Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Marcin Piłaszewicz po analizie w dniu 21 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy

M. M. , w formularzu PPF z 16 września 2013 r. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu poinformowała, ze: - od kilku lat nie pracuje; - ma kłopoty ze zdrowiem; - spłaca długi męża; - - z uwagi na długi męża nie była ubezpieczona; - utrzymuje się z alimentów przyznanych jej na dwie córki (ur. [...] i [...] r.) w kwocie 1000 zł łącznie; - w utrzymaniu pomagają jej rodzice emeryci; - zajmuje mieszkanie rodziców (48 m.kw.);

W tym stanie rzeczy stwierdzono, co następuje:

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz 270 - dalej P.p.s.a), właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Zgodnie z art. 245 § 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika: może być przyznane, jeśli strona wykaże niezdolność do poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym, stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a., obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. Następuje wtedy, kiedy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie lub rodziny. Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu

i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych.

Referendarz sądowy zauważa, że jedynym wymagalnym kosztem sądowym na obecnym etapie postępowania byłby obowiązek uiszczenia wpisu od skargi. Jednakże z uwagi na uchybienie terminowi do złożenia wniosku o zwolnienie od wpisu, co zostało stwierdzone postanowieniem z 7 października 2013 r., skarga strony została odrzucona. Tym samym nie ciąży na stronie obowiązek zapłaty należności z tytułu wpisu, ponieważ po odrzuceniu skargi nie jest wymagalny wpis od niej. Z tego powodu rozpoznanie wniosku stało się bezprzedmiotowe.

Z tego też powodu referendarz sądowy nie mógł odnieść posiadanych przez stronę środków do wysokości minimum socjalnego w gospodarstwie trzyosobowym (2709 zł miesięcznie – dane dostępne na stronie https://www.ipiss.com.pl/?zaklady=minimum-socjalne).

Rozstrzygnięcie to nie pozbawia strony prawa do złożenia kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy w razie podjęcia decyzji o kontynuowaniu sporu sądowego.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 243 § 1, u.p.p.s.a., art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.