Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia WSA Anna Siedlecka /spr./ Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Protokolant Iwona Borecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2009r. sprawy ze skargi H. i R. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia 10 lipca 2009r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych zapewniających właściwe odprowadzenie wód opadowych z dachu nad wejściem do budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżących H. i R. D. kwotę 774,00 zł ( siedemset siedemdziesiąt cztery ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2009r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie j., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, po ponownym rozpatrzeniu sprawy robót budowlanych, związanych z wydłużeniem okapów dachowych w ramach realizowanej inwestycji na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 27 grudnia 2006r. Nr [...], polegającej na nadbudowie budynku mieszkalnego na terenie działki nr [...], Obr. [...] – [...] przy ul. Ż. [...] w B. nakazał inwestorowi H. L. wykonanie robót budowlanych, zapewniających właściwe odprowadzanie wód opadowych z dachu nad wejściem do budynku mieszkalnego położonego w B. przy ul. Ż. [...], poprzez zgodne z prawem wpięcie do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że inwestor realizuje inwestycję na podstawie w/w pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę J., którego integralną częścią jest zatwierdzony projekt budowlany. Organ I instancji w trakcie realizacji robót stwierdził odstępstwo od dokumentacji technicznej, polegające na wydłużeniu okapów dachowych. Według organu odstąpienie to ma charakter nieistotnego odstępstwa w rozumieniu art. 36 a ust. 5 ustawy Prawo budowlane, a inwestor posiada stosowną zgodę autora projektu budowlanego i rysunki zamienne w zakresie wprowadzonych zmian. Nieprawidłowości występują jednakże w zakresie właściwego odprowadzania wód opadowych z wydłużonego dachu nad wejściem do budynku inwestora, który znajduje się w odległości 0,5 m od granicy z sąsiednią nieruchomością stanowiącą własność skarżących.

Organ I instancji wskazał następnie, że zgodnie z § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie działka budowlana, na której usytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, w przypadku braku możliwości przyłączenia do takiej sieci należy zapewnić odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione, na podstawie §29 rozporządzenia.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie J. ustalił na podstawie mapy zasadniczej terenu, że Gmina B. posiada miejską sieć kanalizacji deszczowej w sąsiedniej ulicy Ż., a budynek nr [...] w swoim kształcie przed nadbudową, realizowana na podstawie pozwolenia na budowę nr [...], posiada przyłącze do tejże sieci.

Wobec tych ustaleń, organ nadzoru budowlanego nakazał inwestorowi przeprowadzenie robót budowlanych zapewniających właściwe odprowadzanie wód opadowych z dachu nad wejściem do budynku mieszkalnego przy ul. Ż. [...], poprzez wpięcie do istniejącej miejskiej sieci kanalizacji deszczowej.

W odwołaniu wniesionym przez H. i R. D. strony wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji i nakazanie inwestorowi rozbiórki okapów dachowych wykonanych niezgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a w razie nieuwzględnienia wniosku o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W motywach odwołania pełnomocnik skarżących podnosi mianowicie, że wszelkie działania odwołujących w przedmiotowej sprawie miały na celu doprowadzenie do usunięcia szkodliwych immisji, którymi dotknięta jest działka stanowiąca ich własność. Podkreślił również, że samowolne wydłużenie okapów dachowych stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego. W efekcie okap dachowy wykonany został w taki sposób, że jego krawędź znajduje się w świetle działki skarżących, co prowadzi do tego, że wody opadowe oraz śnieg spadają na ich grunt. W zaistniałej sytuacji jedynie rozbiórka wykonanych niezgodnie z projektem okapów dachowych doprowadzi do ograniczenia szkodliwych immisji na grunt skarżących. Zdaniem autora skargi nawet wykonanie nałożonego na inwestora obowiązku, nie doprowadzi do rozwiązania zaistniałego problemu, gdyż w przypadku większych opadów deszczu z krawędzi okapu dachowego woda z pewnością będzie spływać na grunt skarżących. Także śnieg nie może zostać usunięty przez rynnę, a więc również będzie opadał z okapu wprost na grunt skarżących.

Decyzją z dnia 10 lipca 2009r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Brzmienie tego przepisu wskazuje wyraźnie, iż na jego podstawie można nałożyć obowiązek wykonania czynności faktycznych naprawiających ewentualne odstępstwa od przepisów technicznych. W konsekwencji zastosowania ww. przepisu właściwy organ po upływie terminu lub na wniosek inwestora sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust.1 pkt 2 i wydaje decyzję: o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

W ocenie organu obowiązek nałożony zaskarżoną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego wykracza poza dyspozycję przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, bowiem charakter nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku wskazuje, że ma on na celu zakończenie przedmiotowej inwestycji, a nie doprowadzenie już wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Sprawę przyłącza nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej regulują przepisy ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2005r. Nr 236, poz. 2008 ze zm.). Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku m.in. przez przyłączenie nieruchomości di istniejącej sieci kanalizacyjnej lub, w przypadku gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. W myśl natomiast art. 5 ust. 7 powołanej ustawy w przypadku stwierdzenia niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1-4, wójt (burmistrz, prezydent miasta) wydaje decyzję nakazującą wykonanie obowiązku. Wobec powyższego należy wskazać, iż w prawną możliwość decyzyjnego nakazania przyłączenia nieruchomości do sieci kanalizacyjnej wyposażony został właściwy organ wykonawczy gminy, nie zaś organ nadzoru budowlanego.

Organ odwoławczy zauważył także, że inwestor wykonał nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek, dokonując montażu rury spustowej z daszka nad wejściem do budynku mieszkalnego, a następnie stosownego wpięcia do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Przedłożony przez inwestora protokół odbioru końcowego przyłącza kanalizacyjnego potwierdza prawidłowe wykonanie robót budowlanych zgodnie ze sztuką budowlaną i warunkami technicznymi. W dalszych wywodach organ wyjaśnił, że celem postępowania prowadzonego w oparciu o przepisy art. 51 Prawa budowlanego, nie jest karanie inwestora za wykonywanie robót budowlanych w sposób określony przez art. 50. lecz doprowadzenie tych robót do stanu zgodnego z przepisami prawa, przede wszystkim z przepisami techniczno-budowlanymi. Zatem, jeżeli w toku postępowania zostanie ustalone w oparciu o dowody zebrane w sprawie, w tym w szczególności ekspertyzy technicznej, iż roboty budowlane nie naruszają przepisów techniczno-budowlanych organ nadzoru budowlanego nie ma podstaw do stosowania przepisów art. 51 prawa budowlanego. W takiej sytuacji organ nadzoru nie ma podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w sprawie. Tym samym dalsze prowadzenie postępowania przez organy nadzoru budowlanego staje się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli wykonane roboty budowlane są poprawne pod względem techniczno-budowlanym nie ma podstaw do wydawania przez organ nadzoru budowlanego jakichkolwiek nakazów, w tym rozbiórki wykonanych niezgodnie z projektem okapów dachowych. W obecnym stanie obiekt jest wyposażony w kanalizację umożliwiającą odprowadzanie wód opadowych do sieci kanalizacyjnej, a wody opadowe, tj. deszczowe oraz powstałe z topniejącego śniegu odprowadzane są poprzez zamontowaną rynnę.

Działający w imieniu skarżących H. i R. D. pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 36a ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez uznanie, że stwierdzone odstępstwo od dokumentacji technicznej ma charakter nieistotny;

2) przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy nie było prawnych przesłanek do umorzenia postępowania;

3) przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie podjęcie odpowiednich działań w celu zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, przejawiające się w przyjęciu na podstawie niepełnego materiału dowodowego, że stwierdzone odstępstwo od dokumentacji ma charakter nieistotny.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że argumentacja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest wadliwa i nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa. W zasadzie wniesione zarzuty są podobne jak te, które zawarto w odwołaniu.

Według autora skargi, w zaskarżonej decyzji organ pozostawił poza swoim zainteresowaniem fakt, iż odstępstwo ma charakter istotny i winno zostać naprawione poprzez orzeczenie wobec inwestora obowiązku doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem poprzez nakazanie rozbiórki okapów dachowych wykonanych niezgodnie z projektem budowlanym. W przedmiotowej sprawie wydłużone okapy dachowe powodują zmianę parametrów obiektu budowlanego poprzez zwiększenie jego szerokości. Zatem nie można uznać ich za nieistotne odstąpienie w rozumieniu przepisu art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego.

Organ pierwszej instancji, niestety tylko jednym zadaniem uznał, że odstępstwo ma charakter nieistotny nie uzasadniając swojego stanowiska, natomiast organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie odniósł się w ogóle do tego zagadnienia. W rozpoznawanej sprawie organy nadzoru budowlanego w żaden sposób nie uzasadniły swojego stanowiska, nie przeprowadziły również żadnych ustaleń w tym zakresie. Brak ustaleń faktycznych organów czyni ich rozstrzygnięcia wadliwymi. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skupił się jedynie na ocenie nałożonego obowiązku, natomiast nie odniósł się do zarzutów odwołania. Organ II instancji nie wypowiedział się w zaskarżonym orzeczeniu, czy nastąpiły odstępstwa od dokumentacji, czy mamy do czynienia z samowolą budowlaną. Nie poczynił w tym zakresie również żadnych ustaleń faktycznych, a więc nie rozpoznał istoty sprawy.

Ponadto wykonanie przez inwestora przyłączenia do sieci kanalizacji miejskiej nie rozwiązuje problemu, bowiem w przypadku większych opadów deszczu z krawędzi okapu woda będzie spływać na grunt skarżących.

Kolejnym zarzutem jest brak ustaleń faktycznych przez organy w zakresie odległości jakie stawiane są - sytuowaniem okapów i gzymsów - przepisem § 12 ust. 1 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy stwierdził, że błędne jest stanowisko skarżących, iż dokonane przez inwestora odstępstwo od dokumentacji technicznej polegające na wydłużeniu okapów dachowych ma charakter istotny, o którym mowa w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Oczywistym jest fakt, na co zwrócona uwagę już w decyzji nr [...] z dnia 20 lutego 2009r., że dokonane odstępstwo w żaden sposób nie zmienia charakterystycznych parametrów przedmiotowego obiektu, tj. jego gabarytów ( rozmiaru). Jak bowiem wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, obecnie okap dachowy nad schodami jest równy z balustradą schodów. Organ odwoławczy nie podziela również stanowiska skarżących, że rodzaj odstępstwa jest oceniany przez organ nadzoru budowlanego na zasadzie swobodnego uznania, bowiem sformułowanie zamkniętego katalogu istotnych odstępstw w art. 36a ust. 5 wyeliminowało jakiekolwiek uznanie administracyjne w tym względzie, tj. przy kwalifikacji odstępstwa jako istotne lub nieistotne. Inwestor w niniejszej sprawie posiadał zgodę autora projektu na dokonanie zmiany i stosowne rysunki zamienne, a wykonane roboty budowlane są zgodne ze sztuką budowlaną i warunkami technicznymi.

W trakcie oględzin z udziałem skarżących jednoznacznie ustalono, że odległość budynku od granicy działki wynosi 0,5 m., a więc zgodnie z projektem budowlanym.

Decyzja organu II instancji została wydana w wyniku ustalenia, że organ I instancji przeprowadził postępowanie z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane, niemniej jednak z uwagi na fakt wykonania przez inwestora nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku w obecnym stanie faktycznym prowadzenie dalszego postępowania stało się bezprzedmiotowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 przywołanego przepisu). Sądy administracyjne kierując się kryterium legalności dokonują zatem oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni nom prawa materialnego. Rozstrzygając w granicach danej sprawy, Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W celu usunięcia naruszenia prawa stosuje przewidziane ustawą środki w stosunku do wszystkich aktów lub czynności podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 134 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, Nr 1270 z późn. zm.; powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.").

Na podstawie analizy akt sprawy, podzielając częściowo stanowisko zawarte w skardze, Sąd dostrzegł uchybienia dotyczące naruszenia przepisów procesowych, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała konieczność zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. ,,c" ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Podstawową zasadą postępowania administracyjnego jest jego dwuinstancyjność, a więc możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy strony przez dwa niezależne od siebie organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 104 k.p.a. organ załatwia sprawę przez wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, lub w inny sposób kończy postępowanie.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Na podstawie wskazanego przepisu organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji w całości lub w części – w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając decyzję w całości – umarza postępowanie organu I instancji.

Uprawnienie organu odwołanego do wydania decyzji kasacyjnej, w tym uchylenia decyzji w całości i umorzenia postępowania w pierwszej instancji, powoduje, że organ II instancji nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Organ odwoławczy nie ma jednak swobody w wyborze takiego sposobu zakończenia postępowania, a ograniczenie to, związane jest wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed pierwszą instancją. Przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie zawiera przesłanek umorzenia postępowania, wobec czego należy ich poszukiwać w treści art. 105 k.p.a. Należy zatem uznać, że bezprzedmiotowość postępowania wystąpi, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i fatycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W orzecznictwie sądowym wypowiedziany został pogląd, w którym ( wyrok NSA z 18.04.1995r. sygn. SA/ŁD 2424/94 w Monitor podatkowy 1996/4) Sąd odnośnie bezprzedmiotowości wskazał, że wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, iż niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych (...) okoliczności w sprawie. Przy czym chodzi o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, lecz w taki sposób, iż wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, a jedynie (charakter) formalnego jego zakończenia. Podkreślić należy, że art. 105 § 1 k.p.a. odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie administracyjne podlega obligatoryjnemu umorzeniu, a jedyną przesłanką takiego rozstrzygnięcia jest bezprzedmiotowość tego postępowania. W doktrynie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość zachodzi wtedy, gdy brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do istoty (B.Adamiak, J.Borkowski – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz 8 wydanie- wyd. C.H.Beck, Warszawa 2006r., str. 489).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając decyzję organu I instancji co do nałożonego obowiązku, wyjaśnił przesłanki którymi się kierował w tym zakresie (brak kompetencji organu do nałożenia wskazanego w decyzji obowiązku), natomiast odnośnie tej części osnowy decyzji organu II instancji, która dotyczy umorzenia postępowania organu I instancji, organ odwoławczy nie wyjaśnił z jakiego to powodu uznał, że prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe już na etapie postępowania organu pierwszej instancji. Powoływanie się bowiem przez organ odwoławczy w motywach uzasadnienia swojej decyzji, na fakt wykonania przez inwestora zaskarżonej decyzji organu I instancji, którą zresztą uchylił stwierdzając jej wadliwość, a jednocześnie przyjmując za prawidłowe skutki wykonania tej decyzji, jest nielogiczne i zawiera wewnętrzną sprzeczność. Podkreślić należy, że organ odwoławczy uchylił nakaz wykonania robót budowlanych zapewniających odprowadzanie wód opadowych z wydłużonego dachu poprzez "wpięcie do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej" z uwagi na brak kompetencji organu nadzoru budowlanego do nałożenia takiego obowiązku. Organ ten jednakże nie wypowiedział się w zaskarżonej decyzji w kwestii przyjętego przez organ I instancji trybu prowadzonego postępowania. Przyjęty przez organ I instancji tryb oparty został na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 Prawa budowlanego, który zmierza do doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Organ odwoławczy natomiast uznając brak kompetencji organu I instancji do nałożenia obowiązku zawartego w decyzji I instancji, nie ocenił w ogóle jakie przepisy prawa materialnego, ze względu na żądanie wnioskodawców, winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie.

Przypomnienia wymaga, że organ odwoławczy jest organem merytorycznym, a więc winien niniejszą sprawę ocenić od początku w jej całokształcie, a nie ograniczyć się tylko do kontroli decyzji wydanej przez organ I instancji. Uwadze organu odwoławczego uszedł również fakt, iż w postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek właścicieli działki sąsiedniej legitymujących się przymiotem strony (skarżących). Wnioskodawcy konsekwentnie żądali w całym toku postępowania, od organu nadzoru budowlanego, uznania wykonania wydłużonego dachu za istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, a tym samym nakazanie rozbiórki tej części dachu. Wyraźnie więc żądali od organu wydania rozstrzygnięcia merytorycznego a nie formalnego. To zaś jaki przepis Prawa budowlanego będzie miał zastosowanie w niniejszej sprawie winien ustalić organ na podstawie żądania skarżących zawartego we wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji z powodu braku kompetencji do nałożenia określonego w niej obowiązku, winien jednocześnie ocenić i wyraźnie stwierdzić, czy powołana podstawa prawna decyzji była prawidłowa, a jeśli nie, to wówczas winien wskazać jaki przepis prawa budowlanego należało zastosować do załatwienia sprawy z wniosku skarżących. Tych ustaleń jednakże Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie poczynił. Przypomnieć należy, że wydanie decyzji pozytywnej lub negatywnej, w zależności od okoliczności sprawy, jest załatwieniem sprawy co do istoty, o którą to wnosili skarżący. W orzecznictwie przyjmuje się, że w sprawie w której strony są zainteresowane wynikiem merytorycznym, nie znajduje uzasadnienia w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania w takim przypadku jest uchylaniem się organu od rozstrzygnięcia sprawy ( patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.06.2008r. stgn. Akt VII SA/Wa 271/08, LEX nr 501051). Żądanie skarżących może bowiem okazać się bezzasadne, ale nie jest to równoznaczne z bezprzedmiotowością postępowania. Bezzasadność żądania strony oznacza brak przesłanek do uwzględnienia jej wniosku. W przeciwieństwie do bezprzedmiotowości postępowania, bezzasadność żądania strony musi być wykazana w decyzji załatwiającej sprawę co do jej istoty, a nie powinna prowadzić do umorzenia postępowania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego argumentując na stronie 4 zaskarżonej decyzji motywy umorzenia postępowania zbyt ogólnikowo przywołał przepisy techniczno-budowlane (nie wskazał które konkretnie przepisy ma na uwadze), abstrakcyjnie określił dowody w sprawie, w tym przywołał ekspertyzę techniczną (brak w aktach sprawy). Tak więc wskazane w powyższym zakresie rozważania jakie poczynił organ II instancji w decyzji, nie nawiązują bezpośrednio do stanu faktycznego sprawy i zgromadzonych dowodów w rozpoznawanej sprawie, dlatego też w tych okolicznościach w sposób nieuzasadniony organ odwoławczy przyjął, że cyt. " W tak kształtującym się stanie faktycznym organ nadzoru nie ma podstawy do merytorycznego wypowiedzenia się w sprawie. Tym samym dalsze prowadzenie postępowania przez organy nadzoru budowlanego staje się bezprzedmiotowe i jako takie podlega umorzeniu." Okoliczności powodujące bezprzedmiotowość muszą być stwierdzone i wyraźnie wskazane w decyzji o umorzeniu postępowania, czego jednakże nie zawiera zaskarżona decyzja.

W konsekwencji powyższych ustaleń , stwierdzić należy, że organ II instancji nie wykazał, że zachodziła podstawa do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Dodatkowo wskazać należy, że organ odwoławczy przeprowadził (w trybie art. 136 k.p.a.) postępowanie uzupełniające na okoliczność odbioru końcowego przyłącza kanalizacyjnego, poprzez dopuszczenie dowodu z protokołu odbioru końcowego z dnia 25 maja 2009r. W tym zakresie skarżący ani ich pełnomocnik nie byli informowani przez organ odwoławczy o możliwości zapoznania się z materiałem uzupełniającym, czym naruszony został przepis art. 10 k.p.a.

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego narusza przepisy postępowania administracyjnego, a to obliguje - na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Na mocy art. 152 powołanej ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 2 wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.