Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Nawrot po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie rozpoznania wniosku odrzucić skargę.

Pismem z 8 września 2024 r. J. M. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta R. (dalej: organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku o konieczności zamontowania progów zwalniających na jezdni.

W uzasadnieniu skargi podniósł, ze pismem z 15 marca 2024 r. zwrócił się do Miejskiego Zarządu Dróg i Komunikacji w R. w sprawie konieczności zamontowania progów zwalniających na ul. G. na [...] z powodu częstego rozpędzaniem się na tym odcinku pojazdów oraz pojawiającymi się w związku z tym incydentami. Następnie pismem z 15 kwietnia 2024 r. wniósł ponaglenie. Po trzech miesiącach tj. w piśmie z 11 lipca 2024 r. otrzymał odpowiedź o przekazaniu jego pisma do rozpatrzenia według kompetencji do Urzędu Miejskiego w R.. Do dnia wniesienia skargi nie otrzymał żadnej odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ podniósł, że w sprawie zostało przeprowadzone postepowanie wyjaśniające i w jego ocenie nie doszło do wskazanej w skardze bezczynności.

Pismem z 18 października 2024 r. (data wpływu do Sądu) skarżący oświadczył, że cofa wniesiona skargę z powodu otrzymania odpowiedzi, której brak był bezpośrednią przyczyną i przedmiotem skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne

i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi.

Zgodnie z art. 3 § 2-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 z późn. zm., dalej jako O.p.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI O.p. oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy podkreślić, że skoro możliwość zaskarżenia bezczynności organów administracji jest ograniczona zakresem przedmiotowym zawartym w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest - na mocy powyższego przepisu - zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności w nim określonych.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta Miasta R. w udzieleniu odpowiedzi na pismo skarżącego w sprawie zamontowania progów zwalniających. W pierwszej kolejności należało ustalić, czy organ zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do takiego rozstrzygnięcia wskazanej w skardze sprawy, którego zaniechanie mogłoby być skutecznie dochodzone w drodze skargi na bezczynność (lub przewlekłość) organu. W tym zakresie Sąd uznał, że po stronie organu takie warunki nie zostały spełnione, zatem skarga wywiedziona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Montując progi zwalniające albo odmawiając ich montażu, organ nie wydaje decyzji, postanowienia czy też innego aktu, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a. Podkreślić przy tym należy, że zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. chodzi o akty i czynności podejmowane w sprawach indywidualnych, a więc w stosunku do konkretnie oznaczonych podmiotów, co wyłącza potraktowanie odmowy montażu progów zwalniających jako aktu wymienionego w tym przepisie. Jako czynność organizacyjno-techniczna, taki montaż nie może być także zaliczony do aktów prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.).

Odnosząc się do złożonego przez skarżącego oświadczenia o cofnięciu skargi wskazać należy, że nie mogło być ocenione jako skuteczne, bowiem cofnięcie niedopuszczalnej skargi nie mogło odnieść skutku.

Cofnięcie skargi w takiej sytuacji faktycznej, jaka zachodzi w niniejszej sprawie, było prawnie nieskuteczne. Przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania (art. 161 § 1 [pkt 1] i art. 60 p.p.s.a.). W razie niedopuszczalności skargi – a więc uznania, że skarga nie została skutecznie wniesiona – postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 stycznia 2008 r. sygn. akt II OSK 1829/07, 27 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 923/08 oraz 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2453/10, przywołane w postanowieniu NSA z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 3150/13 - orzeczenia dostępne jw.).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji