III SA/Gd 669/25 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-02-27	
Data wpływu	2025-12-02	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku	
Sędziowie	Bartłomiej Adamczak /przewodniczący sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6052 Akty stanu cywilnego	
Hasła tematyczne	Inne	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Sprostowano omyłkę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 156 § 1 i 2; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 7 października 2025 r., nr WSO-III.6231.20.2025.EG w przedmiocie transkrypcji aktu urodzenia postanawia sprostować oczywistą omyłkę zawartą w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 lutego 2026 r., wydanego w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 669/25, w ten sposób, że w punkcie 2 sentencji wyroku wpisać: "zasądza od Wojewody Pomorskiego" w miejsce błędnego zapisu: "zasądza od Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Gdyni".	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 26 lutego 2026 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 669/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę A. C. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 7 października 2025 r. (nr WSO-III.6231.20.2025.EG) w przedmiocie transkrypcji aktu urodzenia.

Sąd – na skutek oczywistej omyłki podczas sporządzania sentencji wyroku – w punkcie 2 sentencji wyroku błędnie zapisał nazwę organu, od którego zasądzono na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Stosownie do art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - zwanej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 p.p.s.a.).

Wykładnia gramatyczna komentowanego przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak również z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Owa oczywistość wadliwości wyraża się bowiem w tym, że jest natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia sądowego jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał.

Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd błędnie zapisał nazwę organu, a błąd ten został spowodowany oczywistą omyłką redakcyjną.

Przepis art. 200 p.p.s.a. przewiduje bowiem, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Zasadą jest, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądem I instancji zwrot kosztów postępowania sąd uwzględniający skargę zasądza od organu II instancji.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja wydana została przez Wojewodę Pomorskiego, co jednoznacznie wynika z treści sentencji wydanego w sprawie wyroku. W świetle przytoczonego art. 200 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania przysługuje więc skarżącej od Wojewody Pomorskiego, a nie jak to zostało błędnie wskazane od Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Gdyni, który jest organem I instancji.

Zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w punkcie 2 sentencji wyroku od Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w Gdyni miało zatem charakter oczywistej omyłki powstałej w trakcie edycji dokumentu - sentencji wyroku, na skutek niezamierzonego skopiowania i przeniesienia nazwy niewłaściwego organu. Taka pomyłka wyczerpuje w ocenie Sądu przesłanki uznania jej za oczywistą omyłkę.

Mając na względzie powyższe, na mocy art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji postanowienia.