Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia WSA del. Leszek Kamiński Protokolant Kamil Strzępek po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 marca 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 171/08 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną

II OSK 1160/08

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 20 marca 2008 r., VI SA/Wa 171/08 oddalił skargę J.B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2007 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Orzeczenie to zapadło w następujących okolicznościach sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską zaliczając go do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. l pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), tj. osób co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Decyzja została wydana w związku ze skazaniem skarżącego (wyrok Sądu Rejonowego w G. - sygn. akt [...]) za przestępstwo z art. 178a § l k.k. (prowadzenie samochodu znajdując się w stanie nietrzeźwości - przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji 0,57 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co odpowiada 1,2 - alkoholu we krwi) oraz orzeczeniem w stosunku do niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym przez okres jednego roku.

Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji organu I instancji. Wskazał, że organy orzekające w sprawie nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów oraz przepisów prawa materialnego. Postępowanie organów Policji odpowiadało surowym wymogom dla postępowania w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń, określonym w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiącym podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń w sytuacji, kiedy w danym, konkretnym przypadku zachodzi uzasadniona obawa użycia broni przez jej posiadacza, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie organu stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu przestępstwo może uzasadniać zastosowanie przez organy Policji art. 15 ust. l pkt 6 ustawy, bowiem ustawodawca pozostawił organom kwestię ustalenia także innych okoliczności spełniających dyspozycję tego przepisu prawa. Podniesiono, że Sąd Rejonowy w G., uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego występek z art. 178a § l k.k. W ocenie organów Policji, tego rodzaju przestępstwo, ze względu na jego okoliczności (stan nietrzeźwości), stopień społecznej szkodliwości (stworzenie zagrożenia także dla życia lub zdrowia innych uczestników ruchu drogowego), oraz ewentualne następstwa (kalectwo lub śmierć ludzi, zniszczenie mienia), winno zostać uznane za niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę, o której mowa w art. 15 ust l pkt 6 ustawy. Takie zachowanie skarżącego świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności, a także braku wyobraźni, które to cechy mają szczególne znaczenie u osób ubiegających się lub posiadających prawo do broni. Wiąże się ono bowiem ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, a sama broń jest niebezpiecznym narzędziem, mogącym wywołać zagrożenie dla tych dóbr w rękach osoby o takich cechach. Zauważono, iż strona zdecydowanie przekroczyła wskazaną w definicji w art. 115 § 16 k.k. normę nietrzeźwości (0,25 mg/dm3, i miała 0,57 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). W ocenie organów skarżący z pełną świadomością godził się na ewentualne tragiczne - także dla siebie - skutki swojego zachowania.

W skardze do Sądu skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wskazał na naruszenie przez organ przepisów postępowania administracyjnego, a także wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego w postaci wyroku Sądu Rejonowego i zaniechanie innych ustaleń. Wskazał, że dotychczasowym życiu nie miał żadnych konfliktów z prawem, wręcz uznany jest za osobę angażująca się w życiu społecznym swojego środowiska. Uważa się za osobę odpowiedzialną, zrównoważoną, a będące przedmiotem postępowania wydarzenie z alkoholem miało charakter incydentalny. Jego zdaniem jeżeli skazanie za każde przestępstwo popełnione w stanie nietrzeźwości powodowałoby cofnięcie pozwolenia na broń, to powstałaby druga (poza ustawową utratą prawa prowadzenia pojazdów) kara dodatkowa tj. utrata pozwolenia na broń myśliwską.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoją argumentację i podniósł, że mylne jest twierdzenie skarżącego, iż cofnięcie pozwolenia na broń stanowi dodatkowy środek karny wobec sprawcy czynu z art. 178a § 1 k.k.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, że materialną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowią przepisy art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt. 6. Przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Zasada prawdy obiektywnej (materialnej), zawarta w art. 7 k.p.a. i rozwinięta w innych przepisach k.p.a., ma zatem fundamentalne znaczenia dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoli dokonać subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną, a następnie do ustalenia konsekwencji prawnych tych faktów (J. Jendrośka, Zasady..., s. 145 i n.). Zebrany materiał dowodowy winien zatem znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. W sprawie bezsprzecznym jest, że skarżący wyrokiem Sądu Karnego został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § l k.k. (prowadzenie samochodu znajdując się w stanie nietrzeźwości - przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji). Przestępstwo to wymaga ustalenia związku przyczynowego pomiędzy jego popełnieniem, a możliwością posiadania broni, w szczególności poprzez wskazanie czy zachodzi uzasadniona obawa użycia broni przez jej posiadacza w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sąd Rejonowy, uznał skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu tj., prowadzenie pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym znajdując się w stanie nietrzeźwości (0,57 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu). Zdaniem sądu administracyjnego stan nietrzeźwości oraz stworzenie zagrożenia także dla życia lub zdrowia innych uczestników ruchu drogowego i ewentualne następstwa (kalectwo lub śmierć ludzi, zniszczenie mienia), musi być uznane za niewskazaną przez ustawodawcę przesłankę, o której mowa w art. 15 ust l pkt. 6 ustawy. Takie zachowanie skarżącego świadczy o skrajnej nieodpowiedzialności, a także braku wyobraźni, które to cechy mają szczególne znaczenie u osób ubiegających się lub posiadających prawo do broni. Strona przekroczyła wskazaną w definicji w art. 115 § 16 k.k. normę nietrzeźwości. Skarżący z pełną świadomością godził się na ewentualne tragiczne - także dla siebie - skutki swojego zachowania. Nie można zanegować, iż strona jest pozytywnie postrzegana w miejscu zamieszkania, a także w środowisku myśliwskim, w którym jest szczególnie ceniona za aktywność, pracę na rzecz łowiectwa i ochrony przyrody. Nie zmienia to jednak faktu, iż postawa skarżącego wobec ładu prawnego wzbudza obawę, o której mowa w art. 15 ust. l pkt 6, chociaż popełniony przez niego czyn karalny nie miał związku z bronią, a broń jest przechowywana prawidłowo. Strona rozpoczęła jazdę samochodem po spożyciu alkoholu i w tym wypadku było to obojętne jakimi motywami się kierowała, a jako kierowca winna zdawać sobie sprawę z działania alkoholu po spożyciu i czasu jego wyekspirowania. Strona miała pełną świadomość swego stanu, a mimo to zdecydowała się na ewentualne tragiczne następstwa swojego zachowania. Taka postawa skarżącego daje podstawę do stwierdzenia, iż może on użyć broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponieważ z woli ustawodawcy wystarczające jest domniemanie takiego zachowania (...może użyć...), a nie udowodnienie, iż faktycznie posiadacz pozwolenia tak postąpił lub postąpi. Zachowanie jej więc prawa do broni byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu ustawodawca poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. l pkt 2 ustawy o broni i amunicji przyznał bezwzględne pierwszeństwo.

Organy Policji słusznie przyjęły, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Niewątpliwie zatem popełnienie przez skarżącego przestępstwa jest zachowaniem skierowanym wbrew obowiązującemu porządkowi prawnemu niezależnie od tego, czy przestępstwo to jest przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, czy też nie. Świadczy o tym użycie w cytowanym przepisie zwrotu "w szczególności", który pozwala na objęcie mocą tego przepisu nie tylko osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jedną z takich kategorii osób są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanym prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej, albo wobec których toczy się postępowanie przygotowawcze w takiej sprawie. Z literalnego brzmienia cyt. przepisu wynika w sposób niebudzący wątpliwości, iż nie chodzi tylko o sytuacje, gdy doszło do skazania za przestępstwo określone w tym przepisie, ale o każdą inną sytuację wskazującą na to, że istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Ustalenia obu organów co do istnienia powyższej przesłanki do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 są trafne. Uprawnienie posiadania broni ma szczególny reglamentacyjny charakter i od osób posiadających takie uprawnienie należy wymagać poszanowania prawa. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki, często nieodwracalne, jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wszelkie zatem działania skutkujące naruszeniem porządku prawnego wymagają zatem wnikliwej oceny z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy i takiej oceny organy dokonały zasadnie uznając, iż wobec treści ww. wyroku, zachodzi przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, o której mowa w tym przepisie prawa.

Z orzecznictwa sądów administracyjnych jednoznacznie wynika, iż uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby (np. nadużywanie alkoholu, dopuszczanie się czynów nagannych), czy też ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie psychiczne i inne) (tak m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, nie publik.). Sąd w pełni podziela wyrażone przez organy zarówno I jak i II instancji stanowisko, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem, zaś od posiadacza broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. Bezspornym jest, że skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał. Z kolei fakt popełnienia przez skarżącego stwierdzonego prawomocnym wyrokiem karnym, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego. Charakter popełnionego przestępstwa z całą pewnością uprawnia do stwierdzenia, że ma ono wpływ na ocenę, wskazanej w powołanym przepisie ustawy, przesłanki negatywnej zezwolenia na posiadanie broni.

J. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, opierając skargę kasacyjną na naruszeniu prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w zaistniałym stanie faktycznym sprawy.

Powołując się na wskazane powyżej zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu podniesiono, że skarżącemu cofnięto zezwolenie na posiadanie broni z uwagi na fakt potwierdzonego orzeczeniem Sądu prowadzenia przezeń w dniu [...] stycznia 2007 r. pojazdu mechanicznego pod wpływem alkoholu. Nie umniejszając takiego nagannego zachowania się skarżącego nie można uznać jednak za właściwe zastosowanie względem niego art. 18 ust. l pkt 1 w związku art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Incydent powyższy, bez wątpienia odosobniony w życiu Skarżącego, nie pozwala na przyjęcie, że może on użyć broni w sposób sprzeczny z bezpieczeństwem i porządkiem publicznym, takiej prognozie przeczy jego dojrzały wiek, pozycja zawodowa, powszechny szacunek wśród lokalnej społeczności, zaangażowanie w sprawy swego środowiska, wieloletnie bezpieczne posługiwanie się bronią, brak kolizji z prawem do powyższej daty a nade wszystko fakt, że w trakcie powyższego incydentu nie posiadał on broni. W zaistniałej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnie uznał za prawidłowe zastosowanie przez organ administracji art. 18 ust. l pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przyjęcie takiej oceny przez ten Sąd jest oceną wykraczającą poza granice tych przepisów, których literalne brzmienie, zgodne z duchem bezpieczeństwa wynikającego z ustawy jest takie, by bronią nie posługiwali się przestępcy p-ko mieniu, zdrowiu lub życiu, osoby niezrównoważone a także to, aby osoba będąca pod wpływem alkoholu nie miała dostępu do broni, a ta kwestia w niniejszym stanie faktycznym nie może budzić wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej cyt. jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie czynności sporządzenia skargi kasacyjnej wykwalifikowanym prawnikom zapewni jej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający Sądowi II instancji dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia.

Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna nie w pełni odpowiada przedstawionym wymogom, ponieważ powołany w niej art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Niemniej jednak ten mankament można uznać za oczywistą omyłkę, o czym świadczy uzasadnienie skargi kasacyjnej, i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że nie było przeszkód do merytorycznego jej rozpoznania. Tym niemniej skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona, albowiem podniesiony w niej zarzut przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest trafny.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m. in. w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Trafnie wywiódł, Sąd I instancji, że zgodnie z tym ostatnim przepisem, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten, wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z powołanym przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane.

Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Są osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo określone w art. 178a § 1 k.k., a więc nie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W takiej sytuacji, rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie.

Pierwszą z tych okoliczności jest fakt, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, ponieważ założył nie mając ku temu racjonalnych przesłanek, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie. Statystyki dowodzą bowiem niedwuznacznie, że większość wypadków drogowych z takim skutkiem jest spowodowana przez nietrzeźwych kierowców.

Po drugie, skarżący popełnił przestępstwo polegające na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Jako kierowca, a więc osoba znająca przepisy ruchu drogowego (zdał egzamin na prawo jazdy), wiedział on doskonale o zakazie prowadzenia pojazdów mechanicznych po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości. Mimo to usiadł za kierownicą, bo nie był w stanie racjonalnie myśleć, a w każdym bądź razie nie umiał racjonalnie pokierować swoim działaniem. Trafnie zauważył Sąd I instancji, że J. B. podjął decyzję o wypiciu alkoholu zdając sobie sprawę, że będzie prowadził auto, co dowodzi, że świadomie zlekceważył obowiązujące normy prawne. Fakty te uzasadniają stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, np. poprzez spożycie alkoholu w nadmiernej ilości, nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem. Tym samym uznać należało, że zostały spełnione przesłanki uzasadniające cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej, wskazane w art. 18 ust. l pkt 2 w zw. z art. 15 ust. l pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a co za tym idzie przepisy te zostały prawidłowo zastosowane.

W tym stanie rzeczy Sąd I instancji trafnie uznał, że nienaganna opinia skarżącego zarówno w środowisku zawodowym, jak i społecznym nie stanowi dowodu mogącego uzasadniać odmienne przekonanie, co do sposobu zachowania się skarżącego w przyszłości. W świetle popełnionego przez skarżącego czynu, badanie jego charakteru i dotychczasowej postawy życiowej nie może zmienić faktu, że jest on osobą nieodpowiedzialną.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.