Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi G. K. i J. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2018 r., znak: [...], [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ("GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm., "k.p.a."), po ponownym rozpatrzeniu odwołania I.Z. od decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2013 r., znak: [...], w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1657/17 - uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz stwierdził nieważność decyzji Starosty O. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z [...] marca 2016 r., znak: [...], [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r., odmawiającą stwierdzenia na wniosek I. Z. nieważności decyzji Starosty O. z [...] marca 2010 r., w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia G. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce nr ew. [...], przy ulicy T. w O.

Skargę na powyższą decyzję GINB z [...] marca 2016 r., znak: [...], [...] wniosła I. Z.

Wyrokiem z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1026/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. Z. na ww. decyzję.

Od ww. wyroku I. Z. wniosła skargę kasacyjną, w wyniku której Naczelny Sąd Administracyjny (wyrokiem z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1657/17) uchylił wyrok WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1026/16 i decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2016 r., znak: [...], [...].

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "niewątpliwie usprawiedliwionym jest, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, podstawowy zarzut wniesionego środka odwoławczego a dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez błędną wykładnię i przyjęcie, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę domu wielorodzinnego zamiast jednorodzinnego, wbrew miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennemu, nie wywołuje niemożliwych do zaakceptowania skutków społeczno-gospodarczych i nie stanowi rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a." Sąd wskazał, że cyt.: "w rozpatrywanej sprawie jednoznacznie ustalono, iż sporna inwestycja została zaplanowana na nieruchomościach położonych na obszarze objętym postanowieniami uchwały Rady Miejskiej w O. z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ulicy T. i K. w O. (Dz. Urz. Woj. [...]. z 1998 r., Nr 8, poz. 50). Obszar na którym znajduje się działka nr ewid. [...] oznaczony jest w ww. miejscowym planie symbolem - 1 MNU. Zgodnie z planem obszar 1 MNU stanowi teren istniejących sześciu działek zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej szeregowej z usługami handlu i rzemiosła nieuciążliwego. Natomiast, jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, w tym z projektu budowlanego, sporny budynek został zaprojektowany jako wielorodzinny. Projekt przewiduje, że budynek będzie trzykondygnacyjny z poddaszem użytkowym. Z przekroju A-A w skali 1:100 oraz rzutów kondygnacji wynika, że w budynku przewidziano samodzielny lokal użytkowy na parterze oraz część mieszkalną (dostosowaną do wydzielenia 4 lokali) na wyższych kondygnacjach. Ponadto w części opisowej projektu budowlanego wskazano, że jest to budynek wielorodzinny. Zatem w sposób niebudzący jakichkolwiek wątpliwości z akt sprawy wynika, że zatwierdzony projekt budowlany decyzją Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], znak: [...] pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z prawem miejscowym tj. uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia [...] grudnia 1997 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ulicy T. i K. w O., skoro zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego, zaś prawo miejscowe zezwala wyłącznie na spornym terenie na realizację zabudowy jednorodzinnej. Natomiast brak zgodności decyzji pozwoleniu na budowę z rozwiązaniami ww. prawa miejscowego, w sposób oczywisty niebudzący wątpliwości nakazuje uznać tak wydaną decyzję o pozwoleniu na budowę jako podjętą z kwalifikowanym naruszeniem prawa, tj. rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - co w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest sporne".

Dlatego też, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że "Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego błędnie stwierdził, że decyzja Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. O rażącym naruszeniu prawa w niniejszej sprawie zadecydował nie tylko fakt braku zastosowania się organu architektoniczno- budowlanego do obowiązku dokonania określonych sprawdzeń, ale także charakter prawny przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Spełnienie warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 1 cytowanej ustawy ma bowiem doniosłe znaczenie dla wykonania inwestycji, gdyż ustawa Prawo budowlane dopuszcza możliwość zabudowy jedynie w zgodności z planem miejscowym. W niniejszej sprawie pomimo braku takiej zgodności Starosta O. wydał decyzję o pozwoleniu na budowę, pomimo że skutkiem wykazanej niezgodności, zgodnie z art. 35 ust. 3, winna być odmowa udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielomieszkaniowego. Ponadto, nie do zaakceptowania jest przyzwolenie na ignorowanie przez inwestora przepisów prawa miejscowego, określających ład przestrzenny. Należy mieć na względzie, że ustalony ład przestrzenny jest istotnym elementem obrotu gospodarczego (nieruchomości), ponieważ winien dawać gwarancję, że na danym terenie powstaną tylko takie obiekty, i tylko w takim kształcie, w jakim dopuszcza to miejscowy plan zagospodarowania terenu. Realizacja postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w procesie inwestycyjnym stanowi z jednej strony obowiązek dla inwestora, z drugiej zaś daje gwarancję zrealizowania każdego zamierzenia, które jest zgodne z planem. Stanowi również gwarancję dla właścicieli innych nieruchomości objętych planem, że nie powstanie zabudowa niezgodna z tym planem, a tylko taka, na którą społeczność lokalna wyraziła zgodę w procedurze uchwalania planu miejscowego. Naruszenie więc powyższych zasad godzi w istotne wartości prawne i społeczne, nie może być zatem ignorowane ani przez organy, ani przez inwestorów".

W podsumowaniu swoich rozważań NSA wskazał cyt.: "w niniejszej sprawie zaszły więc wszystkie przesłanki do uznania, że decyzja Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...], znak: [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Norma ta bowiem nie wywołuje żadnych wątpliwości interpretacyjnych, zachodzi więc oczywistość naruszenia prawa. Ponadto z uwagi na charakter tego przepisu, który jest bezwzględny oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, niemożliwe jest zaakceptowanie w obowiązującym porządku prawnym wad omawianej decyzji. Poza tym zwrócić należy uwagę, że funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną, jak w tej sprawie, nie jest do pogodzenia z fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jaką jest zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), stanowiąca że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa".

W wyniku ponownego rozpoznania odwołania GINB, ww. decyzją z [...] czerwca 2018 r., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji oraz stwierdził nieważność decyzji Starosty O. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...]. Organ nadzoru przywołał art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. "p.p.s.a.") wskazując, że przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co z kolei oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu. Związanie organu i sądu ma szeroki zakres, ponieważ skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane jak i postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne czy też przyszłe postępowanie administracyjne. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem (por. WSA w Łodzi z 17 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1230/08).

W konsekwencji, organ odwoławczy wskazał, że działając w ramach związania oceną prawną zawartą w przytoczonym wyżej orzeczeniu NSA z 8 lutego 2018 r., należy stwierdzić, iż decyzja Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Tym samym, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., należało uchylić w całości decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r. oraz stwierdzić nieważności decyzji Starosty O. z [...] sierpnia 2010 r.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do treści przepisu art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższe oświadczenie inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.

W niniejszej sprawie, w dołączonym do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane brak jest numeru działki, której dotyczy to oświadczenie to jednak wskazanie w nim daty i numeru aktu notarialnego na mocy, którego inwestorzy nabyli działkę nr ew. [...] oraz fakt, że powyższe dane znajdują potwierdzenie w Księdze Wieczystej nr [...] (wskazującej na prawo własności Państwa G. i J. K. do działki inwestycyjnej) powoduje, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż powyższe naruszenie wywołuje skutki społeczno - gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Tym samym nie można uznać aby ww. decyzja Starosty O. z [...] sierpnia 2010 r., nr [...], została wydana z rażącym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego.

Następnie GINB wskazał, że zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Kontrola zaskarżonej decyzji w tym zakresie nie wykazała naruszeń prawa (§ 12 ust. 2 i 3, § 13, 57 i 60).

Odnosząc się zaś do zarzutu odwołania dotyczącego zaprojektowania spornej inwestycji niezgodnie z przepisem § 28 ust. 2 warunków technicznych poprzez odprowadzanie wód opadowych z działki inwestycyjnej na działki sąsiednie, GINB wyjaśnił, że nie znajduje on potwierdzenia w projekcie budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją Starosty O. z dnia [...] sierpnia 2010 r. Jak wynika z projektu budowlanego odwodnienie dachu odbywać się będzie przez rynny i rury spustowe zewnętrzne do kanalizacji deszczowej sieci miejskiej (zob. projekt zagospodarowania działki i architektury, "opis techniczny" s. 6). Z dołączonej przez skarżącą opinii sporządzonej przez dr inż. C. D. z [...] września 2012 r., wynika jedynie, że ewentualne zalewanie nieruchomości odwołującej się może nastąpić w przypadku wystąpienia nadmiernej ilości wody opadowej w rynnach zaplanowanych na kwestionowanym budynku. Jednocześnie organ stwierdził, że przywołana opinia została sporządzona po wydaniu kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę, tym samym organ stopnia podstawowego, nie miał wiedzy o okolicznościach wskazanych w niej wskazanych. GINB, podniósł, że ewentualne zalewanie działki odwołującej się spowodowane niewłaściwym wykonaniem przez inwestora odpowiednich zabezpieczeń (rynien) może stanowić podstawę dochodzenia roszczeń w postępowaniu przed sądem powszechnym, a nie w postępowaniu nieważnościowym toczącym się w stosunku do decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę na decyzję GINB z [...] czerwca 2018 r. złożyli G. i J. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji zawierającej rozstrzygnięcie nie mieszczące się w katalogu art. 138 k.p.a., którym jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, co stanowi rażące naruszenie prawa, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zastosowanie w postępowaniu instancyjnym sankcji nieważności podczas gdy organ winien ograniczyć się do rozpatrzenia odwołania i wydania decyzji zgodnie z treścią art. 138 k.p.a., to jest dokonując merytorycznej i prawnej oceny zasadności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko, przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2018 r. zapadła w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty O. z [...] marca 2010 r., nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. i J. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce nr ew. [...], przy ulicy T. w O.

Po drugie przesłanki stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty O. z [...] sierpnia 2010 r. były już przedmiotem analizy sądów. Wyrokiem z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1026/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę I. Z. na pierwotną decyzją GINB z [...] marca 2016 r., znak: [...], [...], utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. Wówczas, tutejszy Sąd nie dopatrzył się przesłanek nieważności z art. 156 § 2 k.p.a. Stanowiska tego nie podzielił jednak Naczelny Sąd Administracyjny, który uwzględnił skargę kasacyjną I. Z. i wyrokiem z 8 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1657/17, uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie z 11 kwietnia 2017 r. oraz decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2016 r.

Należy podkreślić, że ocena prawna wyrażona przez Sąd w powyższej sprawie wiązała GINB przy wydawaniu kolejnej decyzji z odwołania I. Z. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji S. O. z [...] sierpnia 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Ponieważ ocena ta i wskazania, stosownie do art. 141 § 4 p.p.s.a., formułowane są w uzasadnieniu wyroku, moc wiążącą ma nie tylko samo rozstrzygnięcie ale i uzasadnienie. W konsekwencji, przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Dodać należy, iż przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił że w sprawie niniejszej jednoznacznie ustalono, że sporna inwestycja znajduje się na nieruchomościach objętych planem zagospodarowania przestrzennego terenu położonego przy ulicy T. i K. w O. Obszar, na którym położona jest działka inwestycyjna oznaczony jest symbolem - 1 MNU, stanowiącym teren istniejących sześciu działek zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej szeregowej z usługami handlu i rzemiosła nieuciążliwego. Natomiast, z projektu budowlanego wynika, że sporny budynek został zaprojektowany jako wielorodzinny, co oznacza, że zatwierdzony projekt budowlany jest sprzeczny z postanowieniami ww. planu.

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji błędnie stwierdził, że decyzja Starosty O. z [...] sierpnia 2010 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Brak bowiem zgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z rozwiązaniami planistycznym, w sposób oczywisty, niebudzący wątpliwości skutkuje uznaniem, że decyzja o pozwoleniu na budowę została podjętą z kwalifikowanym naruszeniem prawa, tj. rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jednocześnie Sąd II instancji podniósł, że "z uwagi na charakter tego przepisu, który jest bezwzględny oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, niemożliwe jest zaakceptowanie w obowiązującym porządku prawnym wad omawianej decyzji. (...) funkcjonowanie w obrocie prawnym decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną, jak w tej sprawie, nie jest do pogodzenia z fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego jaką jest zasada praworządności (art. 6 k.p.a.), stanowiąca że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa".

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze wytyczne zawarte w przywołanym wyroku Sądu, GINB wydał kolejną decyzję, na podstawie której (tym razem) uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty O. z [...] marca 2010 r. i stwierdził nieważność tej ostatniej.

Jednocześnie GINB dokonał oceny decyzji Starosty O. pod kątem naruszenia pozostałych przepisów Prawa budowlanego oraz warunków technicznych, jednakże kluczowe znaczenie dla istoty sprawy i wydanego rozstrzygnięcia było związanie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jednoznacznie wypowiedział się w kwestii zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a

Ponadto, wbrew zarzutom skargi, organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. GINB zawarł w decyzji rozstrzygnięcie mieszczące się w katalogu art. 138 k.p.a. Uchylając bowiem decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2013 r., wydaną w postępowaniu nieważnościowym, rozpoznał jednocześnie sprawę co do jej istoty.

Tym samym, nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.