Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi Z.B. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SO/Wa 1/17 z wniosku Z.B. o wymierzenie Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sądu Najwyższego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) postanawia: oddalić skargę na przewlekłość postępowania.

W dniu 14 maja 2019 r. (data prezentaty) Z.B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego – za pośrednictwem WSA w Warszawie – skargę na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SO/Wa 1/17 o wymierzenie Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sądu Najwyższego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z akt sprawy wynika, że ww. wniosek o wymierzenie grzywny Z.B. wpłynął do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 10 stycznia 2017 r. Zarządzeniem z tego samego dnia sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt IV SO/Wa 1/17, nadano symbol, wskazano strony i przedmiot postępowania, wyznaczono sędziego sprawozdawcę.

Po nadesłaniu przez organ odpowiedzi na wniosek, zarządzeniem z dnia 31 marca 2017 r. wezwano skarżącego do złożenia dodatkowych wyjaśnień i dokumentów w związku ze złożonym przez niego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy. Następnie postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 maja 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 1/17 odmówiono Z.B. przyznania prawa pomocy. Odpis niniejszego postanowienia doręczono skarżącemu przy piśmie z dnia 22 maja 2017 r.

Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu Z.B. utrzymał w mocy postanowienie z dnia 17 maja 2017 r.

Zarządzeniem z dnia 30 sierpnia 2017 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych. Następnie w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w dniu 9 października 2017 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, a w dniu 30 października 2017 r. wezwano skarżącego do nadesłania dodatkowych wyjaśnień obrazujących jego sytuację majątkową.

Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 22 listopada 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 1/17 odmówiono Z.B. przyznania prawa pomocy. Odpis niniejszego postanowienia doręczono skarżącemu przy piśmie z dnia 24 listopada 2017 r. Następnie postanowieniem z dnia 20 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego utrzymał w mocy powyższe postanowienie.

W dniu 21 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Z.B. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 29 sierpnia 2017 r.

Pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 sierpnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi.

Postanowieniem z dnia 22 marca 2018 r. sygn. akt IV SO/Wa 1/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Z.B. o wymierzenie Rzecznikowi Dyscyplinarnemu Sądu Najwyższego grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dniu 8 czerwca 2018 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy, a w dniu 10 sierpnia 2018 r., po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego utrzymano to postanowienie w mocy.

Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SO/Wa 1/17.

Następnie w związku z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, w dniu 31 sierpnia 2018 r. wyznaczono referendarza sądowego celem rozpoznania wniosku a zarządzeniem z dnia 12 września 2018 r. wezwano skarżącego do nadesłania dodatkowych dokumentów potwierdzających sytuację materialną skarżącego. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 17 października 2018 r. odmówiono Z.B. przyznania prawa pomocy, a w dniu 9 stycznia 2019 r. po rozpoznaniu sprzeciwu skarżącego utrzymano to postanowienie w mocy.

W dniu 14 maja 2019 r. Z.B. wniósł skargę na przewlekłość postępowania przed Sądem I instancji. W skardze zażądał zasądzenia na jego rzecz dwudziestu tysięcy złotych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W przedstawionym stanie faktycznym skarga na przewlekłość postępowania nie zasługuje na uwzględnienie i jako taka podlega oddaleniu.

Skarga o stwierdzenie, że w postępowaniu przed sądem administracyjnym nastąpiła przewlekłość postępowania może być uwzględniona, jeżeli są podstawy do przyjęcia, że na skutek działania lub bezczynności sądu naruszone zostało prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki - Dz. U. z 2018 r., poz. 75, dalej, jako: "ustawa").

Konieczne jest więc ustalenie, że wystąpiła zwłoka w postępowaniu sądowym (przewlekłość postępowania) oraz że jest ona nieuzasadniona. Stosownie do art. 2 wskazanej ustawy, o nieuzasadnionej zwłoce można mówić wówczas, jeżeli postępowanie w sprawie trwa dłużej, niż to konieczne, uwzględniając ocenę terminowości i prawidłowości czynności sądowych, ale także zachowań stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania. Ocena ta nie może być oderwana od obowiązku sądu rozpoznania wszystkich spraw wniesionych do sądu bez nieuzasadnionej zwłoki, przy zachowaniu zasady rozpoznawania spraw według kolejności ich wpływu oraz uwzględnieniu przepisów nakazujących rozpoznanie niektórych rodzajów spraw w ustawowo określonych terminach.

Ustawa nie określa, wprost jaki okres oczekiwania na rozpoznanie sprawy należy uznać za nieuzasadnioną zwłokę. Pewna wskazówka wynika jednak z art. 14 ustawy, który stanowi, że skarżący może wystąpić z nową skargą w tej samej sprawie po upływnie 12 miesięcy. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, więc, że ustawodawca uznał za przewlekłe takie postępowanie, które trwa dłużej niż 12 miesięcy. Przy czym, jeżeli postępowanie trwa dłużej niż 12 miesięcy nie oznacza to samo przez się, że nastąpiła przewlekłość postępowania w rozumieniu tej ustawy (por. postanowienia NSA: z dnia 7 marca 2014 r., sygn. akt II OPP 14/14, z dnia 25 lipca 2013 r., sygn. akt II OPP 25/13, z dnia 19 sierpnia 2011 r., II OPP 27/11, z dnia 3 października 2014 r., sygn. akt I OPP 101/14). Istotne są, bowiem również ustalenia faktyczne danej sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie można zarzucić przewlekłości postępowania w rozumieniu ustawy. Od dnia wpływu wniosku Z.B. o wymierzenie organowi grzywny do Sądu do dnia wydania postanowienia o odrzuceniu tego wniosku upłynęło co prawa ponad dwanaście miesięcy jednak należy mieć przy tym na uwadze, że na czas rozpoznania sprawy w dużej mierze wpłynęły działania samego skarżącego. Z.B. kilkukrotnie bowiem składał wnioski o przyznanie mu prawa pomocy. Z uwagi zaś na niekompletne informacje w nich zawarte Sąd I instancji za każdym złożonym w sprawie wnioskiem wzywał skarżącego do nadesłania dodatkowych wyjaśnień. Jak wynika ponadto z akt sprawy skarżący składał również w sprawie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń wydanych w przedmiocie prawa pomocy.

Skarga na przewlekłość tego postępowania sądowego jest zatem niezasadna.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy, orzekł jak w sentencji postanowienia.