Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. S.A. z siedzibą we W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 620/26 w sprawie ze skargi C. S.A. z siedzibą we W. na pkt 1 decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia 21 stycznia 2026 r., nr DS.523.3955.2023.FT.AW w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 620/26 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez C. S.A. z siedzibą we W. (dalej także jako: Bank) decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej także jako: organ) z dnia 21 stycznia 2026 r., nr DS.523.3955.2023.FT.AW, na mocy której organ nakazał Bankowi usunięcie danych osobowych A. K. (dalej także jako: uczestnik postępowania) w zakresie wynikającym z zapytania kredytowego z dnia 12 października 2022 r., które nie zakończyło się zawarciem umowy kredytowej.

Bank argumentując zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazywał, że jest ono konieczne, bowiem usunięcie danych osobowych będzie miało trudne do odwrócenia skutki. Bank podniósł, że może to również rodzić ryzyko po jego stronie związane z niemożnością wykonywania w należyty sposób obowiązków w zakresie przechowywania danych. Bank podkreślił bowiem, że zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 1 ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, jest zobowiązany do przechowywania przez okres 5 lat, licząc od dnia zakończenia stosunków gospodarczych z klientem lub od dnia przeprowadzenia transakcji okazjonalnej, uzyskanych w wyniku stosowania środków bezpieczeństwa finansowego kopii dokumentów i informacji, w tym informacji uzyskanych za pomocą środków identyfikacji elektronicznej oraz usług zaufania umożliwiających identyfikację elektroniczną w rozumieniu rozporządzenia 910/2014.

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 kwietnia 2026 r., sygn. akt II SA/Wa 620/26 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że przewidziana w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z ich wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że podejmując decyzję w sprawie zastosowania bądź odmowy zastosowania ochrony tymczasowej, sąd powinien wziąć pod uwagę nie tylko interes prawny skarżącego czy interes publiczny, ale także interesy prawne i stanowiska innych stron i uczestników postępowania.

Sąd I instancji zaznaczył, że przesłanki z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wykazanie istnienia tych przesłanek spoczywa na stronie, a z powyższego wynika, że strona powinna we wniosku przedstawić taką argumentację, która przekona sąd, iż konsekwencje wykonania zaskarżonego aktu mogą spowodować znaczną szkodę lub doprowadzić do powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu I instancji, brak uzasadnienia wniosku lub niewykazanie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi wystarczającą podstawę do negatywnego rozpoznania wniosku.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd I instancji stwierdził, że uzasadnienie wniosku skarżącego jest lakoniczne i nie odnosi się do realiów niniejszej sprawy. Poza teoretycznymi wywodami, skarżący wyraził pogląd, że odtworzenie danych jest niemożliwe, nie wyjaśniając zarazem, na czym konkretnie polega podnoszone przez niego wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków ani nie załączył żadnej dokumentacji na poparcie tego argumentu.

W ocenie Sądu I instancji, ryzyko związane z możliwością utrzymywania stanu bezprawnego przetwarzania danych osobowych uczestnika postępowania przemawia przeciwko zastosowaniu ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Automatyczne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, której tylko pkt 1 zawiera adresowany do Banku nakaz usunięcia danych osobowych uczestnika postępowania, w praktyce oznaczałoby przyzwolenie na długotrwałe przetwarzanie tych danych, objętych ostateczną i wykonalną decyzją Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Sąd I instancji wskazał również, że porównując sytuację prawną uczestnika postępowania oraz Banku, należy dojść do wniosku, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby wywołać dużo bardziej dolegliwe skutki względem uczestnika będącego osobą fizyczną aniżeli dla skarżącego, zwłaszcza w porównaniu ze skalą prowadzonej przez bank działalności gospodarczej.

Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia Banku, w którym zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia Bank podniósł, że wskazał w uzasadnieniu złożonego wniosku, że odtworzenie usuniętych danych nie będzie możliwe, a z kolei ich usunięcie będzie wiązało się z niemożnością realizacji obowiązków prawnych ciążących na Banku, co w jego ocenie wystarczająco uprawdopodabnia wystąpienie w sprawie trudnych do odwrócenia skutków. Bank dodał, że dane osobowe raz usunięte, nie będą już mogły zostać odtworzone w stanie poprzednim. W sytuacji, w której Sąd uznałby w orzeczeniu kończącym postępowanie, że Bank istotnie dysponuje przesłankami legalizującymi przetwarzanie danych osobowych podmiotu danych, ich odtworzenie w niezmienionej postaci nie byłoby już po prostu możliwe - dane z wniosku kredytowego dotyczą bowiem sytuacji z dnia jego złożenia. Ponadto, zdaniem Banku trudno wyobrazić sobie, by w takim przypadku miał on zwrócić się do podmiotu danych z żądaniem przekazania uprzednio usuniętych danych.

W związku z tym Bank ponownie podkreślił, że wykonanie zaskarżonej decyzji niewątpliwie wywołałoby skutek niweczący, co uczyniłoby dalsze postępowanie bezprzedmiotowym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie podlegało oddaleniu. Prawidłowe jest bowiem stanowisko Sądu I instancji, który wskazując na ustawowe przesłanki determinujące możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego do sądu aktu, stwierdził, że Bank nie uzasadnił przekonująco możliwości ich wystąpienia w realiach rozpoznawanej sprawy.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zasadą jest zatem wykonalność zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd jednak może, choć nie musi - stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., przesłanką wstrzymania zaskarżonego aktu jest zajście niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym koniecznym jest wykazanie zaistnienia okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W analizowanym przepisie chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia albo przez przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy. Natomiast trudne do odwrócenia skutki mogą być zarówno prawne, jak i faktyczne. Rodzaj i zakres wystąpienia tych skutków musi być oceniony na podstawie obowiązującego prawa oraz sytuacji faktycznej, w jakiej znalazła się strona obciążona określonymi obowiązkami (por. postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 139/08). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać wykonanie zaskarżonego aktu, zanim zostanie on zbadany przez sąd administracyjny pod kątem jego legalności. Ma chronić, by w okresie do rozpatrzenia skargi strona, z uwagi na skutki, jakie może wywołać wykonanie zaskarżonego aktu, nie poniosła znacznej szkody lub żeby nie wystąpiły trudne do odwrócenia skutki.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione (por. B. Gruszczyński, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Ponadto, wniosek poparty zostać powinien stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji.

Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, chociaż i również tych wynikających z akt sprawy. Jednak to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku. Pierwszoplanową rolę odgrywa wola strony wnoszącej o wstrzymanie wykonania aktu, a więc to argumentacja wniosku będzie miała istotne znaczenie przy rozstrzyganiu o jego zasadności; nie można bowiem przenosić całego ciężaru poszukiwania okoliczności uzasadniających wniosek na sąd, który ma wniosek ten oceniać.

W związku z tym za prawidłowe należało uznać stanowisko Sądu I instancji, który stwierdził, że nie było podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z uwagi na brak przedstawienia przez Bank na etapie złożenia wniosku przekonującego uzasadnienia zaistnienia okoliczności świadczących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie wniosku Banku jest bardzo ogólne, lakoniczne i w żaden sposób nie odnosi się do konkretnych okoliczności przedmiotowej sprawy. Nie wskazano w nim jakichkolwiek okoliczności faktycznych związanych z niniejszą sprawą, a to Bank powinien przedstawić we wniosku na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, by sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane lub konkretną argumentację odwołującą się do okoliczności sprawy, czy jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia.

Należy podkreślić, że celem ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest uchronienie wnioskodawcy przed określonymi w tym przepisie negatywnymi skutkami wykonania decyzji do czasu zakończenia kontroli sądowoadministracyjnej, jednak należy uwzględnić, że podejmując decyzję w sprawie zastosowania bądź odmowy zastosowania ochrony tymczasowej sąd administracyjny powinien wziąć pod uwagę nie tylko interes prawny skarżącego, czy interes publiczny, ale także interesy prawne i stanowiska innych stron i uczestników postępowania. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia zażalenia, co skutkowało jego oddaleniem w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.