest jakiegokolwiek wskazania pól eksploatacji. Oznacza to, że przy sporządzaniu przedmiotowej umowy nie zostały spełnione przesłanki z art. 41 ust. 2 u.p.a.p.p. Zdaniem strony, nie można utożsamiać całkowitego braku określenia pól eksploatacji z ich określeniem w sposób niedokładny lub generalny. W orzecznictwie dopuszcza się stosowanie ogólnych reguł wskazanych w art. 65 k.c. również przy interpretacji pól eksploatacji, jednak zabieg taki ma na celu wyłącznie ich doprecyzowanie, a nie rekonstrukcję. Przyjęcie, że dopuszczalne jest uzupełnienie umowy o postanowienia, które się w niej pierwotnie nie znalazły, a które pozwoliły uznać ją za skuteczną, prowadziłoby do ominięcia wymogu formy pisemnej umowy przenoszącej majątkowe prawa autorskie, określonego w art. 53 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, cytowane w uzasadnieniu skarżonego wyroku orzecznictwo Sądu Najwyższego uznać należy za pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia sporu z uwagi na istotne różnice w zakresie okoliczności faktycznych w stosunku do niniejszej sprawy.

Strona podniosła ponadto, że twierdzenie o możliwości połączenia postanowień innej umowy, z umową o przeniesienie majątkowych praw autorskich i na tej podstawie uzupełnienie istotnych braków umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał interpretacji prawa noszącej znamiona dowolności.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny zostały wymienione w § 2 powołanego artykułu. W niniejszej sprawie nie występuje żadna z okoliczności stanowiących o nieważności postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie.

Zarzuty skargi kasacyjnej skonstruowane zostały na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. tj. zarówno na naruszeniu prawa materialnego, jak i na naruszeniu przepisów postępowania, które - zdaniem strony - miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przystępując do analizy zasadności tych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny miał na uwadze, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i wyrok Sądu pierwszej instancji wydane zostały w warunkach związania oceną prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 804/13. Ocena ta ma istotne znaczenie dla zakresu badania obecnie rozpatrywanej sprawy.

Stanowisko NSA zaprezentowane w powołanym wyroku stanowiło odpowiedź na stwierdzenie organu, że kwestia czy uprawniony wniósł w postaci aportu wszystkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań - w tym do spornego wzoru przemysłowego - nie może być przedmiotem badania w ramach postępowania spornego o unieważnienie prawa ochronnego prowadzonego przez Urząd Patentowy. W reakcji na tak kategoryczne stanowisko organu, całkowicie eliminujące obowiązek badania czy wnioskodawcy przysługują prawa, których naruszenie wskazane zostało jako podstawa unieważnienia, NSA uchylił decyzję organu i stwierdził, że w kontekście art. 117 ust. 2 p.w.p. organ był uprawniony do badania czy sporne, słowne elementy wzoru przemysłowego zostały przekazane wnioskodawcy w zamian za udziały, a następnie wykorzystane w spornym wzorze przemysłowym. Stwierdzona wadliwość dotyczyła więc zakresu badania sprawy, który - w ocenie NSA - został nadmiernie ograniczony przez Urząd Patentowy.

Z wyroku tego organ wywnioskował, że w niniejszej sprawie, należy rozstrzygnąć wątpliwości co do poprawności konstrukcyjnej umowy o przeniesieniu autorskich praw majątkowych z punktu widzenia jej essentialia negotii i na tej podstawie wyciągnąć wnioski co do wywołania bądź niewywołania przez nią skutków prawnych. W ten sam sposób odczytał powołany wyrok Sąd pierwszej instancji, a w konsekwencji podjął się oceny i autorytatywnego rozstrzygnięcia stricte cywilistycznych kwestii, których znaczenie wykracza poza stosunki o charakterze administracyjnoprawnym. Z takim rozumieniem analizowanego wyroku NSA nie zgadza się Sąd w obecnym składzie.

Ze względu jednak na zakres skargi kasacyjnej wniesionej przez A. sp. z o.o., wyznaczający - jak wspomniano na wstępie - granice kontroli instancyjnej, wskazany aspekt sprawy nie mógł prowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku WSA. Strona skarżąca kasacyjnie nie podważa bowiem samego umocowania organu i sądu administracyjnego do orzekania w przedmiocie skuteczności zawarcia umowy o przeniesieniu autorskich praw majątkowych. Twierdzi jedynie, że wynik tej oceny powinien być inny, niż przedstawiony w zaskarżonym wyroku, gdyż umowa była obarczona wadami, które ze względu na ciężar gatunkowy powinny prowadzić do stwierdzenia jej nieważności. Urząd Patentowy nie wniósł natomiast skargi kasacyjnej.

Skarżąca kasacyjnie twierdzi, że zaskarżony wyrok jest wadliwy z powodu błędnego przyjęcia, że dopuszczalne jest uzupełnienie umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich o brakujące pola eksploatacji, że możliwe jest zawarcie postanowień o polach eksploatacji w innej umowie, aniżeli umowa o przeniesienie majątkowych praw autorskich oraz, że możliwe jest pominięcie wskazania pól eksploatacyjnych w treści umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich. Takie ukształtowanie zakresu kontroli instancyjnej - z omówionych względów - powoduje, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego musi pozostać w obrocie prawnym.

Do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mogły doprowadzić też zarzuty podważające istnienie interesu prawnego legitymującego skarżącą do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpatrywanej sprawie organ, a za nim Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjęły, że C. sp. k. miała bezpośredni, konkretny i realny interes prawny wykazując, że zachodziła podstawa do unieważnienia prawa ochronnego na wzór przemysłowy. Prawidłowość oceny co do spełnienia przesłanki interesu prawnego wnioskodawcy potwierdzona została przez NSA w wyroku z 20 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 804/13. Skoro w związku z zawarciem umowy z [...] grudnia 2015 r. o przekazaniu autorskich praw majątkowych do wzorów etykiet, w tym do etykiety tożsamej ze spornym wzorem przemysłowym, skarżąca stała się następcą prawnym C. sp. k. - w zakresie istotnym z punku widzenia obecnie rozpatrywanej sprawy - to przysługują jej uprawnienia do ochrony tych praw nie tylko w postępowaniach administracyjnych, ale również na etapie sądowej kontroli wydanych w tych postępowaniach rozstrzygnięć organów administracji. Proponowana przez stronę skarżącą kasacyjnie interpretacja przepisów postępowania polegająca na przyjęciu, że następstwo prawne, na które powołuje się skarżąca dotyczy wyłącznie postępowania prowadzonego przez organ administracji prowadziłaby do skutków nieakceptowalnych z punktu widzenia zasad demokratycznego państwa prawnego. Podmiot, któremu przysługują autorskie prawa majątkowe zostałby bowiem pozbawiony konstytucyjnie gwarantowanej możliwości poddania sądowej kontroli działalności organów administracji polegającej na władczym rozstrzyganiu w przedmiocie ochrony tych praw.

Stosownie do art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma usprawiedliwionych podstaw albo jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Na gruncie powołanej regulacji - pomimo stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw - Naczelny Sąd Administracyjny jest uprawniony do dokonania własnej, odmiennej od przyjętej przez WSA oceny prawnej, w tym wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z 20 sierpnia 2014 r. sygn. II GSK 804/13. Stwierdza więc, że Urząd Patentowy jest uprawniony do badania i prawnej kwalifikacji okoliczności istotnych z punktu widzenia przesłanki unieważnienia prawa z rejestracji określonej w art. 117 ust. 2 p.w.p., w tym kwestii naruszenia istniejących po stronie wnioskodawcy praw osobistych lub majątkowych. Nie może jednak naruszać kognicji przypisanej przez ustawodawcę sądom powszechnym.

W ocenie NSA w obecnym składzie, w rozpatrywanej sprawie Sąd pierwszej instancji wkroczył zbyt daleko w istotę rozstrzygania sporów na tle zawartych umów o przeniesieniu majątkowych praw autorskich. Dopóki umowa cywilnoprawna pozostaje w obrocie prawnym przyjąć należy, że wywołuje ona skutki prawne z niej wynikające i na tym tylko poziomie ocenia ją Urząd Patentowy w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji. Ewentualne spory co do skuteczności zawarcia umowy rozstrzyga natomiast sąd powszechny.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa ochronnego z rejestracji wzoru przemysłowego organ powinien uwzględnić powyższe stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także i tę okoliczność, że prawa wynikające z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego [...], z którymi związane są majątkowe prawa autorskie do wzorów etykiet produktów oznaczonych tym znakiem, na które powołuje się wnioskodawca, nie istniały w dacie zgłoszenia spornego wzoru przemysłowego (19 listopada 2007r.). Wnioskodawca żąda unieważnienia wzoru przemysłowego ze względu na naruszenie przysługujących mu majątkowych praw autorskich, podczas gdy wzór został zgłoszony do rejestracji przed datą nabycia przez niego tych praw i przed datą zgłoszenia do rejestracji ww. znaku towarowego (21 listopada 2007 r.). Wskazana - niekwestionowana w rozpatrywanej sprawie - okoliczność powinna podlegać ocenie Urzędu Patentowego. Nie stoi temu na przeszkodzie wyrok NSA o sygn. II GSK 804/13 rozumiany w sposób, o którym mowa na wstępie.

Reasumując, z powodów wcześniej omówionych zaskarżony wyrok musi pozostać w obrocie prawnym, jednak z odmiennymi - wskazanymi przez NSA - wytycznymi co do sposobu postępowania organu w tej sprawie.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.