Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 czerwca 2022 roku sprawy ze skargi A. B. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego K. B. na czynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2021 r. w przedmiocie poddania obowiązkowej kwarantannie oddala skargę

Małoletnia A. B. (dalej jako skarżąca) reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego - ojca K. B. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie czynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 sierpnia 2021 r. polegającą na objęciu jej kwarantanną, wnosząc o stwierdzenie jej bezskuteczności i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych a także wstrzymania wykonania zaskarżonej czynności.

Skarżąca wniosła również o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonej czynności rażącą sprzeczność z prawem, tj. z art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, ponieważ objęcie danej osoby kwarantanną wymaga wydania decyzji administracyjnej. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 5 sierpnia 2021 r., e-mailem wysłanym przez pracownika przedszkola "[...] Przedszkole", poinformowano rodziców skarżącej o objęciu córki kwarantanną. Do dnia wniesienia skargi w stosunku do skarżącej nie wydano decyzji administracyjnej ani organ nie przekazał informacji o wydaniu takiej decyzji.

Skarżąca zarzuciła, że objęcie jej kwarantanną wynika z zastosowania przez organ inspekcji sanitarnej zapisu z rozporządzenia Rady Ministrów o tym, że: "decyzji nie wydaje się", który jest niezgodny z ww. ustawą, kodeksem postępowania administracyjnego oraz Konstytucją RP. Zdaniem skarżącej Sąd powinien odmówić zastosowania tego przepisu rozporządzenia, ponieważ jest on niezgodny z art. 34 ust. 2 ustawy, który wymaga nałożenia kwarantanny lub jej przedłużenia w drodze decyzji administracyjnej. Przepis ten jest również niezgodny z zasada dwuinstancyjności rozpoznawania spraw administracyjnych, wynikającej z art. 15 k.p.a. oraz art. 78 Konstytucji RP.

Ponadto wniosek o konieczności wydania decyzji ma bezpośrednie wsparcie w innych przepisach powołanej ustawy. Art. 33 ust. 1 stanowi, że na osobę podejrzaną, którą definiuje się zgodnie z art. 2 pkt 21 ustawy, mogą być nałożone w drodze decyzji obowiązki określone w art. 5 ust. 1 ustawy, m.in. obowiązek poddania się kwarantannie. Nie trudno dostrzec, że odnosi się to do sytuacji z art. 34 ust. 2 ustawy oraz do stanu faktycznego, jaki zaistniał w sprawie.

Skarżąca powołała się również na stanowisko prezentowane w doktrynie (K. Sałbut w: Leszek Bosek (red.) Ustawa o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych u ludzi. Komentarz. Warszawa 2021, wyd. C.H. Beck, s. 551 - do art. 34 ust. 2 ustawy), zgodnie z którym podleganie obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu jest uwarunkowane rozstrzygnięciem organów inspekcji sanitarnej w postaci decyzji i nie może być mowy o powstaniu tego obowiązku z mocy samego przepisu ustawy. Na takie rozumienie ustawy, wskazuje również stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, dostępne na stronie RPO od 29 października 2020 r., w myśl którego do objęcia obowiązkową kwarantanną konieczne jest wydanie decyzji administracyjnej przez Inspekcję Sanitarną. O wydaniu takiej decyzji pracownik Inspekcji może zawiadomić m.in. w formie ustnej (np. przez telefon), jednak osoba na którą nałożono kwarantannę powinna fizycznie otrzymać decyzję, kiedy tylko będzie to możliwe"

Ponadto skarżąca wskazała, że przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów, na które powołują się organy inspekcji sanitarnej, wydawane były decyzje administracyjne na podstawie art. 34 ust. 2 powołanej wyżej ustawy, które były zaskarżane w toku instancji, a następnie kontrolowane przez sądy.

Reasumując skarżąca stwierdziła, że Powiatowy Inspektor Sanitarny miał obowiązek orzec o kwarantannie skarżącej w formie decyzji administracyjnej, a skoro tego nie uczynił, lecz nałożył kwarantannę w formie czynności materialno-technicznej, to doszło do rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji brak wydania decyzji uniemożliwiał skarżącej postawienie merytorycznych zarzutów "rozstrzygnięciu" organu, które z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością jest całkowicie arbitralne i wadliwe (m.in. jako oparte o wynik testu z komercyjnego laboratorium niemającego odpowiednich certyfikacji, brak przeprowadzenia wymaganego przez ustawę dochodzenia epidemiologicznego itd.). Wyłącznie orzekania w trybie decyzji administracyjnej daje szansę kontroli tych oczywistych i nagminnie się powtarzających nieprawidłowości w działaniach organu sanitarnego.

W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Sanitarny (dalej: PIS) szczegółowo opisał treść skargi, wskazał, że małoletnia skarżąca podlegała obowiązkowej kwarantannie od dnia 5 do 13 sierpnia 2021 r., co związane było z faktem, że w dniu 5 sierpnia 2021 r., do PSSE wpłynęła informacja o pozytywnym wyniku badania w kierunku SARS-CoV-2, u jednej z osób z personelu przedszkola, do którego uczęszcza małoletnia skarżąca. Osoba ta ostatni raz w przedszkolu była obecna w dniu 3 sierpnia 2021 r. Tego samego dnia:

* z PSSE przesłano do przedszkola informację dot. zasad odbywania kwarantanny, którą dyrekcja przedszkola powinna przesłać rodzicom dzieci uczęszczających do tej placówki, które pozostawały w styczności z osobą zakażoną (k. 2-3),

* do PSSE wpłynęła informacja z przedszkola wskazująca, że osobą zakażoną jest psycholog przedszkolny, który miał kontakt ze wszystkimi dziećmi przebywającymi w placówce w dniach 2 i 3 sierpnia 2021 r. (k. 4).

W dniu 6 sierpnia 2021 r. do PSSE wpłynęła informacja z przedszkola z wykazem dzieci obecnych w placówce w dniach 2 i 3 sierpnia 2021 r. (k. 5-10). W ślad za tym dokonano stosownych wpisów w systemie EWP. Organ wskazał, że w czasie epidemii przyjęto model postępowania, w którym krąg osób objętych kwarantanną ustala organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jednak informacja ta przekazywana jest rodzicom dzieci za pośrednictwem kierującego szkołą bądź przedszkolem. Taki tryb postępowania związany był m.in. ze stanowiskami organów prowadzących szkoły i przedszkola, w świetle których podmioty te nie miały podstaw do przetwarzania danych rodziców dzieci uczęszczających do tych placówek, poprzez przekazywanie ich danych kontaktowych organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W konsekwencji informacje o objęciu danego dziecka obowiązkiem poddania się kwarantannie przekazywane były przez szkołę bądź przedszkole pocztą elektroniczną (przedszkola) lub za pośrednictwem systemu Librus (szkoły).

W ocenie PPIS, zgodnie z obowiązującym w czasie kwarantanny skarżącej § 5 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021 r. poz. 861 ze zm.) w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1 tego rozporządzenia (system EWP). Organ inspekcji sanitarnej nie wydaje decyzji (ust. 1). Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon (ust. 2). Zatem, zdaniem organu umieszczenie w systemie EWP danych danej osoby jako osoby poddanej kwarantannie nie jest decyzją administracyjną w znaczeniu prawnym ujętym w art. 104 k.p.a. lecz czynnością materialno-techniczną.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi organ wskazał, że jako organ administracji zespolonej nie jest uprawniony w ramach procesu stosowania prawa do badania zgodności wydanego rozporządzenia z ustawą i zobligowany jest do jego stosowania

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygający w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona skarżąca zawarła w skardze wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w takim trybie, zaś organ w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażądał przeprowadzenia rozprawy (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi jest czynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 sierpnia 2021 r. polegająca na objęciu małoletniej A. B. kwarantanną, na podstawie art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu i zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U.2020 poz. 1845 ze zm., zwanej dalej ustawą) oraz w zw. z § 5 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów, zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. 2021 poz. 861 ze zm., dalej jako rozporządzenie).

Powodem objęcia skarżącej kwarantanną był kontakt skarżącej 3 sierpnia 2021 r. z psychologiem chorym na SARS-Co-2. Zastępca dyrektora przedszkola, do którego uczęszczała skarżąca, zgłosił właściwej stacji sanitarno-epidemiologicznej dane osoby (psychologa) zakażonej koronawirusem z datą kontaktu (2 i 3 sierpnia 2021r.) oraz osoby (w tym skarżącą) mające kontakt z zakażoną osobą. Organ po uzyskaniu powyższej informacji uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki z art. 34 ust. 2 w zw. z art. 33 ust. 1 ustawy i nałożył na skarżącą kwarantannę, informując o tym fakcie elektronicznie dyrektora przedszkola. Z kolei matka małoletniej skarżącej uzyskała informację o nałożonej kwarantannie poprzez e-maila.

Istota sporu w sprawie sprowadza się ustalenia czy organ nakładając na skarżącą obowiązek odbycia kwarantanny powinien wydać decyzję administracyjną.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wyrokiem z dnia 6 czerwca

2022 r., sygn. akt III SA/Kr 137/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

orzekał w identycznej przedmiotowo sprawie, dotyczącej objęcia dziecka

kwarantanną. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd w pełni podziela stanowisko

zawarte w powołanym wyroku i przyjmuje je za własne.

Zgodnie z art. 32 w ust. 1 ustawy w przypadku uzyskania danych lub innych informacji o podejrzeniach lub przypadkach zakażeń, zachorowań lub zgonów z powodu choroby zakaźnej państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, kierując się opartą na wiedzy medycznej własną oceną stopnia zagrożenia dla zdrowia publicznego oraz wytycznymi państwowego inspektora sanitarnego wyższego stopnia, niezwłocznie weryfikuje uzyskane informacje, przeprowadza dochodzenie epidemiologiczne, a następnie, w razie potrzeby, podejmuje czynności mające na celu zapobieganie oraz zwalczanie szerzenia się zakażeń i zachorowań na tę chorobę zakaźną. W myśl art. 32 ust. 2 ustawy dane i informacje, o których mowa w ust. 1, uzyskuje się na podstawie:

zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1 i 8 oraz art. 29 ust. 1 pkt 1;

danych uzyskanych z indywidualnego nadzoru epidemiologicznego;

3) danych przekazanych przez punkty kontaktowe wspólnotowych i

międzynarodowych systemów wczesnego ostrzegania;

4) danych i informacji pochodzących z innych źródeł, w szczególności dotyczących ognisk epidemicznych zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną. Powyższy przepis oznacza, że skoro stacja sanitarno-epidemiologiczna dysponowała danymi zgłoszonymi przez certyfikowane laboratorium do systemu EWP psychologa, który następnie został zgłoszony przez zastępcę dyrektora przedszkola jako osoba zakażona - to zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej weryfikacji danych w rozumieniu ww. art. 32 ustawy o zapobieganiu. Przekazane dane były bowiem ze sobą logicznie zbieżne, pochodziły od osoby kierującej placówką (dyrekcja przedszkola).

Przyjęcie przez organ w wyniku powyższego dochodzenia epidemiologicznego - przeprowadzonego w oparciu o wynikające z art. 32 ust. 1 ustawy o zapobieganiu kryterium wiedzy medycznej, że skarżąca była narażona na kontakt z chorobotwórczym, wysoce zaraźliwym patogenem w postaci wirusa SARS-CoV-2, z uwagi na fakt przebywania w pomieszczeniu z osobą, u której stwierdzono zakażenie tym wirusem. W konsekwencji skierowanie skarżącej od 5 sierpnia 2021 r. na kwarantannę, nastąpiło w ocenie Sądu, w granicach przewidzianych przez art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu.

W orzecznictwie dotyczącym np. chorób zawodowych podkreśla się, że jeżeli przepisy przewidują wydawanie orzeczeń przez certyfikowane jednostki medyczne to ani organ nadzoru sanitarnego, ani sąd administracyjny nie ma kompetencji, aby dokonywać odmiennych ustaleń. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 2 marca 2021 r., II OSK 1102/18 (dotyczącym co do zasady orzekania w przedmiocie chorób zawodowych) organy inspekcji sanitarnej nie są uprawnione do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. Orzeczenia jednostek organizacyjnych służby zdrowia są wiążące dla organów inspekcji sanitarnej, jeżeli zostały one wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny powołał szereg analogicznych orzeczeń podkreślając jednolitość orzecznictwa w tym zakresie.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał, że i w przypadku ujawnionego w systemie EWP pozytywnego testu na obecność Sars-CoV2 wykonanego przez uprawnione do tego laboratorium, organ nadzoru sanitarnego dokonał prawidłowej weryfikacji danych i nie są zasadne zarzuty naruszenia art. 32 ustawy o zapobieganiu.

Odnosząc się do zarzutów skargi, w szczególności nie wydania w sprawie decyzji o nałożeniu kwarantanny należy podkreślić, że obecnie kształtują się dwie odrębne linie orzecznicze sądów administracyjnych. W jednej z nich (podzielanej przez orzekający w niniejszej sprawie Sąd) przyjmuje się, że zasadniczo organy sanitarno-epidemiologiczne nie mają obowiązku nałożenia kwarantanny w drodze odrębnej decyzji administracyjnej ponieważ obowiązek taki wynika wprost z ustawy, a rolą organów jest jedynie przekazanie stronom (tu: przedstawicielowi ustawowemu małoletniej) informacji o tym fakcie. Przykładem tego typu poglądów są wyroki: WSA w Kielcach z 26 stycznia 2022 r., II SA/Ke 934/21; WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 3 marca 2022 r., II SA/Go 1112/21; WSA w Bydgoszczy z 5 maja 2022 r., II SA/Bd 152/22 oraz wyroku WSA w Lublinie z 5 maja 2022 r., III SAB/Lu 3/22. Z uwagi na podzielanie poglądów przedstawianych w ww. wyrokach przez orzekający Sąd, zaprezentowane uzasadnienie w znacznej mierze stanowi powtórzenie zawartych w uzasadnieniach ww. wyroków argumentacji - w tym również dlatego, że argumenty w rozpatrywanej skardze są praktycznie identyczne jak rozważane przez ww. sądy.

Odmienna linię orzeczniczą prezentują sądy administracyjne w sprawach, które m.in. powołano w skardze. Są to wyroki: WSA w Gliwicach z 27 listopada 2020 r., III SA/GI 467/20 oraz z 5 grudnia 2020 r., III SA/GI 514/20. jak również wyroki: WSA w Poznaniu z 24 marca 2022 r., IV SA/Po 53/22; WSA w Olsztynie z 5 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 54/22 oraz II SA/Ol 1051/21 oraz z 20 kwietnia 2022 r., II SA/Ol 175/22 WSA w Bydgoszczy z 12 kwietnia 2022 r., II SA/Bd 1/22.

W ocenie orzekającego Sądu analiza przepisów ustawy oraz rozporządzeń wydanych na podstawie zawartych w tej ustawie delegacji przy zastosowaniu wykładni celowościowej prowadzi do wniosku, że poddanie się kwarantannie przez osobę, co do której stwierdzono, że była narażona na chorobę zakaźną lub pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazuje objawów chorobowych, ma charakter obowiązku ustawowego, a organ inspekcji sanitarnej nie jest zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na taką osobę obowiązek odbycia kwarantanny.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, jej przepisy stosuje się do zakażeń i chorób zakaźnych, których wykaz jest określony w załączniku do ustawy oraz biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących te zakażenia i choroby. W załączniku, o jakim mowa w art. 3 ust. 1, nie ma wprawdzie wymienionej choroby wywołanej wirusem SARS-CoV-2, jednak zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 325), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 3 ust. 2 cyt. ustawy, zakażenie tym wirusem zostaje objęte przepisami ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W konsekwencji, wszystkie regulacje omawianej ustawy stosuje się również w przypadku zakażenia wirusem SARS-CoV-2.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o zapobieganiu, państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny może, w drodze decyzji, nałożyć na osobę zakażoną lub chorą na chorobę zakaźną albo osobę podejrzaną o zakażenie lub chorobę zakaźną lub osobę, która miała styczność ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, obowiązki określone w art. 5 ust. 1. Z dniem 1 kwietnia 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 567) wprowadzono do art. 33 ust. 3a, w myśl którego decyzje, o których mowa w ust. 1, wydawane w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób:

1) mogą być przekazywane w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji

do adresata, w tym ustnie;

2) nie wymagają uzasadnienia;

3) przekazane w sposób inny niż na piśmie, są następnie doręczane na piśmie po

ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób.

Stosownie natomiast do art. 34 ust. 2 ustawy, osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 351 ze zm.), wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 34 ust. 5 ustawy, określono, że obowiązek kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, powstaje w przypadku narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2 (COVID-19) lub pozostawania w styczności ze źródłem biologicznych czynników chorobotwórczych wywołujących tę chorobę (§ 7 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia). Ustawa zawiera również legalne definicje:

* kwarantanny, przez co należy rozumieć odosobnienie osoby zdrowej, która była

narażona na zakażenie, w celu zapobieżenia szerzeniu się chorób szczególnie

niebezpiecznych i wysoce zakaźnych (art. 2 pkt 12);

* choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, którą jest choroba zakaźna

łatwo rozprzestrzeniająca się, o wysokiej śmiertelności, powodująca szczególne

zagrożenie dla zdrowia publicznego i wymagająca specjalnych metod zwalczania, w

tym cholera, dżuma, ospa prawdziwa, wirusowe gorączki krwotoczne (art. 2 pkt 4);

* styczności, która oznacza bezpośredni lub pośredni kontakt osoby ze źródłem

zakażenia, jeżeli charakter tego kontaktu zagrażał lub zagraża przeniesieniem na tę

osobę biologicznych czynników chorobotwórczych (art. 2 pkt 25).

Porównanie zakresów norm ujętych w art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 2 ustawy wskazuje, że drugi z wymienionych przepisów ma charakter regulacji szczególnej w stosunku do przepisu pierwszego, tzn. że art. 34 ust. 2 stanowi lex specialis wobec normy generalnej zawartej w art. 33 ust. 1. Przepis art. 33 ust. 1 odnosi się bowiem ogólnie do wszystkich obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1, natomiast art. 34 ust. 2 dotyczy jedynie kwarantanny. Obowiązki, które może nałożyć właściwy organ w trybie art. 33 ust. 1, polegają na poddaniu się na zasadach określonych w ustawie: zabiegom sanitarnym, szczepieniom ochronnym, poekspozycyjnemu profilaktycznemu stosowaniu leków, badaniom sanitarno-epidemiologicznym, w tym również postępowaniu mającemu na celu pobranie lub dostarczenie materiału do tych badań, nadzorowi epidemiologicznemu, kwarantannie, leczeniu, hospitalizacji, izolacji, izolacji w warunkach domowych.

Ponadto, w przeciwieństwie do treści art. 34 ust. 2, wydając decyzję w trybie art. 33 ust. 1 ustawy, właściwy organ może, ale nie musi, nałożyć jeden z obowiązków wymienionych w art. 5 ust. 1. Wydanie decyzji ma w tym przypadku charakter konstytutywny, a więc kreuje określone obowiązki wobec podmiotu, do którego decyzja jest skierowana. O tym, czy i który obowiązek, o jakim mowa w art. 5 ust. 1, zostaje nałożony, decyduje w formie władczego rozstrzygnięcia państwowy powiatowy inspektor sanitarny lub państwowy graniczny inspektor sanitarny. Natomiast art. 34 ust. 2 ustawy zawierający regulację o charakterze materialnoprawnym nakłada na określone podmioty, w sytuacjach opisanych w tym przepisie, obowiązek poddania się kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu. Uznanie organu ogranicza się tylko do wyboru jednego z tych dwóch środków, natomiast sam obowiązek ukonstytuowany został wprost w ustawie, co oznacza, że nie ma podstaw prawnych, aby go konkretyzować w formie decyzji administracyjnej.

Z podanych wyżej przyczyn w sprawie nie znajduje również zastosowania art.

33 ust. 3a ustawy, będący jedynie rozwinięciem procesowym normy generalnej

zawartej w art. 33 ust. 1 w stosunku do podejrzenia zakażenia lub choroby

szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie

dla zdrowia lub życia innych osób. Regulacja z ust. 3a zawarta została w jednej z

jednostek redakcyjnych art. 33 i w swojej treści odnosi się do ust. 1, co oznacza, że

przewidziany w tym przepisie szczególny tryb wydania decyzji administracyjnej

znajduje zastosowanie w przypadkach, w których organ w sposób władczy decyduje

o wyborze jednego z obowiązków przewidzianych w art. 5 ust. 1.

Należy przy tym zaznaczyć, że obowiązek kwarantanny, o jakiej mowa w art.

34 ust. 2 ustawy, wynika wprost z tego przepisu. Tym samym nie zostają

ograniczone w sposób sprzeczny z Konstytucją prawa i wolności obywatelskie, gdyż

źródło tych ograniczeń znajduje się w ustawie, a nie w aktach niższego rzędu, tzn. w

rozporządzeniach.

Nie było również podstaw do odmowy zastosowania § 5 rozporządzenia 6 maja 2021 r. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku objęcia przez organy inspekcji sanitarnej osoby kwarantanną z powodu narażenia na chorobę wywołaną wirusem SARS-CoV-2, izolacją albo izolacją w warunkach domowych, informację o tym umieszcza się w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Decyzji organu inspekcji sanitarnej nie wydaje się (ust. 1). Informacja o objęciu osoby kwarantanną, izolacją albo izolacją w warunkach domowych może być przekazana tej osobie ustnie, za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym przez telefon (ust. 2). Ww. rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 46a oraz art. 46b pkt 1-6 i 8-13 ustawy. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne jest brzmienie art. 46a pkt 2 oraz art. 46b pkt 5. Zgodnie z tymi przepisami, w przypadku wystąpienia stanu epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego, Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, na podstawie danych przekazanych przez ministra właściwego do spraw zdrowia, ministra właściwego do spraw wewnętrznych, ministra właściwego do spraw administracji publicznej, Głównego Inspektora Sanitarnego oraz wojewodów rodzaj stosowanych rozwiązań - w zakresie określonym w art. 46b, mając na względzie zakres stosowanych rozwiązań oraz uwzględniając bieżące możliwości budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego. Z kolei art. 46b pkt 5 przewiduje, że w rozporządzeniu, o którym mowa w art. 46a, można ustanowić obowiązek poddania się kwarantannie.

Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że nałożenie obowiązku kwarantanny stanowi jedną z form ograniczenia chronionej konstytucyjnie wolności przemieszczania się obywateli, o jakiej mowa w art. 52 Konstytucji RP. W związku z tym może być wprowadzony do porządku prawnego wyłącznie w drodze ustawy, przy uwzględnieniu przesłanek, o jakich mowa w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (por. wyrok NSA z 19 października 2021 r., II GSK 663/21).

W ocenie Sądu, sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie nie narusza standardów konstytucyjnych. Obowiązek kwarantanny dla osób mających kontakt z osobą zakażoną SARS-CoV-2 wynika bowiem wprost z art. 34 ust. 2 ustawy, a nie z rozporządzenia. Natomiast brak formy decyzyjnej w przypadku kwarantanny w takim przypadku nie stanowi przekroczenia delegacji ustawowej, o jakiej mowa w art. 46a pkt 2 ustawy, gdyż mieści się w ramach rodzajów stosowanych rozwiązań w zakresie ustawowego obowiązku kwarantanny - co do formy procesowej rozstrzygnięcia organu, czyli objęcia obowiązkiem kwarantanny, a nie obowiązkiem nadzoru epidemiologicznego. Ponadto, skoro w przypadkach określonych w art. 34 ust. 2 ustawy obowiązek kwarantanny wynika z mocy samego prawa, to nie ma potrzeby jego konkretyzacji w formie decyzji administracyjnej, co już wyżej podkreślono.

W orzecznictwie sądów administracyjnych procesowa forma objęcia kwarantanną osoby poprzez podjęcie przez właściwy organ czynności materialno-technicznej polegającej na umieszczeniu stosownej informacji w systemie teleinformatycznym nie jest kwestionowana. Sądy kwestionowały natomiast przedmiot tej czynności, jakim było skierowanie na kwarantannę osób przekraczających granicę Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na to, czy były one zakażone bądź miały styczność z osobą zakażoną (por. przykładowo wyroki WSA we Wrocławiu z 25 listopada 2020 r., IV SA/Wr 284/20, WSA w Gorzowie Wlkp. Z 7 października 2020 r., II SA/Go 241/20). Ponadto z omówionych wyżej regulacji wynika, że objęcie obowiązkową kwarantanną stanowi czynność materialno-techniczną, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) - dalej "p.p.s.a.". Czynność ta podjęta zostaje bowiem w sprawie indywidualnej i dotyczy obowiązku wynikającego z przepisu prawa, w tym konkretnym przypadku z art. 34 ust. 2 ustawy o zagrożeniu, przy czym tego rodzaju czynności podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

Zatem jak wynika z przedstawionej powyżej argumentacji dotyczącej obowiązujących w tym zakresie w dacie podjęcia zaskarżonej czynności przepisów prawa, wydanie decyzji administracyjnej nie było w omawianym przypadku wymagane (§ 5 ust. 1 rozporządzenia z 6 maja 2021 r.), jak również dopuszczalne było przekazanie informacji o objęciu kwarantanną za pośrednictwem systemu łączności, w tym przypadku wiadomości za pośrednictwem wiadomości e-mail (§ 5 ust. 2 rozporządzenia z 6 maja 2021 r.), przy czym, jak wskazuje treść skargi, fakt dotarcia wiadomości do rodziców skarżącej nie jest kwestionowany. Za zgodny z prawem należy także uznać okres, na jaki skarżącą objęto kwarantanną, co również nie było kwestionowane przez stronę skarżącą.

Należy jeszcze na koniec wskazać, że wniosek skarżącej o wstrzymanie zaskarżonej czynności był bezprzedmiotowy, ponieważ został wniesiony w skardze, która wpłynęła do organu w dniu 11 sierpnia 2021 r., a zatem po zakończeniu przez skarżącą kwarantanny. Zatem nie było podstaw by wstrzymać zaskarżona czynność. Wobec powyższych okoliczności zaskarżoną czynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego należało uznać za odpowiadającą prawu, wobec czego na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.