Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 marca 2016 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę.

Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. , którym organ ten po rozpatrzeniu zażalenia H. S. , na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]r . znak: [...] w sprawie sprostowania z urzędu treści uzasadnienia postanowienia nr [...] z dnia [...]r., utrzymał w mocy ww. postanowienie organu pierwszej instancji.

Stan sprawy jest następujący:

Postanowieniem z dnia [...]r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. działając w oparciu o art. 76a, art. 76 § 1, art. 53, art. 55 i art. 62 Ordynacji podatkowej zaliczył wpłatę z dnia [...]r. w kwocie [...] zł, na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec 2004r. Postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 27.05.2015r.

W uzasadnieniu postanowienia organ, wskazując wielkość nieuregulowanych Pana H. S. zaległości w podatku od towarów i usług podał, iż wynikają one m.in. z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] do [...] z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] , na podstawie art. 215 § 1 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej ww. organ dokonał sprostowania z urzędu treści uzasadnienia ww. postanowienia, poprzez zmianę treści w miejscu cyt. "z decyzji Nr [...] z dnia [...] r.", na treść "[...] z dnia [...]r." Powyższe uzasadniono oczywistą omyłką.

H. S. organowi wierzycielskiemu zarzucił rażące naruszenie prawa w toku rozpoznania wszelkich spraw, tzw. "wpadkowych" - związanych z prowadzeniem bezprawnego postępowania egzekucyjnego w oparciu o 15 tytułów wykonawczych z [...]r. [...] do [...], zawierających wady je dyskwalifikujące, z uwagi na brak w tytułach wykonawczych prawomocnych "tytułów roszczeniowych", tj. decyzji podatkowych organu pierwszej instancji wskazujących wymiar podatku VAT oraz w zupełności błędne naliczenie odsetek, w szczególności za okres 614 dni, za który z mocy prawa odsetek się nie pobiera się. H. S. wniósł o:

1. rozpoznanie niniejszych 7 spraw wraz z poprzedzającymi w tej sprawie zażaleniami strony złożonymi przy pismach z dnia [...]r.,

2. uchylenie 7 ww. postanowień z dnia [...]r. oraz poprzedzających je postanowień z dnia [...]r. tegoż Naczelnika Urzędu Skarbowego - jak w pismach z dnia [...]r.,

3. zwrócenie spraw do organu wierzycielskiego, celem ponownego pełnego rozpoznania, z uwzględnieniem całokształtu w sprawie. W szczególności faktu bezprawności prowadzenia egzekucji w oparciu o 15-cie tytułów wykonawczych z [...]r. ([...] do [...] ), z uwagi na brak w tytułach wykonawczych tzw. "tytułów roszczeniowych" - decyzji podatkowych organu pierwszej instancji, obejmujących wymiar egzekwowanego podatku za lata 2004/2005.

W uzasadnieniu H. S. wskazał, że:

1. przy pismach zażaleniowych z dnia [...]r. na postanowienia z dnia [...]r. powołał przesłanki prawne i faktyczne jako podstawy uwzględnienia zażaleń i uchylenia postanowień przez organ nadzoru instancyjnego.

2. W toku postępowania międzyinstancyjnego Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. wydając postanowienia o sprostowaniu z "urzędu" zaskarżonych postanowień z dnia [...]r. "popełnił bezprawie i zafałszowanie stanu sprawy". W zażaleniach z dnia [...]r. - wskazując organowi odwoławczemu rażące uchybienia w wydanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowieniach z dnia [...] r. Skarżący oczekiwał rozpoznania sprawy w ramach i kontekście wszystkich okoliczności dotyczących wniesionych zażaleń.

W ocenie Strony cyt. "przebiegłe zachowanie wierzyciela ukierunkowane na "sprostowanie" ww. postanowień objętych zażaleniami i pozaprawne "usunięcie" powołanych przez Skarżącego uchybień tegoż organu, zawiera nieetyczny podwójnie fałsz, bowiem rażąco wadliwym postanowieniem związane są strony postępowania (w tym organ wydający zaskarżone akty), zaś usiłowanie sprostowania uchybień z tzw. "urzędu" w zaistniałych okolicznościach (po wskazaniu przez stronę nieprawidłowości) urąga powadze organu państwa oraz osobie skarżącego. Zachowanie takie jest w dwójnasób niegodziwe i nieetyczne".

3. Kwestionuje wszystkie czynności wierzyciela i egzekutora zarazem, bowiem prowadzone postępowanie egzekucyjne jest z mocy prawa nieważne. Wprowadzone do obiegu 15 tytułów wykonawczych z dnia [...]r. przez tegoż "wierzyciela" nie zawierają "tytułów roszczeniowych" - decyzji organu pierwszej instancji obejmujących wymiar egzekwowanego przez wierzyciela podatku VAT za lata 2004/2005.

Na koniec wnoszący zażalenie zażądał dodatkowo wycofania z obiegu 15-u zakwestionowanych tytułów wykonawczych z dnia [...]r. - wydanych przez ww. "wierzyciela" oraz umorzenia wszystkich wynikających z tego faktu postępowań na tle nieważności prowadzonej windykacji.

Weryfikując niniejszą sprawę w postępowaniu w drugiej instancji, organ odwoławczy stwierdził, iż postępowanie odwoławcze jest uregulowane w art. 220-235 Ordynacji podatkowej. Jednakże, przepisy dotyczące odwołań, na podstawie art. 239 ww. ustawy, w sprawach nieuregulowanych w Rozdziale 16 - "Zażalenia", mają odpowiednie zastosowanie do zażaleń.

Zgodnie z treścią art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Przepis ten na mocy art. 219 ww. ustawy stosuje odpowiednio się do postanowień. Ordynacja podatkowa nie zawiera definicji ww. pojęć, zatem należy mieć na względzie potoczne ich znaczenie. Pod pojęciem oczywistej omyłki należy rozumieć m.in. taki błąd słowny, który nie budzi najmniejszej wątpliwości. Do oczywistych omyłek zalicza się błędy pisarskie. Sprostowanie oczywistej omyłki nie może prowadzić do merytorycznej zmiany postanowienia. Postanowienie, jakie przewiduje art. 215 ww. ustawy, prowadzi do wyeliminowania z postanowienia najdrobniejszych błędów i nieistotnych wadliwości, które mogą być usunięte bez wpływu na treść rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Służy więc swojego rodzaju kosmetycznemu skorygowaniu formy postanowienia, bez wnikania w jego treść merytoryczną.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez H.S. w uzasadnieniu zażalenia wskazał organ, że tylko jeden z nich dotyczy stricte postanowienia z dnia [...]r. znak: [...] w sprawie sprostowania z urzędu treści uzasadnienia postanowienia nr [...] z dnia [...]r.

Wnoszący zażalenie twierdzi, że organ podatkowy wydając postanowienia o sprostowaniu z "urzędu" zaskarżonych postanowień z dnia [...]r. "usunął" powołane przez Niego uchybienia tegoż organu, czym "popełnił bezprawie i zafałszowanie stanu sprawy". W ocenie Strony usiłowanie sprostowania uchybień z tzw. "urzędu" w zaistniałych okolicznościach (po wskazaniu przez Stronę nieprawidłowości) urąga powadze organu państwa oraz Jej osobie.

Wobec tej kwestii stwierdził organ, iż analizując treść zarówno postanowienia z dnia [...]r. znak: [...] , jak i zaskarżonego postanowienia prostującego jego treść, tj. postanowienia [...]r. znak: [...] nie dopatrzył się - wbrew zarzutowi zażalenia - usunięcia wskazanych przez Stronę uchybień - przez organ pierwszej instancji.

Z materiału dowodowego wynika, że powodem sprostowania ww. postanowienia była konieczność uzupełnienia wymienionych w uzasadnieniu ilości (numerów) decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. o decyzje oznaczone jako: [...] (2 decyzje), gdyż uprzednio mimo wskazania przez organ, że podatnik nie uregulował zaległości w podatku od towarów i usług za: [...] ., tj. za 15 okresów rozliczeniowych, organ wskazał jedynie w tym zakresie 13 decyzji, z których te należności wynikały.

W treści zażalenia, obok ww. lakonicznego stwierdzenia dotyczącego "usunięcia uchybień", brak jest wskazania w czym konkretnie H. S. upatruje "nieetyczny podwójnie fałsz i zafałszowanie stanu sprawy" przez organ pierwszej instancji. Jak wykazano organ ten jedynie naprawił swoją oczywistą omyłkę poprzez uzupełnienie treści postanowienia o wskazanie ilości (numerów) decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. , co nie miało wpływu na rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu z dnia [...]r., tj. postanowieniu o zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za maj 2004r. nadpłaty z dnia [...]r.

W takich okolicznościach zarzut Skarżącego, iż doszło do usunięcia wskazanych przez Niego uchybień jest nieuzasadniony.

Pozostałe natomiast zarzuty dotyczą - w ocenie tut. organu - postępowania egzekucyjnego oraz błędnie wystawionych zdaniem Skarżącego tytułów wykonawczych. Zarzuty te - w części pokrywające się z zarzutami zawartymi w zażaleniu złożonym na postanowienie z dnia [...]r. wydane w sprawie zaliczenia nadpłaty z dnia [...]r. - nie mogą być przedmiotem rozpatrzenia w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest sprostowanie oczywistej omyłki w akcie administracyjnym. Niemniej jednak organ odnośnie podnoszonej kwestii dotyczącej prowadzenia bezprawnego postępowania egzekucyjnego w oparciu o 15 tytułów wykonawczych z [...]r. [...] , zawierających wady je dyskwalifikujące, z uwagi na brak w tytułach wykonawczych prawomocnych tytułów roszczeniowych, tj. decyzji podatkowych organu pierwszej instancji wskazujących wymiar egzekwowanego podatku za lata 2004/2005, wskazał, że w myśl art. 239a ww. ustawy, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Oznacza to, że jest niewykonalna, a przymiot wykonalności uzyskuje dopiero z chwilą uostatecznienia się. Decyzją ostateczną - od razu od dnia jej wydania - jest decyzja wydana przez organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia odwołania. Zatem, dopiero ta decyzja fnn. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji) staje się decyzją ostateczna podlegająca wykonaniu. Mając na uwadze tę zasadę, na tytule wykonawczym (w stanie prawnym w 2012r.) jako podstawę prowadzenia egzekucji wskazywać należy m.in. datę i numer orzeczenia organu drugiej instancji.

Zatem żądanie wycofania z obiegu 15-u zakwestionowanych tytułów wykonawczych z dnia [...]r. - wydanych przez "wierzyciela" oraz umorzenia wszystkich wynikających z tego faktu postępowań na tle "nieważności" prowadzonej windykacji, nie znajduje w świetle przedstawionej argumentacji tut. organu racjonalnych podstaw.

Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy bezzasadne w ocenie tut. organu jest podniesienie przez H. S. w uzasadnieniu przedmiotowego zażalenia, iż w zażaleniach z dnia [...]r. na postanowienia z dnia [...]r., powołał przesłanki prawne i faktyczne jako podstawy uwzględnienia zażaleń i uchylenia tych postanowień przez organ nadzoru instancyjnego i oczekiwał od organu odwoławczego rozpoznania sprawy w ramach i kontekście wszystkich okoliczności dotyczących wniesionych zażaleń. Nie można jednak tych przesłanek, podobnie jak zarzutu błędnego naliczenia odsetek za okres 614 dni, rozpatrzyć w toku rozpoznania zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest jedynie sprostowanie oczywistej omyłki, czyli stricte technicznej poprawki (zarzuty odnoszące się do sprostowywanych postanowień z [...]r., o ile są zawarte w zażaleniach na te postanowienia, stanowią przedmiot rozpoznania w toku postępowań organu drugiej instancji dotyczących ww. postanowień).

Tym samym bezzasadne jest w tym postępowaniu także żądanie Skarżącego "zwrócenia sprawy do organu wierzycielskiego", celem ponownego pełnego rozpoznania, z uwzględnieniem całokształtu w sprawie, a już tym bardziej uchylenie 7-u postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. będących przedmiotem odrębnego rozpoznania.

W skardze do WSA strona stawia organowi zarzut matactwa, w tym i nieuwzględnienie przesłanek zaskarżenia zawartych w zażaleniu Strony z dnia [...]r., a przez to naruszenie zasad postępowania oraz słusznego interesu prawnego strony skarżącej, w szczególności:

1. pominięcie w sprawie istotnego faktu, iż w przedmiocie "rozliczeń" nadpłaty w podatku VAT od 2012r. toczy się pod sygnaturą [...] postępowanie egzekucyjne w zakresie przymusowej windykacji tegoż podatku przez Komornika Sądowego P.S., [...] , ul. [...] - w ramach tzw. zbiegu egzekucji sądowej z wniosku wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. ,

Zaskarżone postanowienie zdaniem strony pomija obowiązek jednoczesnego dokonania wymaganej korekty kwot podatku VAT przekazanych przez wierzyciela (Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. ) do windykacji w trybie egzekucji komorniczej, w odniesieniu do których Komornik Sądowy dokonał już wadliwych kwotowo naliczeń, w tym i wadliwych naliczeń, tzw. kosztów egzekucyjnych. Zatem, aby dokonana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. zaskarżonym postanowieniem korekta w zakresie nadpłaty podatku wywołała również prawny skutek w toczącym się postępowaniu egzekucyjnym dot. tego samego podatku - organ wierzycielski obowiązany był w zaskarżonym postanowieniu zamieścić: wzmiankę o toczącym się postępowaniu egzekucyjnym w tej sprawie określić wpływ nadpłaty (korekty) na aktualny stan zobowiązań w podatku, zakreślić postanowieniem aktualną kwotę podatku do wyegzekwowania, zakreślić konieczność zweryfikowania naliczeń kosztów egzekucyjnych przez egzekutora (komornika sądowego), wskazać równorzędnie egzekutora jako adresata tego postanowienia Kancelarię [...] , [...] , ul. [...] , sprawa sygn. [...] .

Wydane przez NUS w B. postanowienie uwzględniające kwotę nadpłaty winno obejmować każdego z uczestników postępowania, w tym i aktualnego egzekutora, tj. ww. Komornika Sądowego w K. , bowiem egzekutor nie bada aktualności kwot zamieszczonych w tytule egzekucyjnym jak i jego zasadności, zaś korekta tytułów egzekucyjnych jest możliwa wyłącznie przy zachowaniu warunków prawa. Wierzyciel z mocy prawa miał zatem obowiązek zamieścić w postanowieniu ww. dane, w szczególności informację o obowiązku dokonania korekty w zakresie naliczeń kosztów egzekucyjnych przez egzekutora, czego jednak ze szkodą dla strony wierzyciel nie uczynił,

2. uprawianie matactwa w sprawie, bowiem tytuły wykonawcze wierzyciela (Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. ), skierowane do egzekucji nie zawierają tzw. tytułów roszczeniowych, tj. numerów prawomocnych decyzji pierwszej instancji. Zatem tytuły wykonawcze są nieważne od daty ich wystawienia, tj. [...]r. Stąd Skarżący przyjmuje, że wierzyciel (Naczelnik Urzędu Skarbowego w B.) uruchomił postępowanie egzekucyjne bezprawnie, zaś wszelkie czynności egzekutora wykonane z wniosku ww. wierzyciela (przy kwestionowanej skali wad) nie mają uzasadnienia prawnego. W tym zakresie złożona jest odrębnie skarga Strony przed WSA w Gliwicach i figuruje ona pod wstępną sygn. akt I KO/G1 39/15.

Matactwo organu odnosi się również do:

a) bezprawnego kwestionowania przez organ zarzutów Skarżącego w zakresie, iż zamieszczenie w 15-tu tytułach wykonawczych jedynie decyzji drugiej instancji (utrzymujących w mocy decyzje instancji pierwszej) nie spełnia wymogów prawa. Decyzje organu drugiej instancji w tym wypadku nie mają charakteru tzw. decyzji "reformacyjnych" (utrzymują jedynie w mocy decyzje pierwszej instancji), stąd ich samoistne zamieszczenie w tytułach wykonawczych nie spełnia wymogów prawa, gdyż decyzje drugiej instancji nie zawierają tytułów roszczeniowych. W tych okolicznościach wszystkie czynności egzekucyjne w omawianym wielokrotnie zakresie, dotyczące "rozliczenia" i windykacji egzekucyjnej podatku VAT za lata 2004 i 2005, wedle tytułów wykonawczych o numerach [...] do [...] są bezprawne,

b) dokonanego przez organ pierwszej instancji już w toku postępowania zażaleniowego "sprostowania" postanowienia - "nakładającego się na granice" złożonego zażalenia z dnia [...]r. - tj. po dacie złożenia przez Stronę środka zaskarżenia, naruszającego tzw. zasadę powagi rzeczy osądzonej. Działanie takie jest wyłącznie pozaprawnym wybiegiem, nie licującym z powagą organu,

c) zakresu sprostowania dokonanego przez organ pierwszej instancji, gdyż przekracza ono dozwolone granice prawa. Powołana przez organ argumentacja faktyczna i podstawa prawna sprostowań nie przystoi do meritum sprawy, gdyż odnosi się do szeregu innych spraw, które organ błędnie uznaje za zakończone (ten wątek objęty jest inna Skargą zawisłą przez WSA, sprawa w toku),

d) przyjęcia przez organ, jakoby dobrowolna spłata przez dłużnika (wierzycielowi, tj. US w B. ) podatku VAT wedle tytułów wykonawczych nr [...] do [...] - objętych postępowaniem egzekucyjnym przez Komornika Sądowego rodziła podstawę do umorzenia przez wierzyciela ww. tytułów wykonawczych. Stanowisko organu jest rażąco wadliwe - gdyż w tym przypadku (przy zbiegu egzekucji) to egzekutor - przy ziszczeniu się warunków prawa - umarza postępowanie, a nie wierzyciel i egzekutor czyni to z mocy prawa dopiero po spłacie kosztów postępowania egzekucyjnego przez dłużnika. Między innymi - na tle szeregu bezprawnych zachowań wierzyciela - skarżący nadal domaga się uwzględnienia wniesionych dobrowolnie wpłat jako tzw. "depozyt" lub zabezpieczenie, mając na względzie to, iż wszystkie 15 tytułów egzekucyjnych dotyczy podatku VAT za lata 2004 i 2005 (decyzje UKS w K. ) wystawione zostały bezprawnie i od daty ich sporządzenia, tj. [...]r. zawierają dyskwalifikujące je wady prawne. Wszystkie wywody organu drugiej instancji nie uwzględniające owych oczywistych okoliczności przybierają postać działań pozaprawnych,

e) organ odwoławczy z naruszeniem zasad postępowania (w treści uzasadnienia dotyczącego zaskarżonego postanowienia) eksponuje przesłanki pozamerytoryczne, zaś pomija istotę zarzutów podnoszonych przez Stronę, tj. nieważność wszystkich czynności wykonanych przez wierzyciela i sądowego egzekutora w następstwie wprowadzonych do obiegu 15-tu tytułów wykonawczych z dnia [...]r. o numerach [...] do [...] obejmujących bezprawną egzekucję podatku VAT za lata 2004 i 2005.

Na tle prezentowanej od lat bezczynności organu i uchylania się od obowiązku wyeliminowania wad wskazujących na bezprawność działań w zakresie "likwidacji zaległości" w podatku VAT za lata 2004 i 2005 - wszelkie czynności następcze tego organu stają się nieważne lub nie mogą pozostać bez zaskarżenia, gdyż obliczone są wyłącznie na "zamazanie faktów" i pośrednia aprobatę karygodnych błędów w kwestii rozliczeń popełnionych przez służby skarbowe i służby egzekucyjne w kwestionowanym przez Stronę zakresie. Ich nieusunięcie przez wierzyciela, w następstwie rodzi ujemne konsekwencje majątkowe w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez komornika sądowego.

Wskazując na powyższe Skarżący oświadcza, iż najszacowniejsze nawet "racje pragmatyczne i argumentacja organu" - nawet te poprzedzone wielokrotnym pozorowanym namysłem i rzekomą rozwagą oraz wielokrotnym oddalaniem terminu rozpoznania sprawy - nie powinny bazować na zamęcie pojęciowym za którego pomocą organ nadzoru instancyjnego formułuje wnioski i racje - skrajnie odbiegające od stanu faktycznego sprawy i odbiegające od obowiązujących przepisów prawa. Skarżący uznaje za całkowicie pozamerytoryczne konstatacje i wywody organu nadzoru instancyjnego przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, bowiem w zupełności nie przystają do podstaw i zakresu wniesionego przez Stronę środka zaskarżenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej "p.p.s.a" wykazała, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaś zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co byłoby podstawą wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Zakresem kontroli jest postanowienie organu zażaleniowego utrzymujace w mocy postanowienie z dnia [...]r. znak: [...] którym to Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. dokonał sprostowania z urzędu treści uzasadnienia ww. postanowienia, poprzez zmianę treści cyt. "z decyzji Nr [...] z dnia [...] r.", na treść [...] z dnia [...]r."

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadzała się do oceny czy, wystąpiły przesłanki z art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) umożliwiające organowi podatkowemu sprostowanie z urzędu oczywistej omyłki pisarskiej w uzasadnieniu postanowienia nr [...] z dnia [...] r.

Podkreślić przy tym należy nawiązując do zarzutów skargowych, iż zakresem kontroli Sądu mogły być jedynie kwestie związane z zasadnością sprostowania z urzędu oczywistej omyłki, albowiem sporne postanowienie zostało wydane w tym przedmiocie. Zatem zakresem kontroli nie mogły być objęte zarzuty dot. matactwa przez organ w zakresie wystawiania tytułów wykonawczych, wskazywania podmiotu który winnien umorzyć postępowanie egzekucyjne albowiem pozostają one poza granicami danej sprawy stąd Sąd pozostawił je bez komentarza. Zgodnie bowiem z art. 134. § 1. p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona.

Stosownie do treści art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 749, dalej "O.p.") organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. Regulacja ta ma zastosowanie do postanowień na zasadzie art. 219 O.p.

Wymienione w powyższym przepisie błędy i omyłki muszą być oczywiste. Oczywistość ta może wynikać z treści decyzji, sentencji i uzasadnienia lub akt sprawy, stanowi ona zarazem granicę przedmiotowej dopuszczalności sprostowania. Wskazuje też jednoznacznie, że w tym trybie można naprawić jedynie oczywiste przeoczenia, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, litery, czy cyfry lub też inną omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, która co do zasady nie wpływa na treść i znaczenie prostowanego postanowienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się rozumienie pojęcia oczywistej omyłki, jako błąd, który nie wpływa na znaczenie merytoryczne aktu administracyjnego i jego charakter nie budzi wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego sprawy lub stanu prawnego. Przykładem oczywistej omyłki jest przestawienie liter w wyrazie lub dodanie zbędnej litery. Stanowisko takie znalazło odzwierciedlenie w wyroku NSA z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK1830/10, w którym podkreślono, że tryb określony w art. 215 § 1 O.p. przewiduje jedynie prostowanie błędów i omyłek, które stanowią wady nieistotne a sprostowanie decyzji nie może prowadzić do zmiany jej treści. Podobnie orzekł NSA w wyroku z tego samego dnia 23 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1829/10), stwierdzając, że w trybie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej można naprawić jedynie oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa lub omyłkę pisarską o charakterze elementarnym, nie wpływające na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Podobnie w wyrokach wskazanych przez organ w wydanych postanowieniach czy wyroku z dnia 13 czerwca 2014 r. sygn. akt I FSK 1046/13, w którym NSA stwierdził, że art. 215 § 1 O.p. odnosi się do takich wad decyzji, które charakteryzują się cechą oczywistości. Oznacza to, że owa cecha stanowi granicę dopuszczalności sprostowania w trybie art. 215 § 1 O.p.

Analiza akt rozpoznawanej sprawy dowodzi, że zakwalifikowanie przez organ podatkowy , jako oczywistej omyłki "zmiany tresci uzasadnienia poprzez dopsianie numerów decyzji w postaci "z decyzji Nr [...] z dnia [...] r.", na treść "[...] z dnia [...]r."- w ocenie Sądu - w żadnym razie nie zmieniło istoty rozstrzygnięcia i nie miało żadnego wpływu na prawa i obowiązki skarżącego. Organ nie przekroczył przy tym granicy dopuszczalności sprostowania a więc "oczywistości" błędu. Oczywistość błędu wynika chociażby z uzasadnienie postanowienia w przedmiocie zaliczenia gdzie wskazano, iż podatnik nie uregulował zaległości w podatku od towarów i usług za: [...] ., tj. za 15 okresów rozliczeniowych, podczas gdy organ wskazał jedynie w tym zakresie 13 decyzji, z których te należności wynikały. Powyższe stanowiło w ocenie Sądu oczywistą omyłkę a zatem moglo podlegać sprostowaniu w trybie art. 215 O.p.

Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.