III OSK 682/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-24	
Data wpływu	2025-04-10	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Jerzy Stelmasiak
Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Tadeusz Kiełkowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	IV SAB/Po 8/25	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 1 ust. 1; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (sprawozdawca) Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 lutego 2025 r. sygn. akt IV SAB/Po 8/25 w sprawie ze skargi A. O. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek A. O. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 lutego 2025 r., sygn. akt IV SAB/Po 8/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej "WSA w Poznaniu", "Sąd I instancji") po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. O. (dalej "skarżący") na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu (dalej "Dyrektor IS", "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej: 1. zobowiązał Dyrektora IS do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 12 grudnia 2024 r. w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądził od Dyrektora IS na rzecz skarżącego kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia 12 grudnia 2024 r. skarżący zwrócił się do Dyrektora IS o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania ewidencji czasu pracy osoby zajmującej stanowisko Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P. za miesiąc wrzesień 2023 r. Odpowiadając na powyższy wniosek organ pismem z dnia 27 grudnia 2024 r. poinformował skarżącego, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej "u.d.i.p."). W konsekwencji Dyrektor IS wskazał, że nie jest uprawniony do przekazania skarżącemu informacji w żądanym zakresie. Ponadto, wyjaśnił, iż ze względu na zakres wniosku, który nie dotyczy informacji publicznej, nie ma podstaw do wydania decyzji w rozumieniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Pismem z dnia 29 grudnia 2024 r. skarżący wniósł do WSA w Poznaniu skargę na bezczynność Dyrektora IS w zakresie przesłania informacji żądanej wspomnianym wnioskiem z dnia 12 grudnia 2024 r. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. poprzez błędne przyjęcie, że informacja żądana przez stronę dotycząca ewidencji czasu pracy Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego za wrzesień 2023 r. nie podlega udostępnieniu na podstawie przepisów ustawy; 2) art. 54 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uniemożliwienie stronie realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej; 3) art. 7 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uchybienie przez organ zasadzie legalności i praworządności działania organów administracji publicznej wynikające z naruszenia prawa materialnego i procesowego przy rozstrzyganiu wniosku o dostęp do informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie organu, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do wydania wnioskowanej informacji publicznej w terminie 7 dni od dnia otrzymania wyroku; 2. stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., że organ dopuścił się bezczynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego o udzielenie informacji publicznej w przypadku, gdy przed rozpatrzeniem niniejszej skargi organ wyda wnioskowaną informację publiczną; 3. stwierdzenie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ wniósł o oddalenie skargi.

W dniu 19 lutego 2025 r. WSA w Poznaniu wydał opisany na wstępie wyrok, którym uwzględnił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor IS dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. Niewątpliwie bowiem informacja, której skarżący się domagał we wniosku z dnia 12 grudnia 2024 r. ,jest informacją publiczną dotyczącą ewidencji czasu pracy Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P. za wrzesień 2023 r., a więc odnoszącą się do organizacji i zasad funkcjonowania Urzędu. Informacja ta ma związek z pełnieniem przez Naczelnika jego obowiązków jako funkcjonariusza publicznego, sposobu wypełniania czasowych ram wykonywania tej funkcji, finansowanej ze środków publicznych. Organ nie udzielił żądanej informacji, a zatem dopuścił się bezczynności, nie stosując się do wymogów przewidzianych w art. 13 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. W konsekwencji WSA w Poznaniu stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności w zakresie rozpoznania przedmiotowego wniosku skarżącego z dnia 12 grudnia 2024 r. Jeśli bowiem żądana informacja ma charakter informacji publicznej, udostępnianej w trybie u.d.i.p., podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji pozostaje w bezczynności nie tylko wówczas, gdy w terminie przewidzianym tą ustawą nie podejmuje żadnych czynności, czyli milczy i nie udziela informacji, ale również wówczas, gdy posiadając żądaną informację, udziela jej w sposób nieadekwatny do treści wniosku, udziela informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające u.d.i.p. lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia na podstawie art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. Wobec powyższego Sąd I instancji zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego. Jednocześnie nie stwierdził, aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, gdyż brak wysłania żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie nie wynikał z celowego działania organu, który błędnie założył, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej.

Pismem z dnia 19 marca 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Poznaniu wywiódł Dyrektor IS (dalej "skarżący kasacyjnie"), zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

I. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania:

1) art. 149 § 1 pkt 1, art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi na bezczynność organu, chociaż postępowanie prowadzone przed organami administracji nie było dotknięte żadną z wad wskazanych przez WSA w Poznaniu w zaskarżonym wyroku, w szczególności w zakresie uznania, iż organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej – co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w efekcie w braku oddalenia skargi (czym naruszono przepis art. 151 p.p.s.a. przez brak jego zastosowania w sprawie);

2) art. 149 § 1 pkt 1, art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia przez Sąd I Instancji błędnego stanu faktycznego, polegającego na uznaniu, wbrew zgromadzonym w aktach sprawy dokumentom, że organ dopuścił się bezczynności, albowiem nie rozpoznał wniosku skarżącego i na dzień rozpoznania skargi – w ocenie Sądu – wniosek skarżącego nie został załatwiony, podczas gdy z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, iż organ uznając, że zakres złożonego wniosku o dostęp do informacji publicznej, nie mieści się w katalogu informacji o sprawach publicznych, ani o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a zatem nie stanowi informacji publicznej i organ nie ma podstaw do udzielenia żądanej informacji lub wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji – co znalazło wyraz w wadliwym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i w efekcie braku oddalenia skargi;

3) art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez niezasadne uznanie przez Sąd I Instancji, że w przedmiotowej sprawie organ błędnie zakwalifikował żądane informacje, których żądał wnioskodawca, jako informacje, które nie stanowią informacji publicznej, i że może tu znaleźć zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.; w rezultacie Sąd I Instancji błędnie uznał, iż Dyrektor IS dopuścił się bezczynności, ponieważ nie rozpoznał wniosku skarżącego, w sytuacji gdy organ zasadnie poinformował wnioskodawcę, że żądane informacje, nie należą do katalogu informacji publicznych;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego:

1) art. 1 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na niezasadnym uznaniu przez Sąd I Instancji, że dane, o które wnosi skarżący, stanowią informację publiczną – dotyczą bowiem czasu pracy lub służby wynikającego ze szczególnej relacji pomiędzy funkcjonariuszem/pracownikiem a pracodawcą; nie są zatem informacją o działalności organu władzy publicznej i nie stanowią informacji publicznej, a zatem nie ma podstaw do ich udostępnienia wnioskodawcy;

2) art. 14 ust. 1 u.d.i.p oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na niezasadnym uznaniu przez Sąd I Instancji, że w sprawie zachodzą przesłanki do udostępnienia żądanej informacji zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. lub ewentualnego wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, gdy tymczasem właściwym trybem postępowania organu było pisemne poinformowanie skarżącego o tym, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Poznaniu – a nadto o zasądzenie na jego rzecz od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (zarzuty I.1 i I.2), wypada zauważyć, że przepis ten traktuje o elementach uzasadnienia wyroku – stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie, i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za pomocą odnośnego zarzutu nie można skutecznie zwalczać ustaleń sądu co do stanu faktycznego ani kwestionować stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi ze statuowanej tym przepisem normy prawnej. Wadliwość uzasadnienia orzeczenia może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. np. wyrok NSA z dnia 27 września 2024 r., III OSK 2850/22).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a., wyjaśnia motywy podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia i tym samym sprawia, że poddaje się ono kontroli instancyjnej. W szczególności Sąd I instancji wyjaśnił przesłanki uznania informacji objętej wnioskiem za informację publiczną oraz przesłanki uznania, że organ pozostaje w bezczynności. "Fakt, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia" (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2025 r., II GSK 1073/22). Zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku.

Gdy idzie o powołany w zarzucie I.2 art. 133 § 1 p.p.s.a. ("Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi"), to: "Naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (...). Należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału, niż akta sprawy, od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego. Nie może też zostać naruszony przez dokonaną zaskarżonym wyrokiem ocenę prawną okoliczności sprawy" (zob. wyrok NSA z dnia 5 marca 2025 r., III OSK 5450/21). Sąd I instancji, analizując i oceniając znajdujące się w aktach administracyjnych dokumenty, nie mógł zatem naruszyć art. 133 § 1 p.p.s.a., a prawidłowość tej oceny nie może być skutecznie kwestionowana w drodze zarzutu naruszenia tego przepisu (zob. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2024 r. III OSK 2847/22). W niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W założeniu nie mogło do niego dojść poprzez – jak ujmuje to skarżący kasacyjnie – "przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji błędnego stanu faktycznego".

Poza przepisami wymienionymi wyżej, w zarzutach naruszenia przepisów postępowania skarżący kasacyjnie powołał jeszcze art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 151 p.p.s.a. – są to przepisy wynikowe określające sposób orzekania Sądu I instancji w sprawie ze skargi na bezczynność; nie mogą one być samoistną podstawą skutecznego zarzutu kasacyjnego. "Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepis określający samo rozstrzygnięcie" (zob. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2024 r., III OSK 6008/21, oraz powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo).

Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego, zauważyć należy, że naruszenie to może przejawiać się w dwóch postaciach: jako błędna wykładnia albo jako niewłaściwe zastosowanie określonego przepisu prawa. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, że sąd stosując przepis popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinna być rozumiana norma zawarta w stosowanym przepisie prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12; wyrok NSA z dnia 15 listopada 2024 r, III OSK 5384/21). Zgodnie z utrwalonymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2013 r., I OSK 2747/12; wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2327/11). Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (zob. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Jeżeli strona skarżąca kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, to zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie (czy niezastosowanie) jest co najmniej przedwczesny, zaś zarzut naruszenia prawa przez błędną jego wykładnię – niezasadny. Zarzut naruszenia prawa materialnego nie może opierać się na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu (zob. wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r., II GSK 2391/11; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2024 r., III OSK 5182/21).

Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię z istoty rzeczy dokonywana jest w płaszczyźnie normatywnej, toteż zasadniczo liczą się tylko argumenty nawiązujące do brzmienia odnośnych przepisów. Ma ona w pewnym sensie charakter abstrakcyjny i jest w dużej mierze autonomiczna wobec okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Z kolei gdy idzie o zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, to co do zasady nie może on odnieść skutku, jeżeli nie zakwestionowano równocześnie – za pomocą adekwatnego zarzutu naruszenia przepisów postępowania – ustaleń co do stanu faktycznego. Wynika to stąd, że błędne zastosowanie (niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2024 r., III OSK 1027/23). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego bez skutecznego obalenia ustaleń faktycznych może okazać się zasadny jedynie wyjątkowo, gdy nieprawidłowość tkwi w samej subsumpcji stanu faktycznego pod hipotezę stosowanej normy (por. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2024 r., III OSK 2638/23).

W niniejszej sprawie zreferowane prawidłowości mają istotne znaczenie, bowiem zarzut błędnej wykładni prawa materialnego (art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. – zarzut II.1) zmierza do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, że przedmiotowy wniosek dotyczy informacji publicznej tudzież że ewidencja czasu pracy osoby zajmującej stanowisko Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P. za miesiąc wrzesień 2023 r. jest informacją publiczną. Tymczasem w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zakwalifikowanie bądź niezakwalifikowanie określonej informacji jako informacji publicznej (czy też określonego wniosku jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej) przynależy do sfery ustaleń faktycznych i zasadniczo może być skutecznie kwestionowane tylko adekwatnymi zarzutami naruszenia przepisów postępowania, a nie zarzutami naruszenia prawa materialnego (zob. wyrok NSA z dnia 12 lipca 2024 r., III OSK 2638/23; wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2025 r., III OSK 359/25; wyrok NSA z dnia 24 października 2025 r., III OSK 2685/24).

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Z kolei art. 16 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Sąd I instancji – stwierdziwszy, że objęta wnioskiem informacja jest informacją publiczną – prawidłowo zastosował powołane przepisy, a w szczególności prawidłowo ocenił, że "pisemne poinformowanie skarżącego o tym, iż żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p." nie było prawidłową reakcją organu na wniosek i tym samym nie znosi ono stanu bezczynności. Zarzut II.2 również nie mógł zatem odnieść zmierzonego skutku.

Abstrahując od trafności poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej, zważywszy na jej całokształt, zauważyć można, że zasadniczą intencją skarżącego kasacyjnie było podważenie kwalifikacji informacji objętej wnioskiem (ewidencja czasu pracy osoby zajmującej stanowisko Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w P. za miesiąc wrzesień 2023 r.) jako informacji publicznej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący kasacyjnie nie ma w tej mierze racji, a stanowisko Sądu I instancji jawi się jako prawidłowe. W szczególności Sąd I instancji trafnie skonkludował, że: "Informacja dotycząca czasu pracy Naczelnika Urzędu mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej jako odnoszącej się do organizacji i zasad funkcjonowania Urzędu. Informacja ta ma związek z pełnieniem przez Naczelnika jego obowiązków jako funkcjonariusza publicznego, sposobu wypełniania czasowych ram wykonywania tej funkcji, finansowanej ze środków publicznych".

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Wniosek skarżącego o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż odpowiedź na skargę kasacyjną nie została podpisana przez będącego adwokatem pełnomocnika skarżącego, lecz przez samego skarżącego; ze złożonego na wspomnianej odpowiedzi podpisu nie wynika, aby skarżący, składając tę odpowiedź, działał we własnej sprawie jako adwokat.